Το Μάη μήνα, στολίζεσαι και βγαίνεις


Για αυτήν γίνονται όλα...

Για αυτήν τραγουδούν τα ζωντανά της γης...

Για αυτήν υπάρχουν...

Για αυτήν που κρύβεται και βγαίνει μοναχά τα βράδια του Μαγιού...

Όχι, τυχαία το όνομα του μήνα που επιλέγει για να βγει...

βαφτίστηκαν έτσι, τα βράδια του Μαγιού,
για να μιλήσουν και εκείνα,
για τα μάγια εκείνης...

όπως οι ατμοί σε μια μουσική σκηνή, όταν προβάλει ο καλλιτέχνης...

Για αυτήν, τραγουδούν τα πάντα γύρω μας...

στις νότες της, πατούν, πετούν και περπατούν, τα σπλάγχνα της πλάσης...

Για αυτήν τη σπάνια νεράιδα του Μαγιού...


"Νεράιδα"
Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Κωνσταντινίδης
Ερμηνεία: Μαρία Παπαγεωργίου



"...βράχος να 'σουν θα ράγιζες
κάστρο, θα γκρεμιζόσουν..."



4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή τέταρτη




Γυρίζοντας λίγο πριν σπίτι, βλέπω από μακριά μια νεαρά με φανταχτερό άι-λάινερ και έναν νεαρό με ανεμοδαρμένο μαλλί (μάλλον από το σημερινό αγέρα που είχε εδώ στην Αγία Παρασκευή), να μοιράζουν κάτι φυλλάδια στο δρόμο. 

Καθώς διασταυρωνόμαστε, με πλησιάζει η νεαρά και με χαμόγελο αστραφτερό μου λέει: "κρατήστε και εσείς αυτό..." και τσουπ μου ρίχνει το δόλωμα! 

Και αρχίζει αμέσως: "είμαστε από την Γ'Λυκείου του τάδε σχολείου και μαζεύουμε χρήματα για να πάμε την 5ήμερη εκδρομή μας στην Κρήτη και θέλουμε οικονομική ενίσχυση και δίνουμε αυτό το ημερολόγιο κλπ, κλπ..." 

"Καλά να περάσετε", της ευχήθηκα και της επέστρεψα το δόλωμα. Και τσουπ, χάθηκε εκείνο το αστραφτερό χαμόγελο! Κοίτα να δεις μεταπτώσεις σκέφτηκα...

Τι κράτησα εγώ από αυτή τη σκηνή: ένα νεαρό άτομο, λέει ψέμματα εν ψυχρώ και χωρίς κανέναν ενδοιασμό, για να προσελκύσει κάποιον χορηγό να της δώσει χρήματα για να πάει τελικά να περάσει καλά... Ελληνάρες μου, πώς να αλλάξει αυτή η γαμημένη χώρα, αν τα νέα παιδιά μαθαίνουν να ξεπουλάνε τα πάντα και γαλουχούνται να παζαρεύουν τα πάντα, για μια... εκδρομή; 


Υ.Γ.: Το ακόμα πιο θλιβερό, είναι ότι αυτή η νεαρά και αυτός ο νεαρός, θα πάνε αύριο στο σχολείο τους και θα πουν στο 15μελές τους, ότι κατάφεραν μετά από 4-5 ή 6 ώρες σκληρού ποδαρόδρομου και σκληρών διαπραγματεύσεων με τους περαστικούς, να συγκεντρώσουν τόσα ευρώ για τον ιερό σκοπό της εκδρομής τους... Και δώστου χειροκροτήματα, και δώστου φωνές επιδοκιμασίας... Μόνο, που κάποια χρόνια μετά, ο πρόεδρος αυτού του 15μελούς, μπορεί να λέγεται Αλέξης Β' Τσίπρας, και εκείνη η φανταχτερή νεαρά να γυρίζει από τις Βρυξέλλες και να λέει προς τον ελληνικό λαό για τις σκληρές διαπραγματεύσεις που κατάφερε με τους δανειστές για να εμποδίσει το 28ο μνημόνιο...



4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή τρίτη



Το έχουμε πολύ εύκολο εμείς οι Ελληνάρες, το άμεσο πικρόχολο σχόλιο, την εύκολη κρίση (γενικά όπου "κρίση" πλέον τα παγκόσμια λεξικά λένε: βλ.Έλληνες!), την μη εξήγηση των φαινομένων, την περιορισμένη οπτική. Μόνο εμείς ξέρουμε, εμείς είμαστε εξάλλου ο περιούσιος λαός του Θεού, της Τύχης, της Γνώσης, της ομορφότερης χώρας κλπ, κλπ...


Υ.Γ.: Τα έχε πει καλύτερα βέβαια από όλους μας, κάποιος άλλος, όλα τα προηγούμενα... Ας τον ακούσουμε τον κύριο Νίκο Καζαντζάκη (δια υπενθυμίσεως ενός άλλου σπουδαίου Νίκου, που τον ευχαριστώ):




4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή δεύτερη



Το ότι τα Μαθηματικά είναι το βασικό ερμηνευτικό εργαλείο του Σύμπαντος, το ξέρουμε ήδη από τα αρχαία χρόνια (αει ο θεός ο μέγας γεωμετρεί... κλπ, κλπ).

Το ότι οι Φυσικοί χρησιμοποιούν τα Μαθηματικά, περισσότερο και από τους Μαθηματικούς, για να περιγράψουν και να ερμηνεύσουν τον κόσμο γύρω τους, και αυτό μας το έχουν αποδείξει...

Το τί ακριβώς όμως, μας έχουνε πει με απλά λόγια, αλήθεια Ελληνάρες μου, το έχουμε καταλάβει...;





Υ.Γ.: Σημαντικό tip για να καταλάβετε τη μαθηματική αυτή σχέση, είναι να συνειδητοποιήσετε τη διαφορά "γνώσης"-"πληροφορίας"...


4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή πρώτη

Εν έτει 2017
δεν υπάρχει, κύριε πρόεδρε, Φρουρά!
Όσο και αν φωνάζετε...



Υπάρχει μόνο Φουρέιρα...
Που και αυτή μας φωνάζει και μας φωνάζει...


Πόσο ακόμα για να το χωνέψετε αγαπητοί μου Ελληνάρες;!

Και δεν με ανησυχεί ότι απλά έχει χαθεί η έννοια της Φρουράς,
αλλά με τρομάζει ότι έχουν χαθεί ΟΛΑ εκείνα 
τα οποία οφείλαμε να περιφρουρήσουμε...


Υ.Γ.: Σκέφτομαι απλά, μερικές φορές, έτσι και θελήσουν να κάνουν κανά ντου οι Τούρκοι, δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο...  Το θέμα είναι ότι και εν έτει 1897, πάλι δεν υπήρχε Φρουρά και οι "εχθροί" δεν είχαν κανένα εμπόδιο να μπουκάρουν στην πρωτεύουσα αν, (ο θεός να τις έχει πάντα καλά!) οι Μεγάλες (Οικονομικές) Δυνάμεις δεν επενέβαιναν για να δώσουν τη γνωστή τους λύση: Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος... Έχει κάτι αλλάξει λοιπόν από το 1897 στο 2017;





Ερώτημα;


Το κακό, μπορεί να αντιμετωπιστεί με δυο τρόπους:

1. με μεγαλύτερο κακό (ποσοτική διαφοροποίηση), το οποίο απλά προσπαθεί να αντικαταστήσει το πρώτο κακό και να μπει στη θέση του, μέχρι ένα άλλο, ακόμα μεγαλύτερο κακό, να έρθει κάποια στιγμή και να καθαιρέσει το προηγούμενο κακό, απλά διαιωνίζοντας την ίδια ακριβώς συμπεριφορά

2. με το καλό (ποιοτική διαφοροποίηση), το οποίο στοχεύει στο να πείσει και να αλλάξει το κακό, ώστε να επικρατήσει δια παντός, μη φοβούμενο από το να έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον, ξανά το κακό και να αρχίσει πάλι τις αψιμαχίες.



Και για να το κάνω πιο απλό, όταν σε σπρώχνουν, υπάρχουν δυο τρόποι να αντιδράσεις:

1. να σπρώξεις και εσύ για να διεκδικήσεις τον "χώρο σου"

2. απλά να σταθείς και να αναρωτηθείς: "ρε, παιδιά, γιατί σπρώχνετε";


Ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο ταιριαστή για τη σημερινή κοινωνία μας στάση ζωής;


Δώστε μας τα φώτα σας!


Ανοίγω τον λογαριασμό της ΔΕΗ που μου ήρθε και εκτός του ότι βλέπω ότι πληρώνουμε για κάτι ακαταλαβίστικα τύπου ΔΗΔΕΗ, ΑΜΤΕΔΕ, ΠΚΛΠΜΝ και δεν συμμαζεύεται, βλέπω για άλλη μια φορά ότι συνεχίζουμε να πληρώνουμε για την ΕΡΤ. 

Λέω λοιπόν, να ανοίξω την ΕΡΤ να δω τι είναι αυτό που πληρώνουμε. Και πέφτω πάνω στη EUROVISION... 

Συνειδητοποιώ κάποια πράγματα:

1) ότι υπάρχουν τελικά πολλά σούργελα στην Ευρώπη !!

