Μες την καπνίλα και την μπύρα...
Όταν κάποιοι εφημερεύουν και παλεύουν με μεθυσμένους και μεθυσμένες, με απόπειρες αυτοκτονίας για λόγους ερωτικής απογοήτευσης και με το ίδιο τους το μυαλό που προσπαθούν να συγκροτήσουν και να συμμαζέψουν, άλλοι την ίδια ακριβώς στιγμή μεθούν ανέμελοι, ερωτοτροπούν παθιασμένα και αφήνουν το μυαλό τους να διασκεδάσει και να διασκορπιστεί στου χάους το αέναο ανεξήγητο παιχνίδισμα. Μπορούν οι μεν να αντιληφθούν τη θέση των δε και το αντίστροφο;
Θέλει πολλά για να είσαι ιατρός. Θέλει να μην είσαι ένας συνηθισμένος. Θέλει αντοχές και έμπνευση. Θέλει αξιοπρεπές ωράριο εργασίας εκεί που έχει χαθεί η έννοια της αξιοπρέπειας. Θέλει ανθρώπινες συνθήκες εργασίας εκεί που ισχύουν μόνο οι σχέσεις εξουσίας. Θέλει συναισθηματική ανταμοιβή. Θέλει ένα άλλο σύστημα υγείας και όχι αυτό το γαμημένο που εδώ στην Ελλάδα-μπανανία πάντα ζητά και πάντα θέλει...
Αύριο πάλι. Συνεχίζουμε αύριο πάλι. Στου ιατρικού ελλαδικού χάους το αέναο ανεξήγητο κορόιδεμα.
Καλή σας νύχτα. Χικ!
New year's Eve
Όμορφα ξεκίνησε η νέα χρονιά...
Παρότι μοναχικό το ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς.
Αφιερώστε 1 ωρίτσα και θα διαπιστώσετε τι εννοώ!
Κόκκινες μυτούλες!
18:45' απόψε και χτυπά το κουδούνι. Ανοίγω. Δύο κοριτσάκια, το ένα γύρω στα 7 και το άλλο γύρω στα 5, με κόκκινα μαγουλάκια και μυτούλες από το κρύο, με ρωτούν με αμείωτο πάθος:
- Να τα πούμε;!
- Καλά, με τέτοιο κρύο, ακόμα τα λέτε από το πρωί; ανταπάντησα.
Αμέσως όμως θυμήθηκα τα δικά μας κατορθώματα, τότε που η ημέρα των καλάντων, ήταν ημέρα επικίνδυνων αποστολών! Ξύπνημα από νωρίς το πρωί, επί τάπητος το επιχειρησιακό σχέδιο δράσης και εξόρμησης, χωρισμός του χωριού σε γεωγραφικά διαμερίσματα με τέτοια στρατηγική που θα ζήλευαν και οι πιο μεγάλοι πολέμαρχοι της Ιστορίας, για να μπορούμε να τα ελέγξουμε καλύτερα και να τους επιτεθούμε πιο οργανωμένα, προτάσεις για το πώς θα μοιράσουμε τα λάφυρα, ακόμα ακόμα πού θα επενδύσουμε τα λάφυρα του πολέμου (από τότε μάλλον δεν πολυπιστεύαμε στον ερχομό του Άι-Βασίλη και στηριζόμασταν στο plan B, δηλαδή στα καλάντια κέρδη...).
Τι το μαγευτικό είχε τότε αυτή η συμπεριφορά μας; Τι κινητοποιεί σήμερα δυο κοριτσάκια, εν μέσω γερού κρύου, να περπατήσουν τουλάχιστον τη μισή Μυτιλήνη;
Θεωρώ ότι η απάντηση είναι η ίδια: ο ενθουσιασμός της πρώτης πληρωμής. Το αντάλλαγμα δηλαδή για μια υπηρεσία που παρέχεται. Ενώ σήμερα, στον κόσμο των χρηματοοικονομικών κολοσσών, η αξία αυτού το κατορθώματος εστιάζεται σχεδόν αποκλειστικά στο ίδιο το αντάλλαγμα, στον κόσμο των παιδιών όπου επικρατούν άλλοι νόμοι, εστιάζεται σχεδόν αποκλειστικά στην ίδια την υπηρεσία, ως απόδειξη παραγωγικότητας και αυτονομίας. Τα παιδιά με τα κάλαντα, μπαίνουν στον κόσμο των μεγάλων, "δουλεύουν" σκληρά, παράγουν έργο και αμοίβονται για αυτό. Τα παιδιά νοιώθουν ότι παράγουν και δημιουργούν και έτσι αυτονομούνται -έστω και για μια μέρα- από τον ποδόγυρο της μάνας τους. Τα παιδιά νοιώθουν ότι έχουν αξία και μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτήν την κοινωνία.
