Speed addict

Ξανά στους δρόμους της Αθήνας,
Ξανά με γκάζια και δίκυκλο,
Ξανά ανάμεσα στα αυτοκίνητα,
Ξανά ελιγμοί,
Ξανά αδρεναλίνη...

Ξυπνάνε μέσα μου μνήμες και οδοιπορικά
από μια άλλη φάση στη ζωή μου,
όταν η βασική λέξη της καθημερινότητάς μου,
ήταν "γκάζι"...

Νοιώθω αυτόν τον αγέρα καλοκαιριάτικα
να μου δροσίζει το πρόσωπο
και να απαλύνει την κούραση...

Νοιώθω να με ρουφάνε οι μεγάλοι δρόμοι,
με τις στροφές τους.
Και εκείνα τα φανάρια να σου θυμίζουν ότι,
το κόκκινο σε φρενάρει (τυχαίο με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ;)
Και οι λακκούβες τους; 
Κάθε μια, με τη δική της ιστορία
και τα δικά της ακάλυπτα -παντοτινά- κενά...

Αν κάτι ένοιωσα αυτές τις μέρες του Αυγούστου 
στη πρωτεύουσα, είναι ότι 
εμείς τα πρωτεύοντα που λεγόμαστε Άνθρωποι
είμαστε φτιαγμένοι για εθισμούς 
(και για όλα τα συναφή που λήγουν σε -ισμούς).

Αν κάτι ένοιωσα είναι ότι είμαι εθισμένος στην ταχύτητα.
Είναι το μόνο που νικά την ταχύτητα με την οποία
σκέφτεται το μυαλό, και έτσι αυτό καταλαγιάζει και σιωπά...
Η μεγάλη ταχύτητα των έξω ερεθισμάτων
κάνει το σύστημα επεξεργασίας αυτών -δηλαδή το μυαλό- 
να σιωπά εκκωφαντικά.
Και αυτό είναι το μόνο που μπορεί και το ανακουφίζει.
Η σιωπή νικά το μυαλό.

Είναι αυτή η σιωπή που όλα τα πρεζάκια βιώνουν,
όταν τα βλέπεις να έχουν αγκυροβολήσει σε ένα παγκάκι,
να είναι ακινητοποιημένα 
έξω από μια εκκλησία ή σε ένα πεζοδρόμιο.
Αναζητούν μέσα από αυτή τη σιωπή, 
να παύσουν ίσως κάποιες άλλες βασανιστικές φωνές
που αυτή η κοινωνία τους κληροδότησε.

Δηλώνω, λοιπόν, επίσημα:
εθισμένος στην ταχύτητα...
Εθισμένος στα speed-άκια!

Μόνο που στη σημερινή διαδρομή, 
είχα παρέα και έναν απρόσμενο φίλο!
Έναν ριψοκίνδυνο πιλότο του αέρος,
που με ακολούθησε χωρίς να κουνηθεί καθόλου,
για πολλά χιλιόμετρα,
περνώντας ξυστά από τα τετράτροχα ανάμεσα...
χορεύοντας πάνω σε δυο ρόδες

Το κλουβί με τις τρελές - Σκηνή 7η

Είχαμε αφήσει τον Κυριακίδη να κουβαλά το αθώο πλάσμα με το ποδήλατο, σε ταξίδια μακρινά.


Σκηνή 7η


"Ο Κυριακίδης τερμάτισε στη Βοστώνη, πρώτος μεταξύ πρώτων. Απόθεσε τότε το κορίτσι από τις πλάτες του, το φίλησε στα μάθια τα ψιχαλιστά και του ευχήθηκε ταξίδια φωτεινά, μακρυά από ζούγκλες και θεριά.


Τότες, μεμιάς το κοριτσόπουλο με το ποδήλατο, μεταμορφώθηκε σε έναν όμορφο, λεπτόσωμο νεαρό με μια μοτοσικλέτα Νόρτον 500cc. 