2) δεν πρόκειται για διαγωνισμό τραγουδιού, αλλά, όπως η ίδια η λέξη του διαγωνισμού το επιβεβαιώνει, πρόκειται για κάτι που έχει σχέση με το θέαμα και το φαίνεσθαι - VISION !! Η αλήθεια είναι κατάμουτρά μας, και εμείς δεν συνειδητοποιούμε τίποτα

3) μας παίρνουν τα λεφτά μας για κάτι που δεν καταλαβαίνουμε

4) νιώθουμε και μαλάκες που δεν καταλαβαίνουμε ούτε αυτά που γράφει η ΔΕΗ στον λογαριασμό της, ούτε αυτά που φοράνε, κάνουνε ή λένε, τα πρότυπα των "καλλιτεχνών" που μας τυφλώνουν με τα φώτα τους!!

Ουστ! Ξεφτιλίκια... 

Σιχάθηκα, τόση αναξιοπρέπεια γύρω μας.




Παλεύει μην πλαντάξει...



Τι κάνεις όταν όλοι γύρω σου σπρώχνουν για να διεκδικήσουν αυτά που θέλουν;

Σπρώχνεις και εσύ;

Αυτή, είναι η σχεδόν αντανακλαστική άποψη που επικρατεί. Διότι, αν δεν σπρώξεις, θα χάσεις τη σειρά σου, θα χάσεις το λεωφορείο, το τρένο... Και καλά, εκείνα τα τρένα που πίσω τους ακολουθούν και άλλα. Τι γίνεται με εκείνα τα τρένα που περνούν δίπλα σου μία και μοναδική φορά...;

Γιατί όμως, πρέπει να σπρώχνεις και εσύ; Γιατί, να γίνεις ένα με τη μάζα και να πολτοποιηθείς και εσύ ο ίδιος; Γιατί, να θυσιάσεις τα όνειρά σου σε μια μάζα που κατευθύνεται από σπρωξίδια, όπως ακριβώς τα πρόβατα πριν κλειδωθούν στο μαντρί;

Από την άλλη όμως, αν αφεθείς, οι κοπριές των υπολοίπων θα σε πλακώσουν. Θα χαθείς, μα κανείς δεν θα σε διακρίνει μέσα στα απόβλητα των περαστικών...


Πού να βρεις λοιπόν, την ισορροπία, μέσα σε μια ανισόρροπη κοινωνία;
Πού να μιλήσεις για αλληλεγγύη, μέσα σε μια αδηφάγο ανθρωπότητα;
Πού να βρεις την ψυχή σου και να τη στερεώσεις σε μια λεβεντιά;
Πού να μην πλαντάξει ο νους με τόση παλαβομάρα που τον έπνιξε;


"Η λεβεντιά"
Παραδοσιακό Κρήτης
Νίκος Ξυλούρης



"Η λεβεντιά είναι πληγή, που πάντα αίμα τρέχει...
Θέ μου και πώς την εβαστά, εκείνος που την έχει..."

"Ένας αετός στη θύελλα παλεύει μην πλαντάξει
και καρτερεί την ξαστεριά στον ήλιο να πετάξει"


Το Χρυσαλιφούρφουρο



Οι απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα που μας απασχολούν καθημερινά, είναι δίπλα μας...

Αρκεί να απλώσουμε το χέρι, να τις χαϊδέψουμε...

Και αν τύχει και σκορπίσουν, θα μένει αυτό το άγγιγμα... σωμάτων, βλεμμάτων, ψυχών... στου ανέμου το ανάδευμα...

Αυτό μετράει, αυτό περνάει από δίπλα μας, αλλά και αυτό μένει...

Όπως, και η αγάπη μας για τις στιγμές αυτές...

Φιλοξενήστε αυτές τις όμορφες στιγμές, στο σπίτι, στην ψυχή σας, στα μάτια σας και στα χέρια σας... Μην τις αφήνετε ανεκμετάλλευτες...




Και αν πετάξει σαν φτερό και πουπουλο,
κάποιος σ' αγαπάει και δεν το ξερεις...


"Το χρυσαλιφούρφουρο"
Στίχοι: Μαριαννίνα Κριεζή
Μουσική: Νίκος Κηπουργός
Ερμηνεία: Σαββίνα Γιαννάτου



Παγκόσμια Ημέρα Γης


Σήμερα, η Παγκόσμια Ημέρα Γης.

Δεν θα πω πολλά. Σε συνέχεια με το προηγούμενο post, νομίζω ένα μόνο αντιστάθμισμα μας έχει μείνει σήμερα: η βιωματική μας σχέση με τη Γης (έχει σημασία το Γης, αντί Γη). Είναι αυτή που μας θυμίζει ότι μας γέννησε, ότι μας ανάθρεψε και ότι θα μας δεχτεί στα πονεμένα σπλάγχνα της, όσο και αν αρνούμαστε να το πιστέψουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι κακέκτυπα φτιασιδώματά της. Κάποια βέβαια, μας βολεύουν που υπάρχουν (ακόμα και εμένα τον ίδιο) και κάποια όχι. Το να μην το συνειδητοποιούμε όμως κάτι τέτοιο, μας διατηρεί στο σκοτάδι...

Είναι ο πλανήτης μας που μας δίνει το βήμα να πατήσουμε πάνω του και να σταθεροποιηθούμε, έστω και προσωρινά, σε έναν κόσμο αβέβαιο και συνεχώς μεταβαλλόμενο, και από εκεί να αντικρίσουμε ψηλά το Σύμπαν και τα μυστικά του. Είναι αυτή η ψευδαίσθηση σταθερότητας που μας ορίζει και μας διαποτίζει. Είναι όμως, πραγματική στον ελάχιστο χρόνο που ζει πάνω της ένας άνθρωπος. Σε αυτόν τον χρόνο όμως, μπορεί να συνειδητοποιήσει πολλά, αρκεί μόνο να αφουγκραστεί τη μάνα-Γη που υποφέρει...





Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου



Θυμάμαι μικρός στο σχολείο, είχα ακούσει πως "όταν ανοίγει ένα βιβλίο, κλείνει μια φυλακή", υπονοώντας όποιος το είπε αυτό, ότι ένας άνθρωπος έχει την ευκαιρία να αποφύγει το έγκλημα και όλους αυτούς που τον σπρώχνουν προς αυτό! 

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ ότι τουλάχιστον "όταν ανοίγει ένα βιβλίο, κλείνει μια φυλακή του μυαλού μας", υπονοώντας ότι μας δίνεται η ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα βιβλίου μεθαύριο Κυριακή, υπάρχει μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων αύριο Σάββατο στο κέντρο της Αθήνας, που πραγματικά αξίζει την προσοχή μας, ασχέτως καιρικών συνθηκών!

Με αφορμή λοιπόν, την παγκόσμια ημέρα βιβλίου, πιστεύω ακράδαντα ότι το βιβλίο δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει όσο υπάρχει Άνθρωπος, παρά τις τεράστιες προσπάθειες να "λυθεί" και να σπάσει αυτή η έντονα βιωματική σχέση που αναπτύσσεται όταν κρατάμε, μυρίζουμε, ξεφυλλίζουμε, τσακίζουμε τη γωνία από κάποια σελίδα ή σημειώνουμε ένα βιβλίο... Αν κάποτε αυτό συμβεί και όλοι έχουμε τα laptop, ipads, iphone κλπ για να διαβάζουμε, νομίζω θα έχει αναπτυχθεί ένα άλλο είδος, πέρα από τον Άνθρωπο, ένα είδος που θα έχει περιορίσει εν πολλοίς τις επαφές του με τα περιβαλλοντικά ερεθίσματα και θα ζει σε έναν απόλυτα υπερβατικό (αναρωτιέμαι, μήπως ταυτοχρόνως και παραβατικό;) κόσμο, ρυθμιζόμενο μόνο από το μυαλό του και αυτό που -εκείνη την εποχή- θα θεωρείται ως λογική. Ίσως, λοιπόν, να έχουν ατροφήσει και πλαδαρώσει τα σωματικά χαρακτηριστικά του μεταμοντέρνου Ανθρώπου και να έχει υπερπλαστεί ο εγκέφαλός του και η κεφάλα του, τρανό δείγμα ασυμμετρίας, για να υπενθυμίσω απλώς την ισορροπία σε πνεύμα και σώμα, του υγιή νου εν σώματι υγιή, και των πολλών -διαχρονικώς- απόψεων περί σωματικής και συμπαντικής συμμετρίας και της ομορφιάς που αυτή αποπνέει...

Καλές αποφυλακίσεις λοιπόν, στο πνεύμα όλων!





Σταχυο-λογιών-τας...



