Υποψόφιοι Πολιτικάντηδες


Βλέπω το παρακάτω βίντεο:


Και έχω κάποιες ερωτήσεις, όπως μας προτρέπει η συγκεκριμένη κυρία:

1. Αν έχει πρόσφατα ελέγξει τις ορμόνες της; (ειδικά τα επίπεδα τεστοστερόνης και των λοιπών ορμονών φύλου)

2. Αν ήθελε στη ζωή της να γίνει ψυχολόγος (με εξειδίκευση στο θυμό των ανθρώπων) ή μελλοντολόγος (με εξειδίκευση στις ανώτερες δυνάμεις και τις φυσικές καταστροφές);

3. Αν της αρέσει ο χρυσός; (διότι με τόσο σιωπή, θα έχει πλουτίσει, καθώς όπως λεν, η σιωπή είναι χρυσός...)

4. Αν είχε διδαχθεί Νέα Ελληνικά στο Λύκειο, καθώς ίσως είχε ακούσει ότι "η Αλήθεια δεν μπορεί να ξεκινά", καθώς δεν είναι γάιδαρος να πηγαίνει μπρος-πίσω, να σταθμεύει ή να στρίβει, αλλά είναι Κατάσταση Ακλώνητη που περιμένει καρτερικά κάποιον να την αντι-κρίσει (ειδικά μέσα σε μια κρίση)

Καλή επιτυχία στην κυρία αυτή λοιπόν, όπως και σε όλους τους άλλους Υποψόφιους... (που έχουν πέσει πιο χαμηλά και από τους ψόφιους...)


Ο τρόπος που σου πασπατεύουν τη ζωή


Και αν νομίζετε ότι ο τίτλος αυτής της ανάρτησης έχει σχέση με τον τίτλο της προηγούμενης ανάρτησης... θα έχετε απόλυτο δίκιο!

Διότι, πώς αλλιώς θα μπορούσε να εκφραστεί η κατάσταση όλων αυτών που:

"Βιάζονται στη ζωή τους";

Σταθείτε στη λέξη "βιά-ζονται": είναι όλοι αυτοί που ασελγούν πάνω στη ζωή τους κάποιοι άλλοι, που τους βιάζουν και τους κάνουν να τρέχουν χωρίς να ξέρουν το λόγο. Και αν βγαίνουν καθημερινές κραυγές από αυτούς τους βιασμούς, δεν είναι φυσικά από κάποιου είδους οργασμό, αλλά από έναν αποθνήσκοντα οργανισμό...

Την επόμενη φορά λοιπόν, που θα πείτε σε έναν φίλο ή γνωστό που κάτι θέλει να μοιραστεί μαζί σας, ότι "βιάζεστε" και δεν έχετε χρόνο να ασχοληθείτε, αναρωτηθείτε απλά μήπως μια τέτοια δήλωση θα ήταν κατάφωρη ομολογία για το κακό που σας συμβαίνει... Και μετά αποφασίστε αν θα ασχοληθείτε ή όχι με τον φίλο σας.

Αποκαλυπτικό και επί της θεματολογίας χρόνος-βιασμός-αντίληψη πραγματικότητας, βρίσκω το κάτωθι βιντεάκι και το αφιερώνω στους απανταχού Καρδιολόγους συναδέλφους που τώρα ξεκινούν τη σταδιοδρομία τους.





Επίσης, αποκαλυπτικό και επί της ανάστροφης θεματολογίας αντίληψη πραγματικότητας-βιασμός-χρόνος, βρίσκω την κάτωθι γελοιογραφία και την αφιερώνω στους απανταχού Καθηγητές Καρδιολογίας που τώρα τελειώνουν τη σταυροφορία τους.



Υ.Γ.: Να σημειωθεί ότι ομοίως ήμουν ο πρώτος Στράτος στο σχολείο που είχε pc (ηλεκτρονικό υπολογιστή) και ομοίως έχω πτυχίο Ιστορίας...! Αλλά, η μεγαλύτερη ομοιότητα με τη γελοιογραφία έγκειται στο γεγονός ότι έχω γνωρίσει άπειρους που με έχουν καθίσει σε καρέκλες απέναντί τους για να με ιερο-εξετάσουν και που δεν έχουν πάρει μυρωδιά τι τους λέω... και φυσικά "δεν κάθονται" να ασχοληθούν με τα βαθύτερα νοήματα των όσων τους λέω, γιατί πολύ απλά... βιά-ζονται στη ζωή τους!!!


Ο τρόπος που ψηλαφάς τη ζωή



Συνδυάστε παρακαλώ τις δυο προηγούμενες αναρτήσεις:

Στην προηγούμενη κάπου γράφαμε:

"στον τρόπο που ψηλαφάς τη ζωή, στο βλέμμα σου απέναντι στην καθημερινότητα",

όταν αναφέραμε για την αποδόμηση της ζωής όπως την είχε περιγράψει ο Ελύτης με την ελιά, το αμπέλι και το καράβι... Ξέχασε να πει όμως ο ποιητής, ότι αυτά δεν φτάνουν για την ανασύνθεσή τους μόνο. Λείπει εκείνη η κόλλα που θα τα συγκρατήσει και θα τα αναδομήσει.

Για αυτήν την κόλλα, έχει μιλήσει πάλι ο παππούς Ιπποκράτης, όταν περιέγραφε το βίωμα των ιατρών:

"Ο μεν γαρ ιητρός ορη τε δεινά, θιγγάνε τε αηδέων, επ' αλλοτριήσι τε ξυμφορήσιν ιδίας καρπούται λύπας"

δηλαδή,

"ο ιατρός βλέπει τα δεινά, αγγίζει αυτά που προκαλούν αηδία, και από τις συμφορές των άλλων εισπράττει κυρίως λύπες".

Ο ιατρός με άλλα λόγια, βλέπει και έρχεται σε επαφή με όλα εκείνα τα αποδομημένα υλικά που συνθέτουν την ανθρώπινη πραγματικότητα. Και έχει δώσει όρκο να τα ανασυνθέσει. Πώς όμως; Έτσι απλά, Χωρίς κόλλα; Χωρίς νόημα...; Το πραγματικό νόημα είναι αυτό που γράψαμε στην προ-προηγούμενη ανάρτηση, ότι "όπου υπάρχει αγάπη για τον άνθρωπο υπάρχει και για την επιστήμη".

Άρα, μια δημιουργική ανασύνθεση των αηδιαστικών αυτών αποδομημένων υλικών, έρχεται μέσα από την Αγάπη, που κάνει στο μυαλό του ιατρού, ένα κατακερματισμένο μέλος του σώματος να εντάσσεται σε μια καθημερινή μελωδία αγάπης και έτσι από ένα ξερό, ψόφιο, αποσαρκωμένο και απομονωμένο κομμάτι σάρκας, να εντάσσεται μέσα από μια διαδικασία πρωτίστως πνευματικής ανασύνθεσης, σε ένα σύνολο όπου όλα τα μέλη, επαναλειτουργούν και συντονίζονται μέσω της Αγάπης.

Και αν η όψη του ιατρού είναι λυπημένη, η αφή του πληγωμένη και η καρδιά του συντρίβεται από όλα αυτά που βλέπει και βιώνει, είναι απλά ότι έχει βάλει όλη του την αγάπη για μια συνεχή προσπάθεια αναδόμησης και επανασύνθεσης της υπόστασης των Άλλων, που μάλλον δεν έμεινε τίποτα για τον εαυτό του για να τον ανασυνθέσει. Οι ιατροί που Αγαπούν τους Άλλους, συνήθως ξεχνούν ή δεν τους περισσεύει να Αγαπούν και τον Εαυτό τους. Οπότε, την επόμενη φορά που θα κρίνεται έναν ανέκφραστο ιατρό, ή έναν ψυχρό ιατρό, αναρωτηθείτε αν του έχει απομείνει καθόλου λίγη κόλλα Αγάπης, να κολλήσει πρώτ' απ' όλα την δική του κατακερματισμένη ζωή και τα δικά του σμπαραλιασμένα όνειρα...



"Breaking of the sword"
Loreena Mckennitt



"You gave your life for all of us
and all humanity..."

Απ' τον Ελύτη ως τον Σεφέρη το πιο βαθύ σκοτάδι φαίνεται το μεσημέρι...



Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη



Ξεκινήστε να ταξιδεύετε με τους στίχους του μεγάλου ποιητή...


Κρατήστε τον στίχο:

"για αλλού, για αλλού ξεκίνησα..."


Θυμηθείτε ότι ο ίδιος ποιητής, είχε πει:

"Το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ..."


Όπως, επίσης ότι έχει πει και εκείνο το:

"Εάν εντείνετε το λευκό θα φτάσετε στο μαύρο..."



