Αν ήθελα να...

Αν ήθελα να δηλώσω με μια φράση το τί είμαι τώρα πια που μεγάλωσα, θα ήταν σίγουρα:

"ένας Ανθρωπολόγος που κάνει την επιτόπια έρευνά του και τη συμμετοχική του παρατήρηση, στην κοινωνία των Ιατρών".

Βέβαια πώς γίνεται να αποδέχομαι την πρώτη ιδιότητα (του Ανθρωπολόγου) χωρίς να έχω, ακόμα τουλάχιστον, τον αντίστοιχο τίτλο-πτυχίο, και να απαρνούμαι τη δεύτερη ιδιότητα (του Ιατρού) για την οποία μάλιστα έχω ήδη τον τίτλο-πτυχίο, αυτό είναι ένα πολύ περίεργο αλλά και πολύ ελληνικό, φαινόμενο, κατά το οποίο ως γνωστόν, ό,τι δηλώσεις είσαι, σε αυτόν τον κόσμο. Εξάλλου, από μόνη της μια τέτοιου είδους συμπεριφορά, είναι ένα αμιγώς ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας, κάτι που κάνει πιο εμφανή τη διάθεσή μου να Ανθρωπολογίζω, παρά να Ιατρίζω.

--------------------------------------

Αν ήθελα να προεκτείνω τη σκέψη μου και να δηλώσω με μια φράση το ποιο είναι το συμπέρασμά μου από τη συμμετοχική μου παρατήρηση τόσων χρόνων, ανάμεσα στο σινάφι των ιατρών, θα ήταν σίγουρα:

"πιο νοσηρή κοινωνία από αυτή των Ιατρών, δεν υπάρχει".

Και αν μια κοινωνία ανθρώπων, που δημιουργήθηκε, γαλουχήθηκε με μοναδικό σκοπό της και τελικά ορκίστηκε να βοηθήσει και να εξυγιάνει τις άλλες κοινωνίες, είναι η ίδια η πιο νοσηρή από όλες τις άλλες, τότε αντιλαμβάνεστε πόσο μπερδεμένα και ανάστροφα είναι τα πράγματα; Με άλλα λόγια, μπορείς να έχεις ορθή παροχή υγείας, όταν βάζεις έναν αρρωστημένο να είναι ο ιατρός; Τί να πεις τότε για τον δικαστικό που πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι κλέφτης ή για τον πολιτικό ότι δεν εξουσιάζει;

-------------------------------------

Αν ήθελα να συμπεράνω κάτι, είναι ότι αυτό το blog, έχει καταναλώσει πολύ ενέργεια για θέματα Ιατρικής και Ανθρωπολογίας, και ελάχιστα για θέματα Αστρονομίας και Αστροπαρατήρησης, ως, από του τίτλου του, θα όφειλε. Όλο αυτό έχει κουράσει αφάνταστα. Και πού έβγαλε τελικά; Να χτυπιέμαι ότι είμαι κάτι που στην ουσία δεν είμαι και να μην είμαι κάτι που πολλοί πιστεύουν ότι είμαι... Κοινώς, σε σύγχυση! Αλλά και αυτό είναι ένα ακόμα ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό των κοινωνιών. Φαίνεται όμως, ότι έχει πέσει πολύ Ανθρωπολογία στο τραπέζι και μπαφιάσαμε...!


Λέω λοιπόν, από τούδε και στο εξής, να σταματήσουμε να κοιτούμε άλλο τα γήινα με τα οποία ΔΕΝ ΒΓΑΖΩ ΠΛΕΟΝ ΑΚΡΗ, και να αρχίσουμε ένα όμορφο διαστρικό ταξίδι, εκεί όπου φαίνεται ότι επικρατεί μόνον η τάξις και η ηθική... Πού αλλού φυσικά; Στον απύθμενο Ουρανό!


Το ερώτημα όμως που εξακολουθεί να με απασχολεί και είναι κομβικής σημασίας για την ερμηνεία των εξωγήινων πληροφοριών, είναι από πού θα κοιτούμε αυτά τα εξωγήινα φαινόμενα, από γήινη ή εξωγήινη θέση;!

