Ποτέ Βία

Στις 22 Οκτωβρίου 1978, η Άστριντ Λίντγκρεν, συγγραφέας παιδικών βιβλίων (ένα από τα πιο γνωστά και σε μας στην Ελλάδα, η Πίπη η Φακιδομύτη), βραβεύτηκε με το Βραβείο Ειρήνης των Γερμανών Βιβλιοπωλών και κατά την παραλαβή του εκφώνησε έναν πύρινο λόγο που έμεινε στην Ιστορία ως "Ποτέ Βία", σχετικά με τη Βία που στρέφεται στα παιδιά, αλλά και τη Βία γενικότερα.

Κάτω από πολύ όμορφες και τυχαίες συνθήκες και ενόσω βρισκόμουν στην Κυψέλη και την παλιά μου γειτονιά, το βιβλιαράκι "Ποτέ Βία" των εκδόσεων Μάρτης, σε μετάφραση Άννας Παπαφίγκου, 2014, έπεσε πριν λίγες μέρες στα χέρια μου.

Παραθέτω δυο αποσπάσματα που έχουν εξαιρετική συνάφεια με τις σημαντικότερες σκέψεις που διακατέχουν το νου μου, τον τελευταίο καιρό:

"Μήπως είμαστε καταδικασμένοι να καταστραφούμε εξαιτίας της επιθετικότητάς μας; Όλοι θέλουμε ειρήνη. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξουμε πριν να είναι αργά; Να μάθουμε να παίρνουμε απόσταση από τη βία; Πολύ απλά, να προσπαθήσουμε να γίνουμε ένα νέο είδος ανθρώπου. Πώς θα γίνει αυτό; Από πού πρέπει να ξεκινήσουμε;

Νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από τη βάση: από τα παιδιά. [...] Θέλω να μιλήσω για τα παιδιά. Για την αγωνία μου και την ελπίδα μου γι' αυτά. Όσοι τώρα είναι παιδιά, μια μέρα θα αναλάβουν τα ηνία του κόσμου, αν κάτι θα έχει απομείνει από αυτόν. Θ' αποφασίζουν για τον πόλεμο και την ειρήνη. Για το είδος της κοινωνίας που θα θέλουν να έχουν, μια κοινωνία όπου η βία θα αυξάνεται ή μια ειρηνική κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα ζουν αρμονικά. Υπάρχει ελπίδα να καταφέρουν να φτιάξουν έναν πιο ειρηνικό κόσμο απ' ό,τι εμείς; Γιατί αποτύχαμε παρ' όλη την καλή θέληση;" (σελ. 24-25)


"Η ευφυΐα και το δώρο της αντήληψης είναι έμφυτα. Όμως, ένα νεογέννητο παιδί δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Το αν θα γίνει ένας ζεστός και ανοιχτός άνθρωπος, καλόπιστος και αλληλέγγυος, ή ένας ψυχρός, καταστροφικός, μοναχικός λύκος, το καθορίζουν όσοι το υποδέχονται στον κόσμο. Είναι αυτοί που του μαθαίνουν τι σημαίνει αγάπη, ή παραλείπουν να του το μάθουν. Μαθαίνει κανείς μόνο από κάποιον που αγαπά, είπε ο Γκαίτε, και πρέπει να είναι αλήθεια. Ένα παιδί που εισπράττει αγάπη από τους γονείς του και τους αγαπάει κι εκείνο, αντιμετωπίζει με αγάπη το περιβάλλον του και διατηρεί αυτή τη στάση σε όλη του τη ζωή." (σελ. 27)

Ας γίνουμε αυτό που θέλουμε να είμαστε, ώστε να είναι τελικά και οι άλλοι γύρω μας αυτό που θέλουμε να γίνουν...

P-value

Κάποιες χιλιάδες χρόνια πίσω, γεννήθηκε μια περίεργη επιστήμη, μέσα από απλές, καθημερινές ανάγκες αποτύπωσης της επαναληπτικότητας των γεγονότων, μα ταυτόχρονα και μέσα από την προσδοκία της εκτιμητικής των μελλοντικών γεγονότων, αν αυτά πράγματι πρόκειται να ακολουθήσουν μια υποτιθέμενη επαναληπτικότητα όπως αυτή βιώνεται ή αν ξαφνικά για διάφορους λόγους (και παραλόγους) αυτή η επαναληπτικοτητα πρόκειται να παύσει και να δώσει τη θέση της στο απρόβλεπτο. Μπορεί λοιπόν, το απρόβλεπτο να προβλεφτεί; Ήταν το αρχικό ερώτημα. Αυτό, γέννησε την επιστήμη της Στατιστικής.