Και τώρα συνδυάστε τα όλα αυτά μαζί, μπας και βγάλουμε συμπέρασμα για τη ζωή μας:

Ξεκινάς για αλλού, θέλοντας κάτι μικρό, όχι μεγάλο, όχι βαρύγδουπο ("Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά", είχε πει ο άλλος μεγάλος, ο Γ. Σεφέρης, στο ίδιο μήκος κύματος με αυτά που διαπραγματευόμαστε εδώ), όχι κίβδηλο, όχι φτιασιδωμένο, παρά μόνο ξεκινάς από το ελάχιστο αυτού του κόσμου. Με αυτό το ελάχιστο όμως, σου μάθανε ότι μπορείς να φτιάξεις ολάκερο τον κόσμο (το είχε πει και αλλού ο Ο. Ελύτης "Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις"). Στο έχουν δείξει και οι άνθρωποι που σε ανάθρεψαν, με την ίδια τη ματωμένη ζωή τους, ότι μπορείς. Και πλέον πέρασε στο αίμα σου, γιατί και εσύ αίμα αυτών που στο δείξανε είσαι, πέρασε στον εγκέφαλό σου, στα μάτια σου, στον τρόπο που ψηλαφάς τη ζωή, στο βλέμμα σου απέναντι στην καθημερινότητά.

Σου είπαν όμως, να είσαι και απόλυτος, ως ισοδύναμο του "έντιμος", του "ακλώνητος". Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα προστατέψεις το ελάχιστο που κρατάς στα χέρια σου, αλλιώς θα εξαφανιστεί στο πρώτο φύσημα του ανέμου. Το "απόλυτο" όμως, έχει μέσα του το πολύ. Το πάρα πολύ. Για την ακρίβεια, έχει ολόκληρο το πολύ. Και καλείσαι τώρα, στο ελάχιστο να χωρέσεις όλο το πολύ. Τι άλλο παρά τιμωρία, μπορεί να ονομαστεί αυτή η δοκιμασία που σου χρεώθηκε;

Και εσύ το κάνεις. Κοιτάς τον Ήλιο μες στα μάτια - και τα δικά του και τα δικά σου. Προσπαθείς, μέσα από την πιο μικρή τρύπα, την κόρη των ματιών σου (ιδού το "ελάχιστο"), να χωρέσεις όλο το φως του Ήλιου (ιδού το μέγιστο και το "απόλυτο"), όλη την καθαρότητα που συμπυκνώνεται σε τόσο Φως. Το αποτέλεσμα ποιό άλλο μπορεί να είναι αν όχι η, με μαθηματική ακρίβεια, τύφλωση που τόλμησες, υπακούοντας στο χρέος, να αντικρύσεις το απόλυτο; Να γιατί, αν θελήσεις να δεις το πιο καθαρό, το πιο λευκό, το πιο φωτεινό Φως, δεν φτάνεις παρά στο Απόλυτο Μαύρο... Απέναντι στο Απόλυτο Φως μπορεί να σταθεί μόνο το Απόλυτο Μαύρο. Όλα τα υπόλοιπα λιώνουν, εξαφανίζονται (ορθότερα, εξαχνίζονται). Και το Μαύρο αυτό, είναι προέκταση του Λευκού, εξέλιξή του αναπόφευκτη.

Ξαναδιαβάστε τώρα ανάποδα την ανάρτηση αυτή, και δείτε πώς η συγκεκριμένη διαδικασία μας οδηγεί στο "Παράπονο" του Ελύτη (αλλά και κάθε ποιητή) που τυχαίνει, με το πολύ με το οποίο αναζητά κανείς το ελάχιστο, να χάνει ολόκληρο το πολύ αλλά και ολόκληρο το ελάχιστο. Του μένει κάτι όμως: η βίωση ότι κατόρθωσε και είδε το Απόλυτο. Θα μου πείτε, ως ανάμνηση μόνο τι αξία έχει; Θα σας πω: κάποιοι ζουν μόνο μέσα από τις αναμνήσεις τους και για αυτούς είναι απολύτως τα πάντα.

Ας αφιερωθεί λοιπόν αυτό το τραγούδι, σε εκείνους που όλη η αξία της ζωής τους, φυλάσσεται στις αναμνήσεις τους και σε όλους εκείνους που κάπου στα μισά του δρόμου, παραδέχονται ότι για αλλού ξεκίνησαν και αλλού βρέθηκαν. Ιδού τουλάχιστον πού τους φάνηκε χρήσιμο το "έντιμο" που τους δίδαξαν: στην παραδοχή ότι έχασαν το δρόμο. (Και αυτό το έχει συμπυκνώσει πάλι ο έτερος μεγάλος ποιητής, Γ. Σεφέρης, σε εκείνο το "πήραμε τη ζωή μας. λάθος! Και αλλάξαμε ζωή." Χαρακτηριστικό ότι χρησιμοποιείται η λέξη "μεσημέρι", ως το μέσον της μέρας, το μέσον της διαδρομής του ήλιου ή αλλιώς "τα μισά του δρόμου" που είπε και ο Ελύτης... η ίδια θεματική, η ίδια προβληματική. Ο ένας τονίζει την αίσθηση, δηλαδή το παράπονο, ο άλλος το καταπίνει, αρνείται να αναλύσει περαιτέρω και τονίζει την κίνηση, μέσα από την οποία αλλάζει ζωή, ως αναγκασμός για επιβίωση.)



"Άρνηση"
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη







Υ.Γ.: Αφορμή για αυτήν την ανάρτηση, το διάβασμα του βιβλίου "Το Φως των Ελλήνων" του Νίκου Δήμου, από όπου κρατάω το συγκλονιστικά σύγχρονο και για πάντα διαχρονικό: "Το απόλυτο πληρώνεται. Η ομίχλη (που είναι μίγμα Είναι και μη-Είναι) σε συνηθίζει στην ιδέα του γκρίζου". Ως πότε ακόμα γκρίζο γύρω μας;


Ουκ ενι ιατρικής ειδέναι, όστις μη οίδεν ο τι εστίν άνθρωπος


Η ζωή μου έχει βασιστεί (ασυναίσθητα, και αυτό είναι σίγουρο) στην παρακάτω άποψη του παππού Ιπποκράτη, η οποία ερμηνεύει γιατί Ιατρική μαζί με Κοινωνική Ανθρωπολογία και Ιστορία... διότι στο επίκεντρο της αναζήτησης όλων αυτών ήταν, είναι, και θα παραμένει, φυσικά ο Άνθρωπος.


"είναι αδύνατον να ξέρει την Ιατρική αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο Άνθρωπος"

Και δεν μένει μόνο ο παππούς Ιπποκράτης στο θέμα του "να γνωρίζει κανείς", αλλά έχει πάει ακόμα πιο βαθιά, ως συνέχεια του προηγούμενου και έχει πει:

"ην γαρ παρή φιλανθρωπίη, πάρεστι και φιλοτεχνίη", 

δηλαδή,

"Γιατί εκεί που υπάρχει αγάπη για τον Άνθρωπο, υπάρχει Αγάπη και για την επιστήμη"




Η ζωή μου έχει επίσης βασιστεί στον ορισμό της λέξης Άνθρωπος και στην έλλογη υπόστασή τηςως ένα βήμα ακόμα πιο βαθύ, όπως εξάλλου πολύ εύστοχα έχει καταθέσει ο Πλάτων



"Άνθρωπος αυτός που αναλογίζεται και κρίνει όσα έχει δει"


Συνδυάστε τώρα τα παραπάνω και θα διαπιστώσετε ότι δεν γίνεται να ξέρει την ιατρικήν κάποιος ο οποίος δεν ξέρει τον άνθρωπο και μάλιστα κάποιος ο οποίος δεν αγαπά τον Άνθρωπο και δεν ξέρει να κρίνει όλα όσα βλέπει τριγύρω του...


Άρα, συνολικά...
Καταλαβαίνεις την Επιστήμη σου μόνο όταν την Αγαπάς.
Και Αγαπάς την Επιστήμη σου μόνο όταν Αγαπάς τον Άνθρωπο.
Και Αγαπάς τον Άνθρωπο μόνο όταν θέλεις να τον Καταλάβεις πραγματικά...




Ο ύμνος της Πηνελόπης



Penelope's song
by Loreenna Mckennitt



Πατήστε να ξεκινήσει το βίντεο να παίζει. Αποφάσισα, πρώτα να βάζω στην αρχή της ανάρτησης το βίντεο, ώστε να δημιουργούν οι μελωδίες το ζητούμενο υπόστρωμα, το απαραίτητο έδαφος, και μετά να βάζω τις σκέψεις και τις λέξεις μου... με την προοπτική να ανθίσουν κάποια στιγμή!

Εξάλλου, το πεντάγραμμο προηγείται... και εκεί κάπου, κρεμάμε και τις ζωές μας με κάτι μανταλάκια εύθραυστα και σκουριασμένα. Παρομοίως, πρώτα ρίχνουμε άγκυρα και ύστερα τα επιπλέοντα καράβια του νου μας, κάποτε αγκυροβολούν και αναπαύονται...


Για σήμερα, έχω να σας πω για Εκείνη. Την αδιάκοπη, την καρτερική, την αδάμαστη, την άφοβη: 

Την Πίστη. 

Που προσδοκά την ψυχή μας τη τυραγνισμένη, να επιστρέψει από το ανεμόδαρμα της αναζήτησης και να βρει επιτέλους ένα απάγκιο...


Όσο δύναμη και αν έχει το νερό που ρέει, εδώ ο Οδυσσέας...

