Γίγαντες σμιλεύουν τα διαμάντια

 

Ανάδειξη διαμαντιού από το παρελθόν, κάπου εκεί ανάμεσα όταν το νανούρισμα (του νου) γίνεται φτερούγισμα (της ψυχής και των ονείρων)...

Γίγαντες σμιλεύουν τα διαμάντια με ευγένεια αγιορείτικη...

"Το νανούρισμα της Μαριάννας"

Στίχοι: Νικηφόρος Βρεττάκος

Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Ερμηνεία: Πάνος Μπούσαλης

"... δεν θα το ξανάιδω πια..."

Κανένας δεν σε φτάνει

Είναι φαινόμενο. Είναι ο πρώτος με διαφορά. Διαφορά ήθους.

Είναι Φαινόμενο λάμψης, ταπεινότητας, σεβασμού, αφοσίωσης, πίστης.

Είναι απόδειξη ότι το όνειρο μπορεί να γίνει μαγεία με υπομονή, δουλειά και στόχευση.

Είναι και έμπνευση. Για όλους μας.

Εύγε μεγάλε Γιάννη!

 

 (αγνοείστε την Κασιώνη και απολαύστε την ευγενική και θυμόσοφη προσέγγιση του Γιαννάκη, Γιάννης-Γιαννάκης, κοντά είναι αυτά τα ήθη...)

Σωστά το είπε ο άλλος μεγάλος της παρέας μας Πάνος:

"Κανένας δεν σε φτάνει"

Στίχοι, Μουσική: Πάνος Μπούσαλης

(άλλη μια κολώνα των αξιών στην ανθρώπινη Ιστορία)

Τα προηγούμενα χιλιόμετρα ή τα μετά;

Οι αποστάσεις... 

Καθορίζουν τους δρόμους...

Και εκείνοι με τη σειρά τους, 

τις αντοχές...

Οι αποστάσεις...

Ορίζουν τους μόνους...

Και εκείνοι με τη σειρά τους, 

τις εποχές...

Τι και αν απέχουν έτη φωτός μεταξύ τους;

αρκεί να φαίνονται τόσο κοντά...

Μηλίτσα φορτωμένη, μίλα μου,

στο τέλος τι απομένει...;

Τα προηγούμενα χιλιόμετρα ή τα μετά;

"Τα δυο αστέρια"

Μουσική: Σπύρος Αραβανής - Πάνος Μπούσαλης 

Στίχοι: Σπύρος Αραβανής 

Ερμηνεία: Πάνος Μπούσαλης 

 

"Μηλίτσα Φορτωμένη"

Στίχοι: Στάμος Μαρίνος, 

Μουσική: Στάμος Μαρίνος 

Ενορχήστρωση-Ερμηνεία: Πάνος Μπούσαλης 

Μετα-ποίηση

 

Σε εποχές δύσκολες, που μόνο καλοκαίρι δεν θυμίζουν...

Κάποιοι εξακολουθούν να περνούν από τη χαραμάδα, σαν το φως που θα βρει τρόπο να μην φυλακιστεί...

Σε εποχές μετα-νεωτερικότητος, 

     χωρίς κατεύθυνση ή σκοπό ξεκάθαρο, χωρίς οικουμενικότητα 

     ουμανιστικών πεποιθήσεων, 

Σε εποχές που η ποίηση χάνεται και γίνεται μετα-ποίηση 

     αναμασημένη χιλιοειπωμένων ιδεών,

     χωρίς καινούργιο ύφασμα, χωρίς μετάξι, χωρίς στόχευση,

Κάποιοι εξακολουθούν και χαράζουν στην πέτρα της Ιστορίας και να αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα.

Άλλοι ορθώνουν το ανάστημά τους κάτω από το φως της ημέρας, και άλλοι στρέφουν το βλέμμα τους κάτω από το φως του φεγγαριού. Οι πρώτοι ίσως είναι πιο ευνοημένοι από τους δεύτερους. Οι πρώτοι προχωρούν και απέναντί τους έχουν το φως. Οι δεύτεροι προχωρούν και απέναντί τους έχουν το σκοτάδι. Οι πρώτοι ίσως γνώρισαν μόνο αποδοχές. Οι δεύτεροι ίσως μόνο αρνήσεις. Και οι δυο κατηγορίες όμως, προτάσσουν το πνεύμα τους σθεναρά πριν την άλωση της ύλης τους. Και οι δυο κατηγορίες, έχουν τη γαλήνη του ασκητή που είτε προχωρά προς το φως είτε προς το σκοτάδι (ποιος το ξέρει άραγε προς τα πού πάνε;), διαφαίνεται η ηρεμία στο πρόσωπό τους και στη φωνή τους. Ανεπιτύδευτη. Αυτόνομη. Αυτόχειρ.

Και οι δυο κατηγορίες, σε κάθε πανδημία εμπρός, πρώτοι ρίχνουν τις μάσκες, πρώτοι ρίχνονται χωρίς αντισώματα στην απειλή της καρδιάς τους. Για την εμπειρία. Για την αναζήτηση. Για την αλήθεια. Για το γαμώτο.

