Είχαμε αφήσει το κώνειον να σαπίζει τα σωθικά του Σωκράτη.
Σκηνή 5η
"Καθώς έλιωνε η φύσις των σωμάτων, αναδύθηκε καπνίλα των πνευμάτων, θυμίζοντας εκείνη την αποπνικτική, ανάσα θυμιαμάτων. Από τις στάχτες των μόνιμα παροδικών φούντωσε αέρας επικουρικών:
Δεν είναι δυνατόν να είσαι ευτυχισμένος χωρίς να είσαι σοφός, τίμιος και δίκαιος.
Ούτε να είσαι σοφός, τίμιος και δίκαιος χωρίς να είσαι ευτυχισμένος.
(Επίκουρος, 341-270 π.Χ.)
Και τότε οι στάχτες, κατακάθισαν πάνω στα ανθισμένα φύλλα κατάφυτου Κήπου, τα μέλη του οποίου κατόρθωναν να ζουν ηδέως, βεβαίως-βεβαίως.
Κάποια από αυτά παρήγαγαν καρπούς με φαρμακευτικές ιδιότητες. Ένας καρπός, το γνωστό τετραφάρμακο είχε τα εξής χαρακτηριστικά:
Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον.
(Φιλόδημος, επικούρειος φιλόσοφος)
Δηλαδή:
ο θεός δεν είναι για φόβο (διότι η θεϊκή δύναμη δεν απειλεί εκ φύσεως), ο θάνατος δεν προκαλεί ανησυχία (διότι δεν υπάρχει μετά θάνατο ζωή) και το καλό (ό,τι πραγματικά χρειαζόμαστε) εύκολα αποκτιέται, το δε κακό αντέχεται (ό,τι μας κάνει να υποφέρουμε, μπορούμε να το υπομείνουμε)."
Είχαμε αφήσει τις πυγολαμπίδες να βρίσκονται σε σχηματισμό σπάνιο...
Σκηνή 4η
"Και ξαφνικά, πέφτει ένας δυνατός κεραυνός και απλώνεται μια δυνατή βροντή στου σκοταδιού τα σπλάγχνα.
Τότε, οι πυγολαμπίδες σκορπούνε φοβισμένες, μα πάλι στην αναζήτηση καταφυγίου, σχηματίζουν μες στο άπλετο σκότος, δορυφόρα του κεραυνού καταγραφή. Να τι έλεγε ο σχηματισμός:
Αι μεν βρονταί τους παίδας, αι δε απειλαί τους άφρονας καταπλήττουσι.
Και το ρολόγι του χρόνου, δείχνει περί τα 399 πΧ, ενώ το σκότος, γέμισε ξύλινα έδρανα, ενόρκους, δικαστές, και απλούς πολίτες. Το μέρος μύρισε Αθήνα. Στη μέση της ομήγυρης, ένας με έντονα ζυγωματικά, ολίγον τι βρώμικος στο σώμα μα πεντακάθαρος στο πνεύμα. Σκωπτικός, είρωνας, θεομπαίχτης και σταρχιδιστής. Έξω από τους συμβατικούς κοσμικούς κανόνες, που η κατεστημένη κοινωνία είχε θεσπίσει. Ποιος ορίζει όμως τους κανόνες; Ποιο βλίτο καθιστά την κατεστημένη κοινωνία στο απυρόβλητο;
Είχε πιθανότατα, μια δίκαιη δίκη. Είχα πιθανότατα, κάτι παραπάνω από ιδιαίτερη μεταχείριση. Δεν τον άγγιξε όμως καθόλου, ούτε η δίκη, ούτε η καταδίκη. Και σίγουρα δεν ζήτησε ιδιαίτερη μεταχείριση. Τον άγγιζαν, τον ταρακουνούσαν και τον συγκλόνιζαν όμως, άλλα βαθύτερα ερωτήματα. Αυτά πάλεψε, αυτά προσπάθησε να αγγίξει, με αυτά πλάγιαζε μαζί κάθε βράδυ.