Άλλο τόσο και περισσότερο ίσως, έχει ο βράχος που στέκει, εδώ η Πηνελόπη...


Και η Πίστη είναι Μία, Μοναδική και Παντοτινή. Δεν λυγίζει, δεν μαζεύει, δεν λεπταίνει. Δεν περιορίζεται, σε καμία διάσταση. Παρά μοναχά, βρίσκεται εκεί και προσμένει. Και ξέρει ότι θα έρθει ο αγαπημένος της να της κλείσει το στόμα με φιλιά... Και αν τύχει και την προλάβει πρώτα ο Θάνατος και της κλείσει τα μάτια, Εκείνη, θα συνεχίσει να υπάρχει. Αυτή τη φορά όμως, μέσα από Όνειρα, Παραμύθια, Μεταφυσικούς κόσμους και Αέρινα σκηνικά.

Διότι Πίστη είναι να συνχείζεις να πιστεύεις ότι η Ψυχή σου θα έρθει... 

Χωρίς να φωνασκείς, να είσαι σίγουρος ότι η Ψυχή σου σε ακούει ακόμα και μέσα από τη σιωπή σου. 

Χωρίς να εισπνέεις, να είσαι σίγουρος ότι η Ψυχή σου οσμίζεται πότε είναι κοντά στο πολυπόθητο λιμάνι της.

Χωρίς να βλέπεις, να είσαι σίγουρος ότι η Ψυχή σου μπορεί να κοιτά προς το εκτυφλωτικό Φως.

Χωρίς εσένα όμως, η Ψυχή σου δεν θα έρχεται, διότι συνέχεια θα σε αναζητά σε τόπους που δεν θα είσαι.

Χωρίς Πίστη σε εσένα, η Ψυχή σου θα έρθει, αλλά δεν θα σε αναγνωρίσει, καθώς θα έχει σκαφτεί το δέρμα από την πτώση κομμητών και συναφών χαρακτικών αντικειμένων...


Με χωρίς Ψυχή, δεν έχεις ούτε Πίστη ούτε Εσένα... 
Με χωρίς Ψυχή, δεν μπορεί να ζήσει μαζί το "με" και το "χωρίς".


Causality


Σας έχω περιγράψει στο παρελθόν ένα συμβάν που έτυχε να γνωρίζω πολύ στενά, όπου ένας φίλος μηχανόβιος είχε τρακάρει στην Κέρκυρα με μηχανή, σε μια περιοχή που ακούει στο όνομα "Λόφος Κογεβίνα", όταν ένα αμάξι είχε σταθεί στη μέση του δρόμου του, με αποτέλεσμα τη σωματική του βλάβη.

Δεν θα σταθώ στο πώς αυτό το γεγονός επηρέασε τα υπόλοιπα γεγονότα της ζωής του, καθώς αφορά τη δική του ζωή και όχι τη δική μας.

Θα σταθώ όμως, τόσα χρόνια μετά, στην απόφαση του δικαστηρίου περί του συγκεκριμένου συμβάντος, που τυχαίως έπεσε στα χέρια μου.

Παραθέτω, (με την άδεια του ενάγοντος - και αυτή πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ζητάω άδεια για να αναδημοσιεύσω κάτι σε αυτό το blog), αποσπάσματα της 7σέλιδης απόφασης του Δικαστηρίου. Παρ' ότι αποσπάσματα, θα βγάλετε μια καλή εικόνα του συνολικού ύφους της κυρίας δικαστή. Οι υπογραμμίσεις, δικές μου.







Θα μπορούσα να γράψω διατριβή πάνω στο θέμα. Στέκομαι όμως πολύ επιγραμματικά στα εξής σημεία:

1. Η κυρία δικαστίνα λέει, ότι δεν αποδεικνύεται αιτιώδης σχέση μεταξύ του τρακαρίσματος και του τραυματισμού, καθώς το ότι τράκαρες και κυκλοφορείς με μια γνωμάτευση που λέει ότι έχεις σπασμένο πόδι, δεν σημαίνει ότι το πόδι το έσπασες σε αυτό το ατύχημα. Μπορεί να κυκλοφορείς, δηλαδή σου λέει, με αυτή τη γνωμάτευση για χρόνια. Σαφώς, αλλά με τέτοιο σπασμένο πόδι δεν μπορείς να κυκλοφορείς για χρόνια... της λέω εγώ.

2. Τα κατάγματα, πείθεται η κυρία δικαστίνα, ότι επειδή δεν διαγνώστηκαν ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ από τους θεράποντες, αλλά 3 ημέρες μετά, δεν είναι δυνατόν να αφορούν κάτι οξύ, οπότε δεν συνδέονται με το ατύχημα. Η κυρία αυτή, όμως, δεν ξέρει τι σημαίνουν αυτού του είδους τα κατάγματα, και σίγουρα δεν ρώτησε κανέναν ορθοπεδικό να μάθει ούτε πώς, μα κυρίως ούτε πότε, διαγιγνώσκονται αυτά. Έβγαλε τα συμπεράσματα από μόνη της, βάση τα διδάγματα της δικής της κοινής πείρας και λογικής, όπως της τα έμαθε προφανώς η μαμά της στο χωριό της. Ταυτόχρονα όμως, χαίρομαι γιατί η συγκεκριμένη δικαστίνα είναι απόλυτα σίγουρη ότι οι θεράποντες ιατροί του ορθοπεδικού τμήματος του εν λόγω νοσοκομείου είναι τόσο καλοί που θα έκαναν αυθημερόν διάγνωση του προβλήματος. Δεν έχει ακούσει μάλλον τίποτα για την ιατρική αδιαφορία, ιατρική επιπολαιότητα, ιατρική υπερφιαλία (και υπερφλυαρία), ειδικά μάλιστα όταν πρόκειται για συνάδελφο ιατρό-ασθενή.

3. Η κυρία δικαστίνα κάνει ορθή διάγνωση όταν λέει ότι πρέπει να ήταν ιδιαίτερα επίπονη και δυσχερής η οποιαδήποτα δραστηριότητα βάδισης ή ακόμα και ορθοστασίας, στο μεσοδιάστημα που μεσολάβησε από το ατύχημα ως τη διάγνωση 3ημέρες μετά. Εκεί που λαθεύει όμως, είναι ότι κάποιοι άνθρωποι σφίγγουν τα δόντια (και τα πόδια) στον πόνο και δεν παραπονιούνται. Αν όμως, ρωτούσε τί πραγματικά συμβαίνει στους χώρους της ιατρικής αυτή η κυρία δικαστίνα, θα διαπίστωνε ότι οι άνθρωποι που σιωπούν και στωικά υπομένουν χωρίς να τρέχουν πανικόβλητοι στα νοσοκομεία, έχουν συνήθως και τα πιο σοβαρά προβλήματα. Και αν δεν ήταν ένας πολύ καλός του φίλος του θύματος να επιμείνει να κάνει την μαγνητική (τα πειστήρια της διάγνωσης!), μπορεί αυτός ο ιατρός-ασθενής ακόμα να περπατούσε στα σοκάκια της Κέρκυρας για χρόνια με το πόδι σπασμένο...

4. Η κυρία δικαστίνα επικαλείται το γεγονός ότι ο ασθενής ήταν και ο ίδιος ιατρός και ότι το γεγονός αυτό θα τον έκανε ως ταυτόχρονα ιατρό και παθόντα, να επιμείνει στο πρόβλημά του και να μην φύγει την επομένη από το νοσοκομείο - δείγμα, για την κυρία δικαστίνα, ότι το πρόβλημά του, ήταν ασήμαντο. Η κυρία δικαστίνα όμως, δεν ξέρει και δεν ρωτά να μάθει, αν μετά από τόσες εφημερίες που κάνει ένας ιατρός το μήνα και ξημεροβραδιάζει σε ένα νοσοκομείο, (όταν δηλαδή το νοσοκομείο έχει γίνει ουσιαστικά το πρώτο του σπίτι), έχει αυτός ο ιατρός την ψυχολογία να παραμείνει ξανά στον ίδιο χώρο, ή θέλει να επιστρέψει -έστω και υποφέροντας σωματικά- στο (συμβατικώς οριζόμενο) σπίτι του.


Ήταν το 1948, όταν ο sir Austin Bradford Hill, άνοιξε την πόρτα της λογικής του ανθρώπου ως προς την έννοια της σύγχρονης Βιοστατιστικής, ανακοινώνοντας την πρώτη Τυχαιοποιημένη Κλινική Μελέτη, κατά την οποία προσπαθούσε με δίκαιο και λογικό τρόπο να μοιράσει, το πρώτο αντιβιωτικό εναντίον της Φυματίωσης, την Στρεπτομυκίνη. Εν συνεχεία, ο ίδιος το 1965, ανακοίωνσε τα 9 κριτήρια που θεωρεί ότι καλό είναι να πληρούνται, ώστε ένας παράγοντας να θεωρηθεί ότι προκαλεί Αιτιότητα για ένα νόσημα. Η μαγική λέξη λοιπόν, είναι Causality=Αιτιότητα, που διαφέρει από τον όρο συσχέτιση. Η Ιατρική Λογική, ψάχνει απεγνωσμένα για Αιτιότητα, για κάτι δηλαδή που προκαλεί ένα αποτέλεσμα με αιτιώδη τρόπο, δηλαδή με τρόπο τέτοιο, που αν έλλειπε αυτός ο παράγοντας, θα έλλειπε και το αποτέλεσμα. Εδώ, είναι το άρθρο του 1965, το οποίο είναι μνημειώδες στο χώρο της Ιατρικής.