Πίσω του, καθόταν φίλος καρδιακός, και μαζί κατέβηκαν στη Νότια Αμερική, να την γυρίσουν, να την μυρίσουν, να την γευτούν, να την βιώσουν και με ελπίδα να την αναβιώσουν...


Ο νεαρός οδηγός άκουγε στο όνομα Ερνέστο Γκεβάρα Δε Λα Σέρνα, και ο φίλος του στο όνομα Γρανάδο. Το ρολόι του κόσμου χτυπούσε 1951 μΧ και η καρδιά των δυο νεαρών χτυπούσε όσο δυνατότερα μπορεί να πάλλεται ένα χειμαζόμενο και δοκιμαζόμενο μυοκάρδιο... Ο δρόμος ήταν κατά-δικός τους, (αλλά και ο κατάδικος τους)..."

Κοκκινόμαυρη ζωή!

Τώρα που πέφτουν οι τιμές τόσο των προϊόντων όσο και των ανθρώπων τούτης της χώρας, τώρα που τα καταναλωτικά μας κριτήρια αλλάζουν και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά, κοιτώ προς τα πίσω τη ζωή μου, προσπαθώντας να με δω ως καταναλωτικό ον.

Διαπιστώνω, ότι δυο φορές είναι μόνον που έχω λαχταρίσει να αγοράσω κάτι πάρα πολύ!

Μία όταν ήμουν πιτσιρικάς, γυμνάσιο ακόμα, (εποχές που μέσα μου φάνταζε το όνειρο του μπασκετμπολίστα σε θέση playmaker φυσικά), όταν είχα ορεχτεί κάτι απίστευτα κοκκινόμαυρα παπούτσια της Reebok, τα Kamikaze II. Κάθε πρωί περνούσα επί έναν ολόκληρο χρόνο έξω από το μαγαζί που τα πουλούσε και τα χάζευα. Τελικά, αφού συγκέντρωσα τα απαιτούμενα χρήματα μέσα από μπουλαμάδες, κάλαντα και λοιπές συγγενικές εισφορές, κατάφερα να τα φορέσω. Ένοιωθα πραγματικά ότι πέταγα μόλις τα φορούσα και έπαιζα μπάσκετ... Απόλαυση θεϊκή!

Και η δεύτερη ήταν πριν περίπου 1,5 χρόνο, όταν την είδα και την ερωτεύτηκα... Κοκκινόμαυρη και αυτή, δίτροχη αυτή τη φορά, πιο άγρια και περισσότερα υποσχόμενη, πιο επιταχυνόμενη από τα παπούτσια Kamikaze. Ήταν η μηχανή μου, η Yamaha xj6 Diversion.

Δυο ακόμα διαπιστώσεις, για τα γούστα μου και τις καταναλωτικές μου συμπεριφορές:

Πρώτον, λειτουργώ μάλλον με βάσει τα χρώματα του κόκκινου και του μαύρου, κοινώς, ή του πάθους και της έντασης - κόκκινο, ή του άραχνου βάθους και της αδιαφορίας - μαύρο!

Δεύτερον, πραγματικά αντιλαμβάνομαι πού έχει δαπανηθεί η περισσότερη από τη ζωή μου ως τώρα. Στα άυλα και στα άπιαστα και όχι τόσο στα υλικά και απτά τούτου του κόσμου...

Ας όψεται. Τουλάχιστον αυτές τις μικρές απολαύσεις μέχρι τώρα, τις έχω κρατήσει βαθιά μέσα στην σκέψη μου.

Αλήθεια εσείς, αγαπητοί μου, πόσες φορές έχετε ποθήσει κάτι υλικό πάρα πολύ;!

