Το μήλο και το σαράκι


Το μήλο...

Αυτό το προαιώνιο σύμβολο της υπέρτατης νοηματοδότησης...

Είτε δίδεται από το φίδι προς την Εύα, είτε από την κακιά μητριά προς τη Χιονάτη, είτε από τον δύσμοιρο νέο του ακόλουθου τραγουδιού προς τη δύσπιστη νέα, κουβαλά μέσα του το σαράκι της απιστίας. Όχι της σεξουαλικής απιστίας, αλλά της ερωτικής. Διότι ο πραγματικός έρωτας είναι πραγματική αγάπη και πραγματική επικοινωνία.

Το μήλο και η συνειρμική έκφραση της "μηλιάς", μπορεί να παραπέμπει και σε μια άλλη "μιλιά", τη λαλιά, ως τρόπος συμβολισμού όλων εκείνων των συναισθημάτων που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις...

Πώς γίνεται όμως, πάντα, αυτό το μήλο, η μηλιά και η λαλιά, να περιέχουν σαράκι που τρώγει σιγά σιγά τα σωθικά και να απομυζά τους χυμούς μιας άλλοτε εύρωστης μηλιάς, καθιστώντας έτσι, το μήλο σάπιο και την κόρη ανίκανη να δει κάτι πέρα από τη φρούδα λάμψη που εκπέμπουν το μάλαμα και το ασήμι;

Κάτι τέτοιες ώρες, πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν στα ατελείωτα γλέντια των μακεδονίτικων πανηγυριών; (Αναφέρομαι στη Νότια Μακεδονία, για τη Βόρεια δεν ξέρω.-)


"Άνοιξαν τα δέντρα ούλα"
Παραδοσιακό Πιερίας





Παντού επιτυχίες σήμερα για τη χώρα...



Εκεί που τελειώνει αγώνας Μουντιάλ στην ΕΡΤ1, κατευθείαν συνδεόμαστε με Ζάππειο μέγαρο και βλέπω τον Τσιπράρα με γραβατάρα!!! Τι έγινε ρε παιδιά; Και να τα χειροκροτήματα, και να ο ενθουσιασμός και η Ελλαδάρα βγαίνει από τα μνημόνια και τέλος η 8ετία του πόνου... Πού ζω; Κανονικά πρέπει να πετάω από τη χαρά μου που ξαφνικά σήμερα όλα άλλαξαν για τη χώρα μας... Αλλά, εγώ, γιατί δεν νιώθω τίποτα;

Αλλάζω κανάλι και βάζω ΕΡΤ2. Ζωντανή σύνδεση με πλατεία Συντάγματος, όπου λαμβάνει χώρα το αγώνισμα του άλματος επί κοντώ με διεθνή συμμετοχή και νικήτρια την αθλήτρια Στεφανίδη. Και διθυραμβικά σχόλια από τον σχολιαστή για το άρτιο της προσωπικότητας της αθλήτριας, η οποία έχει και διδακτορικό και είναι πολύ μετρημένη στα λόγια της και ολοκληρωμένη παρουσία και ότι η χώρα χρειάζεται τέτοιους αθλητές και τέτοιες προσωπικότητες κλπ κλπ. Δεν έχω πρόβλημα με τις ικανότητες της συγκεκριμένης αθλήτριας που φυσικά μόνο συγχαρητήρια της αξίζουν. Έχω πρόβλημα με το πρότυπο που παρουσιάζουν οι άχρηστοι και άσχετοι της ΕΡΤ που παρουσιάζουν ένα αμερικάνικο μοντέλο ανθρώπου, ως ελληνικό... Τι θέλω να πω: η κοπέλα σπούδασε στο εξωτερικό και εκεί έχτισε όλη της την πορεία. Αυτό, στην Ελλάδα είναι πρακτικά αδύνατον να γίνει, διότι το σύστημα δεν σε αφήνει να κάνεις κάτι τέτοιο.