Λογική των μικρών βημάτων ή τρέλα των μεγάλων τραυμάτων;

Μεγαλώνεις. Και όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και η αβεβαιότητά σου. Και μαζί με αυτήν και η ανασφάλειά σου. Και πάντα, μαζί με αυτήν, τα ατελείωτα ερωτηματικά σου. Αναπόφευκτα, μαζί με αυτά, τέλος, μεγαλώνουν και τα ασθενικά αντανακλαστικά σου.

Και αναρωτιέσαι: πού βγάζει αυτό το κοσμικό ταξίδειον; Άλλα θέλει η καρδιά σου και άλλα η γειτονιά σου...

Σου φωνάζουν γύρω σου, ότι σημασία έχουν τα μικρά βήματα και οι μικρές αλλαγές. Κάνε τώρα σου λένε, τον μαλάκα και σε καμιά 50αριά χρόνια που θα έχεις το πάνω χέρι και τις δυνατότητες, θα αλλάξεις τα πράγματα και θα τα κάνεις όπως εσύ τα θες... Δες την ομορφιά που μπορεί να σου προσφέρει η καθημερινή τριβή, έχει και αυτή τη χάρη της. Μικροπράγματα, αλλά αυτά μπορείς να πετύχεις σήμερα. Λένε. 

Αν διάλεγα μια φωτογραφία για να απεικονίσω αυτά τους τα λόγια, θα ήταν τούτη, δηλώνοντας τη λογική των μικρών βημάτων, που τελικά θα μας οδηγήσουν κάποτε στο μέλλον, σε όμορφους σχηματισμούς ζωής, που ούτε καν τους φανταζόμαστε τώρα, αλλά που με υπομονή και σκληρή δουλεία (ο τόνος δεν είναι λάθος) θα επιφέρει καρπούς:

(φωτό από τα βήματά μου, από το όχημά μου, από τις ροδιές μου)

Αν όμως διάλεγα και μια φωτογραφία για να απεικονίσω τις σκέψεις μου, οι οποίες σχηματίζονται από την τρέλα των μεγάλων τραυμάτων (αυτών που αποκτούν όσοι τρακάρουν την κεφάλα τους στον τοίχο της αδιαφορίας και της καθημερινής εγκληματικής μαλακίας της κοινωνίας μας και όσοι δεν μπορούν να κάνουν γαργάρα την πουστιά και την παγαποντιά, καθώς γαργάρα μπορείς να κάνεις μόνο με το γάργαρο καθαρτικό νερό), θα ήταν σίγουρα η παρακάτω φωτογραφία, που κάθε μέρα αντικρίζω από το παράθυρο του σπιτιού μου, και με καλεί να δρασκελίσω εκείνα τα χώματα, να σκαρφαλώσω σε εκείνες τις κορφές, να βουτήξω το μέτωπο να δροσιστεί σε εκείνα τα κρουσταλλένια ύδατα...

(φωτό από τα πρωινά όνειρά μου)

Μεγαλώνοντας, νοιώθω ότι για να παραμείνεις εντός αυτής της κοινωνίας, πρέπει να διαλέξεις την πρώτη επιλογή, αυτή των μικρών βημάτων. Η εναλλακτική των μεγάλων βημάτων, σε οδηγεί αρχικά σε μεγάλα τραύματα και τελικά στην τρέλα (η λαϊκή περιπαιχτική -απολαυστικότατη- παράδοση μας, το λέει πιο απλά και κατανοητά ως εξής: "όσοι πηδάν πολλά παλούκια τους μπαίνουνε στον ... !"). Αν λοιπόν το τίμημα για να μεγαλώσεις και να παραμείνεις μέλος αυτής της κοινωνίας, είναι να χάσεις την ενεργητικότητά σου και την τρέλα σου, τότε τι νόημα έχει η ζωή; Αν η ζωή είναι μια υπερπροστατευμένη αποπνικτική φυλακή, χωρίς τη φυσικότητα της ελευθερίας, τότε ποια η αξία της;

Και τέλος, αν μεγαλώνοντας, βασανιζόμαστε περισσότερο με τέτοιου είδους ερωτήσεις, γιατί να μεγαλώνουμε;

(R)if,if,i(f)...