Στις μέρες μας παίζει καθοριστικό ρόλο σχεδόν στα πάντα: στις επικοινωνίες, την διακινούμενη πληροφορία, το διαδίκτυο, τα οικονομικά, τις μεταφορές και το εμπόριο, την αγορά, ακόμα και τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές μας και φυσικά... ολόκληρη την Ιατρική.

Στη Στατιστική, υπάρχει μια ιδιαίτερη έννοια, το p-value (η τιμή του p - "/πε/") που αναφέρεται (με πολύ απλοϊκό τρόπο το αναφέρω εδώ) στην ελάχιστη εκείνη πιθανότητα κάτω από την οποία ισχύει η μηδενική υπόθεση, ενώ πάνω από την οποία ισχύει η εναλλακτική υπόθεση. Και ποια είναι η μηδενική υπόθεση θα μου πείτε. Είναι εκείνη η υπόθεση H0 που λέει ότι δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ συγκρινόμενων καταστάσεων, ενώ η εναλλακτική υπόθεση Η1, λέει ότι υπάρχουν.

Όταν σήμερα όμως στη ζωή μας όλα μηδενίζονται, αυτοκαταστρέφονται, διαλύονται (είτε με δική μας ευθύνη, είτε με ευθύνη των ανεύθυνων που βρίσκονται γύρω μας), πραγματικά αναρωτιέσαι τι ισχύει, αν τελικά δηλαδή, πραγματικά οι καταστάσεις και τα γεγονότα έχουν διαφορά μεταξύ τους ή αν, εναλλακτικά, μπορεί να ισχύσει κάτι άλλο, διαφορετικό από τα παραδεδομένα ("παραδεδομένα" λέγοντας εννοώ με συμπυκνωμένο τρόπο όλα εκείνα τα παραδομένα δεδομένα που μας έχουν παραδοθεί αλλά και που με τη σειρά τους έχουν παραδοθεί στο βωμό της επιπολαιότητας και της μη κριτικής σκέψης). Όταν σχεδόν όλα είναι τόσο προβλεπόμενα (μα καθόλου "προβλεπέ") αναρωτιέσαι τελικά τί χρειαζόμαστε τη Στατιστική.

Ποια είναι εκείνη η p τιμή, που έχει πραγματική αξία στις μέρες μας και δίνει νόημα στις πράξεις μας (λέγοντας "πράξεις", συμπυκνώνω τις έννοιες: υπολογισμούς, ή συλλογισμούς ή απολογισμούς ή ακόμα και παραλογισμούς...), υπονοώντας ότι κάτω από αυτήν την τιμή δεν έχει διαφορά αν ζούμε ή δεν ζούμε, ενώ πάνω από αυτήν την τιμή ισχύει μια εναλλακτική υπόθεση που μας δίνει νόημα να ζούμε εναλλακτικά και όχι τυποποιημένα, να ζούμε ως πραγματικά διαφορετικά όντα και όχι ως ακόλουθοι εκείνων που ακολουθούν άλλους...

Το p value, είναι εκείνη η τιμή λοιπόν, κάτω από την οποία ευτελίζουμε τόσο τη ζωή μας, που τελικά να μην έχει νόημα και να μην διαφέρει από τη μη-ζωή.

Για εσάς ποιο είναι εκείνο το κατώτερο όριο που σας δίνει αξία και νόημα; Ποιο είναι εκείνο το όριο που στον μηδενισμό ο οποίος επικρατεί τριγύρω μας, στη μη διαφορετικότητα η οποία κραυγάζει στο δυτικό κόσμο (αντιθέτως από όλα εκείνα που διατείνεται ότι αποσιωπά) και στην τραγική επαναληπτικότητα που οδηγεί σε απρόβλεπτες καταστάσεις για το ανθρώπινο είδος, μπορεί να θέσει ένα όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης;

Η απάντηση η δική μου, πλέον είναι πολύ απλή: το p-value είναι η αξία που σου δίνει κάτι που ξεκινά από "/πε/"- όπως ένα παιδί ή ένα παιχνίδι.

Το βασικό νόημα αυτής της ανάρτησης, το έχει αποτυπώσει με βεβαιότητα 100% το διάστημα εμπιστοσύνης εκείνης της ιστορικής ταινίας που κινείται μεταξύ δυο τιμών, της "Ζωής" και του "Ωραίου" και έχει τίτλο: "Η Ζωή είναι Ωραία", με τον Roberto Benini και τις πριγκηπέσσες του... Επίσης, το έχει εκτιμήσει αφάνταστα τουλάχιστον 1000 χρόνια πριν με εξαιρετική ακρίβεια η αμέσως επόμενη μελωδία:

για να καταλήξουμε, όπως ήταν αναμενόμενο από τις πιθανότητες και το κεντρικό οριακό θεώρημα, στην αναφώνηση της Χάρης και της καλπαστικής ομορφιάς της που έρχεται και φεύγει, (αλλά πριν φύγει και εξαφανιστεί, αφήνει πίσω της σημάδια από τις οπλές και τα όπλα που φορούσε, δημιουργώντας ένα ιχνηλάτημα για εκείνους που θα τολμήσουν -μάταια- να αναζητήσουν το καταφύγιό της...), ως Κεχαριτωμένη, Ωραία Κοιμωμένη, Μόνη και Απομακρυσμένη...