Προσπαθώντας να αμυνθείς απέναντι στη σάρωση κάθε ορθής (=σωστής, μα και όρθιας) στάσης και συμπεριφοράς που η κοινωνία μας συντεταγμένα επιβάλλει με σκοπό να εδραιώσει οσφυοκάμπτες και σφουγγοκωλάριους ως το νέο ανθρώπινο είδος της νέας εποχής, και πραγματικά δεν ξέρεις από πού να πρωτοφυλαχτείς... Η μια είδηση ακολουθεί την άλλη με τέτοια συχνότητα που δεν μένει χώρος ή χρόνος για να λειτουργήσει και να εκφραστεί εγγενώς το μυαλουδάκι σου. Κοινώς, το Πνεύμα σου, με αυτόν τον τρόπο της μη-χρησιμοποίησης που μας επιβάλλεται, καταλήγει να είναι εκφραστής της παρα-ποίησης, άρα της αδρανο-ποίησης μέχρι τελικής πτώσης, δηλαδή της σαπιο-ποίησης... "Χους ει και εις χουν απελεύσει", θα μου πείτε και δεν θα έχετε και άδικο. Άρα, προς τι ο καημός για το ενδιάμεσο βραχύτατο στάδιο της ζωής όταν αυτή κείται μεταξύ των δυο αιώνιων περιόδων της ανυπαρξίας και της απραξίας (της προ γέννησης και της μετά θάνατον); Ή μήπως οι περισσότεροι εξ υμών ευελπιστείτε στη μετά θάνατον αιώνια Ζωή όπου θα είστε αραχτοί και λάιτ...;

Ξέρετε, όλα γίνονται για αυτή την ενδιάμεση βραχύτατη περίοδο που λέγεται "Ζωή" και το Νόημα που της δίνουμε.

Ξεκινώ με την πρόσφατη άδεια λειτουργίας ως Κέντρου Δια Βίου Μάθησης που εδόθη σε "Σχολή Αστρολογίας", από τον ΕΟΠΠΕΠ που προκάλεσε σάλο αντιδράσεων και φυσικά ως επακόλουθο ήταν το Υπουργείο Παιδείας, "μη γνωρίζοντας" τι είχε συμβεί, να ακυρώσει αυτήν την απόφαση και να καλέσει τους υπεύθυνους στο γραφείο του για να ξηγηθούν... Το ότι η κοινωνία μας, και ειδικά με αυτήν την άσχετη Κυβέρνηση στο τιμόνι της, πάει κατά διαόλου, νομίζω κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να το αρνηθεί. Το ότι όμως, αυτό το κατά διαόλου θα ήταν προς τα πίσω στοχεύοντας σε εποχές Μεσαίωνα, όπου το δίπολο του Διαόλου και του Θεού μεσουρανούσε ως καθοριστικός ρυθμιστής των κοινωνικών συμπεριφορών, δεν μπορούσα εύκολα να το φανταστώ... Με λίγα λόγια: θαρρώ πως αντί να πηγαίνουμε μπροστά, πηγαίνουμε προς τα πίσω. Και αν αυτό για μερικούς είναι πρόοδος, για την ίδια τη Φύση και τους μηχανισμούς Εξέλιξής της, δεν νομίζω ότι είναι ανεκτό.

Κάποτε λοιπόν, η Αστρολογία και η Αστροφυσική ήταν ένα και το αυτό, Λογική και Δεισιδαιμονία ήταν οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος και οι άνθρωποι άγονταν και φέρονταν από του καθενός την οπτική, ρίχνοντας σκοτάδι αντί για φως στα μεγάλα ερωτήματα. 




Αργότερα, γεννήθηκε η Επιστήμη και η προσπάθεια καθαρισμού της από μιάσματα αστρολογικά και δεισιδαιμονικά έγινε με άξονα την προάσπιση της Μίας και Μοναδικής Αλήθειας. Το ζήτημα όμως, αυτό είναι ακόμα πιο παλιό, τόσο παλιό που μόνο στον ίδιο το Μύθο μπορούμε να βρούμε τα πρώτα σημάδια του. Ήδη, η ιστοριούλα του Προμηθέα με τους Θεούς και τη Φωτιά ως σύμβολο του Φωτός, της Αλήθειας και της Διαφάνειας, έχει αποτυπώσει το δίπολο μεταξύ της ανθρώπινης Λογικής και της έξωθεν του ανθρώπου Μεταφυσικής. 



Η Επιστήμη λοιπόν, διατείνεται τη σήμερον ημέρα ότι είναι κεκαθαρμένη από ψευτιές και αμπελοφιλοσοφίες και διατείνεται ότι χρησιμοποιεί ισχυρά εργαλεία που την προστατεύουν. Κάποια από αυτά είναι οι μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που χρησιμοποιούν για παράδειγμα οι ιατροί για να βγάλουν συμπεράσματα για φάρμακα και θεραπείες, ή τα πειράματα όπως αυτό του CERN που χρησιμοποιούν οι θετικοί επιστήμονες. Είναι όμως, η σημερινή Επιστήμη πράγματι αυτό που διατείνεται; Είναι ο μόνος εκφραστής και υπερασπιστής της Αλήθειας;

Αν πάρω για παράδειγμα το χώρο εργασίας μου, την Ιατρική, οφείλω να ομολογήσω ότι θεωρώ πολλές φορές ότι δεν ακολουθώ κάποια Αλήθεια, αλλά την Αλήθεια που προτείνουν κάποιοι "σοφοί" που φτιάχνουν κατευθυντήριες οδηγίες. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που αυτά που καλούμαι να εφαρμόσω, δεν με εκφράζουν ή μου δημιουργούν πολλές απορίες για το αν πράγματι ευσταθούν στην καθημερινή κλινική πράξη. Τυχαία, διάβασα χτες ένα υπέροχο και φωτεινό άρθρο ενός αγαπημένου Καθηγητή της Ιατρικής που δυστυχώς δεν πρόλαβα ποτέ να ακούσω από τα έδρανα, του κυρίου Μουντοκαλάκη. Σε αυτό το άρθρο, γίνεται σημαντική αναφορά στις έννοιες Αλήθεια, Αποδείξεις, Ενδείξεις, Στοιχεία και Τεκμήρια. Νομίζω αξίζει της προσοχής σας, καθώς βάζει τα πράγματα σε μια πιο πραγματιστική οπτική.

Θα μπορούσε τώρα, η Αστρολογία να ελεγχθεί με όρους επιστημονικούς και με μελέτες σχεδιασμένες να υπηρετήσουν την ίδια την Επιστήμη; Κάτι τέτοιο, έχει ήδη γίνει πριν πολλά χρόνια, με συμπεράσματα που απογυμνώνουν την επιστημοσύνη της Αστρολογίας, όπως φυσικά θα περίμενε κανείς. Άρα, τι κίνηση ήταν αυτή του ΚΔΒΜ; Ασχετοσύνη; Αδιαφορία; Συντεταγμένη σπορά βλακωδών και αποχαυνωτικών συμπεριφορών του Πνεύματος; Η Αλήθεια, για μια ακόμη φορά θα μείνει στα σκοτεινά.

Συνεχίζοντας, αυτή την ατέρμονη κουβέντα για τα πραγματικά όρια της πραγματικής Αλήθειας, σε αντιδιαστολή με την φτιαχτή και φτιασιδωμένη Αλήθεια, ή την κατευθυνόμενη Αλήθεια, θα αναφερθώ σε κάποια στοιχεία με τα οποία μας έχουν γαλουχήσει, τα οποία είναι τόσο ισχυρά μέσα μας και στην κοινωνική μας συμπεριφορά που αδυνατούμε να αντιληφθούμε την κενότητά τους.

Παράδειγμα πρώτο: πρόσφατα, γιορτάσαμε την 25η Μαρτίου και την έναρξη της Επανάστασης του 1821. Αλήθεια, είναι όντως έτσι τα γεγονότα που θεωρούμε ότι έχουν καταγραφεί στην Ιστορία; Δείτε εδώ μια άποψη, που περιγράφει εξαιρετικά την έννοια του Εθνικού Αφηγήματος, όπως κάποιοι έχουν προσπαθήσει να συντάξουν για κάποιους "Εθνικούς" σκοπούς. Εθνικό Αφήγημα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αφήγημα, ένα παραμυθάκι πιο σωστά, που πρέπει να το μάθουμε απέξω και ανακατωτά και μας το περνάνε ήδη από τα γεννοφάσκια μας, όπως και πολλά άλλα παραμυθάκια...




Παράδειγμα δεύτερο, σαν επέκταση του πρώτου και σαν γέφυρα για το τρίτο: κάποιοι οδηγούνται στη θυσία πιστεύοντας ακράδαντα σε κάποια ιδανικά. Είτε αυτά είναι αληθινά είτε όχι. Δεν είναι εκεί το θέμα, στην αλήθεια ή στο ψέμα. Αλλά στη δυναμική και στη λειτουργία που επιφέρει. Ο Χορός του Ζαλόγγου, ήταν πράγματι μια ασύλληπτη απόφαση. Ήταν η απόφαση των αποφάσεων πιο σωστά. Ήταν η απόφαση με την οποία κάποιες γυναίκες (αυτές είναι πιο δυνατές από τους άνδρες, είτε μας αρέσει είτε όχι, στη λήψη αποφάσεων), διάλεξαν να μην αποφασίσουν ποτέ ξανά! Ήταν η απόφαση που δεν ξεκίνησε κάποιες διαδικασίες, αλλά τελείωσε όλες τις διαδικασίες. Και αυτή ήταν η Αλήθειά Τους. Με τι θάρρος, αποφασίζεις ότι δεν πρόκειται να ξανα-αποφασίσεις ποτέ για κάτι; Με τι δύναμη ψυχής, διαλέγεις να μιλήσεις μια φορά, αλλά σθεναρά, με τη δήλωση της σιωπής σου; Μόνο με εκείνη τη δύναμη που κάνει κάθε κύτταρό σου να πιστεύει ότι έχεις δίκιο και ότι ζεις την Αλήθειά σου. Και δεν θες κανείς να σου την υποδουλώσει.