Τα παιδιά θέλουν και μπορούν να νοιώσουν δημιουργικά. Αρκεί ετούτη η κοινωνία να τους το επιτρέψει. Ας είναι μια ευχή -σε συνέχεια του προηγούμενου Post- για το νέο έτος. Διότι τα κάθε λογής παιδιά είναι το νέο έτος.
Δημιουργική χρονιά σε όλους!
Μεσ-ολο-βιον!
Από μέρες ψάχνω μια καλή ευχή να ακούσω για το νέο έτος που καταφτάνει. Όπου και να πάω, ακούω συνέχεια το μονότονο ό,τι επιθυμείς και επιβεβαιώνομαι ότι ουδέν το πρωτότυπο! Αναρωτιέμαι άραγε, ξέρουμε τι πραγματικά επιθυμούμε; Πιο πριν όμως ίσως έχει σημασία να απαντήσουμε ένα άλλο ερώτημα: το ποιοί πραγματικά είμαστε, ή αλλιώς τι είδους δημιουργήματα είμαστε;
Να όμως μια αξιόλογη πρόταση για το νέο έτος που συνοψίζει εν ολίγοις κάποιους προβληματισμούς που έχουν εκτεθεί και στο blog αυτό...
Ευχαριστώ τον Τειρεσία για το βίντεο αυτό.
Υγεία και δημιουργία σε όλους!
Υ.Γ.: Ακούγοντας τις ειδήσεις περί "τρομοκρατικών χτυπημάτων" σε Ελλάδα και Μπουένος Άιρες, συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά δεν είναι παρά τα δημιουργήματα μερικών άπληστων, απρόσωπων εξουσιαστών, παχύδερμων απάνθρωπων και άνανδρων όρθιων σωμάτων, που ό,τι έσπειραν από τις δερμάτινες καρέκλες τους εκεί ψηλά, θερίζουν. Δημιουργικότητα είναι και το να βάζεις βόμβες κύριοι, μιας και δεν σου απόμεινε τίποτε άλλο, καθώς όλα σου τα έχουν πάρει. Όλα, εκτός από ένα: τον θυμό σου. Και αυτός εκτός από το να καταστρέφει, δημιουργεί. Δημιουργεί νέες πραγματικότητες για τις οποίες όλοι οφείλουμε να προετοιμαστούμε.
Ο χρόνος θα δείξει...
Πρόσφατα είχα διαβάσει στο βιβλίο Εισαγωγή στην Πραγματολογία, γνωστικές και κοινωνικές όψεις της γλωσσικής χρήσης, του Κώστα Κανάκη, καθηγητή γλωσσολογίας στο τμήμα μας, σελ. 207-208, τα εξής:
"...Η μεταφορική εννοιολόγηση του χρόνου με τοπικούς όρους δείχνει ότι διαγλωσσικά το κυρίαρχο μοντέλο είναι αυτό που βασίζεται στις μεταφορές: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ και ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΜΑΣ (Lakoff & Johnson 19980, Lajoff 1993).
Παραδείγματα:
- Έρχεται η άνοιξη όπου να 'ναι, ζέστανε ο καιρός.
- Πέρασε και αυτή η αποκριά.
- Πάει ο παλιός ο χρόνος.
- Πλησιάζει το τέλος της χρονιάς.
- Την προηγούμενη βδομάδα ήμουν χάλια.
Όμως, πρόσφατη έρευνα των Nunez & Sweetser για τη γλώσσα των Aymara (διαβάστε κυρίως το unique features) των Άνδεων, υποστηρίζει ότι σε αυτή τη γλώσσα το μοντέλο του χρόνου είναι στατικό και όχι δυναμικό, με συνέπεια ότι οι βασικές μεταφορές είναι ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΜΑΣ και ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ. Αυτό φαίνεται τόσο από τις γλωσσικές εκφράσεις όσο και από τις χειρονομίες που συνοδεύουν το λόγο των ομιλητών της Aymara. Η εξήγηση που δίνεται σε αυτό το φαινόμενο είναι ότι α) το παρελθόν είναι γνωστό ενώ το μέλλον άγνωστο και β) η όραση συνδέεται άμεσα με τη γνώση του κόσμου. Σε αυτή τη βάση το παρελθόν είναι μπροστά μας γιατί είναι ήδη γνωστό και εντός του οπτικού πεδίου, ενώ το μέλλον πίσω γιατί είναι άγνωστο και άρα εκτός οπτικού πεδίου."