Υ.Γ.: Αν δεν καταλάβατε και πολλά, μην ανησυχείτε! Συμβαίνει αυτό σε όλους μας που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τη Στατιστική... Αν όμως, καταβάλουμε πρωτίστως εαυτόν, ίσως μπορέσουμε να υπερβάλουμε εαυτόν και ίσως τελικά μπορέσουμε να καταλάβουμε και να υπερκεράσουμε τις τεχνικές δυσκολίες που μας εμποδίζουν να ζήσουμε...

Personal and Professional Repercussions

Το πρόβλημα μόλις που αρχίζει να αναγνωρίζεται:

"This is something we have to face up to, with work life balance, as it can have personal and professional repercussions that will affect the individual and patient care".

Μόνο που, αγαπητοί μου προφέσορες, όπως τα κάνατε, εσείς οι σοφοί του κόσμου, τώρα ετοιμαστείτε να τα γευτείτε... Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις... Και όπως, κατακρεουργήσατε στην καπιταλιστική σας μανία τα πάντα, έτσι εξοντώσατε και κάθε έννοια επιστημονικής έμπνευσης και σεβασμού. Μα το κυριότερο, το αποκόψατε από τη ζεστασιά της οικογένειας.

Διότι, Καρδιολογία και Οικογένεια, τα δυο ιερότερα πεδία δράσης, τη σήμερον ημέρα τα καταντήσατε ασύμβατα. Και ψάξτε εσείς, work life balance, μέσα στου μυαλού σας την ισορροπημένη ανισορροπία...

Αφιερωμένο στους Editors όλων των επιστημονικών περιοδικών...

"Waterways"

Ludovico Einaudi

ως εαυτόν...

Όλοι εύχονται αυτές τις μέρες τί να μας φέρει το νέο έτος. Υγεία, ευτυχία, χαρά κλπ, κλπ...

Εγώ για φέτος, θα ευχηθώ για μια έστω χρονιά, να δώσουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα σε αυτή τη χρονιά, αντί να περιμένουμε να μας το φέρει εκείνη! Ας δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό, τη μεγαλύτερή μας υπομονή, προσπάθεια, όρεξη, την μεγαλύτερη μας αγάπη, συμπόνια, ζεστασιά...

Η διαφορετική θεώρηση αυτή, ενέχει φυσικά το καζαντζακικό "δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα..." που δεν προσμένει κάτι από το μέλλον και το περιβάλλον γύρω του, αλλά παλεύει να το φτιάξει όπως ποθεί. Όπως εξάλλου, λέει και κάπου αλλού ο Καζαντζάκης, ευχή πραγματική προς τον άνθρωπο είναι "να σε κάνει ο Θεός σκουλίκι και εσύ να προσπαθείς να γίνεις πεταλούδα"! Αυτή η επίπονη και ματαιόπονη συνάμα καταδίκη του Εαυτού σε ισόβια προσφορά προς τους υπόλοιπους συνανθρώπους και την Ανθρωπότητα, είναι που ενσαρκώνει όλη την ύπαρξη του ατόμου σε αυτό το σύμπαν. Διότι, το σύμπαν δεν είναι οι άλλοι, αλλά εμείς οι ίδιοι, για να θυμηθούμε και το ανάλογου βάθους και νοήματος, άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι... που έρχεται να επικυρώσει την άποψη περί υπερπροσπάθειας που απαιτείται για να στηρίζεις με αξιοπρέπεια κάθε γράμμα της λέξης ΑΝΘΡΩΠΟΣ που έτυχε να κουβαλάς στις πλάτες σου...

Και αν η τύχη είναι αυτή που θεωρούμε ότι παίζει το παιχνίδι της, αδιαφορώντας για κάθε τι που οι άνθρωποι ονειρεύονται, αναζητούν και προσπαθούν, αρκεί να αναλογιστεί κανείς, ότι "τύχη" ίσως να μην είναι άλλο από το άθροισμα των τρεχουσών καταστάσεων που πλαισιώνουν τον κάθε παρατηρητή, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του τυχερό ή άτυχο. Εδώ, απλά αναφέρω τη σπουδαία θεωρία του Χάους, που λέει, ότι το πέταγμα μιας πεταλούδας κάπου στην Κίνα, μπορεί μέσα από κάποιες αλληλουχίες διαδικασιών, να φτάσει να επηρεάσει μια απόφαση ή μια πράξη που πραγματοποιείται εκταοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά. Για να μην προχωρήσω σε πολλά ακόμη θέματα, όπως αυτό της Επιγενετικής που αναγκαστικά βάζουν ως βασική παράμετρο καθορισμού του αποτελέσματος την έννοια της Τύχης.