Παράδειγμα τρίτο και τρανό: υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν όρθιοι και αντιμετωπίζουν όρθιοι κάθε πρόκληση της ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι, ακόμα και αν συνειδητοποιήσουν κάποια στιγμή στην πορεία τους ότι αυτή η ίδια η πορεία τους ήταν λανθασμένη, δεν πανικοβάλλονται ούτε αρνούνται, παρά διατηρούν την πίστη τους, σε ένα σύστημα που μάτωσαν για να το υπερασπιστούν. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν ευτυχώς γύρω μας. Παλαιότερα ήταν περισσότεροι, σήμερα λιγότεροι, καθώς οι κωλογυριστρούλες είναι πολλές, πάνε όπου φυσάει ο άνεμος, κάνουν κωλοτούμπες και φιγούρες και γενικά διακατέχονται από βαρυτική ελαφρότητα. Αξίζει να διαβάσετε την αναφορά του Νίκου Δήμου για το Νίκο Μπελογιάννη , και την Αληθινή διαπίστωση του Ψέματος Του. Ο Μπελογιάννης σε αντίθεση με τις Γυναίκες του Ζαλόγγου, κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται το λάθος και το ψέμα, αλλά η μέχρι τότε Αληθινή πορεία του, δεν μπορούσε να του επιτρέψει να πράξει διαφορετικά σε ένα Ψέμα, ακόμα και αν η ίδια η Αλήθεια που διατύπωνε όλα τα χρόνια αποδείχτηκε ένα μεγάλο Ψέμα. Χάθηκε η Αλήθεια λοιπόν, μπροστά σε ένα τόσο μεγάλο Ψέμα, όπως ο Κομμουνισμός; Όχι, φυσικά. Αντιθέτως, μεταμορφώθηκε δια συμπεριφοράς Μπελογιάννη, σε Αληθινή Συγχώρεση μιας Ψεύτικης Αλήθειας.




Σαν συμπέρασμα τελικά, όλων των προαναφερθέντων: η Αλήθεια, που διατείνεται η κάθε Επιστήμη ότι μονοπωλιακά της ανήκει, δεν είναι αυθυπόστατη, κοινώς, δεν μπορεί να σταθεί μόνη της. Θέλει και στηρίγματα: είναι η Αλήθεια η δική μου, η δική σου, είναι τελικά η Αλήθεια του καθένα.

Άρα, πάντα θα μένει σαν κατάρα η διελκυστίνδα ανάμεσα σε Αλήθεια και Ψέμα, σε Επιστήμη και Κομπογιαννιτισμό, σε Μπροστά και Πίσω... Και άντε βγάλε άκρη καημένη μου Ψυχή καθώς ακόμα επιμένεις να ψάχνεις το δρόμο που κάποτε σε συνέδεε με το Πνεύμα...


"Στα φεγγάρια λησμονιέσαι"
Στίχοι: Γιώργος Αθανασόπουλος
Μουσική: Γιώργος Καζαντζής
Ερμηνεία: Δημήτρης Ζερβουδάκης




Πνεύμα μου παραδομένο
και ψυχή μου μοναχή
χρόνια θα σας περιμένω
να σας δω μαζί...


4 λεπτά για να πεθάνεις, 8 λεπτά για να ζήσεις


Ο εγκέφαλος, αν δεν τραφεί με αίμα και συγκεκριμένα με οξυγόνο, για κατά μέσο όρο 4 μόλις λεπτά, τότε εμφανίζει μόνιμες βλάβες, ανεπανόρθωτες. Τόσος είναι ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος για να αντιδράσει με πενιχρά μέσα.

Αυτό όμως, είναι το χειρότερο σενάριο που μπορεί να παρουσιάσει ένας οργανισμός: η ανακοπή. Για όλες τις άλλες καταστάσεις, εν δυνάμει θανατηφόρες ή μη, υπάρχει -ευτυχώς- περισσότερος χρόνος για να αντιδράσει κανείς.

Αν πάμε τώρα στην ελληνική πραγματικότητα, έκανα έναν πολύ πρόχειρο υπολογισμό και διαπίστωσα ότι οι ιατροί των επειγόντων σε μεγάλα νοσοκομεία της χώρας, αναγκάζονται να αφιερώνουν κατά μέσο όρο 8-12 λεπτά, ΩΣ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΕΠΑΦΗΣ, με τον κάθε ασθενή, για να λύσουν το πρόβλημα για το οποίο ο κάθε παντέρμος ασθενής απευθύνεται στο δημιούργημα που λέγεται Εθνικό Σύστημα Υγείας...

Αν διαιρέσουμε το 8ωρο (8 επί 60 λεπτά=480 λεπτά) δια του αριθμού 40 ή 60 που αναλογεί σε κάθε 8ωρη βάρδια, τότε θα βγει το μαγικό νούμερο 8 ή 12 λεπτά, που αναλογούν στον κάθε ασθενή, επαναλαμβάνω, ως συνολικό χρόνο επαφής με το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό.

Και αν πάμε να αναλύσουμε τι σημαίνει συνολικός χρόνος επαφής, τότε θα διαπιστώσουμε ότι σε αυτό το 8-12 λεπτο, πρέπει να γίνουν τα εξής (ΟΛΑ είναι απαραίτητα, η σειρά όμως με τα οποία θα γίνουν, είναι αδιάφορη για το σύστημα...):