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο11

7/03/2011

Χωριό – Μολάοι Λακωνίας


Επιτέλους χωριό. Μετά από βροχές, ομίχλη, χαλάζι, μπόλικο κρύο και αέρα, επέστρεψα χωριό. Δεν σας κρύβω ότι κάπου εκεί στην Τρίπολη, ανησύχησα αν θα φτάσω στον προορισμό μου… Όταν όμως έμπαινα στη Σπάρτη, ένοιωσα αυτή τη ζεστασιά της πατρίδας, που δεν την παγώνει κανένας αγέρας, κανένα κρύο, καμία βροχή, κανένα χαλάζι… Ένοιωσα τη βεβαιότητα της προστασίας από τα πάτρια εδάφη. Μετά ο δρόμος ήταν απολαυστικός. Έγινα λούτσα, αλλά το απόλαυσα! Ήμουν στη βαθειά αγκαλιά της Λακώνισσας μάνας και ατρόμητος πλέον, χαιρόμουν το παιχνίδι με τη βροχή, σαν άλλοτε...

Χωριό. Συναντώ ανθρώπους μιας άλλης γενιάς, πολλών άλλων γενιών πιο σωστά, ο κάθε ένας από τους οποίους έχει τα δικά του άγχη, τις δικές του ανησυχίες και τους προσωπικούς του προβληματισμούς. Κάποιοι παλεύουν με το αίσθημα της αποτυχίας. Κάποιοι συνεχίζουν ακόμα να αναζητούν απαντήσεις. Κάποιοι έχουν βρει τις ανισσόροπες ισορροπίες τους σε μια πράσινη σαλάτα. Παιδιά είναι στην ουσία, που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να δουν τον κόσμο πέρα από τα σύνορα ενός χωριού ή μιας επαρχίας. Παιδιά με πληγωμένη παιδική ηλικία. Παιδιά, όμως που έδωσαν τα πάντα για μια ιδέα. Που πίστεψαν σε μια ιδέα και αφέθηκαν στο κάλεσμα του Νέου Κύματος της πολυτάραχης ζωής τους. Η ζωή ξέρετε, δεν είναι μέγεθος ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Όπως και το κάλεσμά της, δεν είναι ποσοτικό, αλλά ποιοτικό. Η γενιά πριν από τη δική μας, πήρε τη σκυτάλη από την αρχή, δηλαδή μετά την μεταπολίτευση, και άρχισε τον δικό της αγώνα. Μόνο που στη σκυτάλη αυτή, κουβαλούσε ολόκληρη την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Ενθουσιασμένη αυτή η γενιά από την ευκαιρία που είχε, έβγαλε την παιδικότητά της, την αφέλειά της αλλά και την πονηριά της, καθώς και όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν μια παιδική ψυχή, πάνω στο τραπέζι της Ιστορίας. Δεδομένου ότι δεν είχε ευχαριστηθεί ποτέ το παιχνίδι στις αλάνες, διότι έπρεπε να δουλεύει σκληρά στους αγρούς, χάλασε μια σπουδαία ευκαιρία για πρόοδο, όπως χαλάει ένα παιδί ένα καινούργιο και ακριβό παιχνίδι που του χαρίζουν, χωρίς να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς κάνει την ώρα που το καταστρέφει… Αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν απλά να παίξουν και όνειρα να πλέξουν. Να κεντήσουν το μονόγραμμά τους, πάνω στο μαντήλι της αγαπημένης τους, σε μια προσπάθεια να απαγκιστρωθούν από τον ενοχικό σεξουαλικό μανδύα που τους φόρεσαν οι ακόμα πιο αμόρφωτοι γονείς τους… (Στο μυαλό μου έρχεται η καταπληκτική ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα». Ξέρετε, πιστεύω ότι δεν απέχουμε πολύ σήμερα από αυτήν την κοινωνία). Αυτοί οι άνθρωποι, θέλησαν να ξεφύγουν από την πέτρινη στεριά που τους καθήλωνε. Ήταν έντιμη προσπάθεια, τουλάχιστον στην αρχή...