Πού κολλάει τώρα θα με ρωτήσετε, ο Bradford Hill (=λόφος) με τον "Λόφο του Κογεβίνα" όπου έγινε το ατύχημα του άτυχου φίλου μας;

Πιθανές απαντήσεις οι κάτωθι (μόνο αυτές μπορώ να σας παρέχω και όχι επιβεβαιωμένες... στατιστικής γαρ!):


Διαπιστώνω ότι η Ιατρική ως θετικώς προσεγγιζόμενη ανθρωπιστική επιστήμη, προσπαθεί να αναδείξει την Αλήθεια.
Η Δικαστική, προσπαθεί να αναδείξει το Ψέμα.

Διαπιστώνω ότι η Ιατρική, προσπαθεί να ανακαλύψει την Αιτιότητα και τα Αίτια.
Η Δικαστική, τον Αίτιο.

Διαπιστώνω ότι η Ιατρική, προσπαθεί να βρει ποιοι και πόσοι ωφελούνται από μια απόφαση, από μια θεραπεία, από μια επιλογή και το κάνουν αυτό μέσω της Στατιστικής. Η Δικαστική, δεν έχω υπόψιν μου μέχρι σήμερα, αν έκανε ποτέ κάποια έρευνα να βρει πόσους από αυτούς που καταδίκασε τους καταδίκασε σωστά και πόσους λάθος, όπως και πόσους από αυτούς που αθώωσε, τους αθώωσε ορθά ή λάθος. Κοινώς, πόσα ήταν τα ορθώς και πόσα τα ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα και πόσα τα ορθώς και ψευδώς θετικά αποτελέσματα; Η Ιατρική μέσα από τη διαδικασία αυτή αυτοελέγχεται, αυτοκρίνεται και αυτοδιορθώνεται. Η Δικαστική πώς κρίνεται, πώς ελέγχεται και πώς διορθώνεται για τα (αναπόφευκτα) λάθη που κάνει; Για αυτό η Ιατρική είναι θετική επιστήμη, γιατί αναζητά την αυτοδιόρθωση - μόνο αυτό σε πάει μπροστά, μόνο αυτό σου δίνει θετικό πρόσημο ανάπτυξης και εξέλιξης. Η Δικαστική, άραγε, πώς εξελίσσεται;

Διαπιστώνω ότι η Ιατρική προχωράει διαχρονικά και από το σκοταδισμό βάζει πλέον μπροστά της τη Λογική (ασχέτως αν η πολύ Λογική αποβλακώνει διότι έρχεται αντιμέτωπη με τη διαδικασία της Αποδόμησης των εννοιών και τελικά του Χάους...). Η Δικαστική, η Δικηγορία και η Τέχνη του Δικαίου τι έχουν καταφέρει από την εποχή της Ρητορείας; Μήπως να εξελιχθεί σε Πολιτική και αυτή τελικά στον φονέα της Λογικής;

Διαπιστώνω ότι ο sir Bradford Hill ήταν φυσιολόγος, δηλαδή άνθρωπος που αναζητούσε επίμονα να βρει και να εξηγήσει το ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ, δηλαδή αυτό που η ΦΥΣΗ ορίζει ως ΛΟΓΙΚΟ. Επίσης, διαπιστώνω γιατί η σημερινή μας ΠΑΡΑ-ΦΥΣΕΙ κοινωνία επιτρέπει αποφάσεις όπως του συγκεκριμένου δικαστηρίου να παρουσιάζονται ως λογικές, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι: διότι απλά, δεν αναζητά το φυσιολογικό, συνεπώς δεν αναζητά το ΛΟΓΙΚΟ που εμπεριέχεται μέσα του.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: δεν είναι η ρήξη του γόνατος που ο συγκεκριμένος συνάδελφος υπέστη, αλλά η ρήξη της εμπιστοσύνης του απέναντι σε ένα σύστημα Δικαίου. Δεν είναι το γόνατο που έσπασε το πρόβλημα, εξάλλου ο θεός του έδωσε και δεύτερο για ρεζέρβα! Είναι ότι έσπασε το οικοδόμημα που είχε χτίσει για μια Κοινωνία Δικαίου. Έτσι, συνεχίζει ο άνθρωπος αυτός σε έναν Δίχως Τέλος Δρόμο, με ένα γόνατο και μια αγωνία: να επανέλθουμε το συντομότερο στη ΛΟΓΙΚΗ και στη ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ. Μέχρι τότε, ας υπενθυμίσουμε στη Δικαστική που αναζητά τον Αίτιο ότι η Μουσική η Παραδοσιακή τον έχει βρει τον Αίτιο μέσα από τους νέους ανθρώπους και τις ανα-γνώσεις των μεγάλων νοημάτων αυτής της Ζωής...


"Never Ending Road"
Loreenna Mckennitt




Τα είπε όλα με 8 λέξεις...



Το ότι οι αρχαίοι, τα έχουν πει όλα, είναι χάσιμο χρόνου να το επαναλαμβάνουμε.


Το ότι οι σύγχρονοι, δεν έχουν ιδέα τι έχουν πει οι αρχαίοι -ασχέτως αν τους μνημονεύουμε παντού και πάντα, ειδικά στην εποχή των μνημονίων!- πάλι είναι χάσιμο χρόνου να το σημειώνουμε, διότι δύσκολα θα αλλάξει ως κατάσταση.


Ο λόγος που συμβαίνει αυτή η απόκλιση, είναι ότι η πολιτεία -όχι του Πλάτωνα, αλλά των απογόνων του (λέμε τώρα...)- δεν έχει επιδαψιλεύσει ποτέ επίσημα και σοβαρά τον πλούτο των αρχαίων πολιτών στους σύγχρονους πολίτες που διαβιούν στο γεωγραφικό διαμέρισμα που ακούει στο όνομα Ελλαδιστάν, με αποτέλεσμα να επαφίεται η αναγνώριση αυτού του πνευματικού πλούτου, στη βάσανο στην οποία ο κάθε ένας εξ ημών υποβάλει το μυαλουδάκι του οικειοθελώς και με τυχαίο τρόπο...


Δίνω 3 παραδείγματα βασανισμού της σκέψης μου τις 3 τελευταίες μέρες (η ταύτιση του αριθμού των παραδειγμάτων και των ημερών, τυχαία...):


1] Ξεκινώ με μια προχτεσινή σκέψη μου, που γεννήθηκε καθ' οδόν:


"Η ζωή είναι μια διαδρομή, όπως στο GPS. Στις διασταυρώσεις πρέπει να διαλέξεις δρόμο για να φτάσεις εκεί που θέλεις. Αρχικά άλλη διαδρομή είχες υπολογίσει όταν έβαζες τα δεδομένα στο GPS, και τελικά, την ώρα που πρέπει να πάρεις τη μια συνιστώμενη διακλάδωση, εσύ πας από την άλλη... Και τότε, ακούγεται εκνευριστική στα αυτιά σου η γυναικεία φωνή που επίμονα σου λέει να επαναπροσδιορίσεις τη διαδρομή και να γυρίσεις πίσω, καθώς απομακρύνεσαι από το στόχο σου."


Η ζωή μας είναι γεμάτη τέτοια παραδείγματα. Το θέμα είναι ότι, όταν πάρεις τη μια κατεύθυνση, δύσκολα γυρνάς στην άλλη κατεύθυνση, ή τουλάχιστον πρέπει να κάνεις -το λιγότερο- έναν μεγάλο κύκλο ή παράκαμψη (bypass λέγεται στη γλώσσα των καρδιολόγων) και φυσικά αυτό που τουλάχιστον πληρώνεις (αν όχι διόδια, διότε έτυχε να βγεις στην Αττική Οδό!), είναι σε χρόνο που δαπάνησες για να ξαναβγεις στην κατεύθυνση που ήθελες...


Πολύ πραγματιστική σκέψη, σκέφτηκα. Όμως, την έχει πει άλλος πριν από μένα, και μάλιστα πολύ πιο συμπυκνωμένα, ποιητικά, φυσικά και δροσερά:



"Δυο φορές κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι" - Ηράκλειτος



2] Συνεχίζω με μια φράση, πάλι του Ηράκλειτου, που έχει προκαλέσει μεγάλη και διαχρονική συζήτηση για την ακριβή ερμηνεία του, το ύφος του και το κατά πόσον έχει φασιστικό υπόβαθρο ή όχι...



"εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι" - Ηράκλειτος
(για μένα, ο ένας αξίζει όσο δέκα χιλιάδες, αν είναι άριστος)


Το νόημα αυτής της φράσης το βρίσκω μπροστά μου καθημερινά όταν, εξ ανάγκης και πλαισίωσης της δουλειάς μου πρέπει να συγκριθώ. Αδιαφορώ όμως, για αυτό. Και σκέφτομαι κάτι καλύτερο: πώς ο άριστος εαυτός μας (ως ιδεατή κατάσταση, εκεί δηλαδή που θέλουμε όλοι μας να πάμε κάποτε), έχει να συγκριθεί και να ανταγωνιστεί με μύριους άλλους εαυτούς μας (τον κακό, τον ψυχρό, τον ανάποδο, τον κουρασμένο, τον εκνευρισμένο, τον αδιάφορο, τον άσχετο, τον υπερφίαλο, τον εγκληματικό, τον συμπονετικό... κλπ, εαυτό μας), για να φτάσει στον στόχο του.

Η σκέψη αυτή, δεν είναι άσχετη με την προηγούμενη σκέψη της μοναδικής (και για κάποιους, μοναχικής) διαδρομής της ζωής μας, που μας φέρνει αντιμέτωπους με συνεχή σταυροδρόμια, στενωπούς που δεν χωράμε καλά-καλά, είτε με λεωφόρους που "από 'δω πάν' κι άλλοι", και καμιά φορά μάλιστα με παράδρομους, παράνομους, αντίδρομους και ίσως και με περίδρομους... Όλα αυτά τα διαφορετικά πλαίσια λοιπόν, μας βγάζουν και έναν άλλον εαυτό. Είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις σταθερά το τιμόνι, να έχεις μια συγκεκριμένη ταχύτητα και μια συγκεκριμένη οδική συμπεριφορά, όταν πρέπει το όχημα της ζωής σου να το οδηγήσεις μέσα από τόσο διαφορετικούς δρόμους και διαδρομές. Και κυρίως, διαδρομές χωρίς επιστροφή...


3] Στην προηγούμενη σκέψη, ανέδειξα νομίζω τη σημασία του πλαισίου στο οποίο τυχαίνει να διαβαίνει η ζωή μας. Αυτό το πλαίσιο είναι το μείζον (έτσι νομίζον...!) για το πώς θα καθορίσουμε το ταξίδι της ζωής μας. Μιλώντας με έναν Αθηναίο, εγώ ένας Σπαρτιάτης (λέμε τώρα, πάλι...), προσπάθησα να εξηγήσω τη σημασία αυτού του πλαισίου ως καθοριστικού παράγοντα συμπεριφοράς και διαβίωσης και τη σημασία της εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού συστήματος (να η πολιτεία πώς θα μπορούσε να εμβολιάσει το πνεύμα των νέων-σύγχρονων ανθρώπων) στη διάπλαση των παίδων... Μιλούσαμε κανά 2ωρο. Δεν θα χρειαζόταν, αν ήξερα την άποψη του Δημόκριτου, που τα είπε όλα σε 8 λέξεις...




"Πλείονες εξ ασκήσεως αγαθοί γίνονται ή από φύσεως" - Δημόκριτος(Οι περισσότεροι γίνονται ικανοί με την άσκηση παρά από τη φύση τους)



Συνδυάστε τώρα τις 3 αυτές σκέψεις και ξαναδιαβάστε το κείμενο ανάποδα, από την σκέψη 3 προς την σκέψη 1. Και θα διαπιστώσετε ότι τελικά η άσκηση (εκπαίδευση) είναι αυτή που θα μας κάνει άριστους, ώστε να πλοηγήσουμε το καράβι της ζωής μας στα ανεξερεύνητα νερά που μας περιμένουν και στα μεγάλια σταυροδρόμια που καραδοκούν (και μερικές φορές, καρατομούν...).



Υ.Γ.1: 


Καθώς διαβάζετε ανάποδα, αφήστε τις ακόλουθες μελωδίες να σας αγκαλιάσουν, και δώστε έμφαση στο εξής σημείο:


"The Old Ways"
Loreena Mckennitt




Suddenly I knew that you'd have to go 
Your world was not mine, your eyes told me so 
Yet it was there I felt the crossroads of time 
And I wondered why

=ήταν τότε που ένιωσα τα σταυροδρόμια του χρόνου...
και αναρωτήθηκα, γιατί...



Υ.Γ.2: 

Καλή εργασία σε όλους, μιας και σήμερα πρόκειται για αργία (και μην μου πείτε ότι "η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία αλλά απεργία"... γιατί θα σας απαντήσω ότι στην Ελλάδα όλες οι απαργίες που έχουμε είναι από ανθρώπους που αγαπούν τις αργίες...). Τώρα, γιατί ένας άλλος μεγάλος αρχαίος, είχε πει:

"Αργία, μήτηρ πάσης κακίας" - Σόλων

δεν μπορώ να το εξηγήσω στο σημερινό Ελλαδιστάν, που όλα λειτουργούν χωρίς αργίες και χωρίς κακία...


Beneath the Heavens, I'm coming home again...


Και για να συνεχίσω από την προηγούμενη ανάρτηση... Δεν θα ήταν προδοσία αυτό που ένιωσε ο Χριστός από τον Ιούδα, αν ο τελευταίος δεν ήταν μαθητής του πρώτου. Kαι δεν θα ήταν μια πραγματικά θλιβερή προδοσία, αν ο Χριστός δεν ζητούσε από τον πατέρα του που έστησε όλο αυτό το σκηνικό, να μην πιεί το πικρόν ποτήριον ετούτο...

Αν λίγο πριν την Ανάσταση, (τότε που Χριστός και Ιούδας, αιωρούνταν, ο ένας επί ξύλου κρεμάμενος και ο άλλος επί δέντρου απαγχονισμένος), μπορούσαμε να ακούσουμε τις σκέψεις και των δυο αιωρούμενων α-σωμάτων, νομίζω θα ήταν οι ακόλουθες...:


"Beneath the Heavens, I'm coming home again..."

"Lost Soul"
Loreena Mckennitt





The journey's over; another's just begun
Beneath moonlight, but by the warming sun
I seek to hold you in sunshine or rain
Beneath the heavens, I'm coming home again

So far we drifted, like ships upon the sea
Horizons fading, we lost to destiny
Storm clouds hover; our vanity like pain
Which held back the winds that bring us home again

Could I see, now, the swallows in their flight
Watch the moon dance on oceans in the night
The trees reach upward to help the birds to fly
And of the creatures who'll hear them when they cry

We walk the hillside like lost souls in the night
And in the darkness, we're searching for the light
And in the morning, like freshly fallen dew
Much like a moon's breath, I'm coming home to you

This journey's over; another's just begun
Beneath moonlight or by the warming sun
For I remember that if my heart be true 
Just like an eagle, I'm coming home to you


Υ.Γ.: Βλέπετε, και αυτός που προδίδει και αυτός που προδίδεται, καταστρέφεται και διασκορπίζεται στα εξ ων συνετέθη... αναζητώντας απεγνωσμένα μια ανασύνθεση.


Η προδοσία συνεχίζεται



Νομίζω δεν υπάρχει πιο μεγάλο πλήγμα στα όνειρα ενός ανθρώπου, από την εσωτερική προδοσία ή αλλιώς, προδοσία εκ των ένδον.

Αυτό, συνέβη και στο Χριστό. Ήταν ο Ιούδας, ένας από τους μαθητές του, που τον πρόδωσε και τα πράγματα εξελίχτηκαν όπως εξελίχτηκαν, ή πιο σωστά, εξελίχτηκαν όπως ο μπαμπάς του Χριστού, δηλαδή ο Θεός, είχε σχεδιάσει... Η προδοσία εκ των έσω λοιπόν, φαίνεται να είναι προμελετημένη και προσχεδιασμένη, χρόνια τώρα από δυνάμεις υπερβατικές, την οποία δεν έχει κατορθώσει ακόμα η ανθρωπότητα να ξεπεράσει. Και τελικά, ο Ιούδας, φαίνεται ότι ήταν απλώς το μέσον, διότι ο σκοπός, ήταν του ίδιου του Θεού προς τον ίδιο το γιο του. Τώρα, γιατί αποφάσισε να προδωθεί ο γιος του με αυτόν τον δραματικό τρόπο, δεν το έχω καταλάβει. Έχω καταλάβει όμως, και το βλέπω δραματικά επαναλαμβανόμενο τριγύρω μου, τι σημαίνει να προδίδεσαι στη δουλειά σου (όταν αυτή αποδεικνύεται κενή περιεχομένου χωρίς να σου δίνει το ελάχιστο ως έμπνευση), τι σημαίνει να προδίδεσαι από τo σύντροφό σου (όταν αυτός αλλάζει τόσο πολύ σε συνήθειες και πρόγραμμα, που ούτε καν να φας μαζί του δεν μπορείς - άρα για ποιον συν-τροφο μιλάμε;), τι σημαίνει να προδίδεσαι από την κοινωνία (όταν η κοινωνία στην πλειοψηφία της δεν έχει ηθική ή κανόνες, αξιοπιστία ή σεβασμό, παρά μόνο πούστηδες και αφερ-έγγυους, μάλιστα είναι απορίας άξιον, αφού οι πούστηδες δεν γεννάνε, πώς πολλαπλασιάζονται τόσο πολύ στη σημερινή κοινωνία...; έχει σχέση με τους affair=αφερ-έγγυους;)

Η θεματική αυτή της προδοσίας εκ των ένδον, υπάρχει στον Όμηρο (βλέπε τι έπραξαν οι σύντροφοι του Οδυσσέα ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου), στον Χριστιανισμό (βλέπε Ιούδα), στον Κομμουνισμό (εδώ, μη βλέπεις τίποτα, δεν χρειάζεται), στην Ελληνική Ιστορία (βλέπε φυλακισμούς Κολοκοτρώνηδων κλπ), στη Λαϊκή μας Παράδοση (βλέπε το "Ένα παλικάρι 20 χρονών πόλεμο δεν βρήκε, πίσω γύρισε"), στη Ρεμπέτικη Παράδοση (βλέπε το "Ήταν προμελετημένη, καρφωτή και λαδωμένη"), στην πρόσφατη Ποίηση μας (βλέπε το "Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν") και πλέον και στην Καθημερινότητά μας. Άρα, έρχεται από παλιά και θα συνεχίσει από ό,τι φαίνεται για πολύ...