Δεν είχα συνειδητοποιήσει όμως τη μαγεία αυτής της καταγραφόμενης γλωσσικής συμπεριφοράς, μέχρι απόψε το βράδυ, όταν τυχαία διαβάζοντας μια διάλεξη του Stephen Hawking ήρθα αντιμέτωπος με μια πληροφορία αρκετά γνωστή σε μένα, αλλά φαντάζομαι και στο ευρύ κοινό (αρχή 13ης παραγράφου):
"As we look out at the universe, we are looking back in time, because light had to leave distant objects a long time ago, to reach us at the present time").
Τότε αμέσως μου ήρθε στο νου το προηγούμενο απόσπασμα για τη φυλή των Aymara και φωτίστηκε το μυαλουδάκι μου... Μερικά πράγματα, όσο αντιφατικά και αν φαίνονται, όσο διαφορετικά ή ξένα, δεν πρέπει να τα κατακρίνουμε. Κάτι ή κάποιος που ξεφεύγει από το σύνηθες, μην το κατακρίνουμε με περισσή ευκολία, ως το μαύρο πρόβατο. Αν εμείς οι δυτικοί (ο χαρακτηρισμός δεν αφορά τους ανατολίτες Έλληνες φυσικά...) θεωρούμε ότι κατέχουμε πρωτοκαθεδρίες σε πολλούς τομείς, ίσως ήταν καλύτερα να κρατάμε μικρότερο καλάθι και να βάφουμε τα αυγά με μπογιές και όχι με πορδές... Μπορεί μια μικρή κοινωνία, που δεν την ξέρει κανείς, να βρίσκεται πιο κοντά στις αλήθειες του σύμπαντος από ότι εμείς οι υπόλοιποι οι "σπουδαγμένοι", με τα πτυχία, τα PhD, τα MsC, τα μπακαλορεά, τους μπακαλιάρους σκορδαλιά, τα iPhones, τα άει-στο-διάβολο, τα άει-πνίξου-τελικά-facebook, κοκ...
Γιαυτό σας λέω και σας ξαναλέω αγαπητοί μου, δεν έχει σημασία το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα παραχθεί η παιδεία, αλλά η έμπνευση μέσα από την οποία θα γεννηθεί, θα ωριμάσει και θα καρποφορήσει...
Οι Aymara στα χωράφια τους,
και ο Hawking στο Cambridge του,
μίλησαν για το ίδιο πράγμα: ότι μπορούμε να αντικρύσουμε κατάματα μόνο το παρελθόν μας. Όλα αυτά που ξέρουμε και για τα οποία μπορούμε να μιλήσουμε είναι μόνο το παρελθόν. Τα υπόλοιπα ανήκουν στις καφετζούδες και στις κυράτσες που μας πληροφορούν για το τρομακτικό μας μέλλον... Αλήθεια άραγε, πώς θα βλέπαμε τους εαυτούς μας αν κοιτάζαμε από το μέλλον;
Συναισθημα(θημα)τικά εμπλεκόμενος...
Τα σύνολα στα σύγχρονα μαθηματικά κατέχουν μεγάλη σπουδαιότητα. Στην πραγματικότητα, πολλά από τα μαθηματικά πεδία, όπως οι αριθμοί, οι σχέσεις, οι συναρτήσεις, ορίζονται με βάση τα σύνολα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα οι Zermelo και Fraenkel θεμελίωσαν τα σύγχρονα μαθηματικά, προσδιορίζοντας μια σειρά αξιωμάτων, 8 στον αριθμό, που αποτελούν το αλφάβητο, τη γραμματική και το συντακτικό για τη γλώσσα των μαθηματικών.
Δύο από αυτά τα αξιώματα τα θεωρώ εξαιρετικά σπουδαία:
1) Το αξίωμα του κενού συνόλου: «υπάρχει ένα σύνολο που δεν περιέχει κανένα στοιχείο και είναι μοναδικό αυτό το σύνολο».
και
2) Το αξίωμα του ζευγαρώματος: «αν έχουμε δυο ή περισσότερα στοιχεία τότε υπάρχει ένα σύνολο που περιέχει τα στοιχεία αυτά».