Όλοι σήμερα αναρωτιούνται πού πάνε τα τόσα χρόνια που φεύγουν σφαίρα… Αλήθεια, πού πάνε;

Αυτή η γενιά, έδωσε τη μάχη της. Μάχη με θηρία. Μάχη ολόψυχη. Κάποιοι λιποτάχτησαν, κάποιοι πήγαν με τον εχθρό, κάποιοι λύγισαν, κάποιοι πέθαναν στο πεδίο της μάχης, κάποιοι κρύφτηκαν στο πρώτο καταφύγιο, άλλοι έγιναν ανάπηροι πολέμου, και κάποιοι άλλοι ριγούν στα μουσικά μονοπάτια των εμβατηρίων της τρομπέτας… Αυτοί οι άνθρωποι, είχαν την ευκαιρία τους και τη ζαριά τους. Έπαιξαν και έχασαν. Τα αποτελέσματα των πράξεών τους φαίνεται ότι συμπαρασέρνουν και τη δική μας γενιά. Τι να κάνουμε όμως; Το παιχνίδι έτσι παίζεται εδώ και αιώνες. Και αυτοί ήταν συμπαρασυρμένοι από την γενιά πριν από αυτούς, και εκείνοι από τη γενιά πριν από αυτούς κοκ. Άρα, μην ψάχνουμε δικαιολογίες σήμερα. Το ότι ξεκινάμε με την πλάτη στον τοίχο αγαπητοί μου, είναι το δεδομένο. Το αιώνιο δεδομένο. Σκοπός είναι να το ανατρέψουμε, και να δώσουμε στα παιδιά μας αύριο, μια νότα αισιοδοξίας, καλύτερη, πιο καθαρή και πιο ηχηρή από αυτή που μας έδωσαν οι δικοί μας.

"Αυτόν τον κόσμο τον καλό"
Στίχοι: Βασίλης Ανδρεόπουλος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης

Ας μην χάνουμε χρόνο λοιπόν. Ας αρχίσουμε τη δουλειά, γιατί μας περιμένει μπόλικη. Και μόνο αν δουλέψουμε σαν ομάδα και όχι σαν άθροισμα, ίσως καταφέρουμε να ανατρέψουμε το αρνητικό αποτέλεσμα που κουβαλάμε.


Υ.Γ.: Κάπου εδώ όμως, η μοτοσικλέτα αράζει στην αυλή του σπιτιού. Σε αυτήν την αυλή που πρωτοστάθηκα όρθιος και πρωτοαντρίκρυσα τα βουνά που περικύκλωναν τη ματιά μου. Είναι ο απαραίτητος ανεφοδιασμός, βλέπετε. Μια μικρή στάση, για αναπροσδιορισμό του ταξιδιού, για ξεκούραση, για χαλάρωση… γιατί όπως είπαμε, μας περιμένει αρκετή δουλίτσα!

(σήμερα είναι η 2η φορά που αντικρίζω στη ζωή μου χιόνια στο χωριό...)

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο10

4-7 / 3 / 2011

Τρίκαλα Κορινθίας – Ορεινή Κορινθία – Κορινθιακός κόλπος


Πολλές φορές ακουστή, τόσο κοντά στα πάτρια εδάφη, μα ποτέ δεν την είχα γνωρίσει από κοντά. Πανέμορφη. Και πανεύκολη να την προσεγγίσεις (όχι σαν κάτι άλλες σουρλουλούδες…)! Ο λόγος περί της ορεινής Κορινθίας, των μαγευτικών βουνών της, των αναμειγμένα καταπράσινων και κατάλευκων χαρακτηριστικών της και των αισθητικών, γευστικών, διασκεδαστικών παροχών της.

