Μην τους πεις πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!


Γράμμα στον Άνθρωπο της πατρίδας μου

Ἀπαντῶ στὴ σιωπή σου μ’ ἕνα φῶς ἤρεμο· ὅσο καὶ νἆναι
σὰν τὸν Ἀτλαντικὸ οἱ στιγμές μου ταραγμένες
ὅσο κι ἂν ἡ καρδιὰ στὰ βάθη μου χορεύει ὅπως μιὰ φλόγα
φωτιᾶς. Τὸ αἷμα μου καίγεται σὰν ἕνα μακρὺ δάσος
σὲ μιὰν ἀπέραντη πλαγιά. Ὅσο κι ἂν ἕνας ὄμορφος
ἥλιος βασίλεψε, σοῦ γράφω. Ἂν ὄχι τίποτε ἄλλο,
σ’ ἕνα μικρὸ φύλλο χαρτιοῦ σοῦ γράφω καὶ σοῦ στέλνω
τὸ παιδικό μου ἀλάβωτο χαμόγελο σὰν ἕνα
φεγγάρι μέσα σὲ μιὰ στέρνα.
Ἔχεις τὸ ἔλεος. Πάνω σου τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ.
Ἔχεις τὴν εὔνοια τῶν πρωινῶν του. Μὴ μὲ μαρτυρήσεις!
Καὶ προπαντὸς νὰ μὴν τοῦ εἰπεῖς πὼς μ’ ἐγκατέλειψεν
ἡ ἐλπίδα.
Καθὼς κοιτᾶς τὸν Ταΰγετο σημείωσε τὰ φαράγγια
ποὺ πέρασα, καὶ τὶς κορφὲς ποὺ πάτησα, καὶ τὰ ἄστρα
ποὺ εἶδα. Πές τους ἀπὸ μένα, πές τους ἀπ’ τὰ δάκρυα μου
ὅτι ἐπιμένω ἀκόμα πὼς ὁ κόσμος
εἶναι ὄμορφος!
Κι ἂν σκίστηκε
τῶ χῶμα μου στὰ δύο, κι ἂν χάσκει ἡ ὕπαρξή μου
σὰν ἕνας τοῖχος ἀνοιγμένος κάτω ἀπ’ τὴν κοιλιὰ
μιᾶς φορτωμένης καταιγίδας,
πές τους πὼς σοῦ στέλνω
τὸ παιδικό μου ἀλάβωτο χαμόγελο σὰν ἕνα
φεγγάρι μέσα σὲ μιὰ στέρνα.
Κατὰ μῆκος τοῦ ποταμιοῦ
ποὺ κατεβαίνει στὴν κοιλάδα,
δίπλα στὶς λεῦκες ποὺ σοῦ νανουρίζαν
τὴ λύπη, γράψε στὸ νερὸ
τ’ ὄνομά μου: Ἐλπίδα.
τ’ ὄνομά μου: Ἀγάπη
τ’ ὄνομά μου: Σιωπή.
Τάραξε πάλι τὸ νερό.
Σβύσε τὰ ἴχνη μου πάλι.
Πές τους πὼς εἶμαι ἕνας ἐλεύθερος ἄνεμος ποὺ γυρνᾶ
μέσα στὸ μέλλον. Πὼς σὲ κάθε δέντρο ἔχω δεμένο
κι ἀπὸ ἕνα χρυσοσέλωτο ἄλογο. Πές τους πώς,
ἐγὼ κι ὁ ἥλιος εἴμαστε πάντοτε σὲ πορεία.
Πὼς ὅταν κάθε Κυριακὴ ντύνομαι τὶς ἐλπίδες μου
γιομίζει καθὼς περπατῶ ὁ κόσμος.
Ἐσύ, ἔτσι πές τους.
Πὼς δὲν σοὔγραψα τίποτα. Πὼς σοὔστειλα μονάχα
τὸ παιδικὸ μου ἀλάβωτο χαμόγελο σὰν ἕνα
φεγγάρι μέσα σὲ μιὰ στέρνα.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, από "Τα Θολά Ποτάμια", 1950)


πόσο επίκαιρο...





DER ZAUBERBERG (ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΒΟΥΝΟ)



"Ο άνθρωπος δε ζει μόνο την προσωπική του ζωή σαν άτομο, μα, συνειδητά ή ασύνειδα, συμμετέχει και στη ζωή της εποχής του και των συγχρόνων του, κι αν ήταν να θεωρήσει τις γενικές και απρόσωπες βάσεις της ύπαρξής του σαν άμεσα κι αυτονόητα δεδομένα και να 'ναι τόσο μακριά από την ιδέα ν' ασκήσει πάνω τους την κριτική του, όπως ήταν πραγματικά ο αγαθός Χανς Κάστορπ, τότε είναι, σίγουρα, πολύ δυνατό ότι θα νιώσει την ηθική του διάθεση ακαθόριστα επηρεασμένη από τις ελλίψεις τους. Το άτομο μπορεί ν' αντιμετωπίσει κάθε είδος προσωπικούς σκοπούς, προθέσεις, ελπίδες, προοπτικές κι απ' ολ' αυτά ν' αντλήσει μια ώθηση προς τις μεγάλες προσπάθειες και τη δράση. Μα όταν από το πρόσωπο του περιβάλλοντός του, από την ίδια την εποχή, παρ' όλη την ταραχή της, λείπουν οι σκοποί κ' οι ελπίδες, όταν αποκαλύπτεται μυστικά απελπισμένη, απροσανατόλιστη και δίχως διέξοδο, όταν στο ερώτημα, που έχει τεθεί συνειδητά ή ασύνειδα, μα που, τελικά, έχει τεθεί κατά κάποιον τρόπο, σχετικά με την ανώτατη, την περισσότερο κι από προσωπική και πιο άμεση σημασία κάθε προσπάθειας και κάθε δράσης, αντιθέτει τη σιωπή του κενού, αυτή η κατάσταση των πραγμάτων θα παραλύσει ακριβώς τις προσπάθειες ενός ίσιου χαρακτήρα κι αυτή η επίδραση, πέρα από την ψυχή και την ηθική, θ' απλωθεί ως το φυσικό και οργανικό τμήμα του ατόμου. Για να 'ναι διατεθημένος να καταβάλει μια αξιόλογη προσπάθεια, που να ξεπερνά το μέτρο της κοινής πρακτικής, χωρίς η εποχή να μπορεί να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα 'για ποιό λόγο;' χρειάζεται μια ηθική μοναξιά και αμεσότητα, που είναι σπάνιες και ηρωικής φύσεως ή μια ιδιαίτερα ρωμαλεά ζωτικότητα."

Απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από τη σελ. 48 του βιβλίου "Το Μαγικό Βουνό", του Τόμας Μαν, εκδ. "Σ.Ι.ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ & ΣΙΑ ΟΕ", Αθήνα, 1989.

Το βιβλίο γράφτηκε κάπου στα 1924. Η σύλληψη των παραπάνω σκέψεων άγνωστο πότε συγκροτήθηκαν. Πάντως, η επιμονή της σκέψης στα ίδια ακριβώς ερωτήματα ακόμα και σήμερα, εντυπωσιάζουν αφενός για την προβλεπτική ικανότητα του συγγραφέα για να θέσει τον προβληματισμό πριν τόσα χρόνια και αφετέρου για την επιλυτική (που φαντάζει σχεδόν απειλητική) ανικανότητα του σημερινού μέσου αναγνώστη για να βρει τη λύση και την απάντηση στα ερωτήματα, τόσα χρόνια μετά...

Άραγε, τι έχει αλλάξει από εκείνη την εποχή πριν περίπου 90 χρόνια; 

Και πόσο βουνό φαντάζει η ενασχόληση με τέτοιου είδους ερωτήματα;


Η Ελευθερία! Για αυτό μιλάμε...


Χωρίς λόγια...

Μόνο Ελευθερία πλημμυρίζω στο άκουσμά του... Ελευθερία Ψυχής και Σώματος...

Όσο πιο πολύ εμβυθίζομαι σε αυτό το Ποίημα, τόσο ανυψώνεται η Ύπαρξή μου...



"Η κόρη με τα φτερά"
Ποίηση: Δ. Σολωμός
απόσπασμα από Σχεδίασμα Γ',
Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
Μουσική, Ερμηνεία: Νένα Βενετσάνου


"στο περιβόλι της ψυχής..."


ΜΜΕ


Σε συνέχεια του προηγούμενο Post, ανοίγω την τηλεόραση (σπάνιο για μένα) χτες βράδυ:

Πρώτο κανάλι MEGA: ελληνική ταινία με δυο ζευγάρια στρέιτ (!) με παιδιά και οι άνδρες να απατούν τις γυναίκες τους και αυτές ως αντίποινα, να αποφασίζουν να ζευγαρώσουν μεταξύ τους εκδηλώνοντας λεσβιακά χαρακτηριστικά. Οι διάλογοι δε, αντιλαμβάνεστε... παίρνω, παίρνεις, μας παίρνουν, τον παίρνεις, τον δίνεις, τους παίρνουμε και όλους μαζί μας παίρνουν... κοινώς αχταρμάς!

Αντανακλαστικά γυρίζω στο αμέσως επόμενο κανάλι, ALPHA: όπως καταλαβαίνετε, άλφα-άλφα ποιότητα και βλέπω εκείνη ακριβώς τη στιγμή μια ξένη ταινία κατά την οποία ένας μουσάτος μεσήλικας άντρας εν Ανατολών με σαρίκι στην κεφάλα του, γραπώνει έναν κουστουμαρισμένο χωρίς σαρίκι στην κεφάλα του και του δίνει ένα χορταστικό γλωσσόφιλο... Να είναι κάποια εκδήλωση θρησκευτικής αγάπης των ανατολικών φυλών; σκέφτηκα...