Κάποτε σε ένα ταξίδι μου στο Παρίσι, επι-σκεπτόμενος το μουσείο του Λούβρου και ανα-λογιζόμενος την αξία όλων των ελληνικών εκθεμάτων και τους λόγους που βρίσκονται εκεί, ρωτάω με ευγένεια τους υπάλληλους στη γραμματεία του μουσείου: 

"Finally, what is History? Making or Taking?"

Φυσικά δεν πήρα καμία σοβαρή απάντηση, παρά μόνο το μειδίαμα τους...

Το συμβάν μου ήρθε στο μυαλό σήμερα, διαβάζοντας αυτό το άρθρο και ενθυμούμενος την ταινία του Γάλλου Ζυλ Ντασέν "Ριφιφί"...

Οι δυο όψεις του νομίσματος...

Βλέπω τυχαία το εξής βίντεο, που μιλά για τη δύναμη της ευπάθειας και λέω από μέσα μου, "έχει δίκαιο η ομιλήτρια, τα πράγματα δεν είναι τελικά τόσο μαύρα...".

Βλέπω εν συνεχεία, ξανά τυχαία, το εξής βίντεο, που μιλά για την άλλη πλευρά της ευπάθειας (σταθείτε στο σημείο 46':21''), αυτή που σε λιώνει, αυτή που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, αυτή που μόνο μαύρη μπορεί να φαίνεται... και λέω από μέσα μου, "μαύρη μαυρίλα πλάκωσε...".

Είναι οι δυο όψεις του δικού μας νομίσματος, (του ευρώ!). Είναι αυτή η ευπάθεια, ευθραυστότητα μου αρέσει να την ονομάζω καλύτερα, που ανάλογα με τη διάθεση που την προσεγγίζεις, τη μια φαίνεται ζωογόνος και την άλλη θνησιγόνος... Συνεπώς, το μπαλάκι πέφτει πάλι σε εμάς, και στο πώς προσεγγίζουμε τα πράγματα. Αυτό είναι και η μόνη μας άμυνα εξάλλου - ο εαυτός μας.

Παραμύθια, Ιστοριούλες, για παιδιά και για γριούλες...

Κάτι τελευταίο, ή ίσως κάτι αρχικό... Κάτι που ίσως πιο σωστά, ενώνει το αρχικό με το τελευταίο σε έναν ακροτελεύτιο του σύμπαντος, ιστορικό χορό... Κάτι που κάνει τον μύθο, τις ιστοριούλες, τα παραμύθια και την Ιστορία, να μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι πολύχρωμο.

Αναδημοσιεύω ένα mail όπως ακριβώς μου ήρθε. Δεν ξέρω ποιος είναι ο συντάκτης του, αλλά μου άρεσε (διατηρώ τις επισημάνσεις με τα κεφαλαία όπως ακριβώς θέλησε ο συντάκτης του):


"Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν. Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ. 

Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.

Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ. 

ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τίμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.

Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ. Η λέξη μιλά από μόνη της. Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου. 

Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ. Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής. 

Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ! 

Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ. Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ! 

Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη! Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε. Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό. ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!"

Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα. Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος. Γι' αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων!

Μαθήματα (μελλοντικής) Ιστορίας

Χωρίς σχόλια και χωρίς πολλά λόγια, διαβάζω το κάτωθι άρθρο.

Και αναρωτιέμαι: σε τι είπαμε τελικά ότι αποσκοπεί η Ιστορία;



Υ.Γ.: Κάπου εδώ όμως, αυτή η μίνι σειρά σεμιναριακών μαθημάτων, φτάνει στο τέλος της. Δεν έχει λόγο συνέχειας, καθώς, δεν κατάφερε να ανοίξει νέους δρόμους. Ανακόπηκε από το μιξ γκριλ... αρχαίο πνεύμα αθάνατον! Κάπου εδώ ίσως κολλάει και το ανεπανάληπτο άσμα: "Ιστορία μου, Αμαρτία μου..."

Μαθήματα (διαστρεβλωμένης) Ιστορίας

Κάποιες φορές, νιώθεις ένα σφίξιμο στο λαιμό, και δεν μπορείς να το διαφοροδιαγνώσεις αν είναι οξύ στεφανιαίο σύνδρομο ή η αδικία που σε πνίγει... Όπως και να έχει πάντως, και τα δυο προέρχονται και δυστυχώς αφορούν, την καρδιά σου.