Η απόφαση ήταν: κώνειο. Αυτός, όμως είχε από πριν γράψει όλους τους υπόλοιπους και τους κανόνες τους, στον δικό του... κώνο! Ζούσε έξω από τους κανόνες, όχι γιατί δεν ήθελε τους κανόνες, αλλά γιατί δεν ήθελε τους άκριτους κανόνες, δεν ήθελε τους κανόνες χωρίς περιεχόμενο και χωρίς αμφισβήτηση, δεν ήθελε τους κανόνες που απλώς επιβάλλονται χωρίς να εξηγούνται.
Άκουσε την ετυμηγορία σαν να άκουγε το πιο απλό πράγμα και καθημερινό πράγμα του κόσμου. Έτσι είναι η παθιασμένη ζωή μερικών ανθρώπων. Κάθε στιγμή, για να αξίζει να την ζει κανείς, οφείλει να είναι με περιεχόμενο, με πάθος, με συναίσθημα. Κάθε στιγμή οφείλει να έχει τόση ενέργεια, μέχρι σκασμού! Τότε κάθε στιγμή, θα ενσαρκώνει την ένταση της πλάσης και του Δημιουργού. Κάθε στιγμή θα έχει αξία. Κάθε στιγμή θα έχει τόση δύναμη, που θα πέφτουν πάνω της και θα σκοτώνονται, σαν μύγες οι λογής λογής ετυμηγορίες του κοινωνικού κανονιστικού κατεστημένου."
"Και ξάφνου εκεί που οι πυγολαμπίδες έσπερναν με όλη τους τη δύναμη το φως των σπλάγχνων τους, πήραν τέτοια θέση στον αιθέρα, που κάποιος κοιτώντας από τα επουράνια, θα μπορούσε με ευκολία να διαβάσει την κάτωθι επιγραφή:
Είχαμε αφήσει την μικρή μας πυγολαμπίδα, να κουνάει τον κωλαρίνο της πέρα δώθε, πάνω κάτω, και να προσπαθεί να αντιδράσει στο μέγα σκότος που την περιέβαλε.
Σκηνή 2η
Αίφνης, και άλλο ένα φωτάκι εμφανίστηκε από το πουθενά, και μετά άλλο, και άλλο και άλλο... Ώσπου, γέμισε το σκότος φως, και έλαμψε, ωσάν το πρώτο-πρώτο εκτυφλωτικό λούσιμο του ζωοδότη Ήλιου!
Και τότε, αυτός με το παρατσούκλι Σκοτεινός, άρχισε να σβήνει βασανιστικά... Και τι γίνεται όταν σβήνει το σκοτάδι; Είναι σαν να ρωτάμε, τι γίνεται όταν μαυρίζει ο ζόφος; Δυο αρνήσεις μαζί, δημιουργούν μια κατάφαση. Ή πιο σωστά, μια κατά(φωρη) φ(ρ)άση. Μια φράση ολόγιομη θετική ενέργεια και φως, την ώρα του χαμού:
"Πόλεμος πάντων πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους" πρόλαβε και έκραξε ο Σκοτεινός, πριν χαθεί για πάντα, τυφλωμένος όμως από τόσο φως...
Το ρολόι του κοσμικού χρόνου, δείχνει κάπου μεταξύ 544-484 πΧ. Και ο όρος πόλεμος, μένει ακόμα να αναλύεται και να προβληματίζει. Ο πόλεμος σήμερα πολεμάται όσο ποτέ άλλοτε. Μα ποιος είναι αυτός ο πόλεμος; Είναι τόσο επικίνδυνος;
Ο πόλεμος, κατά τον πατέρα που τον γέννησε, δηλαδή τον Ηράκλειτο, προέρχεται από το πάλλομαι, από το συνταράζομαι και το συγκινούμαι, από τη σύσπαση που νοιώθει η καρδιά καθώς αυτή χτυπά και κοντράρει το αδυσώπητο αύριο. Αυτός ο πόλεμος, που είναι Αντί-θετος από τον γνωστό μας σήμερα πόλεμο, (είναι δηλαδή Αντι-Πόλεμος) έχει ένα και μοναδικό σκοπό: να αποκαταστήσει την ομαλή Ροή. Να διατηρήσει και να προφυλάξει τη ροή Ενέργειας, Σκέψης, Ηθικής, Ιστορίας. Ενδιαφέρεται για τη Συνέχεια. Δεν σκέφτεται ευκαιριακά. Δεν προσδοκά εγωκεντρική ανταμοιβή. Ενδιαφέρεται για την καθαρή Συνέχεια.