Η τηλεόραση κλείνει. Συνολική διάρκεια θεάματος (και για τα δυο κανάλια), περίπου 30 δευτερόλεπτα... Ώρα περίπου 22:00. Θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει παιδί μπροστά στην τηλεόραση.

Ερώτηση προς τον εαυτό μου: τι πάθανε σήμερα τα κανάλια; Φουντώσανε από το Athens Pride και προβάλλουν κάθε ομοφυλοφιλική ταινία που βρήκαν εύκαιρη στο αρχείο τους;

Διαπίστωση: 

πρώτα η τηλεόραση άλωσε την ιδιωτικότητά μας, εισβάλλοντας στην οικία μας, διαλύοντας τις κοινωνικές και οικογενειακές μας σχέσεις...

μετά το διαδίκτυο και τα πάσης φύσεως facebooks άλωσαν την αποκλειστικότητα της σκέψης μας, εισβάλλοντας στο μυαλό μας, προσφέροντας "πριν από εμάς για εμάς" καταναλωτικά αγαθά και υπηρεσίες διευκολύνοντας τις ζωές μας, διαλύοντας τις σχέσεις με τον ευατό μας... 

Το επόμενο στάδιο άραγε, ποιο να είναι; Μήπως κάποιοι να εισβάλουν και να καθορίζουν τη βούλησής μας...;

Αν αυτά δεν είναι τα σταθερά βήματα της ανθρώπινης αποξένωσης (πρώτα με τους γύρω του, μετά με τον ίδιο του τον εαυτό και τέλος με το ίδιο του το "θυμικό" και "λογικό" μέρος), τότε τι ορίζουμε ως "αποξένωση";!


ΜΜΕ=Μην Με Ελέγχεις!


Παρα φύση έδρα



Έντονος προβληματισμός με κατατρέχει τις τελευταίες μέρες με αφορμή το Athens Pride που πραγματοποιήθηκε χτες, από τη μια με τα ερωτ(ηματ)ικά που αξιώνει και από την άλλη με τις απαντήσεις που αναζητά.

Στο μυαλό μου υπάρχουν πάρα πολλές σκέψεις που προσπαθώ να τις αρμώσω σε ένα κεντρικό σχέδιο λόγου, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν φτάνει μια απλή ανάρτηση να δηλώσει έστω και ακροθιγώς τη συλλογιστική μου. Μια προσπάθεια όμως, δεν θα βλάψει θαρρώ!

Ξεκινά από την άποψη ενός αγαπημένου δασκάλου, του άπιστου Θωμά, μιλώντας προχτές, ότι όλο αυτό το φαινόμενο είναι σαν το "παρά φύση έδρα" που χρησιμοποιεί η ιατρική κοινότητα για να περιγράψει εκείνη την κατάσταση κατά την οποία τμήμα του εντερικού σωλήνα (συνήθως του παχέος εντέρου) αποκόπτεται (συνήθως για λόγους κακοήθειας) και συρράπτεται κάπου στα πλάγια του κοιλιακού τοιχώματος, με τελικό αποτέλεσμα η ορθή οδός του "ορθού" (δηλαδή του τελικού τμήματος του παχέος εντέρου) να μην βγαίνει από εκεί που όλοι γνωρίζουμε ότι κανονικά τελειώνει το έντερό μας, αλλά να βγαίνει από μια άλλη "έδρα" που δεν είναι η φύση της να βγαίνει από εκεί, για να εξυπηρετήσει τη βασικότατη ανάγκη αποβολής των άχρηστων ουσιών του γαστρεντερικού συστήματος.

Και εκεί ακριβώς, νομίζω είναι το επίκεντρο του σεισμού που συμβαίνει γύρω μας: στο τι ορίζουμε ως παθολογικό και τι ως φυσιολογικό. Εξ ου και πολύ πετυχημένο το παράδειγμα του καλού δάσκαλου περί "παρά φύση έδρας".

Το "φυσιολογικό" και το "παθολογικό" είναι όμως κάτι δεδομένο, αμετακίνητο, παγιωμένο;

Πριν απαντήσουμε σε αυτό το καίριο ερώτημα, ας δούμε συγκεκριμένα κάποιους από τους κυρίαρχους πόλους που σήμερα διαμορφώνουν τα όρια μεταξύ αυτού του αρχέγονου διπόλου:

1. Η Ιατρική έχει -και είχε πάντα- τα προνόμια να καθορίζει τι είναι φυσιολογικό και τι παθολογικό σε τούτο τον πλανήτη, επειδή υποτίθεται ότι είναι πιο κοντά στο να αντιλαμβάνεται τη διαφορά τους και έτσι να επαναφέρει κάθε τι παθολογικό στην πρότερη ή μια πλησιέστερη σε αυτήν, φυσιολογική κατάσταση. Η Ιατρική όμως, επιτελείται από ανθρώπους. Και όπως κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι κάποτε βάφτησαν την μετάθεση του τελικού τμήματος του εντέρου σε άλλη θέση ως "παρά φύση", κάποιοι άλλοι σήμερα κάνουν εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, "παράγουν" παιδιά του σωλήνα, διασταυρώνουν DNA βακτηριδίων με σκοπό τη γρήγορη και μαζική παραγωγή φαρμάκων, εμβολίων ή πρωτεϊνών, και τα προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο για να ικανοποιήσει τόσο ανάγκες επιβίωσης αλλά και ανάγκες ποιότητας ζωής. Τέτοιες ενέργειες άραγε, γιατί δεν ορίζονται ως "παρά φύση"; Ένα άτεκνο ζευγάρι στη δεκαετία του '50 τώρα αποκτά κανονικά οικογένεια, ένας ανάπηρος χωρίς χέρι μπορεί να του εμφυτευτεί μηχανικό χέρι ελεγχόμενο από τον ίδιο τον εγκέφαλό του και να το κουνάει σαν να ήταν πραγματικά δικό του και πολλά άλλα παραδείγματα που διαταράσσουν τα όρια του φυσιολογικού και παθολογικού και όμως θεωρούνται αυτονοήτως σήμερα "φυσιολογικά". Μπορεί η Ιατρική και η Επιστήμη όμως να αναχαιτιστεί και να μπει σε καλούπια φυσιολογικού-παθολογικού, όταν αυτή πρώτη έφερε στο προσκήνιο τις δυνατότητες αλλαγής φύλου, ανοίγοντας την όρεξη σε όλους εκείνους που μέχρι πρόσφατα ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν; Μπορεί η αενάως ορεγόμενη Επιστήμη να της οριστεί έξωθεν τι είναι φυσιολογικό και τι όχι ή είναι καταδικασμένη να ορίζει εκείνη από μόνη της ανά εποχή και φάση της, τι είναι φυσιολογικό και τι όχι, μιας και προείπαμε ότι αυτή είναι σκαπανέας των νέων ευρημάτων που μετατοπίζουν κάθε φορά τη διαχωριστική γραμμή φυσιολογικού-παθολογικού; Την πρώτη περίπτωση την δοκίμασε η ανθρωπότητα επί Μεσαίωνα και επί Πάπα, αλλά με τραγικά αποτελέσματα πυράς αλλοθρησκων, μάγων, αντιφρονούντων. Τη δεύτερη ξέφραγη περίπτωση τη δοκιμάζουμε σήμερα όλοι εμείς με την απόλυτη κυριαρχία της Ιατρικής ως Βιοεξουσία. Και η πρώτη και η δεύτερη περίπτωση κάτι μας κλέβουν και κάτι μας δίνουν. Το ζύγι δύσκολο και η Ιστορία σίγουρα δεν θα το δείξει, οπότε μην προσδοκάτε εύκολες απαντήσεις...

2. Η Κοινωνική Ανθρωπολογία και οι κοινωνικοί "αγώνες" όπους τους ονομάζουν πολλοί, έχουν -χωρίς να είχαν από πάντα- αρχίσει να αμφισβητούν κάθε έννοια διαχωρισμού φύλου και προσπαθούν να προασπίζονται κάθε έννοια διαφορετικότητας, όσο και αν αυτό έρχεται σε φαινομενική αντίφαση με το τι ορίζει η Ιατρική ως φυσιολογικό. Πηγή της Νεωτερικής Εποχής μας, η Κοινωνική Ανθρωπολογία έχει αποψιλώσει κάθε ίχνος φραγμού, ορίου, πλαισίου και εν γένει διαχωριστικής γραμμής που θα μπορούσε να προβληθεί ως κάτι στέρεο πάνω σε τούτον τον συνεχώς κινούμενο πλανήτη, δίνοντας έρεισμα σε κάθε καρυδιάς καρύδι να σηκώσει το λάβαρο της δικής του ιδιαιτερότητας και πίσω του να προσκαλέσει όμοιους ή όσους τελοσπάντων αυτοθεωρούνται ότι ομοιάζουν, κάνοντας το δικό τους κίνημα. Μπορεί η ζωή ετούτη όμως, χωρίς κίνημα-κίνηση να εξακολουθεί να λέγεται ζωή;

3. Τέλος, η Θρησκεία, μην νομίζετε ότι τα έχει διαχωρίσει καλύτερα τα φυσιολογικά από τα παθολογικά φαινόμενα, και ο λόγος είναι διότι η ίδια η Θρησκεία είναι τέχνημα του Ανθρώπου και επιτελείται μέσω των βιωμάτων τους. Αν οι άνθρωποι λοιπόν αδυνατούν να βρουν το όριο εκείνο του φυσιολογικού με το παθολογικό, ή του ανθρώπινου με το θεϊκό, ή του ηθικού με το ανήθκο, είναι διότι αδυνατούν εν γένει να βρουν και να βάλουν μόνοι τους όρια σε κάθε τους πράξη και για αυτό έχουν τη Θρησκεία να τους καλύπτει αυτή την Ανάγκη. Δεν έχω διαβάσει κάτι καλύτερο και πιο συμπυκνωμένο στη ζωή μου επί του θέματος, από την ακροτελεύτια φράση του συγκλονιστικού και βαθυστόχαστου μυθιστορήματος "Σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνο", του Αλ. Ζουργού, εκδ. Πατάκη, που λέει κλείνοντας (σελ. 776) ότι έγραψε "τις μέρες και τις νύχτες του Ματίας Αλμοσίνο αναζητώντας επίμονα μια ένσαρκη παρουσία ανθρωπινότητας, εναγώνια, που φλέγεται να αναπληρώσει τη μεγάλη Απουσία". (ανατύπωση χωρίς άδεια)