(Προσωπικό παράδειγμα: κάνω αίτηση για ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών που παίρνει είτε ιατρούς είτε πτυχιούχους ανθρωπιστικών σπουδών. Εγώ τυγχάνει να έχω και τα δυο πτυχία. Στην αίτηση την ηλεκτρονική, το σύστημα κολλάει επανειλημμένα και τους το λέω. Αφού περάσαν καμιά δεκαριά μέρες, μου λέει μια γραμματέας του τμήματος ότι έκανε αυτή την αίτηση για μένα. Μπαίνω λοιπόν, στο σύστημα και βλέπω ότι δεν είχε δηλωθεί το δεύτερο πτυχίο μου, διότι το πεδίο που έπρεπε να συμπληρωθεί, δεχόταν μόνο ένα πτυχίο... Πάω τελικά για συνέντευξη, ψιλιασμένος ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τους λόγους που διάλεξα το συγκεκριμένο ΠΜΣ, και περιμένω να με ρωτήσουν κάτι τέτοιο, οπότε είμαι γεμάτος ενθουσιασμό να τους εξηγήσω πως φαντάζομαι το συνδυασμό των δυο ιδιοτήτων μου... Η ερώτησή τους: ιατρός δεν είπατε πώς είστε; και δουλεύετε στο τάδε νοσοκομείο; και πείτε μας, πώς θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε στις απαιτήσεις του μεταπτυχιακού όταν χρειάζεται μια ημέρα την εβδομάδα να είστε από το πρωί στη σχολή...; Και τους απαντώ: εκείνη την ημέρα, θα προσπαθώ να παίρνω το μοναδικό ρεπό της εβδομάδος που δικαιούμαι, αλλά δεν μπορώ να διαβεβαιώσω ότι θα τα καταφέρνω κάθε βδομάδα... διότι μπορεί να μην γίνεται να πάρω ρεπό... Με κοιτούν και κάτι βαθμολογούν στα κιτάπια τους... Και λέω από μέσα μου: συγνώμη δηλαδή, εγώ φταίω που έχω πρωινή δουλειά και δεν μπορώ εύκολα να φύγω; Έτσι και αλλιώς σε ιατρούς απευθύνεστε κυρίως, δεν ξέρετε πότε δουλεύουν οι ιατροί...; Τέλος πάντων. Αναφέρω το παράδειγμα αυτό, για να αντιπαραβάλω με την δυτικού τρόπου παιδεία της τύπου-Στεφανίδη δομημένης προσωπικότητας, την ελληνικού ψυχοτρόπου παραπαιδεία της τύπου γαμημένης πραγματικότητας που κυβερνά τα πανεπιστήμια και τις σχολές ετούτης της χώρας που στην συντριπτική τους πλειοψηφία κυμαίνονται κάπου γύρω από το μηδέν ως προς το παρε(ρ)χόμενο έργο τους... Πείτε με μηδενιστή. Δεν μου καίγεται καρφί, διότι μου έχει καεί το κεφάλι τόσα χρόνια από δαύτους που το παίζουν καθηγητές ενώ στην ουσία παίζουν κάτι άλλο...)


Συνεχίζω την περιπλάνησή μου στον κόσμο των multimedia...

Κλείνω την τηλεόραση γιατί δεν άντεχα άλλο τις παπαριές και ανοίγω υπολογιστή.

Συνειδητοποιώ ότι τα ίδια σκατά συμβαίνουν και παγκοσμίως, τόσο σχετικά με τους ιατρούς, όσο σχετικά και με την παγκόσμια πολιτική κατάσταση... Από πού να φύγεις και προς τα πού να κρυφτείς, όταν στην έχουν στημένη από παντού...;


Κλείνω υπολογιστή. Ανοίγω ραδιόφωνο. Το μόνο που έχει απομείνει νομίζω... Ακούω την κομματάρα του Παύλου Παυλίδη, "Ο Κηπουρός" δια στόματος Μαρίας Παπαγεωργίου:



...Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής 
κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη, 
βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής...


Αναρωτιέμαι: πώς έγινε έτσι, ο κόσμος μας, γαμώτο..;


Πάντα προδομένε


Σε μια αναλογία του αριστουργήματος "το 10" του Μ. Καραγάτση, (το οποίο θεωρώ το υπέρτατό του δημιούργημα που εγκολπώνει όλες τις ανθρωπολογικές μου αναζητήσεις και προσεγγίσεις), αν κάνει κανείς μια βόλτα στη γειτονιά του, τώρα που τα παράθυρα και οι μπαλκονόπορτες είναι ορθάνοιχτα και ό,τι γίνεται μέσα ακούγεται και έξω και το ανάποδο, θα μπορούσε να καταγράψει σήμερα το απόγευμα τα κάτωθι:





- στον πρώτο όροφο, ποδοσφαιρικός αγώνας: όλος ο πλανήτης παρακολουθεί ρούσσικη μπάλα...

- στον δεύτερο όρορφο, με παρόμοια ένταση, κάποιοι παίζουν με τις ζωές των ανθρώπων και τις ποδηγετούν, όπως κάνουν όσοι κυνηγούν μια μπάλα να κλωτσήσουν: δείτε εδώ μέσα από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου, τις ζωές να ποδοπατιούνται... όπως οι μπάλες των γηπέδων!

- στον τρίτο όροφο, επικρατεί σιωπή, καθώς περιμένουν όλοι να ακούσουν κάτι σημαντικό... και ξαφνικά ακούν το "Happy Birthday". Πρέπει να είναι δια στόματος του "Happy Feet - Nikos Teddy Bear Kotzias".