Τύχη, όμως, ξαναλέω, δεν είναι μόνο οι άλλοι. Τύχη, είμαστε και εμείς που αφουγκραζόμαστε, ερμηνεύουμε, κατανοούμε ή διαστρεβλώνουμε την κατάσταση γύρω μας.

Δεν είχε δίκιο μόνο ο Καζαντζάκης λοιπόν, που υπερτόνιζε τη δύναμη και ταυτόχρονα τη δυνατότητα, της θέσης μας να κλείνουμε τα αυτιά μας στον κόσμο ή να τον ρουφάμε τον κόσμο. Δεν έχει δίκιο μόνο η Θεωρία του Χάους, που υπερτονίζει τη δύναμη του κόσμου να συμπαρασύρει και να καταστρέφει ή να προστατεύει και να ευοδώνει το κάθε άτομο χωριστά. Είχε απόλυτο δίκιο και ο Χατζιδάκις που λέει ότι στην ουσία το πρόβλημα δεν είναι οι άλλοι, αλλά εμείς οι ίδιοι, θέλοντας να υπερτονίσει αυτή τη σύγχυση των ορίων του "εγώ και οι άλλοι" που έχει προκληθεί μέσα στο μυαλό μας κατά τη σύγχρονη εποχή μας...

Δεν υπάρχει εγώ αν δεν υπάρχουν οι άλλοι, και δεν υπάρχουν οι άλλοι, αν δεν προστατευτεί το εγώ.

Σαν ευχή για το νέο έτος λοιπόν, δώστε τον καλύτερο εαυτό σας προς τους άλλους, σαν να θέλατε να δωρίσετε τα καλύτερα δώρα που μπορείτε να βρείτε, προς τον εαυτό σας.

Φυσικά, θα μου πείτε ότι όλο αυτό είναι overdose χριστιανικό υπό την έννοια του "αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν..." και θα έχετε δίκιο. Μόνο που δεν είναι αποκλειστικά χριστιανικό όλο αυτό, διότι και ο κομμουνισμός αλλά και ο ναζισμός, στηρίχτηκαν σε αυτό ακριβώς το μοτίβο κοινωνικής θεώρησης. Άρα, δώστε τον εαυτό σας ως προσφορά αυτή τη χρονιά και αφήστε τους άλλους να σας οριοθετήσουν...

Καλή προσφορά λοιπόν!

Τι λείπει από τη σημερινή Ιατρική

Αυτό που λείπει από τη σημερινή ιατρική εκπαίδευση και μάλλον, πολύ δύσκολα θα επιτευχθεί, είναι η παντελής έλλειψη της έννοιας του μέντορα. Και ο μέντορας, όπως ορθά λέει το κάτωθι βίντεο, δεν είναι απλά ένας πολύ καλός εκπαιδευτής, που κατέχει το άθλημα, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: είναι κάποιος που σε εμπνέει και τον εμπιστεύεσαι, κάποιος που κατέχει θέση προτύπου για την πορεία σου και τη δουλειά σου, για την ύπαρξή σου ολόκληρη.

Εδώ στο Ελλαδιστάν, το πολύ-πολύ, με το πέρασμα των ετών να αποκτήσουμε περισσότερους χοιροβοσκούς που άγουν και φέρουν τα πρόβατα-νέους ιατρούς. Τίποτα περισσότερο.

Η Ήρα και ο Δίας

Θα ασχοληθώ με κάτι δευτερεύον, σε αυτήν την ανάρτηση. 

Τα πρόσφατα ξεφτιλίκια ενός μεγαλοκαθηγητή Καρδιολογίας με παράλληλους γάμους, βίους και ρόλους, ίσως τα έχετε διαβάσει. Τυγχάνει να τα ξέρω πολύ καλά τα πράγματα, καθώς εργαζόμουν στον ίδιο χώρο με τους εμπλεκόμενους.

Ένα μόνο σχόλιο έχω να πω: το συγκεκριμένο παράδειγμα, είναι πανομοιότυπο -ψυχοπαθολογικά μιλώντας- με αυτό του Χίτλερ. Ο φίλος μας, χρησιμοποιώντας παρόμοιες μεθόδους, κατόρθωσε να πείσει άπαντες γύρω του για τις ικανότητές του, να χτίσει έναν κόσμο παρανοϊκό και να φτάσει μέχρι τη βαθμίδα του Φύρερ Αναπληρωτή Καρδιολογίας. 