Κάτι τέτοιο ίσως υπονοεί και ο συγγραφέας του βιβλίου, του οποίου τον τίτλο αντέγραψα (χωρίς άδεια χρήσης) ως τίτλο της σημερινής ανάρτησης, όταν λέει: 

"Η Προδοσία συνεχίζεται είναι ένα βιβλίο που προσπαθεί να καταγράψει την ανάγκη να υπάρξει μια υγιής αυτοκριτική του «Υπαρκτού Χριστιανισμού», ο οποίος έχει τύχει κακομεταχείρισης όχι τόσο από τους εχθρούς του αλλά πολύ περισσότερο από τους υποστηρικτές του."


Κάτι τέτοιο, αποτυπώνει και η τραγουδάρα, με το "όχι που τρέμω το σταυρό... αλλά που μου 'πεσε βαριά μες στον Παράδεισο η τόση προδοσία..."




Είπαμε, η κατάσταση της Προδοσίας και ακολούθως της Σταύρωσης, φαίνεται να είναι προσχεδιασμένη... Το ίδιο να συμβαίνει και με την Ανάσταση..; Ποιος να το  ξέρει;


Καλή Βδομάδα Των Παθών και των Λαθών.



Το ευ ζην...


Οι συγ-κυρίες το φέρνουν, (πάντα οι κυρίες είναι αυτές που φέρνουν κάτι), και σου υπενθυμίζουν κατά τη διάρκεια της ίδιας μέρας, μέσα από δυο γεγονότα, ότι από τη ζωή σου έχουν περάσει σημαντικοί άνθρωποι. 

Και ότι σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλεις ένα μεγάλο Ευχαριστώ

Αυτοί οι άνθρωποι σε έχουν Διδάξει, διότι αυτοί οι άνθρωποι, πάλι οι συγ-κυρίες το έφεραν, ήταν Δάσκαλοι σου. 

Πόση χαρά και ευγνωμοσύνη, να συνειδητοποιείς ότι ήσουν τυχερός που τους συνάντησες και ακόμα πιο τυχερός ότι μπόρεσες και κατάλαβες κάποια από όλα αυτά που είπαν...

Πόσο μεγάλο λοιπόν, αυτό του Μ. Αλεξάνδρου, ότι στους δασκάλους μας χρωστάμε το "ευ ζην"...


Να είναι πάντα καλά οι Π.Π., Γ.Σ. και Ν.Σ.! Πάντα θα είναι συνοδοιπόροι στη σκέψη και στις πράξεις μου. Και πάντα θα είναι πραγματικοί δάσκαλοι.






Αυθεντικότητα



Αυθεντικοί Άνθρωποι, 
είναι εκείνοι που εκπέμπουν






Η Γνώση ξεκινά με την κατεδάφιση της ψευδαίσθησης...


Περιγράφω δυο περιστατικά: 


Πρώτο: 

Στο σαλόνι προ του γραφείου ενός Διοικητή ενός Δημόσιου Νοσοκομείου, περιμένουν τρεις ειδικοί ιατροί, (δυο διευθυντές κλινικών και ένα επικουρικός ιατρός) για να ζητήσουν την παρέμβαση του Διοικητή για σοβαρά θέματα λειτουργίας των αντίστοιχων κλινικών. Και ξαφνικά μπαίνει μέσα ένας μεσήλικας γκριζομάλλης γύρω στα 40-45, στην πένα. Βιαστικός όμως και μετά από μια ξερή καλημέρα σε γραμματείς και φαρισσαίους, ε….. γραμματείς και ιατρούς ήθελα να πω, κατευθύνεται προς το γραφείο του. Η μια ιατρός, με τίτλο μάλιστα Δ/ντριας Ιατρικής Υπηρεσίας, λέει πολύ ευγενικά στον κύριο Διοικητή, «πρέπει να μας δείτε οπωσδήποτε για 1 λεπτό» και εκείνος χωρίς να γυρίσει το κεφάλι του προς την ιατρό, φωνάζει ξεμακραίνοντας «ούτε μισό λεπτό, δυστυχώς…». Οι ιατροί μένουν και κοιτιώνται μεταξύ τους και ο τζόβενος Διοικητής εκπέμπει παντού στην ατμόσφαιρά: «σας έχω γραμμένους όλους σας, γιατρουδάκια… με έχετε ζαλίσει με τα μικροπροβληματάκια σας, όταν εγώ ασχολούμε με πραγματικές μπίζνες…». Ο κύριος αυτός, ακούει στο όνομα Διοικητής Νοσοκομείου ή Μάνατζερ Νοσοκομείου ή Γνώστης Οικονομικών της Υγείας και της Διοίκησης Υπηρεσιών Υγείας… Όλα αυτά μαζί και επί της ουσίας τίποτα από αυτά (όπως συνήθως γίνεται στις μέρες μας). Θα σταθώ (ως Κοινωνικός Ανθρωπολόγος) σε ένα μόνο σημείο, διότι, ως Ιατρός (και μάλιστα ως ο τρίτος ιατρός, ο Επικουρικός), είχα σταθεί μπροστά στη σκηνή αυτή: ένας τύπος «γαμάω και δέρνω», αντικρύζει υποτιμητικά Διευθυντές Ιατρούς και συμπεριφέρεται σε αυτούς σαν να είναι «οι φτωχοί συγγενείς»… Αναρωτιέμαι πόσες μέρες έχει ξενυχτήσει στη ζωή του αυτός ο κύριος, όχι για να ασχοληθεί με το «γαμάω και δέρνω», αλλά για να ασχοληθεί με όλους αυτούς που ίσως έχουν πονέσει στη ζωή τους μετά το «γαμάω και δέρνω» που τους πρόσφεραν κάποιοι άλλοι… 



Δεύτερο: 

Μεταπτυχιακός φοιτητής, 15:10 μμ, μόλις έχει τελειώσει από τη δουλειά του, έχει διασχίσει σφαίρα σχεδόν όλη την Κηφισσίας και έχει μόλις καθίσει σε ένα από τα τελευταία έδρανα της σχολής, αφού πρώτα τσάκισε στο διάδρομο πριν μπει στην αίθουσα, στα πεταχτά, μια μπάρα δημητριακών πεπεισμένος ότι και τα δημητριακά αλλά και η ενέργεια που υπόσχονται, είναι αληθινά και όχι πλαστά ή πλαστικά... Ανοίγει στο έδρανο το laptop του για να ελέγξει τα μέιλ του και να κατεβάσει αρχεία σχετικά με άλλα μαθήματα της σχολής και φυσικά έχει και το κινητό πάνω στο έδρανο καθώς του έρχονται βροχή τα μηνύματα στο κινητό και στο viber, διότι η ζωή τρέχει… Μπαίνει η καθηγήτρια, (μάθημα: «Οικονομικά της Υγείας»), και φυσικά συνεχίζει να γίνεται οχλαγωγή, κλασσικά εικονογραφημένα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Εκείνη, περπατά σιγά σιγά άσκοπα προς το τέλος της αίθουσας. Έτσι, ξαφνικά, απευθύνεται στον συγκεκριμένο φοιτητή ο οποίος είναι απορροφημένος στα μείλ του: 

- Κλείστε παρακαλώ τον υπολογιστή σας και βάλτε τον στην τσάντα σας. Μαζί και το κινητό σας.