-λήψη δημογραφικών στοιχείων του ασθενούς παρά τη κλίνη του ασθενούς
-λήψη σύντομου ιατρικού ιστορικού
-ανεύρεση και καταγραφή των φαρμακευτικών σκευασμάτων που λαμβάνει ο ασθενής: εδώ λαμβάνει χώρα το τραγελαφικό της αναζήτησης σε κάτι σκονισμένα βιβλιάρια υγείας που φέρουν μαζί τους οι πιο τυχεροί ασθενείς (με τελευταία καταγραφή φαρμάκων προ Χριστού), γιατί οι υπόλοιποι ασθενείς σου εξάπτουν τη φαντασία και σε υποβάλουν στο χαριτωμένο παιχνιδάκι να προσπαθείς δια βοής να βρεις ποιο φάρμακο ανάμεσα από καμιά 20αριά που ανασύρεις από το μυαλό σου, πιθανόν λαμβάνει ο ασθενής. Αν δε, κάνεις το λάθος και ρωτήσεις συγγενή του ασθενούς, την έβαψες... δεν ξέρουν την τύφλα τους... θα φας κανά μισάωρο, πληρώνοντας το λάθος που έκανες να τους δώσεις το λόγο να μιλήσουν για το πρόβλημα του ανθρώπου τους...
-λήψη ζωτικών σημείων, δηλαδή Αρτηριακή Πίεση και παλμούς (με μηχανήματα τελευταίας αιχμής, μόνο που είναι του προηγούμενου αιώνα αιχμή, καθώς πρέπει πρώτα να τα συναρμολογήσεις και να κάνεις και καμιά προσευχή για να δουλέψουν), λήψη κορεσμού οξυγόνου (από δικό σου πάντα οξύμετρο), θερμομέτρηση (όταν βρεθεί θερμόμετρο)
-κλινική εξέταση, δηλαδή να ακούσεις με το ακουστικό σου τους λεπτούς ήχους της καρδιάς πχ για εμάς τους καρδιολόγους, αφού πρώτα ακολουθήσεις πιστά τα βιβλία που  σου προτείνουν να είναι ο ασθενής σε ένα ήσυχο μέρος, χωρίς εξωτερικούς θορύβους και γυμνός, χωρίς να τον βλέπει άλλος πχ περαστικός...
-τηλέφωνο για να έρθει κάποιος ειδικός τεχνολόγος ιατρικού εξοπλισμού να βγάλει πχ το απαραίτητο καρδιογράφημα που χρειάζεται
-τηλέφωνο για να έρθει ο νοσηλευτής για να έρθει να βάλει φλεβοκαθετήρα στον ασθενή και να κάνει την αιμοληψία
-να καταγράψεις ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ σε σημειωματάριο που φέρεις μαζί σου παρά τη κλίνη του ασθενούς ώστε να μην τα ξεχάσεις
-να πας μετά και να καταγράψεις για δεύτερη φορά ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΑΝΑ στο βιβλίο συμβάντων, όποτε αυτό είναι ελεύθερο, είτε άμεσα μετά την πρώτη επαφή με τον ασθενή, είτε μπορεί και κανένα δίωρο μετά, αφού πρέπει να είναι ελεύθερο το βιβλίο και να μην χρησιμοποιείται από άλλους συναδέλφους που γράφουν σε, ψάχνουν σε, ή απλά ξεφυλλίζουν αυτό...
-να γράψεις σε τουλάχιστον 4-5 ξεχωριστά χαρτάκια τις απαιτούμενες μίνιμουμ εξετάσεις για κάθε ασθενή
-να βρεις έξω στο διάδρομο τους συγγενείς του ασθενούς, να τους εξηγήσεις πού είναι η γραμματεία για να πάνε να σφραγίσουν τα 4-5 αυτά ξεχωριστά χαρτάκια και να τους περιμένεις
-να εξηγήσεις στους συγγενείς του ασθενούς, όταν αυτοί γυρίσουν από τη γραμματεία και σου εκφράσουν το παράπονο ότι δεν έχουν ενεργή ασφάλεια και ότι δεν μπορούν να πληρώσουν, ότι δεν είσαι ούτε γραμματέας, ούτε δικηγόρος, ούτε υπεύθυνος για να τους λύσεις του πρόβλημά τους και ότι αν κάνεις κάποιο πράξη, όπως ας πούμε να στείλεις τα αίματα ασυνόδευτα, άρα να βγουν τσάμπα, πρέπει να δώσεις κάποιες εξηγήσεις, έστω σε κάποιους που θα σου πουν γιατί σε εκείνον έστειλες και όχι στον άλλον κοκ...
-να κάνεις υπερηχογράφημα αν είσαι καρδιολόγος, μια εξέταση που από μόνη της σε φυσιολογικές καταστάσεις διαρκεί περίπου 45 λεπτά, ενώ σε επίπεδο επειγόντων θέλει σίγουρα κανά 5λεπτο
-να αποφασίσεις τη θεραπευτική παρέμβαση για τον κάθε ασθενή
-να γράψεις άλλα χαρτάκια-προσκλήσεις με τις οποίες θα ζητάς να εκτιμηθεί ο ασθενής σου και από άλλες ειδικότητες (σε αυτό το σημείο διαπιστώνεις τι φοβερή εφεύρεση είναι το "καρμπόν"!)
-να τσακωθείς και να διαπληκτιστείς με τους συναδέλφους ιατρούς που αυτοί με τη σειρά τους, σου ζητούν κάτι παράλογες εκτιμήσεις
-να διαπληκτιστείς με τα πληρώματα του ΕΚΑΒ που σου ανοίγουν την πόρτα και σου αραδιάζουν όποιον και όποιον... χωρίς φυσικά να ξέρουν τις περισσότερες φορές, για ποιο ακριβώς πρόβλημα τον μετέφεραν στα επείγοντα-να δίνεις πληροφορίες σε όποιον ανοίγει τη πόρτα του ιατρείου και ρωτά το μακρύ του και το κοντό του
-να απαντάς σε λεκτικές και ενίοτε και σωματικές απειλές συγγενών, ότι αν πάθει κάτι αυτός που περιμένει απέξω και η σειρά του αργεί, θα σε πάει στα δικαστήρια αν πεθάνει
-να εξηγείς ότι δεν φταις εσύ που δεν έχουν βγει οι εξετάσεις, αλλά ότι αργεί το εργαστήριο που βγάζει τα αποτελέσματα του αίματος
-να πρέπει να πας εσύ ο ίδιος να πάρεις το πόρισμα μιας αξονικής ή ενός υπερήχου και -εννοείται- να γυρίσεις μετά και να το καταγράψεις εκ νέου -και φυσικά ιδιοχείρως- στο βιβλίο συμβάντων
-να μαζέψεις όλες τις εξετάσεις, αφού πρώτα ζητήσεις κάμποσες φορές να σου τις ξαναστείλουν γιατί τις μισές τις έχεις χάσει στον κακό χαμό που γίνεται πάνω στα ανύπαρκτα γραφεία των ιατρών
-να αποφασίσεις ποια είναι η διάγνωση τελικά
-να ενημερώσεις τους ειδικούς εφημερεύοντες ιατρούς για τις πιθανές διαγνώσεις και να γίνεις το σκυλάκι τους, ακολουθώντας πιστά την άλλοτε ευθυνοφοβία τους και το άλλοτε καμποϋλίκι τους ως προς τις οδηγίες εξόδου
-να αναζητήσεις εκείνους τους ασθενείς που τελικά έχουν μείνει μετά από ώρες απέξω και περιμένουν άλλοτε υπομονετικά και άλλοτε εξαντλημένοι, να τους φωνάξεις για να τους πεις τί έπαθαν
-και ΤΕΛΙΚΑ να καλέσεις τον ασθενή ΕΝΩΠΙΟΝ σου και να του αναγγείλεις την τελική σου διάγνωση
-για τους ασθενείς που θα εξέλθουν, να δώσεις φυσικά συνταγές με φάρμακα και οδηγίες, να δώσεις επιπλέον εξετάσεις που θέλεις να πραγματοποιηθούν σε εξωτερική βάση και να δώσεις οδηγίες και συστάσεις αλλαγής τρόπου ζωής, να δώσεις ή να προγραμματίσεις ραντεβού στα τακτικά ιατρεία κλπ κλπ...
-ενώ για τους ασθενείς που θα τους κάνεις εισαγωγή, να πρέπει να γράψεις άλλο ειδικό έντυπο εισαγωγής, και δώστου πάλι από την αρχή να βρεις τους συγγενείς, να τους εξηγήσεις για ποιο λόγο εισάγεις τους ασθενείς στην κλινική, να τους ξαναστείλεις στη γραμματεία και να τους περιμένεις να έρθουν με τα σφραγισμένα έγγραφα εισαγωγής, να αναζητήσεις τον πολυπόθητο τραυματιοφορέα που συνήθως εμφανίζεται ως ο από μηχανής θεός-λυτρωτής για να μεταφέρει τον ασθενή, να τηλεφωνήσεις και να αναγγείλεις ξεχωριστά στους νοσηλευτές και ξεχωριστά στους ιατρούς της κλινικής ότι "ε-ε- έρχεται!" ο ασθενής και τι πρέπει να προσέξουν, και φυσικά άφησα για το τέλος το καλύτερο: να γράψεις ΞΑΝΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ που έχεις γράψει στο βιβλίο συμβάντων και που έχεις κάνει σαν θεραπευτική παρέμβαση, στο σύντομο ιστορικό που πρέπει να έχει μαζί του ο ασθενής στο φάκελό του καθώς ανεβαίνει από τα επείγοντα στην κλινική, ώστε οι επόμενοι συνάδελφοι που αναλαμβάνουν να ξέρουν τι έχει γίνει...

Και θα σας πω εγώ τι έχει τελικά γίνει: έχει γίνει μια μαλακία και μισή! Φτάνουν για όλα αυτά να τα κάνεις 8-12 λεπτά...; Και χωρίς λάθη, χωρίς εκνευρισμό, χωρίς να κινδυνεύσουν ζωές;

Ένα άχρηστο σύστημα γραφειοκρατίας, μη διαλογής ασθενών (υπονοώντας φυσικά του παραλογισμού που επικρατεί), ασυνεννοησίας και αδιαφορίας, δημοσιοϋπαλληλισμού και σταρχιδισμού, στο οποίο κάθε καρυδιάς καρύδι, προσπαθεί να επιβιώσει με άλλοτε ύπουλο και άλλοτε καρτερικό τρόπο... 

Και αν εσύ έχεις μια ανθρωπολογική ματιά σε όλα αυτά, τρελαίνεσαι. 
Αν δε, πάλι, τολμήσεις να έχεις μια ανθρώπινη ματιά σε όλα αυτά, εξαγριώνεσαι.

Ξεκινάς στα επείγοντα ως ιατρός για να βοηθήσεις να επιβιώσουν οι ασθενείς σου. 
Καταλήγεις, όταν βρίσκεσαι στα επείγοντα ως ιατρός, να προσπαθείς να επιβιώσεις εσύ πρώτος... και ό,τι σου έχει απομείνει από κάποια όνειρα που έκανες κάποτε, απέναντι σε ένα σύστημα αδηφάγο, που "πολάκης" λένε ότι προσπαθούν να το αλλάξουν αλλά ξεχνάνε ένα βασικό πράγμα: απαιτεί ανθρωπιά για να αλλάξει κάτι.