Η Ιστορία είναι ένα μεγάλο -ίσως το μεγαλύτερο κατ' εμέ- χωνευτήρι γεγονότων και απόψεων. Ο μεγαλύτερος αχταρμάς (τουρκική λέξη παρακαλώ) που μπορεί να δημιουργηθεί, διότι η Ιστορία μόνο δημιουργείται παρακαλώ, δεν βιώνεται. Η Ιστορία αφορά το παρελθόν, ποτέ το παρόν, και χρησιμοποιείται για το μέλλον. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της και αυτή είναι η μοίρα της, κατά την οποία αναγράφεται η μοίρα των ανθρώπων, μοιραία όμως αναγράφεται από... ανθρώπους.

Μέσα της, ανακατεύει σκοπούς, ιδέες, αντιλήψεις, διαφορετικές προσλαμβάνουσες και διαφορετικά οφέλη, όλα όμως αυτά κάτω από την ίδια σκέπη: της ανάγνωσης, ποτέ της βίωσης. Διότι, αφαιρώντας την έννοια της βίωσης από ένα γεγονός, αφαιρούμε το μισό γεγονός.

Ο Μακεδονικός Αγών, ήταν ένας αγώνας να μην αποκαλυφθούν όλες οι βαρβαρότητες, όμοιές της δεν ξέρω αν υπήρχαν άλλοτε στην Ελλάδα.

Μια ανατρεπτική αναφορά εκείνης της εποχής, την οποία βρίσκω αρκετά ενδιαφέρουσα, βρίσκεται εδώ. Πολλοί, μπορεί να θυμώσετε, άλλοι να ξενερώσετε και άλλοι να πληγωθείτε εθνικά. Όλοι σας θα έχετε δίκιο. Διότι, ξέρετε τι κατάλαβα από αυτό -και από άλλα παρόμοια- άρθρα; Είναι σε τραγική κατάσταση όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που στην πλάτη τους παίζονται κατά καιρούς τα ξεδιάντροπα αυτά παιχνίδια της συγχρονικής τους Ιστορίας -την οποία αυτοί την εκλαμβάνουν ως παρόν- από κάποια κέντρα εξουσίας. Μα είναι και σε ακόμα πιο τραγική κατάσταση όλοι εκείνοι οι μεταγενέστεροι τους, που διδάσκονται διαστρεβλωμένα τα παιχνίδια του ψέματος, συντηρώντας τον ύπνο του δικαίου...

Οργή μόνο με πιάνει τόσο για τη συγχρονική με τα γεγονότα κοροϊδία, όσο και για τη συντηρούμενη εις τους αιώνας των αιώνων... Αλλά αυτό είναι τελικά η Ιστορία: συλλογή από ιστοριούλες, που ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να τις τοποθετήσει σε μια σειρά. Και αν κάποιοι θαρραλέοι τολμήσουν να παίξουν το παιχνίδι της και όρθωσαν το ανάστημά τους εμπρός της με σκοπό να την αλλάξουν, είναι αυτοί που "ο κόσμος τους έλεγε τρελούς", που "περπατούν στα σκοτεινά", που "δεν θα αλλάξουν ποτέ αυτόν τον κόσμο", που "τους κρεμούν τη ρετσινιά του ρομαντικού"... Είναι αυτοί που τόλμησαν συνειδητά να φωνάξουν στην Ιστορία: "Σε ακολουθώ μωρή ρουφιάνα...", όπως ο Χριστός δέχτηκε να ακολουθήσει την δική του προσωπική Ιστορία και να ανέβει στο βουνό της Εσταύρωσης.

Για όλους αυτούς λοιπόν, που προσπάθησαν να ξεσκεπάσουν του κόσμου τα μυστικά, παραθέτω παρακάτω, δυο αποσπάσματα από το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα "Τα Μυστικά του Βάλτου":



"Ο Αποστόλης βρέθηκε ξαπλωμένος πλάγι στον Περικλή. Τον ρώτησε: 
‐Ο αγώνας του ʹ21, όπου έχασε το χέρι του o παππούς σου, ήταν έτσι άγριος σαν το δικό μας; Συλλογισμένος αποκρίθηκε ο Περικλής: 
‐Ήταν και αυτός άγριος αγώνας, μα νομίζω πως τούτος είναι χειρότερος. 
‐Γιατί; 
‐Εκεί ήταν πόλεμος. Εδώ είναι δολοφονίες."