Από το Παρελθόν στο Παρόν και από εκεί στο Μέλλον.
Κάπου εδώ όμως, θα κάνουμε μια μικρή διακοπή στο έργο μας, για να ελέγξουμε τα εισιτήρια των θεατών. Ως γνωστόν, δεν μπορείς να πας πουθενά, να μπεις πουθενά ή να συμμετάσχεις πουθενά, αν δεν έχεις κόψει εισιτήριο, εκτός και αν ο διοργανωτής είναι ο ερυθρός σταυρός!
Έτσι και εδώ, είναι ανάγκη να δούμε πόσα εισιτήρια κόψαμε σε αυτή την πρεμιέρα!
Κατ' αρχήν βλέπω συμμετοχή από όλον τον κόσμο. Άρα, μιλάμε ότι το έργο παίζεται για ένα παγκόσμιο, ελπίζω φιλότεχνο, κοινό. Και πιο είναι αυτό το... κοινό που μας συνδέει; Ότι, κανείς δεν έχει κόψει εισιτήριο για να παρακολουθήσει αυτήν την παράσταση! Είμαστε όλοι τσαμπέ σε αυτό το σόου, κοινώς τσάμπα μάγκες! Καθ' ότι κανείς δεν μιλά για τον χορό των εκατομμυρίων στον οποίο έχουμε εμπλακεί. Όλοι, βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Ή πιο σωστά, χανόμαστε μέσα στο δάσος των δις και τρις, και σαν κυνηγοί που θέλουμε να αυτοβαυκαλιστούμε, πρέπει να γυρίσουμε πίσω με κάποιο εξιλαστήριο θύμα! Γιατί όχι, λοιπόν, η Ελλάδα;
Και άντε, να ήταν μόνο η Ελλαδίτσα μας, θα έλεγα, πάει στα κομμάτια! Τι και αν θυσιαστούμε άλλη μια φορά για το κοινό καλό; Τι και αν προτάξουμε τα σιλικονούχα στήθη μας, πρώτοι για μια ακόμη φορά; Τι και αν βοηθήσουμε, ως καλοί χριστιανοί βρε αδερφέ, τους συνανθρώπους μας που, άπληστα, πεινούν; Δεν θα βγει τίποτα, καθώς ακόμα και αυτό δεν φτάνει. Το σχέδιο είναι μεγάλο, και ως εκ τούτου ανακοινώνεται σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας. Θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους (γερμανικούς) τροχούς... Θέλει και οι ζωντανοί να δίνουν τη (δανεικιά) πατρίδα τους...
Κάπου εδώ όμως, ας σταματήσει η καταμέτρηση των (καρπαζο)εισπράξεων! Το έργο μας ξαναρχίζει με τη δεύτερη σκηνή!
Το βατραχάκι που αφήσαμε κατά την προηγούμενη ανάρτηση, πήγε σπίτι του χαρούμενο το ίδιο βράδυ, κουρασμένο, μα κοάζοντας ευτυχισμένο! Έπεσε κατευθείαν για ύπνο και βυθίστηκε στο βαθύ σκοτάδι!
Ξαφνικά όμως, εκεί μέσα στο βαθύ σκοτάδι, το βατραχάκι άρχισε να συρρικνώνεται, να γίνεται πολύ μικρό, να βγάζει φτερά, να γίνεται έντομο και να φωτίζει ο κώλος του! Είχε μεταμορφωθεί σε μια πυγολαμπίδα! Και άρχισε αμέσως χαρούμενη, να πετά ψηλά στο σκοτεινό ουρανό και να τον φωτίζει, φωτίζοντας ταυτόχρονα και αναζητώντας με το λίχνο της αλήθειας και της δικαιοσύνης, τα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής της ζωής...
Φως στο σκοτάδι. Φως από το σκοτάδι. Φως ως προς το σκοτάδι. Φως συγκριτικά με το σκοτάδι...
Πρόκειται πάλι για μια ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Μια αντίδραση απέναντι στο προαιώνιο σκότος που προσπαθεί να μας τυφλώσει. Πρόκειται για μια αντίδραση απέναντι σε κάθε τι που προσπαθεί να καλύψει τα μεγαλύτερα ανομήματα του κόσμου με το πέπλο του ζόφου. Πρόκειται για μια αντίδραση απέναντι στο σκοτεινό κατεστημένο...