Φαίνεται ότι εν δυνάμει Χίτλερς υπάρχουν ακόμα γύρω μας. Δεν είναι εκεί το ζητούμενο. Το πρόβλημα είναι, ότι εξακολουθούμε ως κοινωνία να μην τους αναγνωρίζουμε εγκαίρως.

Αν ζητάτε τη δική μου στάση, είναι ο άνθρωπος -μαζί με το επιτελείο του φυσικά- που με έκανε να μην μάθω ένα βασικό κομμάτι της σημερινής τρέχουσας Καρδιολογίας, καθώς όταν πέρασα από το αντίστοιχο τμήμα και είδα το αρρωστημένο κλίμα, είπα ότι αυτό δεν ταιριάζει σε μένα. Αναρίθμητοι όμως, άλλοι, συντάχτηκαν μαζί του και έβλεπαν στο πρόσωπό του ένα πρότυπο. Κάτι σαν τον Δία, πατέρα όλων. Εγώ έβλεπα μια υπερφίαλη και παρεκκλίνουσα συμπεριφορά και φώναζα "είσαι ο πατέρας μας, τέρας, τέρας, τέρας μας...!"

Η Ιστορία δικάζει όμως. Και ξεχωρίζει την ήρα από το σιτάρι. 



Υ.Γ.: Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ξανα-αναφέρω για πολλοστή φορά τη συνέχεια της παροιμίας: "ουδείς μωρότερος των ιατρών αν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι, πόσο μάλλον οι δάσκαλοι των ιατρών..."

Τα σιγανά ποταμάκια, φυσικά...

Την άποψή μου, ότι οι παλαιότεροι μας ήταν και σοφότατοι, την γνωρίζετε πολύ καλά. Αυτή τη λαϊκή σοφία την εκτιμώ βαθύτατα και όσο μεγαλώνω την διαπιστώνω σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις, είναι η γνωστή παροιμία: "Τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι". Δεν ξέρω πραγματικά από πού βγήκε, αλλά μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα έκπληκτος ότι εμπεριέχει μια σπουδαία αρχή της φυσικής, την αρχή διατήρηση της ροής και της ενέργειας. Η αρχή αυτή, πάνω στην οποία αν θέλετε να μάθετε, στηρίζετε το κυριότερο μέρος της σημερινής υπερηχοκαρδιογραφίας, λέει στην ουσία, ότι σε ένα σύστημα ροής, στα σημεία που είναι πιο στενά, άρα πιο ρηχά, το υγρό ρέει πιο γρήγορα, ενώ στα σημεία που είναι πιο διευρυμένα, άρα πιο βαθιά, το υγρό ρέει πιο αργά, έτσι ώστε τελικά και συνολικά να διακινείται στη μονάδα του χρόνου το ίδιο ποσό του υγρού που ρέει. 

Πού κολλάει τώρα η παροιμία;

Λέει, να φοβάσαι τα σιγανά ποταμάκια. Γιατί; Μα φυσικά, διότι, τα σιγανά, με βάση την παραπάνω αρχή της φυσικής που διατυπώσαμε, είναι και τα πιο βαθιά. Συνεπώς, οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρεται η παροιμία, είναι οι πιο σκοτεινοί, με το μεγαλύτερο βάθος στην ψυχή τους, άρα το περιεχόμενό τους είναι άδηλο και άγνωστο, άρα ικανοί για τα πάντα, σε αντίθεση με τους άλλους ανθρώπους, που κάνουν πολύ φασαρία εξ αρχής και τους οποίους η ψυχή φαίνεται εύκολα και ξεκάθαρα.

Ευχαριστώ θερμά τον συντάκτη του συγκεκριμένο πονήματος που βρήκα στο διαδίκτυο, που με βοήθησε να βουτήξω λίγο πιο βαθιά στη λαϊκή σοφία.

Μισό κιλό και κάτι

Πολύ πρόσφατα έκανα για πρώτη φορά αίτηση για διορισμό σε μια θέση σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Αφού συγκέντρωσα με πολύ κόπο, όλα τα πιστοποιητικά και αποδεικτικά και βεβαιώσεις συμμετοχής σε συνέδρια και γενικά όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν το βιογραφικό μου, είπα να τα ζυγίσω, να δω πόσο βάρος έχουν. Η ζυγαριά έλεγε 0,523kgr, κάτι περισσότερο από μισό κιλό δηλαδή.