Ο φοιτητής της απαντά απορημένος:

- Αλήθεια να κλείσω τον υπολογιστή; Το εργαλείο που μας συνδέει με τη γνώση σήμερα; 
- Ναι, να το κλείσετε και μάλιστα αμέσως σας παρακαλώ! 
- Πραγματικά το εννοείται, να κλείσω το βασικό εργαλείο της γνώσης, σήμερα που απαιτείται σε κάθε πανεπιστημιακή σχολή; Ξαναρωτά ο φοιτητής. 
- Ναι, σας παρακαλώ και χωρίς άλλη κουβέντα, βάλτε τον υπολογιστή και το κινητό σας μέσα, και αυτό ισχύει και για όλους τους υπόλοιπους, (και απευθύνεται τότε προς όλη την τάξη), βάλτε όλοι τα κινητά σας μέσα στην τσάντα σας για να ξεκινήσουμε!! 
- Συγνώμη, λέει ο φοιτητής, αλλά πραγματικά θα ήθελα να μας εξηγήσετε το λόγο που επιμένετε τόσο, θα είχε ενδιαφέρον (ανθρωπολογικό, εννοούσε ο φοιτητής) να σας ακούσουμε… 

Τα επιχειρήματα της συγκεκριμένης καθηγήτριας ήταν τόσο αστεία… κάτι ψέλλισε ότι αναγκάζεται να συμβιβαστεί σε έναν παραδοσιακό τρόπο διδασκαλίας, κάτι ψέλλισε επίσης για διάσπαση προσοχής όταν έχουμε ανοιχτά τα κινητά, κάτι ακόμα είπε, ότι από το 1983 που έχει γυρίσει στην Ελλάδα από την Αμερική όπου είχε πάει για σπουδές Οικονομικών της Υγείας, δεν έχουν αλλάξει τα δεδομένα στην εκπαίδευση και τέλος, κάτι ανέφερε για την ανάρμοστη συμπεριφορά του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού σε ένα νοσοκομείο των Αθηνών όταν νοσηλευόταν ο σύζυγός της με καρκίνο του πνεύμονα… Αφού, ο συγκεκριμένος φοιτητής ξαναπήρε το λόγο και προσπάθησε να της πει ότι παραλογίζεται, αυτή άρχισε να φουντώνει και να μπερδεύει και άλλο μνήμες, λέξεις και (αφ)ορισμούς… Ο φοιτητής, δεν έδωσε συνέχεια στη συζήτηση. Δεν είχε νόημα εξάλλου. Αφού ξεκίνησε το μάθημα λοιπόν, μια φοιτήτρια ζήτησε το λόγο να σχολιάσει κάτι που είπε η καθηγήτρια και άρχισε να αναφέρει: «και εμένα όταν η μητέρα μου πέθαινε και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο…» και εκεί ακριβώς τη διέκοψε η καθηγήτρια που λίγα λεπτά πριν είχε πει σε όλους τους φοιτητές (οι οποίοι άλλη όρεξη δεν είχαν για να ακούσουν) για τον δικό της σύζυγο και τη δικής της περιπέτεια στα ελληνικά νοσοκομεία… και της είπε απότομα και κοφτά: «όχι, τώρα, σας παρακαλώ, εντάξει;». Χωρίς να καταλάβει κανείς τι έγινε, η καθηγήτρια συνέχισε το μάθημά της, γειώνοντας κυριολεκτικά την μεταπτυχιακή φοιτήτηρια, (μητέρα ούσα και αυτή), η οποία τόλμησε να μιλήσει και να εκτεθεί στο κοινό για μια ευαίσθητη πλευρά του ψυχικού της κόσμου και μια εμπειρία που αφορούσε το θάνατο της δικής της μητέρας… 

Ο πρώτος φοιτητής, μην αντέχοντας άλλο παραλογισμό, σηκώθηκε αθόρυβα, πήρε τα πράγματά του, βεβαιώθηκε ότι ο υπολογιστής του και το κινητό του είναι (απ)ασφαλισμένα βαθιά μέσα στην τσάντα του και σηκώθηκε και έφυγε από την αίθουσα… Όχι, ως ένδειξη διαμαρτυρίας ή ως ένδειξη κριτικής στάσης. Πλέον αυτά τα είχε ξεπεράσει προ πολλού. Αλλά ως άρνηση να χάνει και άλλο από το χρόνο του.... Πλέον, έχει πειστεί ότι είναι τόσα πολλά αυτά που τον περιμένουν εκεί έξω και δεν μπορεί να χάνει το χρόνο του για ανίατες περιπτώσεις…



Αυτά τα δυο παραδείγματα, θα μπορούσε να μείνουν στα αδήλωτα, αν δεν τύχαινε το ίδιο βράδυ να διαβάσει ο συγκεκριμένος μεταπτυχιακός φοιτητής το παρακάτω απόσπασμα… 

«Ένα άλλο παράδειγμα της διαφοράς ανάμεσα στους δυο αυτούς τρόπους ζωής, την αυθεντική ύπαρξη δηλαδή ή την κατοχή και κτήση, είναι η άσκηση εξουσίας. Το κρίσιμο σημείο έγκειται στη διαφορά ανάμεσα στο να έχει κάποιος εξουσία και στο να είναι εξουσία. […] Το αν θα κατανοήσουμε την εξουσία και στους δυο αυτούς τρόπους ζωής εξαρτάται επιπλέον από το κατά πόσο θα αναγνωρίσουμε ότι η «εξουσία» είναι ένας πολύ ευρύς όρος με δυο εντελώς διαφορετικές σημασίες: μπορεί να είναι είτε «λογική» είτε «παράλογη» εξουσία. Η λογική εξουσία βασίζεται στην αρμοδιότητα και βοηθά τον άνθρωπο που στηρίζεται επάνω της να αναπτυχθεί. Η παράλογη εξουσία βασίζεται στη δύναμη και ο ρόλος της είναι η εκμετάλλευση του ατόμου το οποίο υπάγεται σε αυτήν. 

Στις πιο πρωτόγονες κοινωνίες, λόγου χάριν στους κυνηγούς και στους τροφοσυλλέκτες, η εξουσία ασκούνταν από τον άνθρωπο ο οποίος αναγνωριζόταν κατά γενική αποδοχή ως ικανός για αυτή την αρμοδιότητα. Οι ιδιότητες που επιβεβαίωναν τη συγκεκριμένη ικανότητα εξαρτιόνταν σε κάθε περίπτωση από τις εκάστοτε ειδικές συνθήκες, αν και γενικά θα λέγαμε ότι συμπεριλάμβαναν σίγουρα την πείρα, τη σοφία, τη γενναιοδωρία, την επιδεξιότητα, το παράστημα, το θάρρος. Όταν οι ιδιότητες επάνω στις οποίες έχει βασιστεί η εξουσία εξαφανίζονται ή εξασθενούν, τότε και η ίδια η εξουσία παίρνει τέλος. 

Το να είναι κάποιος εξουσία δεν βασίζεται αποκλειστικά στην ικανότητά του να εκπληρώνει κάποιεις συγκεκριμένες κοινωνικές λειτουργίες, αλλά βασίζεται εξίσου στην ίδια την ουσία μιας προσωπικότητας η οποία έχει κατακτήσει έναν υψηλό βαθμό ανάπτυξης και ολοκλήρωσης. Τέτοιου είδους άτομα ακτινοβολούν εξουσία και δεν χρειάζεται να δώσουν διαταγές, να απειλήσουν ή να δωροδοκήσουν. Είναι άτομα εξαιρετικά ανεπτυγμένα, τα οποία καταδεικνύουν με την ίδια τους την ύπαρξη –και όχι κατά κύριο λόγο με αυτά που λένε ή που κάνουν- τι μπορούν να γίνουν τα ανθρώπινα όντα. Οι Μεγάλοι Δάσκαλοι Ζωής ήταν εξουσία κατά τον τρόπο αυτόν και, σε έναν χαμηλότερο βαθμό τελειότητας, τέτοια άτομα μπορούν να βρεθούν σε όλα τα μορφωτικά επίπεδα και μέσα στους πιο διαφορετικούς πολιτισμούς. (Το εκπαιδευτικό πρόβλημα περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον άξονα. Αν οι γονείς ήταν και οι ίδιοι πιο ανεπτυγμένοι και περιορίζονταν στο δικό τους επίκεντρο, τότε η αντίθεση ανάμεσα σε μια αυταρχική και σε μια αντιαυταρχική εκπαίδευση μόλις και μετά βίας θα μπορούσε να υπάρχει. Έχοντας ανάγκη μια τέτοια εξουσία, που δεν την έχει κάποιος αλλά είναι, το παιδί ανταποκρίνεται απέναντί της με μεγάλη προθυμία. Από την άλλη, το παιδί αντιδρά εναντίον της πίεσης ή της παραμέλησης ή και του υπερβολικού βομβαρδισμού από γνώσεις, όταν μάλιστα προέρχεται από ανθρώπους, οι οποίοι με τη συμπεριφορά τους δείχνουν ότι αυτοί οι ίδιοι δεν έχουν κάνει την προσπάθεια την οποία περιμένουν από το παδί.) 