4Η, 4Τ και 4Π



Η ίδια η ζωή, ως βιολογικό γεγονός, κάποιες φορές φτάνει σε οριακές καταστάσεις, τέτοιες που μόνο με εξειδικευμένη βοήθεια μπορεί να αποτραπεί ο θάνατος. Αυτό αποτυπώνεται στους ειδικούς αλγορίθμους ιατρικής παρέμβασης που αφορούν την Προχωρημένη Υποστήριξη Ζωής (ALS=Advanced Life Support) σε περίπτωση Καρδιοαναπνευστικής Ανακοπής και είναι γνωστοί -τουλάχιστον στη θεωρία και λιγότερο στην πράξη- στους περισσότερους από εμάς που εργαζόμαστε στο χώρο της Υγείας. Σε ένα σημείο του αλγορίθμου του ALS, λοιπόν που λες (έτσι για να κάνουμε ρίμα), ο ανανήπτης οφείλει να αναζητήσει εκείνα τα αναστρέψιμα αίτια που είναι κωδικοποιημένα ως τα "4Τ" και τα "4Η" από το ακρωνύμιο των κάτωθι παθολογικών καταστάσεων που αν ευρεθούν και ανασταλούν, τότε ίσως ο θάνατος αποτραπεί:



Όχι, δεν θα σας κάνω μάθημα Εξειδικευμένης και Προχωρημένης Υποστήριξης Ζωής σε αυτή την ανάρτηση, παρά μόνο αναφέρω όλα τα προηγούμενα για να τονίσω τη σημασία που έχει και μια ακόμα παράμετρος της Ζωής, αυτή της Ψυχολογίας και της Προσωπικής Ισορροπίας κυρίως του Ανανήπτη. Τι εννοώ: όταν ένας ανανήπτης συχνά, αν όχι καθημερινά, βρίσκεται στην άχαρη αυτή θέση να προσπαθεί να τραβήξει τον ασθενή από το πόδι να γυρίσει στα εγκόσμια όταν την ίδια στιγμή από το αντίθετο χέρι τον τραβάει τον ασθενή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, είναι πολύ πιθανό να χάσει την εσωτερική του ισορροπία για το ποιο τελικά είναι το φυσιολογικό και ποιο το παθολογικό. Αν κάποιος κάνει κάτι κάθε μέρα, τότε λογικό είναι αυτό ακριβώς να θεωρεί ως φυσιολογικό. Αν όμως κάποιος εν Ζωή καθημερινά "τα λέει" με το Θάνατο, τότε πώς δέχεται μέσα του ότι το φυσιολογικό στη Ζωή είναι ο Θάνατος; Με άλλα λόγια, πώς η ίδια η Ζωή αποδέχεται τον Θάνατο ως κάτι το φυσιολογικό και καθημερινό; Αυτό από μόνο του ως φαινόμενο αποτελεί μια Ψυχική Ανακοπή... 

Πρόσφατα, μιλώντας με έναν συνάδελφο που διανύει περίοδο αδυναμίας και προσωπικής αναζήτησης, ανακάλυψα ότι υπάρχει και ένας επιπρόσθετος αλγόριθμος που τον ονομάζω τα "4Π", (σε αντιστοιχία με τα "4Τ" και τα "4Η" της Καρδιοαναπνευστικής Ανακοπής), που πρέπει κανείς να ακολουθήσει ώστε να γλιτώσει από την Ανακοπή και εν προκειμένω από την Ψυχική Ανακοπή. 

Τα "4Π" λοιπόν, είναι:

Πίστεψε στα Όνειρά σου.
Προστάτεψέ τα.
Πρότεινέ τα, στους γύρω σου.
Προσπάθησε λίγο ακόμα, μπορείς...


Ελπίζω με αυτόν τον Αλγόριθμο, να σωθούν από την Ανακοπή τους, κάποιες Ψυχές...






Η απελπισία νεκρώνει κάθε αντίδραση



Ο τεράστιος Νίκος Δήμου, αυτό το οξυδερκέστατο διεισδυτικό πνεύμα με συνοδό αστείρευτη υπομονή και διαλλακτική ικανότητα, αποτύπωσε ξεκάθαρα στο blog του, αυτό ακριβώς που μου πλακώνει το στήθος το τελευταίο διάστημα:

"Η απελπισία νεκρώνει κάθε αντίδραση"

Ειδικά μάλιστα, όταν διαβάσει κανείς και το εξαιρετικό κείμενο του κοινωνιολόγου Ευάγγελου Λεμπέση "Η Τεραστία Κοινωνική Σημασία των βλακών" που γράφτηκε το 1941 (αναφορά για αυτό βρήκα πάλι στο εξαιρετικό blog του Νίκου Δήμου λίγες μέρες πιο πριν) και διαπιστώσει τις απίστευτες αντιστοιχίσεις με το σήμερα, τότε πείθεται για το άνισο της μάχης των ευφυών με τους βλάκες.

Η καθημερινότητα νομίζω πλέον έχει γίνει αφόρητη. Πλήθος άχρηστων, ανίκανων, αδιάφορων, υπομανιακών, ψυχωτικών κουραδομηχανών με μόνο ενδιαφέρον την αυτοπροβολή (μέσα ή έξω από το facebook) και την σουπερ-ντούπερ-χαλαρή-γαμάω-και-για-όλα-έχω-άποψη-μα-καθόλου-διάθεση-να-αλλάξω-τα-πράγματα συμπεριφορά τους, δηλητηριάζει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Ελπίδα στον ορίζοντα -και προοπτική, όπως λέει ο Νίκος Δήμου στο blog του- καμία. 

Και πού να πας; Σε μια Ευρώπη που πρώτη εκδηλώνει τα συμπτώματα της νοσηρής αυτής καθημερινότητας; Σε μια Ευρώπη που μέσα από τις εκρήξεις βίας, εκδηλώνει τις αυτοφαγικές και αυτοκαταστροφικές της παθήσεις και τα τερατόμορφα συμπεριφορικά συμπλέγματά της;

Να πας ακόμα πιο μακριά; Σε μια πχ Αμερική, για να κυνηγήσεις μαζί με την προεδράρα Τράμπ, το υπερκαταναλωτικό σου όνειρο; 

Ή να γυρίσεις στο χωριό σου και να έχεις να αντιμετωπίσεις την κάθε αμόρφωτη κυράτσα που κρίνει τους άλλους με βάση τι είχε ψηφίσει ο παππούς τους πριν από 50 χρόνια (από εκείνη την κοινωνία πάντως φαίνεται να εμπνεύστηκε και η ανάλυση του Λεμπέση, περί βλακών το 1941...).

Πού να πάει κανείς, να σώσει ό,τι ακόμα σώζεται; 

Να πάρει τα όρη και τα βουνά; Θα τον πουν ακοινώνητο και απολίτιστο. Θα χάσει συν τοις άλλοις και όλες τις καλές εξελίξεις της κοινωνίας. Την επαφή με την ίδια την κοινωνία, το διάλογο, τον αντίλογο.

Πού να πάει κανείς για να αποφύγει τόσο δηλητήριο που χύνουν στο μυαλό και στην ψυχή μας οι περισσότεροι γύρω μας;

Και το κυριότερο: από πού θα έρθει μια αλλαγή;

Τα λόγια του Νίκου Δήμου, πραγματικά εξέφρασαν την καρδιά μου:

"Η απελπισία νεκρώνει κάθε αντίδραση"




Σου 'μεινε ένας εαυτός...



Καθημερινά, τα ερεθίσματα εν Ελλάδι, 
σε κάνουν να νιώθεις σαν ένα κοκαλιάρικο γελάδι 
(πάει η εποχή των παχιών αγελάδων), 
που όμως κάποιοι επιθυμούν ακόμα 
να χαϊδολογούν και να του αρμέγουν τα μαστάρια 
και να του μπουκώνουν με μεταλλαγμένα μέχρι πνιγμού το στόμα,
λες και η προηγούμενη εποχή να μην παρέδωσε τα γκέμια...

Και δώσ' του άρμεγμα και ξανά άρμεγμα...

Τι επιφέρει τελικά το τόσο άρμεγμα; 

Δείτε το βλέμμα των περισσότερων συνανθρώπων μας γύρω μας και θα αντιληφθείτε τι εννοώ...




Ευτυχώς που ακόμα βγαίνουν τραγουδάρες σαν και την επόμενη, και η ψυχή κάπως βρίσκει αποκούμπι και ακόμα βαστά... διαφορετικά της βγαίνουν όλα ανάποδα και χάνει νου, ψυχή και κατεύθυνση...


"Ανάποδα"
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου



Σου 'μεινε ένας εαυτός
που πρέπει να γιατρέψεις
να τον κρατήσεις ζωντανό
και να τον αγαπήσεις...




"Μεγάλη Αρχόντισσα Ψυχή"
Στίχοι, Μουσική: Τάκης Μπουρμάς
Ερμηνεία: Μανώλης Λιδάκης




Μεγάλη αρχόντισσα ψυχή,
εσύ δε φυλακίζεσαι...


Αρχή σοφίας...


Αν αγαπάω τον κύριο Αϊνστάιν, δεν είναι κυρίως για αυτά που είπε και αντιλήφθηκε για το Σύμπαν και τα όριά του, αλλά για αυτά που είπε για την ανθρώπινη ΒΛΑΚΕΙΑ και το άπειρό της...

Διαβάζοντας τυχαία σήμερα την χθεσινή συγκεκριμένη είδηση από το in.gr "σχετικά με τη δικαίωση ομόφυλου ζευγαριού στη γείτονα χώρα Ιταλία για υιοθέτηση δυο παιδιών από άλλη χώρα", στάθηκα στην ανάλυση και τονισμό που δίνει το δικαστήριο της Φλωρεντίας: αναφέρει (το Δικαστήριο, όπως μας μεταφράζει το in.gr για μας, χωρίς να έχουμε δει την πρωτότυπη δήλωση για να την μεταφράσουμε μόνοι μας) ότι στη Διεθνή Σύμβαση της Χάγης για την Υιοθεσία παιδιών, στην οποία προφανώς στηρίχτηκε η απόφαση του εν λόγω δικαστηρίου ως ένα από τα κυρίαρχα νομοθετικά πλαίσια, "δεν τίθεται κάποιο όριο στο φύλο των γονέων που μπορούν να υιοθετήσουν".