Αν είχα όμως μια άλλη ζυγαριά, που να μετρά σε ειδικό βάρος, δηλαδή σε χρόνο, κόπο και συμμετοχή, θα απαριθμούσε πολλά χρόνια, και για την ακρίβεια τουλάχιστον 18. Αν αναλογιστεί κανείς, ότι είμαι 36 ετών, αυτό είναι κάτι περισσότερο από τη μισή μου ζωή δηλαδή. Άρα, όσα χρόνια έκανα για να μπω στη σχολή, άλλα τόσα έκανα για να ετοιμαστώ να διεκδικήσω μια θέση, για να έρθει το σύστημα να μου πει: φίλε στη σειρά σου, αργείς ακόμα. Ίσως χρειαστείς άλλα τόσα χρόνια για να ασχοληθούμε με την περίπτωσή σου και θα δούμε τότε αν είσαι κατάλληλος... Μόνο, που ξέχασε να θυμηθεί το σύστημα, ότι μέχρι τότε μπορεί να μην υπάρχω καν στις λίστες των εν αναμονή διορισμού ιατρών, καθώς μπορεί να έχω μεταναστεύσει στις λίστες των εν παραμονή αλλαχού αρχαγγέλων.

Αυτή η κατάσταση, επιβεβαιώνει την άποψή μου, ότι οι ιατροί είναι το καλύτερο σφαχτό της κοινωνίας, που ρίχνονται στον βωμό της ψεύτικης καταξίωσης, καίγονται στην πυρά της ατέρμονης αναζήτησης κοινωνικού εξουσιαστικού ρόλου, αποσαθρώνονται από τις ψευδεπίγραφες απολαβές και τελικά μετά από τόση μόρφωση... παραμορφώνονται σε ένα τέρας που ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν, αδυνατώντας να εκπληρώσουν τον ρόλο τους ως προστάτες της ανθρώπινης υγείας και αξιοπρέπειας, (όπως εκφράστηκε εύστοχα μα εξιδανικευμένα από τον ΠΟΥ το 1948: η υγεία είναι «η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας»), καθώς πρώτοι οι ίδιοι οι ιατροί είναι οι μεγαλύτεροι ασθενείς. Και αν ο ΠΟΥ προσπαθεί να συγκεράσει δυο καταστάσεις, την ιατρικοποίηση της κοινωνίας και την κοινωνικοποίηση της ιατρικής και με όχημα την πρώτη να στοχεύσει προς τη δεύτερη, σε αυτήν την προσπάθεια, ελλοχεύουν δυο κίνδυνοι που έχουν συνάφεια μεταξύ τους: αφενός, η βιοεξουσία και αφετέρου η κανονικοποίηση-τυποποίηση της ιατρικής ως μια παράφρονα έκφραση της evidence-based medicine (ιατρικής βασισμένης σε στοιχεία). Και οι σημερινοί ιατροί, έχουν εκτεθεί και στους δυο αυτούς κινδύνους, υφιστάμενοι πολλαπλά τραύματα.

Για να ξαναγυρίσω στην υπόθεση του διορισμού. Το καλύτερο στοιχείο βέβαια από όλα είναι, ότι για αυτή τη μια θέση, έχουν κάνει αίτηση καμιά 80αριά συνάδελφοι και εγώ με σιγουριά θα έχω μια από τις τελευταίες θέσεις στη σειρά αξιολόγησης. Δεν με πειράζει αυτό φυσικά, καθώς οι περισσότεροι αποδέλοιποι έχουν παραπάνω εφόδια (οι περισσότεροί τους, επάξια). Αυτό, που με πειράζει όμως αφάνταστα, είναι ότι η κοινωνία μας, δίνει βάρος στο πραγματικό βάρος των προσόντων ως ποσοτική παράμετρο, αντί να δίνει κυριολεκτικό βάρος στο χρόνο και την προσπάθεια που έχει καταβάλει κανείς ως ποιοτική παράμετρο, για να αποκτήσει αυτά τα προσόντα. Και αυτό, είναι συνάρτηση της προσπάθειας της κοινωνίας μας να ζυγίζει τα πάντα με αριθμούς και κατά κεφαλήν κατανάλωση, αντί να βλέπει προσωπικότητες και κατά περίπτωση πνευματικές ανθρώπινες ανάγκες.

Υ.Γ.1: Ευχαριστώ τον "Γιάννης από πάνω" για αυτή την εικόνα που μου έστειλε, αποδεικνύοντας ότι είναι πραγματικά στο "από πάνω" επίπεδο της εικόνας και δεν έχει σκύψει ακόμα το κεφάλι.

Υ.Γ.2: Η όλη υπόθεση μου φέρνει στο νου την πολύ ψαγμένη ταινία "21 γραμμάρια" με τον Σον Πεν, που στηρίζεται στην άποψη ότι όταν πεθαίνουμε χάνουμε αυτόματα 21 γραμμάρια βάρους, διότι τόσο πιστεύεται ότι ζυγίζει η ψυχή μας, όταν βγαίνει από το σώμα... Είναι δυνατόν το βάρος της ψυχής του ανθρώπου να αποδοθεί με λίγα γραμμάρια μόνο;

Let grief be a falling leaf

Δεν γίνεται να μην κλάψεις σε αυτούς τους ήχους και τις μελωδίες.