Προοπτική μελέτη 1: μπρος, μόνο μπρος!

Κάποιες φορές ο δρόμος που βαδίζεις σε βγάζει σε αδιέξοδο. Τότε, πρέπει να τα αλλάξεις όλα. Όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Ό,τι ήξερες δεν ευδοκιμεί στις νέες συνθήκες. Ακόμα και το δεξιά-αριστερά χάνει τον προσανατολισμό του, στην παραζάλη των καιρών και πρέπει να αναθεωρήσεις το προς τα πού οδηγάς.

Αυτές τις φορές πρέπει να τα αλλάξεις όλα.

Κάποια όμως πράγματα δεν αλλάζουν. Ή για να το πούμε πιο σωστά, αυτά τα πράγματα σε έχουν ήδη αλλάξει -πρώτα αυτά- προ πολλού και σε έχουν διαμορφώσει. Είναι όλα εκείνα που έχουν σμιλεύσει την ψυχή σου, την προσωπικότητά σου και πλέον σε ακολουθούν, είτε το θέλεις είτε όχι. Αυτά τα πράγματα, είναι η ύπαρξή σου, είσαι ΕΣΥ. Ό,τι και να πετάξεις λοιπόν, από μια βάρκα που μπατάρει σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην πνιγείς, πάντα κάτι μένει, επιμένει και σε ακολουθεί πιστά. Είναι το ΕΙΝΑΙ σου, που συντίθεται από το ΕΙΝΑΙ όλων εκείνων που έζησες έως τώρα -αν έζησες βεβαίως-, καθώς και όλων εκείνων των ανθρώπινων μορφών που διασταυρώθηκαν με τη δική σου και έσκαψαν το πρόσωπό σου, μαζί και την ψυχή σου.

Όλα και αν τα αλλάξεις, αυτές τις φορές, θα μένει ο πυρήνας σου, η ουσία σου. Μάλιστα, να εύχεσαι να τα αλλάξεις όλα, ώστε να έρθεις πιο κοντά σε αυτόν τον πυρήνα, και να πετάξεις όσα περισσότερα δικά σου μπορείς, ώστε να βρεις τον δικό σου εαυτό. Κοινώς, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη. Για όποια Ιθάκη. Για την Ιθάκη του καθενός. Για μιαν Ιθάκη, γενικώς και αορίστως, αφού έτσι και αλλιώς η Ιθάκη από τον αόριστο έρχεται και μας δείχνει το δρόμο προς τα μέλλοντα, σε μια προοπτική μελέτη του εαυτού μας, συγκρινόμενου με τον εαυτό που θα θέλαμε να έχουμε (control). Και σημασία σε αυτή τη μελέτη δεν έχει ο προορισμός (το αποτέλεσμα), αλλά η διαδρομή, η πορεία, το "follow-up" (το "ακολούθησε με ψηλά" το κεφάλι).

Ό,τι σου μένει, πρέπει να χωρά σε ένα δισάκι. Όλα τα υπόλοιπα να εύχεσαι να τα έχεις δώσει απλόχερα πριν ακόμα νυχτώσει και σαν πλαγιάσεις να πεις στο Μορφέα που έρχεται: "δεν κράτησα τίποτα για μένα". Αυτό, θα είναι η μεγαλύτερη αλλαγή για σένα και η μεγαλύτερη πληρωμή σου.

Όλα για μιαν Ιθάκη, λοιπόν.

Για μιαν Ιθάκη

Στίχοι: Δημήτρης Λέντζος

Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Εκτέλεση: Πάνος Μπούσαλης

Εξαιρετική εκτέλεση.

Κιτρολεμονιά

Είναι συγκινητικό να γνωρίζεις άξιους καλλιτέχνες συντοπίτες σου, εκεί που δεν το περιμένεις... Και ειδικά σε συνθήκες πολέμου που ζούμε καθημερινά.

Και τότε, βλέπεις ξεκάθαρα, ότι κάποιοι, σταδιακά, με υπομονή και σύνεση, συνεχίζουν το δρόμο που χάραξαν προγενέστεροί μας... Σε αυτούς χρωστάμε τα πάντα. Αυτών είμαστε άξιοι συνεχιστές. Αυτοί μας έμαθαν να γεμίζουμε της ψυχής μας τα ρουθούνια με κιτρολεμονιά, να ρουφάμε κάθε στιγμή και να αναζητάμε την ελπίδα. Αυτοί, που δεν τους προσφέρθηκε τίποτα απλόχερα, αυτοί που πάλεψαν για τα πάντα, ακόμα και για το ίδιο το τίποτα, με τα γυμνά τους χέρια και τα λασπωμένα πόδια.

Σε αυτούς, που δεν είχαν τίποτα στη ζωή τους, χρωστάμε τα πάντα της δικής μας της ζωής.

Και κάποιοι αυτό το χρέος, το κάνουν πράξη.

Απολαύστε τι εννοώ (ανοίξτε μάτια, αυτιά και ρουθούνια, διάπλατα):

"Κιτρολεμονιά"

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική, Ερμηνεία: Πάνος Μπούσαλης