Το μείζον λοιπόν, είναι ποιος, με τι κριτήρια και προθέσεις και τί τελικά, ορίζει φυσιολογικό και τί παθολογικό. Η Ζωή και η Ιστορία του Ανθρώπου, όσο μπορώ να την έχω αντιληφθεί μέχρι τώρα, είναι ακριβώς μια διελκυστίνδα ανάμεσα σε αυτά τα δυο φαινόμενα: του φυσιολογικού και του παθολογικού. Το μέλλον, δεν θα δώσει την απάντηση, απλά θα επιβεβαιώσει αυτή τη φρούδα αέναη μάχη του Ανθρώπου με τον Εαυτό του και τα όριά του, ανάλογη και φυσικά πιο θλιβερή μάχη, με αυτή του Δον Κιχώτη με τους ανεμόμυλους (τρανέ Θερβάντες! τι εικόνες αφύσικες έχεις αποτυπώσει με τέτοια φυσικότητα στο κείμενό σου;!). Και ο άνθρωπος προσπαθεί να βρει τη διαχωριστική γραμμή σε κάτι που απλά δεν διαχωρίζεται, παρά μόνο το ανθρώπινο μυαλό θεωρεί ότι διαχωρίζεται.

Σίγουρα, θα με έχετε ακούσει να λεώ ότι το φυσιολογικό και φυσικό, είναι αυτό που θα δούμε αν στραφούμε προς τη μητέρα-Φύση. Όμως, αν εξακολουθούσαμε να κοιτάμε το "φυσιολογικό" αυτής της άποψης, τότε θα έπρεπε το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό, θα έπρεπε να κυβερνιώμαστε από έναν "βασιλιά λιοντάρι" (και όχι από ένα "γατάκι Τσίπρα"), εγώ δεν θα ήμουν τώρα μπροστά στον υπολογιστή μου και αυτήν την ώρα δεν θα είχα φως αφού είναι βράδυ, παρά μόνο θα υπάκουα πιστά στους κιρκαδιανούς ρυθμούς του βιολογικού μου ρολογιού...

Τι θέλω να πω με όλα αυτά τα προηγούμενα, για να καταλήξουμε κάπου: όλα αυτά που ζούμε είναι ψεύτικα και μια κακέκτυπη προσομοίωση που απέχει έτη φωτός από την "πραγματική" Φύση. Όλη η ζωή και η ύπαρξη του Ανθρώπου αντιβαίνει ακριβώς αυτή η "φυσικότητα", αφού αποτελεί αντίθετη δύναμη σε ό,τι η ίδια η Φύση με τους Νόμους της προστάζει. Κάποτε ο Άνθρωπος, ήταν πιο κοντά στη Φύση, τώρα είναι πιο κοντά στον Εαυτό του (ή νομίζει τουλάχιστον!). Το σίγουρο πάντως είναι ότι η έδρα του είναι ο πλανήτης Γη και μόνο αν κατορθώσει να βρει τους κώδικες επικοινωνίας με τα γύρω του πλάσματα θα επιβιώσει. Αλλιώς, θα δοκιμάζει πότε τη μια ακραία λύση (βλέπε μέχρι πρόσφατα, ο άντρας ο άρχοντας και η γυναίκα του το υποζύγιο) και πότε την άλλη (βλέπε σήμερα, δυο άντρες ή δυο γυναίκες μαζί), αγνονώντας ότι το ζητούμενο δεν είναι η αναζήτηση ταυτότητας, ούτε φυσικά η αναζήτηση Παιδείας όπως ήταν το κεντρικό μήνυμα του φετινού Athens Pride, αλλά η αναζήτηση Ειρήνης στην εμπόλεμη ζώνη που του σφίγγει νου και ψυχή διαχρονικά.

Η πιο ωραία εικόνα που βρήκα για να ορίσω το φυσιολογικό και το παθολογικό πάντως είναι αυτή που σήμερα το πρωί φωτογράφησα κοντά στο σπίτι μου:



Και δεν θέλω να αντιδιαστείλω το "φυσικό" και το "τεχνητό" με αυτή τη φωτογραφία, αλλά θέλω να δηλώσω ότι και τα δυο αυτά στοιχεία αγκαλιά, πρέπει να τραβήξουν πολύ ανηφορικό δρόμο ακόμα μέχρι να βρουν ουρανό! Με κάλυμα μια "φυσικότητα" που περιελίσσεται γύρω από κάθε μας έκφανση, προσπαθούμε να καλύψουμε τον τεχνητό επίκεντρό μας, που αν κάποτε φανερωθεί σε μάτια άμαθα θα βαφτιστεί ως "παθολογικό", "παρά φύση" ή "διστρεβλωμένο", ενώ αν μείνει απόκρυφο και φανερό μόνο για τα μάτια της ψυχής μας θα καταχωρηθεί ως "κατάδικό μας και μονάκριβό μας".



"Λιληθ"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νένα Βενετσάνου

(από τα πιο ψαγμένα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ μου,
κυρία Βενετσάνου!)




"ποια χέρια σε καρφώσανε
στη μέση της Αβύσσου...;"

"...γραφή μισοσβησμένη..."


(ποιος κάθεται να τη διαβάσει άραγε;)

Λιλήθ,
ζούμε άχαρες μικρές ζωές,
και εσύ...
"διχασμούς φυτεύεις..."
(σαν αυτούς που σας περιέγραψα σήμερα!)


Υ.Γ.: Κάτι ακόμα πολύ σημαντικό: πραγματική παιδεία, δεν είναι να αποδέχεσαι τη "διαφορετικότητα" του άλλου, όπως υποστηρίζουν και υπονοούν στο σύνθημά τους όλες αυτές οι παρελάσεις (η αποδοχή εξάλλου, είναι επιβολή), αλλά να κατανοείς τη "διαφορετικότητα", καθώς και όλους εκείνους τους μηχανισμούς και τις ανάγκες που την παράγουν ή την προάγουν...


Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά...



Το φαινόμενο έχει καταγραφεί εδώ και αιώνες. 
Αλλά δεν έχει μέχρι τώρα εξηγηθεί. 




Σίγουρα πάντως, όποιος το βιώνει, 
έχει σωματικά και πνευματικά αποσυνθεθεί... 
και κατά μια έννοια, αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα!

Μην σας τύχει λοιπόν!


Δουλοπρέπεια ή Στωικότητα;



Σε συνέχεια της προηγούμενης δίπολης αναζήτησης του αληθινού, θυμήθηκα μια ακόμα τυχαία συζήτηση με έναν περαστικό, ο οποίος μου έλεγε πως προτιμά ως κατοικίδια τις γάτες και όχι τους σκύλους, διότι οι σκύλοι είναι αρκετά "δουλοπρεπείς"! Δηλαδή, ό,τι και να τους κάνεις, ακόμα και αν χειροδικήσεις πάνω τους, αυτά στο τέλος θα έρθουν και θα σε υπακούσουν, θα σου κουνήσουν την ουρίτσα τους ως δείγμα υποταγής.

Και του απαντώ: αυτό που εσείς βλέπετε ως δουλοπρέπεια, εγώ το ονομάζω "στωικότητα"... Ποιο άλλο ζώο που είναι μέσα στο σπίτι, κρατά την ανάγκη του υπομονετικά μπορεί και ώρες, μέχρι να του επιτραπεί να βγει έξω και να ενωθεί με τη φύση; Ποιο άλλο ζώο το αγριεύεις για κάτι "κακό" που κάνει, και την επόμενη φορά που πάει να το ξανακάνει, σου ρίχνει μια ερωτηματική ματιά, υπονοώντας σκανταλιάρικα "μήπως άλλαξες γνώμη και θα με αφήσεις να κάνω αυτό που επιθυμώ"; Ποιο άλλο ζώο εκπαιδεύεται τόσο εύκολα και γρήγορα στις δικές σου ανάγκες, στο δικό σου βιολογικό ρολόι, στις δικές σου παραξενιές και ιδιοτροπίες; Ποιο άλλο ζώο έχει αυτήν την αστείρευτη και αμόλυντη συμπεριφορά μικρού παιδιού που περιμένει από εσένα να το κατευθύνεις πριν από οποιοδήποτε άγνωστο βήμα του; Εξού και το "το παιδί και το σκυλί, όπως τα μάθεις...". Ποιο άλλο ζώο, συγχωρεί τόσο άμεσα και τόσο ειλικρινά κάποιον, όταν αισθανθεί ότι δεν κινδυνεύει; Και τέλος, ποιο άλλο ζώο εκφράζει τόσο ξεκάθαρα τα συναισθήματα για αυτούς που αγαπά κάθε -μα κάθε όμως- φορά που τους νιώθει δίπλα του;

Σίγουρα, δεν προσπαθώ να πείσω για την μοναδικής αξίας -κατ' εμέ- συμπεριφορά και συντροφιά των σκύλων. 

Αλλά σίγουρα, προσπαθώ να πείσω για την απανταχού δίπολη -τουλάχιστον- προσέγγιση και οπτική σε κάθε κρίση-άποψη των φαινομένων του επιστητού...