"‐Δεν έφερα άντρες μαζί μου, αποκρίθηκε ακατάδεχτα ο Άγρας. Συμφωνία μου με το βοεβόδα Ζλατάν ήταν να έλθομε και οι δυο μονάχοι. Μα πού είναι o Ζλατάν; Γιατί δεν είναι δω; 
Οι δυο κομιτατζήδες αντάλλαξαν μια ματιά, και με κολακείες και καλά λόγια τον προσκάλεσαν να καθίσει να ξεκουραστεί. 
‐Δεν έχω ανάγκη από ξεκούραση; αποκρίθηκε o Άγρας. Ήλθα να δω τον Ζλατάν, και ο Ζλατάν δεν είναι δω. Γιατί; Τι περιμένει για να έλθει; 
Μπερδεμένος, μπουρδουμπίζοντας, άρχισε ο ένας Βούλγαρος να δίνει εξηγήσεις. Μα ο δεύτερος τον διέκοψε. 
‐ Πώς να έλθει ο βοεβόδας μόνος και άοπλος εδώ, όταν οι Έλληνες αντάρτες είναι τόσο κοντά; ρώτησε. 
‐Έλληνες αντάρτες; Είμαι μόνος με τούτους μου τους οδηγούς, αποκρίθηκε ο Άγρας. 
‐Και το σώμα σου; Ένα μέρος δεν είναι στη Νιάουσα; Και άλλο δε φυλάει κατά το Παλιοχώρι; Και άλλοι άντρες δεν είναι σκορπισμένοι εδώ κι εκεί, γύρω μας; Μια πιστολιά να ρίξεις, θα ορμήσουν όλοι να αιχμαλωτίσουν το βοεβόδα!... 
Με οργή τον διέκοψε ο Άγρας. 
‐Είστε άτιμοι και δόλιοι εσείς, και κατά τον εαυτό σας κρίνετε τους αντιπάλους σας! αποκρίθηκε. Εγώ ένα λόγο έχω, και το λόγο μου τον έδωσα του Ζλατάν, να έλθω μόνος να συνεννοηθώ μαζί του. Εκείνος γιατί δεν ήλθε; Πού είναι; 
‐Ήλθε. Μα μας ειδοποίησαν πως σώματα ελληνικά φυλάγουν γύρω στο δάσος. Κι έμεινε παραπέρα, όπου σε περιμένει. 
‐Παραπέρα, ε;... Σε μέρος ασφαλισμένο, ε;... είπε κοροϊδευτικά ο Άγρας. Πηγαίνετέ με, λοιπόν, εκεί που κρύβεται. Δεν τον φοβούμαι εγώ. Ελληνομακεδόνας εγώ, δε φοβούμαι να περιδιαβάσω τα βουνά και τους λόγγους μας, να συνεννοηθώ με άλλο Μακεδόνα, ας είναι και αντίπαλος! Οδήγα μας εσύ. Σε ακολουθούμε!"

Μαθήματα (αποκρυμμένης) Ιστορίας

Κάποτε ξεκίνησε μια προσπάθεια να σκάψουμε προς τα μέσα μας, τα πολύ βαθιά μας, και έτσι ίσως βρούμε το ν(ο)ήμα που μας συνδέει με το παρελθόν, όχι για να πούμε ότι απλώς βρήκαμε το παρελθόν, αλλά για να μπορέσουμε μέσα από αυτή τη διαδικασία να προσεγγίσουμε με ορθότερους όρους και διεκδικήσεις το μέλλον.

Κάποτε, κάποιοι πήραν τσαπιά και ξεκίνησαν να σκάβουν. Με αγάπη για τα χώματά τους, με ενθουσιασμό μικρού παιδιού, με χαρά ενός αναλφάβητου που μαθαίνει τα πρώτα του γράμματα... Συνέχιζαν να βρίσκουν και να αποκαλύπτουν...