Δεν γίνεται να μην θυμηθείς, διότι δεν γίνεται να ξεχάσεις.

Και δεν ξεχνάς, γιατί το έχεις ζήσει.

Έχεις βαδίσει αυτόν τον δρόμο.

Ήταν νύχτα, με μια πάχνη να σκεπάζει τα πάντα και τελικά να τα πλημμυρίζει.

Και το χωμάτινο μονοπάτι κατέληξε λασπωμένο, όπως και τα σώματά μας.

Ας είναι. Το νερό χρειάζεται για να ποτίζει το άνυδρο χώμα.

Όπως και το χώμα, για να γίνει στέρεο το νερό.

Το αποτέλεσμα αναπόφευκτο: να γίνουν και τα δυο λάσπη.

"Raglan Road"

by Lorrenna Mckennitt

Did you find peace there?

Τα μεγάλα σταυροδρόμια της ζωής μου ήταν -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- τα εξής:

1. Κάπου στο Δημοτικό, είχε έρθει ένας σχολικός σύμβουλος από το Υπουργείο Παιδείας που φαινόταν -στα μάτια μας τότε- περισπούδαστος και άρτια καταρτισμένος. Όταν τυχαία με ρώτησε με τι ήθελα να ασχοληθώ και του είπα "με την αναζήτηση ζωής πέρα από το δικό μας πλανήτη, στο διάστημα" (κάποια χρόνια μετά έμαθα ότι με αυτό ασχολείται η επιστήμη της Αστροβιολογίας), εκείνος χαμογέλασε και μου είπε φιλικά, χτυπώντας τον ώμο μου: "καλύτερα νεαρέ μου να ασχοληθείς με τη ζωή στον δικό μας πλανήτη". Έτσι και έκανα. Κάπου εκεί, έσβησε το όνειρο της Αστροβιολογίας, πριν καλά-καλά γεννηθεί. Νέος στόχος λοιπόν, η ζωή στον πλανήτη Γη.

2. Εκείνη η επιλογή του Γυμνασίου, με έβγαλε σε ένα άλλο σταυροδρόμι λίγα χρόνια μετά, στην τελευταία τάξη του Λυκείου, καθώς προβληματιζόμουν αν θα ακολουθούσα Βιολογία ή άλλη επιστήμη σχετικά με τον άνθρωπο. Η απόφαση ήρθε ένα βράδυ πριν την δήλωση του μηχανογραφικού δελτίου των σχολών προτίμησης, όταν παρέα με έναν καλό φίλο, κάτω από τα αστέρια του νυχτερινού ουρανού, συνειδητοποίησα ότι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο στη ζωή μου, είναι να μειώσω τον ανθρώπινο πόνο. Έτσι, ανάμεσα στη Βιολογία και την Ιατρική, διάλεξα τη δεύτερη. Και κάπου εκεί, έσβησε άλλο ένα όνειρο, να ασχοληθώ με το φαινόμενο της Ζωής στην ευρεία του διάσταση, αυτήν της Βιολογίας. Νέος στόχος λοιπόν, η ανθρώπινη ζωή.

3. Όταν έπρεπε μετά τη σχολή να επιλέξω ειδικότητα, ξεκίνησα από ενδοκρινολογία, πέρασα σε οφθαλμολογία, για να αγγίξω αγγειοχειρουργική, μετά καρδιοχειρουργική, ώσπου τελικά να καταλήξω στην καρδιολογία. Αυτή η περιήγηση δεν είναι δηλωτική της αστάθειας του χαρακτήρα μου, αλλά της αγάπης για σχεδόν όλες τις ιατρικές ειδικότητες. Έπρεπε, όμως να διαλέξω μια. Έτσι, διάλεξα την καρδιά, το επίκεντρο, του ανθρώπινου οργανισμού.

4. Η προηγούμενη επιλογή μου, μου απέδειξε στην πορεία, πόσο σημαντικά είναι και τα συναισθήματα που -παραδοσιακά τουλάχιστον- εδράζουν στην καρδιά, όπως αυτά τα συναισθήματα που δημιουργούνται από τα τραγούδια, και ειδικά τα παραδοσιακά! Αυτό, με οδήγησε στο δίλημμα να ασχοληθώ με τη μουσική ή την ανθρωπολογία της μουσικής. Και κάπου εκεί, πάλι εντελώς τυχαία, ήρθε η σχολή της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας και η Μυτιλήνη.