Δουλοπρέπεια ή Στωικότητα, λοιπόν;





Εξαιρετική προσέγγιση επί του θέματος της δουλο"πρέπει"ας, το παρακάτω ποίημα της μεγάλης Κικής Δημουλά:



ΠΡΕΠΕΙ 

Τηρώ, Χρέος,  
το κατά δύναμιν τις εντολές σου  
τα δύσκολα Πρέπει σου. 

Υπάκουες δείχνουν οι σκέψεις 
αλλά όρκο δεν παίρνω 
μια και έχουν την άνεση 
να παραβαίνουν εν κρυπτώ.

Αλλά τις πράξεις μου 
πώς να τις δαμάσω; 
Βγαίνουν έξω κόσμο συναντούν 
γείτονες πειρασμούς 
να μην κοντοσταθούν; 

Μα φταίνε κι οι εντολές σου 
ούτε πλήρεις ούτε ξεκάθαρες είναι. 

Για παράδειγμα: 
Πρέπει να είναι πιστή η αγάπη; 

Κι αν δεν είναι, εμείς τι πρέπει; 
με σταυρωμένα τα χέρια ν' αγαπάμε;


(Συλλογή "Άνω Τελεία", εκδ. Ίκαρος, 2016)


Φανάρι



Κάθομαι μπροστά σε ένα φανάρι κόκκινο, με φλας αναμμένο και περιμένω το σήμα να μου επιτρέψει να συνεχίσω την πορεία μου.

Και εκεί, στου χρόνου τη βραχεία παύση, η εικόνα θολώνει και τα βλέπω όλα διπλά! Πάντα τα έβλεπα διπλά, όλοι μας, πάντα τα βλέπουμε διπλά, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε συχνά.

Η μια εικόνα, λέει ότι, ευτυχώς που υπάρχουν και τα κόκκινα φανάρια να μας καθορίζουν τις διαδρομές να μην μπλέκονται και να αποφεύγονται τα χειρότερα, τύπου Ινδίας ένα πράμα...!

Και η άλλη εικόνα, πιο σκοτεινή και θολή, αναρωτιέται: γιατί να υπάρχουν φανάρια και να μας εμποδίζουν την ελευθερία μας; Γιατί να πρέπει να με εμποδίζει κάτι στην πορεία μου; Με ποιο δικαίωμα κύριε φανάρι επεμβαίνεις...;

Συνειδητοποιώ ότι αυτή η αμφισημία των εικόνων, δεν είναι μόνο των εικόνων, αλλά είναι των καιρών μας! Κλασσικό -πλέον- παράδειγμα, ο πολιτικός-ρητορικός λόγος: ακούς τον τάδε βουλευτή, λες "έχει δίκιο, μάλλον έτσι θα είναι" και μετά ακούς τον δείνα βουλευτή και λες "όχι, όχι, αυτός έχει δίκιο, με πείθει περισσότερο"! Τελικά, μέσα σε αυτή τη σύγχυση των καιρών μας, για το τί είναι προς όφελος ή προς ζημία μας, δεν φταίει κανείς άλλος, παρά μονάχα ο εγκέφαλός μας και η άλλοτε αντίληψη της μιας εικόνας και άλλοτε της άλλης. Είναι η κβαντική φύση μας, που θέλει το ηλεκτρόνιο να είναι ή στην μια πλευρά του χώρου ή στην άλλη, αλλά ποτέ ταυτόχρονα και στις δυο περιοχές του χώρου. 

Η ταυτόχρονη συνειδητοποίηση λοιπόν, και των δυο εικόνων, είναι σπάνιο -και εν πολλοίς αφύσικο- ανθρώπινο χαρακτηριστικό! Σαν να λέμε, ότι δεν μπορούν να χωρέσουν δυο ανθρώπινα πόδια σε ένα μόνο παπούτσι... 

Και επειδή είναι θέμα του τρόπου λειτουργίας του εγκεφάλου μας, κάποιοι μάγκες έχουν αντιληφθεί αυτόν τον περιορισμό και επιλέγουν τον τρόπο που εμείς θα επιλέξουμε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που μας παρέχουν. Άρα, ποιος πραγματικά επιλέγει ποιόν και τί;


Ο ποιητής πάντως, τα έχει πει όλα, για το ποιος φταίει:

Φταίει το κεφάλι το κακό μας!



Το Μάη μήνα, στολίζεσαι και βγαίνεις


Για αυτήν γίνονται όλα...

Για αυτήν τραγουδούν τα ζωντανά της γης...

Για αυτήν υπάρχουν...

Για αυτήν που κρύβεται και βγαίνει μοναχά τα βράδια του Μαγιού...

Όχι, τυχαία λοιπόν, το όνομα του μήνα που επιλέγει για να βγει...

βαφτίστηκαν έτσι, τα βράδια του Μαγιού,
για να μιλήσουν και εκείνα,
για τα μάγια εκείνης...

όπως οι ατμοί σε μια μουσική σκηνή, όταν προβάλει ο καλλιτέχνης...

Για αυτήν, τραγουδούν τα πάντα γύρω μας...

στις νότες της, πατούν, πετούν και περπατούν, τα σπλάγχνα της πλάσης...

Για αυτήν τη σπάνια νεράιδα του Μαγιού...



"Νεράιδα"
Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Κωνσταντινίδης
Ερμηνεία: Μαρία Παπαγεωργίου



"...βράχος να 'σουν θα ράγιζες
κάστρο, θα γκρεμιζόσουν..."



4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή τέταρτη




Γυρίζοντας λίγο πριν σπίτι, βλέπω από μακριά μια νεαρά με φανταχτερό άι-λάινερ και έναν νεαρό με ανεμοδαρμένο μαλλί (μάλλον από το σημερινό αγέρα που είχε εδώ στην Αγία Παρασκευή), να μοιράζουν κάτι φυλλάδια στο δρόμο. 

Καθώς διασταυρωνόμαστε, με πλησιάζει η νεαρά και με χαμόγελο αστραφτερό μου λέει: "κρατήστε και εσείς αυτό..." και τσουπ μου ρίχνει το δόλωμα! 

Και αρχίζει αμέσως: "είμαστε από την Γ'Λυκείου του τάδε σχολείου και μαζεύουμε χρήματα για να πάμε την 5ήμερη εκδρομή μας στην Κρήτη και θέλουμε οικονομική ενίσχυση και δίνουμε αυτό το ημερολόγιο κλπ, κλπ..." 

"Καλά να περάσετε", της ευχήθηκα και της επέστρεψα το δόλωμα. Και τσουπ, χάθηκε εκείνο το αστραφτερό χαμόγελο! Κοίτα να δεις μεταπτώσεις σκέφτηκα...

Τι κράτησα εγώ από αυτή τη σκηνή: ένα νεαρό άτομο, λέει ψέμματα εν ψυχρώ και χωρίς κανέναν ενδοιασμό, για να προσελκύσει κάποιον χορηγό να της δώσει χρήματα για να πάει τελικά να περάσει καλά... Ελληνάρες μου, πώς να αλλάξει αυτή η γαμημένη χώρα, αν τα νέα παιδιά μαθαίνουν να ξεπουλάνε τα πάντα και γαλουχούνται να παζαρεύουν τα πάντα, για μια... εκδρομή; 


Υ.Γ.: Το ακόμα πιο θλιβερό, είναι ότι αυτή η νεαρά και αυτός ο νεαρός, θα πάνε αύριο στο σχολείο τους και θα πουν στο 15μελές τους, ότι κατάφεραν μετά από 4-5 ή 6 ώρες σκληρού ποδαρόδρομου και σκληρών διαπραγματεύσεων με τους περαστικούς, να συγκεντρώσουν τόσα ευρώ για τον ιερό σκοπό της εκδρομής τους... Και δώστου χειροκροτήματα, και δώστου φωνές επιδοκιμασίας... Μόνο, που κάποια χρόνια μετά, ο πρόεδρος αυτού του 15μελούς, μπορεί να λέγεται Αλέξης Β' Τσίπρας, και εκείνη η φανταχτερή νεαρά να γυρίζει από τις Βρυξέλλες και να λέει προς τον ελληνικό λαό για τις σκληρές διαπραγματεύσεις που κατάφερε με τους δανειστές για να εμποδίσει το 28ο μνημόνιο...



4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή τρίτη



Το έχουμε πολύ εύκολο εμείς οι Ελληνάρες, το άμεσο πικρόχολο σχόλιο, την εύκολη κρίση (γενικά όπου "κρίση" πλέον τα παγκόσμια λεξικά λένε: βλ.Έλληνες!), την μη εξήγηση των φαινομένων, την περιορισμένη οπτική. Μόνο εμείς ξέρουμε, εμείς είμαστε εξάλλου ο περιούσιος λαός του Θεού, της Τύχης, της Γνώσης, της ομορφότερης χώρας κλπ, κλπ...


Υ.Γ.: Τα έχε πει καλύτερα βέβαια από όλους μας, κάποιος άλλος, όλα τα προηγούμενα... Ας τον ακούσουμε τον κύριο Νίκο Καζαντζάκη (δια υπενθυμίσεως ενός άλλου σπουδαίου Νίκου, που τον ευχαριστώ):




4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή δεύτερη



Το ότι τα Μαθηματικά είναι το βασικό ερμηνευτικό εργαλείο του Σύμπαντος, το ξέρουμε ήδη από τα αρχαία χρόνια (αει ο θεός ο μέγας γεωμετρεί... κλπ, κλπ).

Το ότι οι Φυσικοί χρησιμοποιούν τα Μαθηματικά, περισσότερο και από τους Μαθηματικούς, για να περιγράψουν και να ερμηνεύσουν τον κόσμο γύρω τους, και αυτό μας το έχουν αποδείξει...