Πάω λοιπόν, και εγώ μετά και ψάχνω αυτήν την έρμη Διεθνή Σύμβαση για να δω ακριβώς τι λέει και κυρίως πώς το λέει... Εδώ είναι το link της Σύμβασης (νόμιζα ότι θα ήταν τεράστια, αλλά διαβάζεται σύντομα ευτυχώς). Εστιάστε σας παρακαλώ στο άρθρο 5 και κυρίως στο άρθρο 17, παράγραφος d) όπου αναφέρεται "that the prospective adoptive parents are eligible and suited to adopt", κάτι το οποίο μεταφράστηκε ως ότι "οι θετοί γονείς είναι ικανοί και κατάλληλοι για το ρόλο αυτό".

Η Σύμβαση πάντα μιλά και αναφέρεται στους γονείς ως "Parents" σκέτο και γενικά χωρίς επιπλέον λεπτομέρειες και επεξηγήσεις. Δεν το κάνει όμως αυτό η Σύμβαση, επειδή τότε το 1993, ήθελαν συνειδητά να ΜΗΝ αγγίξουν το θέμα του προσδιορισμού της φύσης των γονέων, αφήνοντας χώρο για ερμηνείες του τύπου: να μην "τίθεται κάποιο όριο σχετικά με το φύλο των γονέων που μπορούν να υιοθετήσουν" όπως λέει η ανακοίνωση στο in.gr. Τότε, ΔΕΝ υπήρχαν αυτά τα διλήμματα περί φύσης των γονέων, των ομόφυλων ζευγαριών σε τέτοιο βαθμό που να απασχολεί τας Νομικάς Γραφάς. Τότε, λέγανε και γράφανε "Parents" και ΕΝΝΟΟΥΣΑΝ "Γονείς". Ένα είδος γονέων είχε αναπτυχθεί, ένα είδος γνώριζαν και για ένα είδος μιλούσαν ΟΛΟΙ. Το ότι δεν το προσδιορίζει η Σύμβαση, είναι επειδή το θεωρεί ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ και ΠΕΡΙΤΤΟ να το προσδιορίσει, όπως προφανώς αυτονόητο και περιττό είναι να προσδιορίσει τι εννοούμε "Παιδί" και ποια τα χαρακτηριστικά του...


Έρχεται λοιπόν σχεδόν 25 χρόνια μετά ξανά ο Νόμος, αυτή τη φορά δια στόματος Δικαστηρίου της Φλωρεντίας, να πατήσει διπλωματικά και υπεκφυγικά (ούτε καν προσφυγικά...) στο γεγονός ότι ο Νόμος-Σύμβαση κάποτε παρέλειψε να ξεκαθαρίσει μια έννοια επειδή τη θεωρούσε αυτονόητη και να πει προκλητικά αφού αυτό δεν έχει αποσαφηνιστεί στα τότε γραφόμενα, εγώ -ο σημερινός Νόμος που όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω- ΕΡΜΗΝΕΥΩ τον τότε Νόμο ότι ΝΑΙ επιτρέπει την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια... Έτσι, και τη συνείδησή του έχει καθαρή ο σημερινός Νόμος γιατί δεν πήρε μια απόφαση στον αέρα αλλά στηρίχτηκε -λέμε τώρα!- σε δεδομένα γραφτά που προϋπήρχαν, αλλά και είναι "in" και συμβαδίζει με την τάση του σήμερα, οπότε είναι ένας εκσυγχρονισμένος Νόμος και διόλου αναχρονιστικός! 

Το να θολώνει λοιπόν τα νερά μια τέτοια συμπεριφορά Νόμου, που προσπαθεί να φανεί αφενός ότι πατά με το ένα ποδάρι στο παρελθόν και σέβεται και συνεχίζει το προηγούμενο δικανικό δίκαιο και αφετέρου με το  άλλο ποδάρι αφουγκράζεται τις ανάγκες του και τα δίκαια(;) του σημερινού ανθρώπου και τον βοηθά, δεν νομίζω ότι είναι μια συνεπής συμπεριφορά ενός συστήματος Δικαίου...

Το σύστημα Δικαίου οφείλει να αναζητά το ουσιαστικό περιεχόμενο μιας ανάγκης και μιας νομοθετικής απόφασης και όχι απλώς να ερμηνεύει κατά το δοκούν μια γραφτή αράδα... Δεν θέλουμε ερμηνευτές, αλλά δημιουργούς στη σημερινή κοινωνία. Δεν θέλουμε αναμασητές, αλλά παραγωγούς...

Και επειδή "αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις", είναι σημαντικό να φτάνει κανείς στα ριζά μιας σκέψης. Και μόλις αντιληφθεί για ποιες ανάγκες δημιουργήθηκε κάποτε αυτή η σκέψη και αν συνεχίζει να καλύπτει τις ίδιες ανάγκες και σήμερα, τότε θα μπορεί να πάρει μια πιο ασφαλή απόφαση για το μέλλον και όχι να κορδώνεται ότι παράγει έργο ερμηνεύοντας τι δεν είπαν οι παλαιότεροι. 

Το έργο των Δικαστών είναι τόσο σπουδαίο καθώς δημιουργούν δεδικασμένα με τις αποφάσεις τους και καθορίζουν συνειδήσεις, τάσεις και κοινωνικές κατευθύνσεις με απρόβλεπτα αποτελέσματα... 

Μήπως είναι η ώρα -επειδή δημιουργείται η ανάγκη...- να προσθέσουμε ότι "ουδείς μωρότερος των ιατρών, αν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι και... οι δικαστές;"

Αεικίνητο



Και για να μιλήσουμε και για το αεικίνητο είδος του πλανήτη μας, που πριν λίγες ώρες γιόρταζε... Είναι η ΓΥΝΑΙΚΑ και νομίζω το παρακάτω εξαιρετικό τραγουδάκι είναι ενδεικτικό της δυναμικής που εκπέμπει αυτό το είδους...


"Η Ζωή είναι Γυναίκα"
Στίχοι: Μ. Κριεζή
Μουσική: Μ. Κάπουλας
Ερμηνεία: Ελένη Δήμου





Ακινητοποιημένο ή Ακίνητο;


Αντικρύζοντας την παρακάτω εικόνα έξω απ' το σπίτι μου, κοντοστάθηκα:





Μια τόσο απλή εικόνα και όμως μου γέννησε πολλές αντιθετικές σκέψεις...


Δυο δημιουργήματα, 

το ένα κατάλευκο και αθώο, το άλλο κατακόκκινο και ανερυθρίαστα διαβολικό...

το ένα δίνει ζωή στους ανθρώπους με το οξυγόνο και την ομορφιά του και το άλλο παίρνει τη ζωή από τους ανθρώπους με το διοξείδιο που παράγει και με τα αποτρόπαια ατυχήματα που προκαλεί...

το ένα αδιάφορα καταστρέφεται από τους ανθρώπους και το άλλο προσηλυτισμένα κατασκευάζεται από τους ανθρώπους...

το ένα φαίνεται μόνιμα στάσιμο με τα σπλάγχνα του αθόρυβα να κινούνται συνεχώς και το άλλο που αποκαλείται αυτο-κίνητο, χρειάζεται κάποιον να το βάλει "μπρος", αλλιώς δεν είναι αυτο-κινούμενο από μόνο του...

το ένα αναπτύσσεται και επεκτείνεται κατακόρυφα ως προς το κέντρο της γης (αναζητά να αγγίξει άραγε τον ουρανό;) ενώ το άλλο κινείται οριζόντια ως προς το επίπεδο της γης...

το ένα το ξεχνάμε συχνά και το παραβλέπουμε, το άλλο όμως ποτέ (εκτός από τις σπάνιες φορές που μεθυσμένοι δεν θυμόμαστε πού το παρκάραμε)...

το ένα είναι ακινητοποιημένο και το άλλο είναι ακίνητο...


Και κάπου εκεί, σε αυτήν την σκέψη, μου ήρθε μπροστά μου και η κατάσταση της σημερινής κοινωνίας μας: κάποιοι άνθρωποι είναι παντελώς ακίνητοι, ανίκανοι, μη-ζωντανοί. Αυτοί, το ίδιο θα ήταν και σε μια καλύτερη εποχή για την κοινωνία μας, εκτός κρίσης. Είναι η μάζα που αν της πεις να ντυθεί στα κόκκινα ή στα πράσινα ή στα μπλε ή ακόμα και αν της ζητήσεις να μην ντυθεί καθόλου και να βγει ξεβράκωτη, θα το κάνει με την ίδια ευκολία. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας.

Το πρόβλημα είναι στους υπόλοιπους, σε όλους αυτούς που οι σημερινές καταστάσεις τους έχουν κάνει-καταντήσει πραγματικά ακινητοποιημένους και φυλακισμένους. Είναι όλοι αυτοί που βράζουν, που οι χυμοί τους, το αίμα τους, η σκέψη τους και τα όνειρά τους κοχλάζουν, είναι αυτοί που ακόμα συνεχίζουν να ανθίζουν ωραίες στιγμές από μέσα τους, είναι και εκείνοι όμως που καρφωμένοι στο έδαφος, δεν μπορούν να φύγουν μακρυά και αναζητούν μοναχά του ανέμου το χάδι για να στείλουν αντ' αυτών τα πέταλα των ανθέων τους, για να στείλουν θραύσματα από τα κλωνάρια των ιδεών τους και να εκπέμψουν τα ανθιστάμενα νεύρα τους από τα απομεινάρια των πεσμένων φύλων τους... 