Η φύση δημιουργεί μια μυσταγωγία, η ομίχλη σε καλεί σε ανεξερεύνητα μονοπάτια, το λευκό των βουνών συνέχεται με το λευκό των σύννεφων του ουρανού, σαν να σου λέει ότι υπάρχει δρόμος για να φτάσεις εκεί ψηλά στα ουράνια…

Όλα εδώ σε καλούν να παίξεις μαζί τους, όσο άγρια ή απρόσιτα και αν φαίνονται.

Εδώ σου ανοίγεται μια πόρτα σε μια άλλη εποχή,

σε μια άλλη ηθική, σε μια άλλη αισθητική, σε μια άλλη ζωή. Πόσα όμορφα πράγματα μπορούμε να κρατήσουμε από εκείνη τη ζωή;

Κάποια χωριά εδώ, ίσως μοιάζουν φυλακισμένα στην αγριότητα του τόπου,

και κάποιες συμπεριφορές και κοινωνικά χαρακτηριστικά ίσως είναι ζωικής προέλευσης…

Τι σημασία έχει όμως, όταν όλα ενσωματώνονται τόσο αρμονικά με τη φύση (μας);

Γιατί ο άνθρωπος της Δύσης, βλέπει τον άνθρωπο της Φύσης και τρομάζει; Τι δεν του αρέσει, τι τον κάνει να απορρίπτει αυτού του είδους ζωή; Η πρόοδος ίσως μου απαντήσετε, αλλά εγώ θα διαφωνήσω. Είδαμε και τον καπιταλισμό, πού μας οδήγησε… Είδαμε και την τρελή αστικοποίηση τι κοινωνίες έφτιαξε… Είδαμε την υποσχόμενη πρόοδο, πόσο μπροστά μας πήγε… Δεν θέλω να γίνω οιωνός άσχημων νέων, αλλά οι κεραίες μου δεν πιάνουν αισιόδοξα μηνύματα στον ορίζοντα… Δεν ξέρω πού θα βγει όλο αυτό, αλλά ξέρω πού θα μπει… Θα μπει μάλλον στους δικούς μας πισινούς το αγγουράκι και στους νέους που τώρα μεγαλώνουν και χτίζουν όνειρα...

Υπάρχει όμως ελπίδα; Μπορεί η ανθρώπινη κοινωνία να ξεπεράσει αυτή τη βαρυχειμωνιά; Μπορεί στον παγετό να ανθίσουν τα κλωνάρια του δένδρου της ζωής;

Μία βασική παρατήρηση για τους συνοικισμούς Άνω, Μεσαίων και Κάτω Τρικάλων, που ίσως δείχνει μια κατεύθυνση απάντησης στο προηγούμενο ερώτημα: έχουν συντονιστεί και οργανωθεί τόσο πολύ τουριστικά αυτές οι περιοχές, που θαυμάζεις την συνεργασία αυτών των ανθρώπων. Φαίνεται ότι δρουν όλοι μαζί, σαν μια τουριστική γροθιά. Βέβαια, ξεκάθαρα κοινή βάση συνεργασίας είναι το χρήμα και το κέρδος. Όμως, αυτό που έχει σημασία για τα δικά μου μάτια, είναι η συνύπαρξη -έστω και ανταγωνιστική- αυτών των ανθρώπων (είναι κάτι σαν το συμπαθητικό και παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα με την συνεργατική ανταγωνιστικότητά τους). Θα μου πείτε βέβαια, ότι κάπως έτσι οργανώνονται και τα πάσης φύσεως καρτέλ. Σωστά. Μάλιστα αυτό το τριήμερο, εντελώς τυχαία, άκουσα στην ειδησεογραφία των ημερών ότι αποκαλύφθηκε οργανωμένο καρτέλ 21 μεγάλων και πασίγνωστων αεροπορικών εταιρειών, παγκοσμίως. Όμως, εγώ θέλω να τονίσω κάτι άλλο: την ίδια τη συνεργασία, ως διαδικασία, ως φαινόμενο. Αν με κάποιους τρόπους κατορθώσουμε στη θέση του χρήματος, να βάλουμε άλλες αξίες, αυτές θα ανθίσουν αν ποτιστούν και φροντιστούν με την ίδια ζέση, συνεργασία, και ομαδικότητα που υπάρχει στα πάσης φύσεως καρτέλ ή στα κατά τόπους Τρίκαλα Κορινθίας… Με λίγα λόγια, αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι ο σπόρος. Το έδαφος, οι κλιματολογικές συνθήκες, το λίπασμα και το νερό, φαίνεται ότι σε κάποιες κοινωνίες υπάρχουν. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε λοιπόν, είναι ο σπόρος! Δεν πρέπει να σπέρνουμε χρήμα και να θερίζουμε κέρδος, αλλά να σπέρνουμε αξίες και να θερίζουμε ιδανικά. Να φυτεύουμε ειλικρίνεια και να καρπωνόμαστε αλήθεια. Να οργώνουμε την άγνοια και να οργανώνεται η γνώση που φυτρώνει.