Το τί ακριβώς όμως, μας έχουνε πει με απλά λόγια, αλήθεια Ελληνάρες μου, το έχουμε καταλάβει...;





Υ.Γ.: Σημαντικό tip για να καταλάβετε τη μαθηματική αυτή σχέση, είναι να συνειδητοποιήσετε τη διαφορά "γνώσης"-"πληροφορίας"...


4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή πρώτη

Εν έτει 2017
δεν υπάρχει, κύριε πρόεδρε, Φρουρά!
Όσο και αν φωνάζετε...



Υπάρχει μόνο Φουρέιρα...
Που και αυτή μας φωνάζει και μας φωνάζει...


Πόσο ακόμα για να το χωνέψετε αγαπητοί μου Ελληνάρες;!

Και δεν με ανησυχεί ότι απλά έχει χαθεί η έννοια της Φρουράς,
αλλά με τρομάζει ότι έχουν χαθεί ΟΛΑ εκείνα 
τα οποία οφείλαμε να περιφρουρήσουμε...


Υ.Γ.: Σκέφτομαι απλά, μερικές φορές, έτσι και θελήσουν να κάνουν κανά ντου οι Τούρκοι, δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο...  Το θέμα είναι ότι και εν έτει 1897, πάλι δεν υπήρχε Φρουρά και οι "εχθροί" δεν είχαν κανένα εμπόδιο να μπουκάρουν στην πρωτεύουσα αν, (ο θεός να τις έχει πάντα καλά!) οι Μεγάλες (Οικονομικές) Δυνάμεις δεν επενέβαιναν για να δώσουν τη γνωστή τους λύση: Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος... Έχει κάτι αλλάξει λοιπόν από το 1897 στο 2017;





Ερώτημα;


Το κακό, μπορεί να αντιμετωπιστεί με δυο τρόπους:

1. με μεγαλύτερο κακό (ποσοτική διαφοροποίηση), το οποίο απλά προσπαθεί να αντικαταστήσει το πρώτο κακό και να μπει στη θέση του, μέχρι ένα άλλο, ακόμα μεγαλύτερο κακό, να έρθει κάποια στιγμή και να καθαιρέσει το προηγούμενο κακό, απλά διαιωνίζοντας την ίδια ακριβώς συμπεριφορά

2. με το καλό (ποιοτική διαφοροποίηση), το οποίο στοχεύει στο να πείσει και να αλλάξει το κακό, ώστε να επικρατήσει δια παντός, μη φοβούμενο από το να έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον, ξανά το κακό και να αρχίσει πάλι τις αψιμαχίες.



Και για να το κάνω πιο απλό, όταν σε σπρώχνουν, υπάρχουν δυο τρόποι να αντιδράσεις:

1. να σπρώξεις και εσύ για να διεκδικήσεις τον "χώρο σου"

2. απλά να σταθείς και να αναρωτηθείς: "ρε, παιδιά, γιατί σπρώχνετε";


Ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο ταιριαστή για τη σημερινή κοινωνία μας στάση ζωής;


Δώστε μας τα φώτα σας!


Ανοίγω τον λογαριασμό της ΔΕΗ που μου ήρθε και εκτός του ότι βλέπω ότι πληρώνουμε για κάτι ακαταλαβίστικα τύπου ΔΗΔΕΗ, ΑΜΤΕΔΕ, ΠΚΛΠΜΝ και δεν συμμαζεύεται, βλέπω για άλλη μια φορά ότι συνεχίζουμε να πληρώνουμε για την ΕΡΤ. 

Λέω λοιπόν, να ανοίξω την ΕΡΤ να δω τι είναι αυτό που πληρώνουμε. Και πέφτω πάνω στη EUROVISION... 

Συνειδητοποιώ κάποια πράγματα:

1) ότι υπάρχουν τελικά πολλά σούργελα στην Ευρώπη !!

2) δεν πρόκειται για διαγωνισμό τραγουδιού, αλλά, όπως η ίδια η λέξη του διαγωνισμού το επιβεβαιώνει, πρόκειται για κάτι που έχει σχέση με το θέαμα και το φαίνεσθαι - VISION !! Η αλήθεια είναι κατάμουτρά μας, και εμείς δεν συνειδητοποιούμε τίποτα

3) μας παίρνουν τα λεφτά μας για κάτι που δεν καταλαβαίνουμε

4) νιώθουμε και μαλάκες που δεν καταλαβαίνουμε ούτε αυτά που γράφει η ΔΕΗ στον λογαριασμό της, ούτε αυτά που φοράνε, κάνουνε ή λένε, τα πρότυπα των "καλλιτεχνών" που μας τυφλώνουν με τα φώτα τους!!

Ουστ! Ξεφτιλίκια... 

Σιχάθηκα, τόση αναξιοπρέπεια γύρω μας.




Παλεύει μην πλαντάξει...



Τι κάνεις όταν όλοι γύρω σου σπρώχνουν για να διεκδικήσουν αυτά που θέλουν;

Σπρώχνεις και εσύ;

Αυτή, είναι η σχεδόν αντανακλαστική άποψη που επικρατεί. Διότι, αν δεν σπρώξεις, θα χάσεις τη σειρά σου, θα χάσεις το λεωφορείο, το τρένο... Και καλά, εκείνα τα τρένα που πίσω τους ακολουθούν και άλλα. Τι γίνεται με εκείνα τα τρένα που περνούν δίπλα σου μία και μοναδική φορά...;

Γιατί όμως, πρέπει να σπρώχνεις και εσύ; Γιατί, να γίνεις ένα με τη μάζα και να πολτοποιηθείς και εσύ ο ίδιος; Γιατί, να θυσιάσεις τα όνειρά σου σε μια μάζα που κατευθύνεται από σπρωξίδια, όπως ακριβώς τα πρόβατα πριν κλειδωθούν στο μαντρί;

Από την άλλη όμως, αν αφεθείς, οι κοπριές των υπολοίπων θα σε πλακώσουν. Θα χαθείς, μα κανείς δεν θα σε διακρίνει μέσα στα απόβλητα των περαστικών...


Πού να βρεις λοιπόν, την ισορροπία, μέσα σε μια ανισόρροπη κοινωνία;
Πού να μιλήσεις για αλληλεγγύη, μέσα σε μια αδηφάγο ανθρωπότητα;
Πού να βρεις την ψυχή σου και να τη στερεώσεις σε μια λεβεντιά;
Πού να μην πλαντάξει ο νους με τόση παλαβομάρα που τον έπνιξε;


"Η λεβεντιά"
Παραδοσιακό Κρήτης
Νίκος Ξυλούρης



"Η λεβεντιά είναι πληγή, που πάντα αίμα τρέχει...
Θέ μου και πώς την εβαστά, εκείνος που την έχει..."

"Ένας αετός στη θύελλα παλεύει μην πλαντάξει
και καρτερεί την ξαστεριά στον ήλιο να πετάξει"


Το Χρυσαλιφούρφουρο



Οι απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα που μας απασχολούν καθημερινά, είναι δίπλα μας...

Αρκεί να απλώσουμε το χέρι, να τις χαϊδέψουμε...

Και αν τύχει και σκορπίσουν, θα μένει αυτό το άγγιγμα... σωμάτων, βλεμμάτων, ψυχών... στου ανέμου το ανάδευμα...

Αυτό μετράει, αυτό περνάει από δίπλα μας, αλλά και αυτό μένει...

Όπως, και η αγάπη μας για τις στιγμές αυτές...

Φιλοξενήστε αυτές τις όμορφες στιγμές, στο σπίτι, στην ψυχή σας, στα μάτια σας και στα χέρια σας... Μην τις αφήνετε ανεκμετάλλευτες...




Και αν πετάξει σαν φτερό και πουπουλο,
κάποιος σ' αγαπάει και δεν το ξερεις...


"Το χρυσαλιφούρφουρο"
Στίχοι: Μαριαννίνα Κριεζή
Μουσική: Νίκος Κηπουργός
Ερμηνεία: Σαββίνα Γιαννάτου



Παγκόσμια Ημέρα Γης


Σήμερα, η Παγκόσμια Ημέρα Γης.

Δεν θα πω πολλά. Σε συνέχεια με το προηγούμενο post, νομίζω ένα μόνο αντιστάθμισμα μας έχει μείνει σήμερα: η βιωματική μας σχέση με τη Γης (έχει σημασία το Γης, αντί Γη). Είναι αυτή που μας θυμίζει ότι μας γέννησε, ότι μας ανάθρεψε και ότι θα μας δεχτεί στα πονεμένα σπλάγχνα της, όσο και αν αρνούμαστε να το πιστέψουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι κακέκτυπα φτιασιδώματά της. Κάποια βέβαια, μας βολεύουν που υπάρχουν (ακόμα και εμένα τον ίδιο) και κάποια όχι. Το να μην το συνειδητοποιούμε όμως κάτι τέτοιο, μας διατηρεί στο σκοτάδι...

Είναι ο πλανήτης μας που μας δίνει το βήμα να πατήσουμε πάνω του και να σταθεροποιηθούμε, έστω και προσωρινά, σε έναν κόσμο αβέβαιο και συνεχώς μεταβαλλόμενο, και από εκεί να αντικρίσουμε ψηλά το Σύμπαν και τα μυστικά του. Είναι αυτή η ψευδαίσθηση σταθερότητας που μας ορίζει και μας διαποτίζει. Είναι όμως, πραγματική στον ελάχιστο χρόνο που ζει πάνω της ένας άνθρωπος. Σε αυτόν τον χρόνο όμως, μπορεί να συνειδητοποιήσει πολλά, αρκεί μόνο να αφουγκραστεί τη μάνα-Γη που υποφέρει...





Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου



Θυμάμαι μικρός στο σχολείο, είχα ακούσει πως "όταν ανοίγει ένα βιβλίο, κλείνει μια φυλακή", υπονοώντας όποιος το είπε αυτό, ότι ένας άνθρωπος έχει την ευκαιρία να αποφύγει το έγκλημα και όλους αυτούς που τον σπρώχνουν προς αυτό! 