Για αυτό, αν ποτέ δείτε ο άνεμος να κουβαλά στις πλάτες του άνθη αμυγδαλιάς, φυσήξτε και εσείς δυνατά, μην τύχει και πέσει στη γης εκείνο το πετούμενο άνθος, παρά βοηθήστε να φύγει και άλλο μακριά, να ταξιδέψει ψηλά και να στείλει το μήνυμα της αντίστασης ενός καρφωμένου και ακινητοποιημένου κόσμου... 

Διότι, ένας ακινητοποιημένος άνθρωπος ή πλάσμα γενικότερα, μπορεί προς ώρας να έχει καρφωθεί στο έδαφος, αλλά είναι ικανός να επηρεάσει τα γενόμενα στην άλλη άκρη του κόσμου. 

Μην υποτιμάται λοιπόν τους ακινητοποιημένους και βοηθήστε τους να ξεριζώσουν το κακό και το άδικο. Αυτοί, ίσως μπορέσουν κάποτε να ξεφύγουν. Όσο για τους άλλους, τους ακίνητους, αυτοί, ήταν-είναι-και θα παραμείνουν ακίνητοι.


Το καλύτερο μουσικό κομμάτι ως εσάρπα σε μια ανθισμένη αμυγδαλιά, νομίζω είναι ετούτο:

"Sad Romance"



Και η καλύτερη ταινία για να μεταφέρει το ίδιο μήνυμα νομίζω είναι αυτή του "Wall-E". Αξίζει να το παρακολουθήσετε, μικροί και μεγάλοι, χοντροί και λεπτοί, ακίνητοι και ακινητοποιημένοι...





Η ευφορία της προσφοράς.


Χτες, είχα την τύχη να παρευρεθώ σε μια υπέροχη δωρεάν ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης που είχε οργανώσει ο Δήμος Αθηναίων. Είχα πάει άλλες δυο φορές στο Μουσείο, αλλά χωρίς ξεναγό. Έχω να δηλώσω ότι όταν υπάρχει ξεναγός πραγματικά μεταμορφώνεται ο χώρος, αλλάζει ο χρόνος και εμβυθίζεσαι στην εποχή που τα εκθέματα του Μουσείου σε καλούν να μεταφερθείς... Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία, διότι αντιλήφθηκα και τη δομή του Μουσείου αλλά και τη φιλοσοφία του ως μια προσπάθεια ανάδειξης της τότε κοινωνίας. Τα εκθέματα είναι τοποθετημένα με τέτοιον τρόπο σαν να αναπαριστούν τις πραγματικές θέσεις τους στο χώρο και το χρόνο: άνθρωποι στην αγορά, γλυπτά σε αετώματα, διαβαθμίσεις ορόφων ως στοιχείο "ανάβασης" προς την Ακρόπολη...

Ιδιαίτερα συναισθήματα δημιουργήθηκαν όταν έγινε αναφορά στον Έλγιν και την κακοποίηση (κατακρεούργηση πιο σωστά) των γλυπτών, με σκοπό να τα κάνει να χωρέσουν μέσα σε ξύλινες κούτες ώστε να τα μεταφέρει στην Αγγλία. Όλως τυχαίως μετά, διάβασα ότι το τρίτο σε σειρά παράνομο εμπόριο μετά τα ναρκωτικά και τα όπλα είναι το εμπόριο έργων τέχνης, (μην χάσετε λοιπόν σήμερα Παρασκευή το ντοκυμαντέρ της ΕΡΤ για το συγκεκριμένο θέμα) και αναρωτήθηκα γιατί τέτοια συνέχιση αυτού του περίεργου σπορ;

Είχα να ζήσω τέτοια "μεταφορά" σε χώρο και χρόνο πραγματικά πολύ καιρό. Θα μπορούσα να τραβήξω αμέτρητες φωτογραφίες από τα εκθέματα όπως έκαναν όλοι, αλλά συγκρατήθηκα. Ζούσα την εμπειρία σαν να έκανα μια βόλτα στην Αθήνα πριν 2,5 χιλιάδες χρόνια και ένιωθα ότι τα εκθέματα κινούνταν μαζί μου  και περπατούσαν δίπλα μου, συνομιλούσαν μαζί μας και άκουγα τα σιγοψιθυρίσματά τους και όλα αυτά σε έναν υπέροχο καταγάλανο αττικό ουρανό με τις αχτίδες του Ήλιου διάσπαρτες και απλόχερα δοσμένες στα εκστασιασμένα μάτια μας...

Πώς κάποια ερείπια είναι ακόμα ζωντανά ενώ αντιθέτως, κάποια ζωντανά πράγματα σήμερα είναι ερείπια; Τι κάνει ένα υλικό ζωντανό ή νεκρό; Τι να κυλά άραγε μέσα σε μια μαρμάρινη φλέβα ενός χεριού που φτιάχτηκε χιλιάδες χρόνια πίσω και τι σφρίγος να περικλύει ένας γλουτός ενός νέου ιππέα εκείνης της εποχής; Πόσο προκλητικό να ήταν για την εποχή ένα εφαρμοστό μεταξωτό που με τις αέρινες πτυχές του χάιδευε το στήθος μιας κόρης; Πόσο χρειάστηκε άραγε σε εκείνες τις Καρυάτιδες να πλέξουν αυτήν την υπέροχη κόμη τους με την οποία στήριζαν ολόκληρο κτίριο; 

Βγαίνοντας από το Μουσείο, κάποιες ώρες μετά ζαλισμένος, και γυρίζοντας πίσω μου για να αποχαιρετίσω με μια ματιά τους σταθερούς φίλους που θα έμεναν το βράδυ εκεί μέσα, αποτυπώθηκε μπροστά μου και μέσα μου, νομίζω η καλύτερη και συνοπτικότερη εικόνα από αυτήν τη βόλτα:


Η αντανάκλαση του ίδιου του φυσικού δημιουργήματος του βράχου της Ακρόπολης πάνω στο ίδιο το Μουσείο. Αν έχει λοιπόν κατορθώσει κάτι αυτό το Μουσείο πρωτοποριακά, είναι να αποκρυσταλλώσει με τη φιλοσοφία του, την πραγματική δομή των πραγματικών δημιουργημάτων σε μια συναρπαστική σύνθεση μέσα από την οποία δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο είναι το "μέσα" και ποιο το "έξω", ποιο είναι το "έκθεμα" και ποιο είναι το "έκθετο"... Αυτή η αλληλούχιση των ερεθισμάτων, η συνέχιση της Ιστορίας και της Σκέψης και η ενότητα του χώρου, είναι που λαμβάνεις σαν το σπουδαιότερο μήνυμα από αυτό το Μουσείο. Αυτή η προβολή του ενός πάνω και μέσα στο άλλο, είναι που κάνει μοναδικό αυτό το Μουσείο.

Πρέπει να νιώθει κανείς περήφανος, όχι φυσικά γιατί αυτοαποκαλείται "Έλληνας" όπως εκείνοι οι αρχαίοι που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με εμάς σήμερα, αλλά γιατί του δίνεται η δυνατότητα να δει, να αγγίξει και να εντρυφήσει σε εκείνη τη θαυμαστή εποχή που η τέχνη, η φιλοσοφία και η δημιουργία ανθούσαν πρωιμότερα από άλλες περιοχές του κόσμου, όπως ακριβώς γίνεται με το θαυμασμό μας προς τις πεπλοφόρες αμυγδαλιές σαν της πρώτης άνοιξης προμήνυμα...



Υ.Γ.1: Η λέξη "άγαλμα" προέρχεται ετυμολογικά από το "αγάλλω"=δοξάζω, από όπου προέρχεται και η λέξη "αγαλλίαση"=αγάλλω+ίαση, δηλαδή ευφορία από τη δοξασία και χαρά από την προσφορά... Αυτό σίγουρα ένιωθαν ή σε αυτό αποσκοπούσαν οι αρχαίοι όταν προσέφεραν αυτά τα δημιουργήματα στους θεούς τους: την ίαση από την προσφορά. Δεν ακούγεται σαν ένα προμήνυμα του Χριστιανισμού όλο αυτό (η σπουδαιότητα της προσφοράς), που σε κάτι τέτοιες φιλοσοφικές προσεγγίσεις βρήκε έρεισμα και πέρασε τελικά στον πολιτισμό μας; Βλέπετε που όλα με κάποιον περίεργο τρόπο συνδέονται...;

Υ.Γ.2: Αυτήν την Κυριακή, 5 Μαρτίου, ο Βράχος της Ακρόπολης θα δέχεται δωρεάν τους επισκέπτες του. Αξίζει μια βόλτα προς την αγκαλιά του... Μην τη χάσετε! Επίσης τη Δευτέρα 6 Μαρτίου, στα πλαίσια μνήμης της Μελίνας Μερκούρη, το εν λόγω Μουσείο της Ακρόπολης όπως και ο Βράχος της Ακρόπολης, θα δέχονται δωρεάν τους επισκέπτες τους (πληροφορίες εδώ και εδώ). Επίσης, δωρεάν θα είναι και την 25η Μαρτίου. Διαλέξτε μέρα και ορμήστε!