- στον τέταρτο όροφο, δεν περιμένεις συνήθως κάτι σημαντικό να ακούσεις, αλλά να! για πρώτη φορά μίλησε ο ένοικός του! Και μάλιστα σε γλώσσα άπταιστη! Λες και δεν το ξέραμε...

- στον πέμπτο όροφο γάμος γίνεται, φιλιά, αγκαλιές, χαρά και ικανοποίηση: η νύφη και ο γαμπρός, τύφλα να έχει και ο Κα-η-μμένος ο πεθερός, δίνουν όρκο κανένα σύνορο να μην τους χωρίζει από τούδε και στο εξής... Απλά, το μόνο που δεν μπορούσα να καταλάβω από εδώ κάτω κοιτώντας προς τον 5ο όροφο, ήταν αν ο χορός ήταν καλαματιανό ή πουστσένο...

- τέλος στον έκτο όροφο (έβδομο όροφο δεν επιτρέπει η Πολεοδομία, ακόμα και αν πέσει κανένα γρηγορόσημο... δεν ξέρω βέβαια τι θα γίνει αν πέσει κανένα γρηγορόπουλο ακόμα...), το σπίτι είναι κλειστό εδώ και αιώνες. Μια μόνο επιγραφή στέκει στο προσκέφαλο του ορόφου και αυτή μάλιστα σκονισμένη και φθαρμένη με κάτι σοφάδες να έχουν ξεκολλήσει αφήνοντας έκθετες τις τρύπες του (κοινωνικού) οικοδομήματος:

"Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ἠγαπημένε, 
 πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε."

Ο τελευταίος ένοικος που έζησε στον όροφο αυτό, πληρώνοντας αδρά για να βρίσκεται εκεί ψηλά, ήταν κάποιος...... Σολωμός ή Σιναγρίδας ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων. Τι σημασία έχει εξάλλου, αφού πλέον δεν υπάρχει ο ίδιος ούτε κάποιος απόγονός του...



"3ος όροφος"
Στίχοι: Τάσος Βουγιατζής
Μουσική: Κώστας Σέγγης
Ερμηνεία: Γλυκερία



Υ.Γ.: Ειλικρινά ένα έχω μονάχα να πω: σε τι κόσμους φέρνουμε τα παιδιά μας να ζήσουν...;

Η τέλεια χώρα;


Ελλάδα... η χώρα του άφθονου ήλιου, της θερμότητας, της φιλοξενίας, του χαμόγελου, της ελιάς, της φέτας, των θαλασσών με τις γαλάζιες σημαίες, της πρώτης-φοράς-Αριστερά, του κρασιού, του αμπελιού κλπ κλπ...

Μπα...

Ελλάδα... άθλια χώρα. Αποστηματοποιημένη. Για αυτό και αποστασιοποιημένη από τη συγχρονία της. Οι εξελίξεις τρέχουν δίπλα της και εκείνη βόσκει αγελάδες (ένεκα τυριού-φέτας ντε είπαμε...!). Το πρόβλημα είναι πως όταν κάποιος βρίσκεται σε απόλυτη σήψη, (κοινώς σε σηπτικό σοκ για τους ιατρούς), δεν αντιλαμβάνεται τι του συμβαίνει. Έτσι, η ζωή περνά από δίπλα του και φεύγει, αν δεν παρέμβουν οι ειδήμονες...

Γιατί να μένει κανείς λοιπόν σε αυτή τη χώρα;

Πρώτον: έξω τα πράγματα δεν είναι ιδανικά, οφείλει κανείς να κάνει πολλές υποχωρήσεις απέναντι στο σύστημα για να του τα ανταποδώσει κατόπιν το σύστημα σε παροχές και ευκαιρίες...

Δεύτερον: αν έφευγαν όλοι από τούτη τη χώρα, πώς θα βγαίναν τραγουδάρες όπως αυτή;


"Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Χρήστος Θηβαίος





Ο τέλειος δεσπότης;



Εντυπωσιακό και συνάμα απρόσμενο!




Ο τέλειος Έλλην;


Όποιος δει αυτό το βίντεο και δεν αισθανθεί έναν σφίξιμο στην καρδιά, τότε...
να πάει άμεσα σε καρδιολόγο γιατί η καρδιά του σίγουρα έχει σταματήσει να αισθάνεται.



"Οι Γερόντοι"
Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη



Δόκτωρ Τσίσας...


Η κατάσταση της ιατρικής κοινότητας της χώρας μας, όσο προχωράω και εμβαθύνω στους υποχθόνιους μηχανισμούς των αδύτων που διακινούν τις συμπεριφορές υγείας, δίκαια νομίζω μπορεί να χαρακτηριστεί "ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ".