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ ότι τουλάχιστον "όταν ανοίγει ένα βιβλίο, κλείνει μια φυλακή του μυαλού μας", υπονοώντας ότι μας δίνεται η ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα βιβλίου μεθαύριο Κυριακή, υπάρχει μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων αύριο Σάββατο στο κέντρο της Αθήνας, που πραγματικά αξίζει την προσοχή μας, ασχέτως καιρικών συνθηκών!

Με αφορμή λοιπόν, την παγκόσμια ημέρα βιβλίου, πιστεύω ακράδαντα ότι το βιβλίο δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει όσο υπάρχει Άνθρωπος, παρά τις τεράστιες προσπάθειες να "λυθεί" και να σπάσει αυτή η έντονα βιωματική σχέση που αναπτύσσεται όταν κρατάμε, μυρίζουμε, ξεφυλλίζουμε, τσακίζουμε τη γωνία από κάποια σελίδα ή σημειώνουμε ένα βιβλίο... Αν κάποτε αυτό συμβεί και όλοι έχουμε τα laptop, ipads, iphone κλπ για να διαβάζουμε, νομίζω θα έχει αναπτυχθεί ένα άλλο είδος, πέρα από τον Άνθρωπο, ένα είδος που θα έχει περιορίσει εν πολλοίς τις επαφές του με τα περιβαλλοντικά ερεθίσματα και θα ζει σε έναν απόλυτα υπερβατικό (αναρωτιέμαι, μήπως ταυτοχρόνως και παραβατικό;) κόσμο, ρυθμιζόμενο μόνο από το μυαλό του και αυτό που -εκείνη την εποχή- θα θεωρείται ως λογική. Ίσως, λοιπόν, να έχουν ατροφήσει και πλαδαρώσει τα σωματικά χαρακτηριστικά του μεταμοντέρνου Ανθρώπου και να έχει υπερπλαστεί ο εγκέφαλός του και η κεφάλα του, τρανό δείγμα ασυμμετρίας, για να υπενθυμίσω απλώς την ισορροπία σε πνεύμα και σώμα, του υγιή νου εν σώματι υγιή, και των πολλών -διαχρονικώς- απόψεων περί σωματικής και συμπαντικής συμμετρίας και της ομορφιάς που αυτή αποπνέει...

Καλές αποφυλακίσεις λοιπόν, στο πνεύμα όλων!





Σταχυο-λογιών-τας...



Προσπαθώντας να αμυνθείς απέναντι στη σάρωση κάθε ορθής (=σωστής, μα και όρθιας) στάσης και συμπεριφοράς που η κοινωνία μας συντεταγμένα επιβάλλει με σκοπό να εδραιώσει οσφυοκάμπτες και σφουγγοκωλάριους ως το νέο ανθρώπινο είδος της νέας εποχής, και πραγματικά δεν ξέρεις από πού να πρωτοφυλαχτείς... Η μια είδηση ακολουθεί την άλλη με τέτοια συχνότητα που δεν μένει χώρος ή χρόνος για να λειτουργήσει και να εκφραστεί εγγενώς το μυαλουδάκι σου. Κοινώς, το Πνεύμα σου, με αυτόν τον τρόπο της μη-χρησιμοποίησης που μας επιβάλλεται, καταλήγει να είναι εκφραστής της παρα-ποίησης, άρα της αδρανο-ποίησης μέχρι τελικής πτώσης, δηλαδή της σαπιο-ποίησης... "Χους ει και εις χουν απελεύσει", θα μου πείτε και δεν θα έχετε και άδικο. Άρα, προς τι ο καημός για το ενδιάμεσο βραχύτατο στάδιο της ζωής όταν αυτή κείται μεταξύ των δυο αιώνιων περιόδων της ανυπαρξίας και της απραξίας (της προ γέννησης και της μετά θάνατον); Ή μήπως οι περισσότεροι εξ υμών ευελπιστείτε στη μετά θάνατον αιώνια Ζωή όπου θα είστε αραχτοί και λάιτ...;

Ξέρετε, όλα γίνονται για αυτή την ενδιάμεση βραχύτατη περίοδο που λέγεται "Ζωή" και το Νόημα που της δίνουμε.

Ξεκινώ με την πρόσφατη άδεια λειτουργίας ως Κέντρου Δια Βίου Μάθησης που εδόθη σε "Σχολή Αστρολογίας", από τον ΕΟΠΠΕΠ που προκάλεσε σάλο αντιδράσεων και φυσικά ως επακόλουθο ήταν το Υπουργείο Παιδείας, "μη γνωρίζοντας" τι είχε συμβεί, να ακυρώσει αυτήν την απόφαση και να καλέσει τους υπεύθυνους στο γραφείο του για να ξηγηθούν... Το ότι η κοινωνία μας, και ειδικά με αυτήν την άσχετη Κυβέρνηση στο τιμόνι της, πάει κατά διαόλου, νομίζω κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να το αρνηθεί. Το ότι όμως, αυτό το κατά διαόλου θα ήταν προς τα πίσω στοχεύοντας σε εποχές Μεσαίωνα, όπου το δίπολο του Διαόλου και του Θεού μεσουρανούσε ως καθοριστικός ρυθμιστής των κοινωνικών συμπεριφορών, δεν μπορούσα εύκολα να το φανταστώ... Με λίγα λόγια: θαρρώ πως αντί να πηγαίνουμε μπροστά, πηγαίνουμε προς τα πίσω. Και αν αυτό για μερικούς είναι πρόοδος, για την ίδια τη Φύση και τους μηχανισμούς Εξέλιξής της, δεν νομίζω ότι είναι ανεκτό.

Κάποτε λοιπόν, η Αστρολογία και η Αστροφυσική ήταν ένα και το αυτό, Λογική και Δεισιδαιμονία ήταν οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος και οι άνθρωποι άγονταν και φέρονταν από του καθενός την οπτική, ρίχνοντας σκοτάδι αντί για φως στα μεγάλα ερωτήματα. 




Αργότερα, γεννήθηκε η Επιστήμη και η προσπάθεια καθαρισμού της από μιάσματα αστρολογικά και δεισιδαιμονικά έγινε με άξονα την προάσπιση της Μίας και Μοναδικής Αλήθειας. Το ζήτημα όμως, αυτό είναι ακόμα πιο παλιό, τόσο παλιό που μόνο στον ίδιο το Μύθο μπορούμε να βρούμε τα πρώτα σημάδια του. Ήδη, η ιστοριούλα του Προμηθέα με τους Θεούς και τη Φωτιά ως σύμβολο του Φωτός, της Αλήθειας και της Διαφάνειας, έχει αποτυπώσει το δίπολο μεταξύ της ανθρώπινης Λογικής και της έξωθεν του ανθρώπου Μεταφυσικής. 



Η Επιστήμη λοιπόν, διατείνεται τη σήμερον ημέρα ότι είναι κεκαθαρμένη από ψευτιές και αμπελοφιλοσοφίες και διατείνεται ότι χρησιμοποιεί ισχυρά εργαλεία που την προστατεύουν. Κάποια από αυτά είναι οι μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που χρησιμοποιούν για παράδειγμα οι ιατροί για να βγάλουν συμπεράσματα για φάρμακα και θεραπείες, ή τα πειράματα όπως αυτό του CERN που χρησιμοποιούν οι θετικοί επιστήμονες. Είναι όμως, η σημερινή Επιστήμη πράγματι αυτό που διατείνεται; Είναι ο μόνος εκφραστής και υπερασπιστής της Αλήθειας;

Αν πάρω για παράδειγμα το χώρο εργασίας μου, την Ιατρική, οφείλω να ομολογήσω ότι θεωρώ πολλές φορές ότι δεν ακολουθώ κάποια Αλήθεια, αλλά την Αλήθεια που προτείνουν κάποιοι "σοφοί" που φτιάχνουν κατευθυντήριες οδηγίες. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που αυτά που καλούμαι να εφαρμόσω, δεν με εκφράζουν ή μου δημιουργούν πολλές απορίες για το αν πράγματι ευσταθούν στην καθημερινή κλινική πράξη. Τυχαία, διάβασα χτες ένα υπέροχο και φωτεινό άρθρο ενός αγαπημένου Καθηγητή της Ιατρικής που δυστυχώς δεν πρόλαβα ποτέ να ακούσω από τα έδρανα, του κυρίου Μουντοκαλάκη. Σε αυτό το άρθρο, γίνεται σημαντική αναφορά στις έννοιες Αλήθεια, Αποδείξεις, Ενδείξεις, Στοιχεία και Τεκμήρια. Νομίζω αξίζει της προσοχής σας, καθώς βάζει τα πράγματα σε μια πιο πραγματιστική οπτική.

Θα μπορούσε τώρα, η Αστρολογία να ελεγχθεί με όρους επιστημονικούς και με μελέτες σχεδιασμένες να υπηρετήσουν την ίδια την Επιστήμη; Κάτι τέτοιο, έχει ήδη γίνει πριν πολλά χρόνια, με συμπεράσματα που απογυμνώνουν την επιστημοσύνη της Αστρολογίας, όπως φυσικά θα περίμενε κανείς. Άρα, τι κίνηση ήταν αυτή του ΚΔΒΜ; Ασχετοσύνη; Αδιαφορία; Συντεταγμένη σπορά βλακωδών και αποχαυνωτικών συμπεριφορών του Πνεύματος; Η Αλήθεια, για μια ακόμη φορά θα μείνει στα σκοτεινά.