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, η Γης αυτή που την πατούμε, έχει καταγράψει τις πρώτες της λέξεις και τις πρώτες της σελίδες. Πολύ διαφορετικές βέβαια, από εκείνες τις σελίδες στα σχολικά εγχειρίδια. 

Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα (λοιπές πληροφορίες εδώ):

Και δυο ακόμα στοιχεία, έτσι για να γουστάρουμε προπαγάνδα:

1. Τα σχολικά βιβλία και όλα τα συμπαρομαρτούντα αυτών, μιλούν για τους βάρβαρους Δωριείς, που κατέβηκαν από τα βόρια και ισοπέδωσαν κάπου στα 1100 πΧ τους πάντες και τα πάντα. Σήμερα, κάποιοι ίσως έχουν ισχυρές αντιρρήσεις επ' αυτού... Η μόνη κάθοδος που μπορώ εγώ πάντως να διαπιστώσω, είναι αυτή της Αλήθειας... Ποιος άραγε επωφελείται από όλο αυτό;

2. Η παρακάτω εικόνα, απεικονίζει εύρημα στην Αιανή Κοζάνης, που αναπαριστά μια τυπική μακεδονίτικη οικογένεια της εποχής. Αυτή, η εικόνα στολίζει τα σχολικά εγχειρίδια των μαθητών Δημοτικού της FYROM, ως εικόνα των προγόνων τους, και επίσης κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου ως απόκτημα της Γαλλίας. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω, είναι ότι κάποιοι χτυπούν τον θεσμό της ελληνικής οικογένειας, ήδη από πολύ παλιά. 

Μαθήματα (χαμένης) Ιστορίας

"Τούτο μάλιστα συμφέρει, να σας πως ειλικρινώς,

Κ΄ εις εσάς απλώς τους δύο, κ΄ εις τους Έλληνας κοινώς, 

Όταν είμεσθ΄ ενωμένοι, κ΄ η Ελλάς ευδοκιμεί,

Και καμμία δεν την βλάπτει, εχθρική επιδρομή.

Όταν δε διαιρημένοι, τότε πλέον και αυτή,

Είναι αδύνατη, και τότε ο καθένας την πατεί."

Απόσπασμα από ποίημα του Αθανασίου Χριστόπουλου

(αξίζει να δείτε όλο το βίντεο)

Μαθήματα Αστρονομίας

"Φεγγάρι αν είσαι λαμπερό"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία, Απογείωση:

Μάρκος Βαμβακάρης

Χιλιάδες χρόνια στα ψηλά, συντρόφους έχεις τ' άστρα, 
απόφευγέ τηνε τη γη, γιατί ΄ναι ξελογιάστρα, 
ποτέ μη θες φεγγάρι μου, ανθρώπους να γνωρίσεις, 
γιατί τα βάσανα της γης και συ θα τ' αποκτήσεις. 

 Ανθρώπου μάτι μη σε δει, φεγγάρι μου να ζήσεις, 
γιατί αν είσαι λαμπερό, χωρίς να θες θα σβήσεις, 
κάτσε στην ησυχία σου, και μες στην μοναξιά σου, 
όλοι της γης ζηλεύουνε, να δούνε τα καλά σου. 

 Παρτίδες με τους άνθρωπους, στο λέγω μην ανοίξεις, 
γιατί σκληρά θα πληγωθείς και θα μετανοήσεις, 
οι άνθρωποι είναι κακοί, στη γήινη τη σφαίρα 
κι από τη γη δεν πρόκειται, να δεις μιαν άσπρη μέρα. 

 Πίκρες, καημούς και βάσανα, θα έχεις πρώτoι φίλοι, 
ποτέ δεν θα γελάσουνε, τα δυο γλυκά σου χείλη 
κι αν είσαι τόσο πλούσιο, μην έχεις εμπιστοσύνη, 
οι άνθρωποι δεν γνωρίζουνε, ποτέ τους καλοσύνη.

Ένα μόνο τολμώ να γράψω. Οι πραγματικοί μάγκες, όπως ο Βαμβακάρης, ξεχειλίζουν λυρικότητα.