Φαίνεται ότι ο άνθρωπος έχει τις ικανότητες να παίξει αυτόν τον ρόλο. Εδώ, μπορεί να το κάνει όταν του τάζουν ότι θα κερδίσει κάτι εφήμερο (το χρήμα), λέτε να μην το κάνει όταν πεισθεί ότι θα κερδίσει κάτι αιώνιο (το νόημα); Άρα το θέμα είναι, πώς πείθεται ο καθείς από εμάς και εσάς;


Μήπως από τους πολιτικούς;

Μήπως από τους ξετσίπωτους;

Μήπως από την Ιστορία και το παράδειγμα κάποιων που είχαν πεισθεί;

Και εκεί που αναρωτιόμουν όλα αυτά, τσουπ! Μου ξαναφάνηκε μπροστά μου! Ήταν ο Άγιος Φανούριος, (θυμάστε αυτός που είχα γνωρίσει στο Καρλόβασι Σάμου)

και μέσα στη μαυρίλα και τη γκριζίλα των ημερών, μέσα στους εμπορευματοποιημένους δρόμους των οινο-πνευματικών μας αναζητήσεων, μου έδειξε το χρώμα της φύσης: ήταν κόκκινο, καθαρό κόκκινο, της φωτιάς, του φυτού, της μοτοσικλέτας, της μπλούζας...

Τότε, αντιλήφθηκα (μήπως αναλήφθηκα;), πόσο αρμονικά ενώνεται θάλασσα και ουρανός,

υγρό στοιχείο με αγέρα, ρευστό με αέριο, αστάθεια με ανυπαρξία, νόημα με ανοησία, φως με ανθρώπινα μάτια αλλά και με ανθρώπινη ματιά, μέτρο της φύσης με ανθρώπινα μέτρα και σταθμά…

Ώρα όμως, να βάλω μπρος τις μηχανές του τρίκυκλου μου,

και να κατηφορίσουμε ακόμα νοτιότερα, πριν μας προλάβει η κακοκαιρία. Σε λίγο, στο χωριό!

Υ.Γ.: Το τυχαίο άκουσμα του θανάτου του Αλμπέρτο Γρανάδο, τούτες τις μέρες, το αφήνω ασχολίαστο, να κάνει παρέα με τα υπόλοιπα ανεξήγητα τυχαία φαινόμενα που με ακολουθούν παιδιόθεν... (ευχαριστώ την TsilC για το link του Αλμπέρτο Γρανάδο).

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο9

4/3/2011

Αθήνα

Λεωφόρος Αλεξάνδρας 07.15΄.


Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε. Τότε ήμουν καβάλα σε ένα παπάκι 115cc Kawasaki KZ-R, και ανεβοκατέβαινα κάθε μέρα τον δρόμο αυτό για να πάω από Κυψέλη στο Γουδί, όπου ήταν η Ιατρική σχολή. Σήμερα ήμουν άλλος άνθρωπος, (πιο ώριμος -λέμε τώρα!-, πιο μεγάλος, πιο προσεκτικός), καβάλα σε άλλη μηχανή, (πιο μεγάλη σε κυβικά και όγκο, πιο ώριμη ταξιδευτικά, πιο υποβλητική), με άλλους προορισμούς, άλλες ανησυχίες, άλλους στόχους.

Όλα σήμερα, ήταν άλλα. Όλα εκτός από ένα: τον ίδιο το δρόμο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ήταν ο ίδιος όπως τότε. Με τις ίδιες λακούβες, τα ίδια σαμαράκια, τον ίδιο συντονισμό φαναριών, την ίδια κίνηση, τα ίδια χρώματα. Είναι απίστευτο τι πληροφορίες κρατά για πάντα καταχωνιασμένες στα βάθη του, το ανθρώπινο μυαλό... Τότε, οδηγούσα μηχανικά. Ήξερα πού θα κόψω ταχύτητα, πού θα βάλω την δεύτερη ή τρίτη σχέση στο κιβώτιο ταχυτήτων, πού θα φρενάρω, πού θα σταματήσω στη διάβαση, σε ποιά διάβαση, σε ποιό φανάρι, πότε να ξεκινήσω... Και όλα αυτά χωρίς σκέψη. Όλα τα έκανα μηχανικά. Βασικά η παρεγκεφαλίδα μου τα έκανε μηχανικά. Τόσες φορές την ημέρα, επί τόσα χρόνια έμπαινε στην ίδια λειτουργία (mode) και έτρεχε το ίδιο δρομολόγιο-πρόγραμμα: το πρόγραμμα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Σήμερα, το πρόγραμμα αυτό ξαναμπήκε σε λειτουργία και ξανάτρεξε. Ακριβώς το ίδιο, με μία σημαντική διαφορά: τότε για να αλλάξω σχέση ταχυτήτων στο παπί πατούσα τον ποδομοχλό προς τα κάτω. Σήμερα, στη μηχανή, πατούσα τον μοχλό προς τα πάνω. Άραγε σημαίνει κάτι αυτό το πάνω κάτω για την παρεγκεφαλίδα μου; Μήπως, ότι ως άνθρωποι, αναπροσαρμοζόμαστε συνεχώς και ρίχνουμε νέα δεδομένα στον κεντρικό επεξεργαστή μας...

Πάντως, κοίτα να δεις αδερφάκι μου, τι σαβούρα πληροφοριών κρατάμε στα κυκλώματα του νου...

Υ.Γ.: Καλά ρε παιδιά, ούτε στην Αθήνα έχει ήλιο...;

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο8

3/3/2011


Ικαρία

"Αποχαιρέτα την, την Ικαρία που φεύγει..."


Τώρα αυτή φεύγει, εγώ φεύγω... θα σας γελάσω, διότι όλα είναι σχετικά! Σημασία έχει ότι η γεωγραφική απόσταση ανάμεσά μας αυξήθηκε, όπως επίσης και η συναισθηματική (πράγμα σπάνιο, καθώς συνήθως τα μεγέθη είναι αντιστρόφως ανάλογα).

Διασχίζοντας το νησί κάθετα ως προς τον οριζόντιο και επιμήκη άξονά του για να πάω από τον Εύδηλο στον Άγιο Κήρυκο, γνώρισα ένα πανέμορφο και καταπράσινο τοπίο, ομιχλώδες στην κορφή του, ανεμοδαρμένο στο ένα του πλευρό, μα και φωτεινό στην κατάβαση του ταξιδιού μου. Πρώτη φορά εδώ και εβδομάδες, αναφέρουν οι μόνιμοι κάτοικοι, είδαν ήλιο στο νησί...