Συνεχίζοντας, αυτή την ατέρμονη κουβέντα για τα πραγματικά όρια της πραγματικής Αλήθειας, σε αντιδιαστολή με την φτιαχτή και φτιασιδωμένη Αλήθεια, ή την κατευθυνόμενη Αλήθεια, θα αναφερθώ σε κάποια στοιχεία με τα οποία μας έχουν γαλουχήσει, τα οποία είναι τόσο ισχυρά μέσα μας και στην κοινωνική μας συμπεριφορά που αδυνατούμε να αντιληφθούμε την κενότητά τους.

Παράδειγμα πρώτο: πρόσφατα, γιορτάσαμε την 25η Μαρτίου και την έναρξη της Επανάστασης του 1821. Αλήθεια, είναι όντως έτσι τα γεγονότα που θεωρούμε ότι έχουν καταγραφεί στην Ιστορία; Δείτε εδώ μια άποψη, που περιγράφει εξαιρετικά την έννοια του Εθνικού Αφηγήματος, όπως κάποιοι έχουν προσπαθήσει να συντάξουν για κάποιους "Εθνικούς" σκοπούς. Εθνικό Αφήγημα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αφήγημα, ένα παραμυθάκι πιο σωστά, που πρέπει να το μάθουμε απέξω και ανακατωτά και μας το περνάνε ήδη από τα γεννοφάσκια μας, όπως και πολλά άλλα παραμυθάκια...




Παράδειγμα δεύτερο, σαν επέκταση του πρώτου και σαν γέφυρα για το τρίτο: κάποιοι οδηγούνται στη θυσία πιστεύοντας ακράδαντα σε κάποια ιδανικά. Είτε αυτά είναι αληθινά είτε όχι. Δεν είναι εκεί το θέμα, στην αλήθεια ή στο ψέμα. Αλλά στη δυναμική και στη λειτουργία που επιφέρει. Ο Χορός του Ζαλόγγου, ήταν πράγματι μια ασύλληπτη απόφαση. Ήταν η απόφαση των αποφάσεων πιο σωστά. Ήταν η απόφαση με την οποία κάποιες γυναίκες (αυτές είναι πιο δυνατές από τους άνδρες, είτε μας αρέσει είτε όχι, στη λήψη αποφάσεων), διάλεξαν να μην αποφασίσουν ποτέ ξανά! Ήταν η απόφαση που δεν ξεκίνησε κάποιες διαδικασίες, αλλά τελείωσε όλες τις διαδικασίες. Και αυτή ήταν η Αλήθειά Τους. Με τι θάρρος, αποφασίζεις ότι δεν πρόκειται να ξανα-αποφασίσεις ποτέ για κάτι; Με τι δύναμη ψυχής, διαλέγεις να μιλήσεις μια φορά, αλλά σθεναρά, με τη δήλωση της σιωπής σου; Μόνο με εκείνη τη δύναμη που κάνει κάθε κύτταρό σου να πιστεύει ότι έχεις δίκιο και ότι ζεις την Αλήθειά σου. Και δεν θες κανείς να σου την υποδουλώσει.




Παράδειγμα τρίτο και τρανό: υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν όρθιοι και αντιμετωπίζουν όρθιοι κάθε πρόκληση της ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι, ακόμα και αν συνειδητοποιήσουν κάποια στιγμή στην πορεία τους ότι αυτή η ίδια η πορεία τους ήταν λανθασμένη, δεν πανικοβάλλονται ούτε αρνούνται, παρά διατηρούν την πίστη τους, σε ένα σύστημα που μάτωσαν για να το υπερασπιστούν. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν ευτυχώς γύρω μας. Παλαιότερα ήταν περισσότεροι, σήμερα λιγότεροι, καθώς οι κωλογυριστρούλες είναι πολλές, πάνε όπου φυσάει ο άνεμος, κάνουν κωλοτούμπες και φιγούρες και γενικά διακατέχονται από βαρυτική ελαφρότητα. Αξίζει να διαβάσετε την αναφορά του Νίκου Δήμου για το Νίκο Μπελογιάννη , και την Αληθινή διαπίστωση του Ψέματος Του. Ο Μπελογιάννης σε αντίθεση με τις Γυναίκες του Ζαλόγγου, κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται το λάθος και το ψέμα, αλλά η μέχρι τότε Αληθινή πορεία του, δεν μπορούσε να του επιτρέψει να πράξει διαφορετικά σε ένα Ψέμα, ακόμα και αν η ίδια η Αλήθεια που διατύπωνε όλα τα χρόνια αποδείχτηκε ένα μεγάλο Ψέμα. Χάθηκε η Αλήθεια λοιπόν, μπροστά σε ένα τόσο μεγάλο Ψέμα, όπως ο Κομμουνισμός; Όχι, φυσικά. Αντιθέτως, μεταμορφώθηκε δια συμπεριφοράς Μπελογιάννη, σε Αληθινή Συγχώρεση μιας Ψεύτικης Αλήθειας.




Σαν συμπέρασμα τελικά, όλων των προαναφερθέντων: η Αλήθεια, που διατείνεται η κάθε Επιστήμη ότι μονοπωλιακά της ανήκει, δεν είναι αυθυπόστατη, κοινώς, δεν μπορεί να σταθεί μόνη της. Θέλει και στηρίγματα: είναι η Αλήθεια η δική μου, η δική σου, είναι τελικά η Αλήθεια του καθένα.

Άρα, πάντα θα μένει σαν κατάρα η διελκυστίνδα ανάμεσα σε Αλήθεια και Ψέμα, σε Επιστήμη και Κομπογιαννιτισμό, σε Μπροστά και Πίσω... Και άντε βγάλε άκρη καημένη μου Ψυχή καθώς ακόμα επιμένεις να ψάχνεις το δρόμο που κάποτε σε συνέδεε με το Πνεύμα...


"Στα φεγγάρια λησμονιέσαι"
Στίχοι: Γιώργος Αθανασόπουλος
Μουσική: Γιώργος Καζαντζής
Ερμηνεία: Δημήτρης Ζερβουδάκης




Πνεύμα μου παραδομένο
και ψυχή μου μοναχή
χρόνια θα σας περιμένω
να σας δω μαζί...


4 λεπτά για να πεθάνεις, 8 λεπτά για να ζήσεις


Ο εγκέφαλος, αν δεν τραφεί με αίμα και συγκεκριμένα με οξυγόνο, για κατά μέσο όρο 4 μόλις λεπτά, τότε εμφανίζει μόνιμες βλάβες, ανεπανόρθωτες. Τόσος είναι ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος για να αντιδράσει με πενιχρά μέσα.

Αυτό όμως, είναι το χειρότερο σενάριο που μπορεί να παρουσιάσει ένας οργανισμός: η ανακοπή. Για όλες τις άλλες καταστάσεις, εν δυνάμει θανατηφόρες ή μη, υπάρχει -ευτυχώς- περισσότερος χρόνος για να αντιδράσει κανείς.

Αν πάμε τώρα στην ελληνική πραγματικότητα, έκανα έναν πολύ πρόχειρο υπολογισμό και διαπίστωσα ότι οι ιατροί των επειγόντων σε μεγάλα νοσοκομεία της χώρας, αναγκάζονται να αφιερώνουν κατά μέσο όρο 8-12 λεπτά, ΩΣ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΕΠΑΦΗΣ, με τον κάθε ασθενή, για να λύσουν το πρόβλημα για το οποίο ο κάθε παντέρμος ασθενής απευθύνεται στο δημιούργημα που λέγεται Εθνικό Σύστημα Υγείας...

Αν διαιρέσουμε το 8ωρο (8 επί 60 λεπτά=480 λεπτά) δια του αριθμού 40 ή 60 που αναλογεί σε κάθε 8ωρη βάρδια, τότε θα βγει το μαγικό νούμερο 8 ή 12 λεπτά, που αναλογούν στον κάθε ασθενή, επαναλαμβάνω, ως συνολικό χρόνο επαφής με το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό.

Και αν πάμε να αναλύσουμε τι σημαίνει συνολικός χρόνος επαφής, τότε θα διαπιστώσουμε ότι σε αυτό το 8-12 λεπτο, πρέπει να γίνουν τα εξής (ΟΛΑ είναι απαραίτητα, η σειρά όμως με τα οποία θα γίνουν, είναι αδιάφορη για το σύστημα...):

