Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Για εκείνο το ρυακάκι, που μας διαποτίζει, που μας ξεπλένει, που κουβαλά μαζί του κάθε μας σκέψη ή αμαρτία, που κυλά μέσα μας αενάως και που τον κόσμο γυρεύει να πλημμυρίσει... Για εκείνο το ρυακάκι θέλω να μιλήσω απόψε, αλλά δεν ξέρω πώς... Με λόγια; Με πράξεις; Με μουσική; Ζωγραφίζοντας ένα χαμόγελο στα χείλη ενός παιδιού; Μήπως, αφήνοντάς το να περάσει έτσι απλά, επιτρέποντας στον λευκό θόρυβο των τρεχούμενων νερών του, να δροσίσει τις όχθες των ονείρων και να αποκοιμίσει τις ανεκπλήρωτες επιταγές του χρόνου...; Πόσο θα ήθελα να χαθώ για πάντα στο ρηχό βυθό σου, απαλό ρυακάκι μου, εσύ, μια έξοδος κινδύνου, απέναντι στη βαθειά ρηχότητα της εποχής μας...;
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος
είναι η ειρήνη.."
Μόνο που...
"Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος. Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη. Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη. Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα. Σιωπή..." (απόσπασμα από το "Άνθρωπος με το γαρύφαλλο" του Γ. Ρίτσου, ή μήπως, ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο από το... "εκτελεστικό απόσπασμα";)
Στα πολύ περίεργα παιχνίδια που συνεχίζει να παίζει η τύχη, κουβαλώντας, όπου και αν πάω, γη Λακωνική, αφουγκράζομαι το μήνυμα που έχουν πάνω τους οι τοίχοι, και αναρωτιέμαι, για πού αναφέρεται τελικά ο ποιητής, για το εδώ ή το εκεί... Από το παράθυρο ενός λεωφορείου, σήμερα, κάνω κλικ και νομίζω ότι αποθανατίζω μια συγκινητική στιγμή γεμάτη νόημα, τούτες τις μέρες, του πολέμου, των στρατιωτών, του μίσους, του πένθους, της μαυρίλας, της απόγνωσης, μα και της αγάπης... Νομίζω ότι αποτυπώνω έναν επίγειο ψίθυρο...
Κάνω λάθος, όμως, γιατί έχει προλάβει ένας άλλος Λάκωνας να αποθανατίσει με την πένα του ετούτη την προαιώνια -τελικά- σκηνή, κάμποσα χρόνια πριν...
Ανάγνωση και Γραφή Έμαθα γραφή και ανάγνωση για να γράψω
τ’ αηδόνια˙ και τ’ αέρινα σχέδια των βουνών
που κοσμούν τους ορίζοντες γύρω μου. Κι ακόμη
να γράψω κάθε ουράνιο και κάθε επίγειο
ψίθυρο˙ και τις ίριδες που στα μάτια των ζώων,
μικροί τέλειοι ήλιοι, αχτιδίζουν αδιάκοπα.
Να γράψω τα τραύματα αυτών των παιδιών
αγγέλων που βλέπω απ’ αυτό το παράθυρο
να πηγαίνουν και να ‘ρχονται κάτω
από σύννεφα, καθώς και των άλλων
στρατιωτών του πλανήτη μας˙ κι ακόμη
την άπειρη μαύρη πομπή, που οι Μαρίες
μητέρες θα σχημάτιζαν πάνω του.
Όλες τούτες οι πέτρες είναι πλάκες του Θεού
όπου πάνω τους, έμαθα γραφή και ανάγνωση
να γράψω με μια κιμωλία την αγάπη.
("Ανάγνωση και Γραφή" - Νικηφόρος Βρεττάκος)
Μόλις, συνειδητοποιώ την ομοιότητα, δεν μπορώ παρά να σιωπήσω και να αφήσω να γεμίσει η πλάση με μαντολινένια διαμαντάκια... σαν δάκρυα ξενιτεμένου, που αναπολεί μια ρημαγμένη αγάπη...
Όποιος μπορεί ας μου απαντήσει, παρακαλώ, γιατί αρχίζω να χάνω την ελπίδα μου!
Πώς παλεύεται το χάος;
Πώς γίνεται αντιληπτό;
Πώς μπορείς να ζήσεις με αυτό και μέσα σε αυτό;
Και αν η απάντηση είναι το να βάζουμε φίλτρα στις εισερχόμενες πληροφορίες για να μην τρελαθούμε, τότε γιατί κάποιοι με έχουν πείσει ότι η απέκδυση κάθε λογής φίλτρου θα με πάει πιο κοντά στην αλήθεια, άρα και στην αλήθεια του χάους...;
Γράμμα στον άνθρωπο της πατρίδας μου
...Μην με μαρτυρήσεις!
και προπαντός να μην του πεις
πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!
Καθώς κοιτάς τον Ταϋγετο,
σημείωσε τα φαράγγια που πέρασα.
Και τις κορφές που πάτησα.
Και τα άστρα που είδα.
Πες τους από μένα,
πες τους από τα δακρυά μου,
ότι επιμένω ακόμη
πως ο κόσμος είναι όμορφος!
(Νικηφόρος Βρεττάκος)
Υ.Γ.: Ευχαριστώ την Ε.Β. που μου θύμισε το ποίημα αυτό του Βρεττάκου.
Πού να 'ξερες όμως αγαηπητέ, ότι δεν βλέπουν όλοι το ίδιο χρώμα στις εικόνες που σκορπίζεις μπροστά στα μικροσκοπικά μας μάτια...
Αλλά, αυτό διαφοροποιεί τους ποιητές από τους εκ-ποιητές: το χρώμα στη ζωή τους!
"Για μια Ντολόρες"
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος
Στις ανθισμένες κορυφές ζήτησες τη ζωή σου στ' άστρα της γης και τ' ουρανού το φως του παραδείσου χαράζει η μέρα σαν γυαλί στην κόψη κόβεις βόλτες παρέα με λαθρόβιους πότες και μηχανόβιους παράταιρους ιππότες
Στου αιώνα την παράγκα στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα με βρισιές και προσευχές και της μάνας τις ευχές Στου αιώνα την παράγκα στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα στα κρυφά και ταπεινά ψάξε τα παντοτινά
Για μια Ντολόρες χάραξες το δέρμα σου μια νύχτα και το κορμί σου κάρφωσες στου φεγγαριού την πίστα Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ τσακίζεις τη φωνή σου ληστής, Πιλάτος και Χριστός εκεί που στάζει ο Θεός θ' απλώσεις τη ζωή σου