Με τη διαμόρφωση των κοινωνιών, οι οποίες βασίζονται σε μια ιεραρχημένη τάξη και είναι πολύ πιο μεγάλες και πολύ πιο περίπλοκες από εκείνες των κυνηγών και των τροφοσυλλεκτών, η εξουσία που στηριζόταν στην ικανότητα και στην αρμοδιότητα αντικαθίσταται από την εξουσία που στηρίζεται στην κοινωνική θέση. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει πως η υπάρχουσα εξουσία είναι απαραίτητα ανίκανη ή αναρμόδια. Σημαίνει όμως ότι πλέον η ικανότητα δεν αποτελεί ένα από τα ουσιαστικά στοιχεία της εξουσίας. Είτε έχουμε να κάνουμε με τη μοναρχία – όπου η εναλλαγή των γονιδίων κρίνει τις ικανότητες- είτε για έναν αδίστακτο εγκληματία που πετυχαίνει να ανεβεί στην εξουσία μέσω δολοφονιών ή απάτης, ή ακόμη, όπως είναι και πιο συχνό στη σύγχρονη δημοκρατία μας, για ηγέτες που εκλέγονται με κριτήριο τη φωτογένειά τους ή την ποσότητα των χρημάτων τα οποία σπαταλούν για την εκλογή τους, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μπορεί ακόμη και να μην υπάρχει καμία πολύτως σχέση ανάμεσα στην ικανότητα και στην εξουσία.

Υπάρχουν όμως σοβαρά προβλήματα ακόμη και στις περιπτώσεις όπου η εξουσία εγκαθιδρύεται στη βάση μιας κάποιας ικανότητας: ένας ηγέτης μπορεί να είναι ικανός σε ένα πεδίο, αλλά ανίκανος σε κάποιο άλλο, λόγου χάριν, να είναι ικανός για να σχεδιάσε έναν πόλεμο, αλλά ανίκανος για τον καιρό της ειρήνης, ή ακόμη, ένας ηγέτης, ο οποίος είναι έντιμος και θαρραλέος στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του, αλλά χάνει αυτές του τις ιδιίτητες μεθυσμένος από τη δύναμη που έχει αποκτήσει. Είναι ακόμη η παρχωημένη ηλικία ή τα προβλήματα υγείας που μπορούν να οδηγήσουν σε παρακμή. Τελικά, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μα ςότι είναι πολύ πιο εύκολο για τα μέλη μιας μικρής φυλής να κρίνουν τη συμπεριφορά ενός ηγέτη, απ’ ό,τι είναι για τα εκατομμύρια των ανθρώπων στο δικό μας κοινωνικό σύστημα, που δεν γνωρίζουν τον υποψήφιο παρά μόνο μέσα από την τεχνητή εικόνα του, την πλασμένη από τους ειδικούς των δημοσίων σχέσεων. 

Όποιες και αν είναι οι αιτίες της απώλειας των προϋποθέσεων για τη διαμόρφωση ικανοτήτων εξουσίας, είναι γεγονός πως στις μεγαλύτερες και περισσότερο ιεραρχικά οργανωμένες κοινωνίες, εμφανίζεται η διαδικασία αλλοτρίωσης της εξουσίας. Η πραγματική ή η υποτιθέμενη αρχική ικανότητα προβάλλεται τώρα στη στολή ή στον τίτλο της εξουσιαστικής αρχής. Και αν η εξουσιαστική αρχή φορά την κατάλληλη στολή ή έχει τον κατάλληλο τίτλο, τότε αυτό το εξωτερικό σημάδι ικανότητας υποκαθιστά την αυθεντική ικανότητα και τις ιδιότητες που σχετίζονται μαζί της. Ο βασιλιάς […] μπορεί να είναι ανόητος, διεστραμμένος, κακός, με άλλα λόγια παντελώς ανίκανος να είναι εξουσία, κι όμως έχει εξουσία. Για όσο φέρει τον τίτλο, υποτίθεται γενικά πως έχει τις ανάλογες ικανότητες. Ακόμη και όταν ο αυτοκράτορας είναι γυμνός, όλοι πιστεύουν ότι φορά όμορφα ρούχα. 

Το γεγονός πως οι άνθρωποι εκλαμβάνουν τις στολές και τους τίτλους ως πραγματικές αποδείξεις της ικανότητας για εξουσία, δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει από μόνο του. Εκείνοι οι οποίοι κατέχουν αυτά τα σύμβολα εξουσίας, όπως και εκείνοι που επωφελούνται από αυτά, πρέπει να φροντίσουν να αμβλύνουν τη λογική, δηλαδή την κριτική σκέψη όσων υπόκεινται στην εξουσία τους ώστε να τους κάνουν να πιστέψουν αυτή την πλαστή πραγματικότητα. Και όλοι μας, αν το καλοσκεφτούμε, γνωρίζουμε τους μηχανισμούς της προπαγάνδας, τις μεθόδους με τις οποίες καταστρέφεται η κριτική σκέψη και πώς ο ανθρώπινος νους αποχαυνώνεται με στερεότυπα, πώς ακόμη οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τον λόγο επειδή έγιναν εξαρτημένοι από άλλους και απώλεσαν την ικανότητα να εμπιστεύονται τα μάτια τους και την κρίση του. Η πλαστή πραγματικότητα, στην οποία πιστεύουν, πλέον τους τυφλώνει απέναντι στην αληθινή πραγματικότητα. 

[…] Η κατανόησή μας επάνω στην ποιότητα της γνώσης μπορεί να γίνει βαθύτερη μέσα από την επαφή με στοχαστές, όπως ο Βούδας, οι Εβραίοι προφήτες, ο Ιησούς, ο Μάιστερ Έκχαρτ, ο Σίγκμουντ Φρόιντι και ο Καρλ Μαρξ. Σύμφωνα με τη δική τους κοσμοθεωρία, η γνώση αρχίζει με τη συνειδητοποίηση του πόσο απατηλές είναι οι κοινές μας αντιλήψεις, υπό την έννοια ότι η δική μας εικόνα για τη φυσική πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στο «όντως πραγματικό». Από αυτήν κυρίως την άποψη, ο περισσότεροι άνρθωποι είναι κατά το ήμισυ ξύπνιοι και κατά το ήμισυ ζουν μέσα σε ένα όνειρο, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι τα περισσότερα από όσα θεωρούν αληθινά και αυτονόητα δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, η οποία οφείλεται στην επιρροή της κοινωνίας μέσα στην οποία ζουν. Η γνώση επομένως ξεκινά με την κατεδάφιση της ψευδαίσθησης, με την απαλλαγή από αυτήν. Γνώση σημαίνει να διαπερνάς την επιφάνεια για να φτάνεις στις ρίζες και να συλλαμβάνεις τις αιτίες. Γνώση σημαίνει να βλέπεις τη γυμνή πραγματικότητα. Γνώση δεν σημαίνει πως κατέχεις την αλήθεια, αλλά πως μπορείς να διαπερνάς την επιφάνεια και να προσπαθείς δραστήρια και με κριτική σκέψη να πλησιάζεις όσο πιο κοντά στην αλήθεια μπορείς.» 


(απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο «Να έχεις ή Να είσαι» του ανεπανάληπτου και βαθυστόχαστου Erich Fromm, των εξαιρετικών εκδόσεων ΔΙΟΠΤΡΑ και της σπουδαίας μετάφρασης της Ουρανίας Τουτουντζή, 2016, σελ. 66-71, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)



Υ.Γ.: Το γεγονός ότι τα δυο περιγραφέντα συμβάντα, αφορούν άτομα που ασχολούνται με τα Οικονομικά της Υγείας, το αφήνω ασχολίαστο... Ελπίζω και εσείς.


Όπου αστειεύεται ο Λίχτενµπεργκ, κρύβεται ένα σοβαρό ζήτηµα...



Σήμερα συνειδητοποίησα γιατί πάντα μου άρεσαν οι λεπτές...

"Το λιγνό κορμί αρέσει, επειδή στη συνουσία εφάπτεται καλύτερα και κάνει πιο πολλά κουνήματα..."

(σελ. 31, "Νίκος Δήμου ο μοναχικός πολυπράγμων", εκδ. Μουσείου Μπενάκη, 2015)

Και αν σας ακούγεται χυδαία αυτή η δήλωση, εγώ τη βρίσκω άκρως περιγραφική της έντασης του φαινομένου, καθώς τονίζει την έννοια του συντονισμού, της κίνησης, της ένωσης των δυο κορμιών. Αυτό, που είναι εξάλλου και το ζητούμενο της υπόθεσης!

Και αν εξακολουθεί να σας ακούγεται χυδαία, αναλογιστείτε ποιος το έχει πει: ο κύριος Λιχτενμπεργκ, ένας από τους πιο προβληματισμένους στοχαστές του Διαφωτισμού, που συνέβαλαν στη σύλληψη της έννοιας του ηλεκτρισμού (ο ηλεκτρισμός αποτελεί ουσιαστικά κίνηση των ετερώνυμων φορτίων, δηλαδή των αντίθετων - όποια ομοιότητα με τα δυο φύλα και τον ηλεκτρισμό που αναπτύσσεται ανάμεσά τους, απλά τυχαία...). Εδώ, θα βρείτε και κάποιους ακόμα αφορισμούς του. 



Αν η ουσία λοιπόν, της ζωής κρύβεται στην κίνηση,
η συν-ουσία, εγκολπώνεται στη συν-κίνηση (συγκίνηση)...


Και αν η Κίνηση, ο Ηλεκτρισμός και ο Συντονισμός, 
χρησιμοποιήθηκαν ως Φυσικά μεγέθη,
είναι γιατί εμπεριέχονται και ενσαρκώνονται σε ένα άλλο Φυσικό μέγεθος, 
τον Έρωτα.