-λήψη δημογραφικών στοιχείων του ασθενούς παρά τη κλίνη του ασθενούς
-λήψη σύντομου ιατρικού ιστορικού
-ανεύρεση και καταγραφή των φαρμακευτικών σκευασμάτων που λαμβάνει ο ασθενής: εδώ λαμβάνει χώρα το τραγελαφικό της αναζήτησης σε κάτι σκονισμένα βιβλιάρια υγείας που φέρουν μαζί τους οι πιο τυχεροί ασθενείς (με τελευταία καταγραφή φαρμάκων προ Χριστού), γιατί οι υπόλοιποι ασθενείς σου εξάπτουν τη φαντασία και σε υποβάλουν στο χαριτωμένο παιχνιδάκι να προσπαθείς δια βοής να βρεις ποιο φάρμακο ανάμεσα από καμιά 20αριά που ανασύρεις από το μυαλό σου, πιθανόν λαμβάνει ο ασθενής. Αν δε, κάνεις το λάθος και ρωτήσεις συγγενή του ασθενούς, την έβαψες... δεν ξέρουν την τύφλα τους... θα φας κανά μισάωρο, πληρώνοντας το λάθος που έκανες να τους δώσεις το λόγο να μιλήσουν για το πρόβλημα του ανθρώπου τους...
-λήψη ζωτικών σημείων, δηλαδή Αρτηριακή Πίεση και παλμούς (με μηχανήματα τελευταίας αιχμής, μόνο που είναι του προηγούμενου αιώνα αιχμή, καθώς πρέπει πρώτα να τα συναρμολογήσεις και να κάνεις και καμιά προσευχή για να δουλέψουν), λήψη κορεσμού οξυγόνου (από δικό σου πάντα οξύμετρο), θερμομέτρηση (όταν βρεθεί θερμόμετρο)
-κλινική εξέταση, δηλαδή να ακούσεις με το ακουστικό σου τους λεπτούς ήχους της καρδιάς πχ για εμάς τους καρδιολόγους, αφού πρώτα ακολουθήσεις πιστά τα βιβλία που  σου προτείνουν να είναι ο ασθενής σε ένα ήσυχο μέρος, χωρίς εξωτερικούς θορύβους και γυμνός, χωρίς να τον βλέπει άλλος πχ περαστικός...
-τηλέφωνο για να έρθει κάποιος ειδικός τεχνολόγος ιατρικού εξοπλισμού να βγάλει πχ το απαραίτητο καρδιογράφημα που χρειάζεται
-τηλέφωνο για να έρθει ο νοσηλευτής για να έρθει να βάλει φλεβοκαθετήρα στον ασθενή και να κάνει την αιμοληψία
-να καταγράψεις ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ σε σημειωματάριο που φέρεις μαζί σου παρά τη κλίνη του ασθενούς ώστε να μην τα ξεχάσεις
-να πας μετά και να καταγράψεις για δεύτερη φορά ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΑΝΑ στο βιβλίο συμβάντων, όποτε αυτό είναι ελεύθερο, είτε άμεσα μετά την πρώτη επαφή με τον ασθενή, είτε μπορεί και κανένα δίωρο μετά, αφού πρέπει να είναι ελεύθερο το βιβλίο και να μην χρησιμοποιείται από άλλους συναδέλφους που γράφουν σε, ψάχνουν σε, ή απλά ξεφυλλίζουν αυτό...
-να γράψεις σε τουλάχιστον 4-5 ξεχωριστά χαρτάκια τις απαιτούμενες μίνιμουμ εξετάσεις για κάθε ασθενή
-να βρεις έξω στο διάδρομο τους συγγενείς του ασθενούς, να τους εξηγήσεις πού είναι η γραμματεία για να πάνε να σφραγίσουν τα 4-5 αυτά ξεχωριστά χαρτάκια και να τους περιμένεις
-να εξηγήσεις στους συγγενείς του ασθενούς, όταν αυτοί γυρίσουν από τη γραμματεία και σου εκφράσουν το παράπονο ότι δεν έχουν ενεργή ασφάλεια και ότι δεν μπορούν να πληρώσουν, ότι δεν είσαι ούτε γραμματέας, ούτε δικηγόρος, ούτε υπεύθυνος για να τους λύσεις του πρόβλημά τους και ότι αν κάνεις κάποιο πράξη, όπως ας πούμε να στείλεις τα αίματα ασυνόδευτα, άρα να βγουν τσάμπα, πρέπει να δώσεις κάποιες εξηγήσεις, έστω σε κάποιους που θα σου πουν γιατί σε εκείνον έστειλες και όχι στον άλλον κοκ...
-να κάνεις υπερηχογράφημα αν είσαι καρδιολόγος, μια εξέταση που από μόνη της σε φυσιολογικές καταστάσεις διαρκεί περίπου 45 λεπτά, ενώ σε επίπεδο επειγόντων θέλει σίγουρα κανά 5λεπτο
-να αποφασίσεις τη θεραπευτική παρέμβαση για τον κάθε ασθενή
-να γράψεις άλλα χαρτάκια-προσκλήσεις με τις οποίες θα ζητάς να εκτιμηθεί ο ασθενής σου και από άλλες ειδικότητες (σε αυτό το σημείο διαπιστώνεις τι φοβερή εφεύρεση είναι το "καρμπόν"!)
-να τσακωθείς και να διαπληκτιστείς με τους συναδέλφους ιατρούς που αυτοί με τη σειρά τους, σου ζητούν κάτι παράλογες εκτιμήσεις
-να διαπληκτιστείς με τα πληρώματα του ΕΚΑΒ που σου ανοίγουν την πόρτα και σου αραδιάζουν όποιον και όποιον... χωρίς φυσικά να ξέρουν τις περισσότερες φορές, για ποιο ακριβώς πρόβλημα τον μετέφεραν στα επείγοντα-να δίνεις πληροφορίες σε όποιον ανοίγει τη πόρτα του ιατρείου και ρωτά το μακρύ του και το κοντό του
-να απαντάς σε λεκτικές και ενίοτε και σωματικές απειλές συγγενών, ότι αν πάθει κάτι αυτός που περιμένει απέξω και η σειρά του αργεί, θα σε πάει στα δικαστήρια αν πεθάνει
-να εξηγείς ότι δεν φταις εσύ που δεν έχουν βγει οι εξετάσεις, αλλά ότι αργεί το εργαστήριο που βγάζει τα αποτελέσματα του αίματος
-να πρέπει να πας εσύ ο ίδιος να πάρεις το πόρισμα μιας αξονικής ή ενός υπερήχου και -εννοείται- να γυρίσεις μετά και να το καταγράψεις εκ νέου -και φυσικά ιδιοχείρως- στο βιβλίο συμβάντων
-να μαζέψεις όλες τις εξετάσεις, αφού πρώτα ζητήσεις κάμποσες φορές να σου τις ξαναστείλουν γιατί τις μισές τις έχεις χάσει στον κακό χαμό που γίνεται πάνω στα ανύπαρκτα γραφεία των ιατρών
-να αποφασίσεις ποια είναι η διάγνωση τελικά
-να ενημερώσεις τους ειδικούς εφημερεύοντες ιατρούς για τις πιθανές διαγνώσεις και να γίνεις το σκυλάκι τους, ακολουθώντας πιστά την άλλοτε ευθυνοφοβία τους και το άλλοτε καμποϋλίκι τους ως προς τις οδηγίες εξόδου
-να αναζητήσεις εκείνους τους ασθενείς που τελικά έχουν μείνει μετά από ώρες απέξω και περιμένουν άλλοτε υπομονετικά και άλλοτε εξαντλημένοι, να τους φωνάξεις για να τους πεις τί έπαθαν
-και ΤΕΛΙΚΑ να καλέσεις τον ασθενή ΕΝΩΠΙΟΝ σου και να του αναγγείλεις την τελική σου διάγνωση
-για τους ασθενείς που θα εξέλθουν, να δώσεις φυσικά συνταγές με φάρμακα και οδηγίες, να δώσεις επιπλέον εξετάσεις που θέλεις να πραγματοποιηθούν σε εξωτερική βάση και να δώσεις οδηγίες και συστάσεις αλλαγής τρόπου ζωής, να δώσεις ή να προγραμματίσεις ραντεβού στα τακτικά ιατρεία κλπ κλπ...
-ενώ για τους ασθενείς που θα τους κάνεις εισαγωγή, να πρέπει να γράψεις άλλο ειδικό έντυπο εισαγωγής, και δώστου πάλι από την αρχή να βρεις τους συγγενείς, να τους εξηγήσεις για ποιο λόγο εισάγεις τους ασθενείς στην κλινική, να τους ξαναστείλεις στη γραμματεία και να τους περιμένεις να έρθουν με τα σφραγισμένα έγγραφα εισαγωγής, να αναζητήσεις τον πολυπόθητο τραυματιοφορέα που συνήθως εμφανίζεται ως ο από μηχανής θεός-λυτρωτής για να μεταφέρει τον ασθενή, να τηλεφωνήσεις και να αναγγείλεις ξεχωριστά στους νοσηλευτές και ξεχωριστά στους ιατρούς της κλινικής ότι "ε-ε- έρχεται!" ο ασθενής και τι πρέπει να προσέξουν, και φυσικά άφησα για το τέλος το καλύτερο: να γράψεις ΞΑΝΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ που έχεις γράψει στο βιβλίο συμβάντων και που έχεις κάνει σαν θεραπευτική παρέμβαση, στο σύντομο ιστορικό που πρέπει να έχει μαζί του ο ασθενής στο φάκελό του καθώς ανεβαίνει από τα επείγοντα στην κλινική, ώστε οι επόμενοι συνάδελφοι που αναλαμβάνουν να ξέρουν τι έχει γίνει...

Και θα σας πω εγώ τι έχει τελικά γίνει: έχει γίνει μια μαλακία και μισή! Φτάνουν για όλα αυτά να τα κάνεις 8-12 λεπτά...; Και χωρίς λάθη, χωρίς εκνευρισμό, χωρίς να κινδυνεύσουν ζωές;

Ένα άχρηστο σύστημα γραφειοκρατίας, μη διαλογής ασθενών (υπονοώντας φυσικά του παραλογισμού που επικρατεί), ασυνεννοησίας και αδιαφορίας, δημοσιοϋπαλληλισμού και σταρχιδισμού, στο οποίο κάθε καρυδιάς καρύδι, προσπαθεί να επιβιώσει με άλλοτε ύπουλο και άλλοτε καρτερικό τρόπο... 

Και αν εσύ έχεις μια ανθρωπολογική ματιά σε όλα αυτά, τρελαίνεσαι. 
Αν δε, πάλι, τολμήσεις να έχεις μια ανθρώπινη ματιά σε όλα αυτά, εξαγριώνεσαι.

Ξεκινάς στα επείγοντα ως ιατρός για να βοηθήσεις να επιβιώσουν οι ασθενείς σου. 
Καταλήγεις, όταν βρίσκεσαι στα επείγοντα ως ιατρός, να προσπαθείς να επιβιώσεις εσύ πρώτος... και ό,τι σου έχει απομείνει από κάποια όνειρα που έκανες κάποτε, απέναντι σε ένα σύστημα αδηφάγο, που "πολάκης" λένε ότι προσπαθούν να το αλλάξουν αλλά ξεχνάνε ένα βασικό πράγμα: απαιτεί ανθρωπιά για να αλλάξει κάτι.