5. Στη Μυτιλήνη, γνώρισα την έννοια της διαφορετικότητας και μου δημιούργησε την επιθυμία αν θα γυρίσω όλον τον κόσμο για να γευτώ αυτήν την διαφορετικότητα ή όχι. Η ελληνική πραγματικότητα και ειδικότερα τα συναισθήματα της δικής μου καρδιάς με κράτησαν εγχώρια, χάνοντας την ευκαιρία να βιώσω κάτι εξαιρετικό από ανθρωπολογικής άποψης, όπως αυτό το ανεπανάληπτο ντοκιμαντέρ που δεν πρέπει κανείς πάνω στη γη να χάσει (έχει δυστυχώς μόνο αγγλικούς υποτίτλους). Κρατήστε ότι, για να γυριστεί το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ χρειάστηκε 3 χρόνια. Και η σκέψη του αν αξίζει μια ολόκληρη ζωή -η δική σου ζωή- για να παρατηρείς, να καταγράφεις και να αναλύεις τις ζωές των άλλων, ήταν αυτή που με έκανε να αποφασίσω πρώτα να ζήσω ο ίδιος και μετά να δω πώς ζουν και οι υπόλοιποι. Έτσι, λοιπόν, κάπου εκεί, χάθηκε άλλο ένα όνειρο, να γυρίσω όλον τον κόσμο και μάλιστα μαζί χάθηκε το ακόμα πιο σπουδαίο όνειρο, το να γυρίσω αυτόν τον κόσμο ανάποδα, δηλαδή να τον αλλάξω! Έτσι, σε αυτό το σταυροδρόμι, επέλεξα να προσπαθώ πλέον να αλλάξω μόνο το μικροπεριβάλλον γύρω μου και τους κοντινούς μου ανθρώπους.

6. Μέχρι που ήρθε η σειρά μας να γίνουμε γονείς. Τότε, όλα άλλαξαν. Όλα, για την ακρίβεια, ξεδιάλυναν. Εκεί, αίφνης, διαλύθηκαν όλα τα ατομικά όνειρα σαν να ήταν σύννεφο από σκόνη. Αυτόματα, ήρθαν άλλα όνειρα, που αφορούν τη νέα γενιά, τα νέα παιδιά που μας χαρίζουν το πρώτο τους γέλιο, το πρώτο τους συνειδητό χάδι, το πρώτο τους κλάμα και τον πρώτο τους θυμό ή φόβο. Αυτά τα πρωτογενή και πηγαία συναισθήματα, καλείσαι εσύ γονέα να τα αγκαλιάσεις και να τα φροντίσεις. Καλείσαι να χτίσεις νέα όνειρα. Όχι, όμως δικά σου, αλλά δικά τους. Και έτσι είναι το σωστό. Έχει έρθει η σειρά τους, και εσύ αρχίζεις και συνειδητοποιείς τους αρμούς σου που τρίζουν και μετράς τις άσπρες τρίχες της κεφαλής σου... Αυτά είναι τα παράσημά σου, από τα όνειρα που ξεθώριασαν. Κανείς όμως δεν παρατηρεί το παρελθόν. Όλοι κοιτούν το μέλλον και τη νέα γενιά. Και έτσι είναι το σωστό.


Για να συνοψίσουμε: 

από την ζωή στο σύμπαν
πέρασα στη ζωή στη Γη
για να εξετάσω ακολούθως την ανθρώπινη ζωή στη Γη
και ύστερα να μπω στην καρδιά της ανθρώπινης ζωής στη Γη
ώστε να γευτώ τα όνειρα της καρδιάς της ανθρώπινης ζωής στη Γη
και να συνειδητοποιήσω πώς τελικά αυτά μεταβιβάζονται σε μια νέα ζωή που γεννιέται στο σύμπαν
για να ξεκινήσει τελικά και εκείνη τον δικό της νέο κύκλο αναζήτησης...
διαγράφοντας με αυτόν τον τρόπο έναν κύκλο ζωής...

Έτσι, από την αναζήτηση ύπαρξη του απείρου, κατέληξα να μελετώ το άπειρο των υπάρξεων...

Και το ερώτημα βέβαια που προκύπτει αμείλι(κ)το στην συμπαντική σιωπή, είναι αυτό που αποτυπώνεται στο κάτωθι παραμυθένιο τραγούδι:

In your heart, in your soul, did you find peace there?

(στην καρδιά σου, στην ψυχή σου, βρήκες ειρήνη εκεί;)

Το γεγονός ότι το όνομα της γυναίκας μου είναι Ειρήνη, 

δεν τολμώ να ρωτήσω αν είναι τυχαίο...

"Full Circle"

by Lorrenna Mckennitt

Υ.Γ.1: Η ανάρτηση αυτή, αφιερώνεται στην κόρη μου (αν κάποτε τύχει και τη διαβάσει...) που πλέον δίνει το πραγματικό νόημα στη ζωή μου.