Σε τούτα εδώ τα μέρη, οι άνθρωποι αναγκάζονται να ζήσουν με τα λίγα και να καλύψουν τις ανάγκες τους με αυτά. Και εντάξει η επιβίωση. Η ανάγκη δημιουργίας; Πώς καλύπτεται με το τίποτα; Και όμως, αυτό είναι το μήνυμα τούτων των ξερολιθιών: με το τίποτα και από το τίποτα ο άνθρωπος συνεχίζει να δημιουργεί τα πάντα. Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να φιμωθεί, να χειραγωγηθεί, να εγκλωβιστεί. Είναι στη φύση του. Ίσως απλώς πρέπει να το ξαναθυμηθούμε λιγάκι σήμερα, όταν όλα γύρω, μάς καλούν να το ξεχάσουμε και έτσι να παραμείνουμε στην παραφύσει κατάστασή μας...

Ο άνθρωπος έχει αποδείξει ότι μπορεί να υλοποιήσει τα όνειρά του, έστω και αν αυτά κρατάνε λίγο. Κρατάνε όμως, και αυτό μας δείχνει το δρόμο. Την επόμενη φορά ας κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουν πιο πολύ τα όνειρά μας και ας κρατήσουμε ψηλά τη λέξη άνθρωπος...

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο7

2/3/2011

Χριστός Ικαρίας


Η Ανθρωπολογία της Τελετουργίας και των Συμβολικών συστημάτων, μιλάει για τους μηχανισμούς της συμβολικής σκέψης. Ένας από αυτούς είναι η "Αντιστροφή". Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα φυσικά, το καρναβάλι. Τότε όλα ανατρέπονται και όλα επιτρέπονται. Έρχονται τα πάνω κάτω, ο άνδρας γίνεται γυναίκα, ο εξουσιαζόμενος γίνεται εξουσιαστής, και γενικά η φύση ανατρέπεται. Ηθική και Ανηθικότητα για μοναδική φορά μές στο χρόνο αγκαλιάζονται σαν αδερφάκια, παίζουν και γλεντούν.

Γιατί ανατροπή; Για να κοροϊδέψει ο ανθρώπινος νους το απαραβίαστο των φυσικών νόμων. Για να υπονοήσει ότι τίποτα δεν είναι άκαμπτο και τίποτα δεν είναι για πάντα. Κάτι σαν το "θανάτω θάνατον πατήσας" των Χριστιανών (μιας και βρισκόμεθα στον Χριστό Ικαρίας), που θέλει τον θάνατο να σπάει σαν αιωνιότητα και σαν συμπαγότητα. Έτσι και η ανθρώπινη φύση: κοροϊδεύει ουσιαστικά τη φύση της, ή πιο σωστά τον τρόπο που εμείς βλέπουμε τη φύση μας... Με λίγα λόγια, η φύση αντιδρά στον διαστρεβλωμένο τρόπο που εμείς οι άνθρωποι την προσεγγίζουμε, γυρίζοντας πίσω σε μας (κάτι σαν το... οι μαλακίες επιστρέφονται!) την διαστρέβλωση. Να το θέσω ακόμα πιο απλά: η φύση (του μυαλού μας) σε ένα καρναβάλι, μας διαστρεβλώνει αντίστροφα τον διαστρεβλωμένο τρόπο που βλέπουμε τη φύση μας, σε μια προσπάθεια να επαναφέρει την ισορροπία και την πραγματικότητα στα ίσια της. Ενώ λοιπόν εμείς στην καθημερινότητά μας, βαφτίζουμε αυθαίρετα (και γιαυτό λανθσμένα) το κάτω πάνω και χτίζουμε τις κατά καιρούς Ηθικολογίες μας, σε καιρούς καρναβαλιού λέμε το πάνω κάτω και επαναφέρουμε τα πράγματα σε τάξη.

Αλήθεια, ποιός είναι από πάνω και ποιός από κάτω στης ζωής το ανακάτεμα;;