Οι γηραιότεροι ιατροί που κατέχουν διευθυντικές θέσεις, είναι κουρασμένοι, με έλλειψη κινήτρων - πλην των οικονομικών (να είναι καλά η Novartis και οι λοιποί χορηγοί που στέκονται δίπλα και στηρίζουν στον έλληνα ιατρό), με εξουσιαστική διάθεση οι περισσότεροι, (καθώς έτσι γαλουχήθηκαν κατά τη θητεία τους δίπλα στους πάλαι ποτέ αμείλικτους και αυταρχικούς μαγαλοκαθηγητάδες, μεγαλοδιευθυντάδες και μεγαλοκαρχαρίες της ιατρικής ιστορίας και τώρα που πήραν τη θέση του διευθυντή βγάζουν το άχτι τους για όσα άλλοι διευθυντάδες τους είχαν κάνει...), με αδιαφορία απέναντι στους "αριθμούς" των ασθενών-περιστατικών, με ειρωνική, πατερναλιστική ή ίσως και ανταγωνιστική συμπεριφορά απέναντι στους νεότερους ιατρούς. Αυτοί, είναι χαμένοι και καμμένοι από χέρι. Έζησαν ένα σύστημα υγείας που έπλεε βαθειά μέσα στην αυθαιρεσία, τόσο ως προς τη νομική, την ιατρική αλλά τελικά και την ηθική πλευρά του πράγματος...

Οι νεότεροι πάλι ιατροί, χαμένοι κάπου ανάμεσα στη γραφειοκρατία του εθνικού συστήματος υγείας, στην προβληματική ηλεκτρονική συνταγογράφηση, στις παγκόσμιες επιβλητικές δυνάμεις κατευθυντηρίων οδηγιών (και συνεπώς νομικής απειλής επί μη συμμόρφωσης με αυτές), στις παιδιάστικες αναβλητικές συμπεριφορές βαρεμάρας (τί; έχει δύσπνοια; σιγά, και τι έγινε...;), στις ανώριμες συμπεριφορές επιπολαιότητας και μεγαλομανίας (νομίζουν ότι έχοντας δει καμιά 10ριά φορές μια πάθηση, έχουν πιάσει τον παπά από τα @@ρχίδια... και ξέρουν όλη την ιατρική... που την παίζουν στα δάχτυλα!), στις πειναλέες συμπεριφορές συναλλαγής κάτω από το τραπέζι με το σύστημα ("δώσε και σε μένα μπάρμπα...") - μόνο που τώρα έχουν μείνει μόνο τα ψίχουλα που άφησαν οι προηγούμενοι..., στο βομβαρδισμό πληροφοριών και εκρήξεις προσωπικής ανισορροπίας, στα δάνεια και αντιδάνεια, στους έρωτες-παιδιά-γατιά-σκυλιά-σεμινάρια-δημοσιεύσεις και μετακομίσεις ανά την Ελλάδα ζητιανεύοντας για ένα επικουρικό και στην ανάγκη για εμπειρία στο εξωτερικό ώστε να πλουτίσουν το βιογραφικό τους για να μπορούν να διοριστούν κάπου στη Σύμη ή στο Καστελλόριζο..., οι νεότεροι πάλι ιατροί λέγω... δεν έχουν πάρει πρέφα περί τίνος πρόκειται η σημερινή Ιατρική...

Ελάχιστα είναι τα παραδείγματα ελλήνων ιατρών που ακόμα στέκονται όρθιοι στο μακελειό της ανθρώπινης ασθενικής ψυχής. Αυτοί οι άνθρωποι αν κάπου διαφέρουν από τους προηγουμένως περιγραφέντες συναδέλφους τους, μικρούς και μεγάλους, νεότερους ή γηραιότερους, είναι στο επίπεδο ευρύτερης παιδείας και σεβασμού καθώς και στην πραγματική αγάπη για αυτό που κάνουν. Τα υπόλοιπα, περισσεύουν.

Ενδεικτικά και μόνο παραθέτω κάποια σκίτσα του γελοιγράφου Σεραφείμ Μπάκουλη (που ήταν η αφορμή για να γράψω αυτές τις σκέψεις), του οποίου το έργο πρόσφατα εντόπισα και πραγματικά γέλασα πολύ. Δυστυχώς δεν βρήκα τρόπο επικοινωνίας μαζί του ώστε να ρωτήσω για την άδεια αναδημοσίευσης αυτών των σκίτσων, αλλά παροτρυνόμενος από το "κοινοποιήστε" που έχει στο εμπροσθόφυλλο του βιβλίου του, το οποίο κρατώ, θέλω να πιστεύω ότι δεν θα έχει πρόβλημα που καρφιτσώνω αυτές τις όμορφες και πολύ έξυπνες γελοιογραφίες, σε ετούτο εδώ το blog (οι 3 πρώτες έχουν σχέση με την ιατρική και οι επόμενες 2 έχουν σχέση με την κοινωνική παθολογία και το πώς χτίζονται ή γκρεμίζονται σήμερα τα όνειρα των συνανθρώπων μας):