"Τα κύρια συστατικά για τη παραγωγή του φωτός είναι ένα οργανικό μόριο, η λουσιφερίνη που οξειδώνεται και ένα ένζυμο η λουσιφεράση που καταλύει την αντίδραση, σχηματίζοντας με ιόντα μαγνησίου ένα σύμπλοκο και πυροσφωσφορικό άλας. Στη συνέχεια το σύμπλοκο αντιδρά με μοριακό οξυγόνο και εκπέμπεται φως. Στο τελευταίο στάδιο της αντίδρασης, απελευθερώνεται τόση ενέργεια ώστε η διάταξη των ηλεκτρονίων μεταπηδά από το κατώτερο ενεργειακό επίπεδο σε κατάσταση διέργεσης υψηλής ενέργειας. Στη συνέχεια το σύμπλοκο χάνει ενέργεια εκπέμποντας ένα φωτόνιο ορατού φωτός και επιστρέφει στο κατώτερο ενεργειακό επίπεδο.
Ανάλογα με την επίδραση του ενζύμου εκπέμπεται φως διαφορετικού χρώματος, από βαθυπράσινο μέχρι ζωηρό κίτρινο. Ο έλεγχος των λάμψεων γίνεται από το νευρικό σύστημα και με ένα περιφερειακό νεύρο που καταλήγει στα ακραία κύτταρα και στο όργανο φωτεινής εκπομπής." (πηγή από εδώ)
Η μικρή πυγολαμπίδα, όσο μικρή και αν ένοιωθε, όσο ασήμαντη και αν ήταν, απέναντι στο άπειρο σκότος, συνέχισε να φωτίζει και να παράγει ενέργεια... Ήταν, αυτό που μπορούσε να κάνει καλύτερα και μάλλον αυτό για το οποίο ήταν ταγμένη!
Θα γίνει μια προσπάθεια παρακολούθησης ενός φαινομένου παγκόσμιου. Πρόκειται για μια μάχη. Θα προσπαθήσω να σκηνοθετήσω την πορεία αυτής της αρχέγονης κατάστασης, που διαβιώνει μέσα από στιγμιότυπα στο χρόνο και στο χώρο, και ενσαρκώνεται από το ζωικό ως το ανθρώπινο βασίλειο, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας... και σίγουρα τραβώντας προς στο επέκεινα της ανθρώπινης ψυχής!
Πρελούδιον:
ΤΑ ΒΑΤΡΑΧΑΚΙΑ ΣΤΟ ΑΦΡΟΓΑΛΟ
"Μια φορά δυο βατραχάκια έπεσαν σ' ένα βάζο με αφρόγαλο. Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατον να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα σ' εκείνη την πηχτή μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο.
Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου. Όμως, ήταν ανώφελο. Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο και βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο ν' ανέβουν στην επιφάνεια και ν' αναπνεύσουν.
Το ένα φώναξε: 'Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατον να βγεις από εδώ. Σ΄ αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νόημα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;'
Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το πηχτό άσπρο υγρό.
Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: 'Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς μέσα σ' αυτό το πράγμα. Ωστόσο, παρόλο που ο θάνατος πλησιάζει, προτιμώ να παλέψω ως την τελευταία μου πνοή. Δεν θέλω να πεθάνω ούτε δευτερόλεπτο πριν την ώρα μου.'
Συνέχιζε να προσπαθεί και να πλατσουρίζει στο ίδιο σημείο, δίχως να προχωρεί ούτε εκατοστό, ώρες και ώρες.
Και ξαφνικά, τόσο που χτυπούσε τα πόδια του, το αφρόγαλο έπηξε και έγινε βούτυρο.
Έκπληκτο, το βατραχάκι πήδηξε και πατινάροντας έφτασε στην άκρη του δοχείου. Και γύρισε στο σπίτι του κοάζοντας χαρούμενο".
(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το βιβλίο "Να σου πω μια ιστορία" του Χόρχε Μπουκάι, εκδ. Opera, Αθήνα 2011, σελ. 22-25)
Είναι μια προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