Με αυτά τα αξιώματα και με το αξίωμα του απείρου ορίζονται οι πολύ γνωστοί στην καθημερινότητά μας φυσικοί αριθμοί. Πώς; Να πως:
∅ := 0
(όπου το "∅" είναι το κενό σύνολο, ":=" είναι το ορίζω και "0" είναι το μηδέν, άρα η παραπάνω μαθηματική φράση με λόγια θα ήταν «το κενό σύνολο το ορίζω ως το μηδέν»)∅ U {∅} = 0 U {0} := 1
(όπου "U" σημαίνει μαζί και "{}" σημαίνει σύνολο, οπότε η παραπάνω μαθηματική φράση με λόγια θα ήταν «το μηδέν μαζί με το σύνολο που περιέχει το μηδέν, το ορίζω ως το ένα», ή αλλιώς με πιο πολλά λόγια το ίδιο πράγμα θα το έλεγα ως εξής: «το κενό σύνολο μαζί με το σύνολο που περιέχει το κενό σύνολο το ορίζω ως το ένα»)1 U { ∅ U{∅} } = 1 U { 1 } := 2
(όπου η μαθηματική φράση αυτή θα ήταν «το ένα μαζί με το σύνολο που περιέχει το ένα το ορίζω ως το δύο» ή αλλιώς με ακόμα πιο πολλά λόγια: «(το κενό σύνολο μαζί με το σύνολο που περιέχει το κενό σύνολο) μαζί με το σύνολο που περιέχει (το κενό σύνολο μαζί με το σύνολο που περιέχει το κενό σύνολο), το ορίζω ως το δύο»)Και ούτω καθ’ εξής για το 3, 4, 5…
Τι έγινε δηλαδή αγαπητοί μου; Από το κενό σύνολο, δηλαδή το σύνολο που δεν περιέχει τίποτα, φτάσαμε να δημιουργήσουμε τους άπειρους αριθμούς! Με άλλα λόγια από το τίποτα, φτάσαμε να μιλάμε για το άπειρο… Ανθρώπινο μυαλό τι έχεις πλέξει και -πολύ περισσότερο- πού μας έχεις μπλέξει;!
Ακόμα πιο αναλυτικά ας δούμε όμως αυτήν την συναρπαστική πορεία του ανθρώπινου νου.
Βήμα 1. Το "τίποτα" ο άνθρωπος το έκλεισε σε σύνολο και το ονόμασε "το σύνολο που περιέχει το τίποτα", δηλαδή το κενό σύνολο. Αυτό το έκανε, γιατί δομικά το μυαλό μας αρέσκεται να ομαδοποιεί και να βάζει τις πληροφορίες σε κουτάκια-σύνολα. Έτσι, απλοποιεί τα πράγματα και τα ερεθίσματα με τα οποία βομβαρδίζεται, εξοικονομώντας χρόνο και ενέργεια. Υπακούει συνεπώς, και στο νόμο της φυσικής εξέλιξης (που θέλει να έχει εξελικτικό προβάδισμα ένα ζώο που μπορεί να αντιλαμβάνεται ταχύτατα εχθρούς και φίλους του περιβάλλοντός του και να κατατάσσει επεξεργαζόμενο με πολύ λίγες σκέψεις τα ερεθίσματα που δέχεται), αλλά και στο νόμο της φυσικής (σκέτο) που θέλει να τηρείται η αρχή της ελάχιστης ενέργειας. Στην πραγματικότητα ο νόμος της φυσικής περί ελάχιστης ενέργειας, είναι ενταγμένος στο νόμο της βιολογίας περί φυσικής εξέλιξης.
Βήμα 2. Με βάση το αξίωμα του ζευγαρώματος, ο ανθρώπινος νους, (και εδώ ίσως κάνει το πιο μεγάλο και μαγευτικό του άλμα), όταν έχει να παίξει με ένα μόνο παιχνίδι-σύνολο (το κενό σύνολο, το οποίο μην ξεχνάμε ότι είναι μοναδικό, υπάρχει σε μια κόπια δηλαδή εξ’ ορισμού), αντί να πλήξει και να παίζει μονότονα με αυτό, φαντάζεται ότι το παίρνει δυο φορές, σαν να ήταν δυο διαφορετικά παιχνίδια και τα παίζει μεταξύ τους! Αυτό οφείλεται στην συναρπαστική αφαιρετική ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού. Δηλαδή τι έκανε ο άνθρωπος; Πήρε μια φορά το κενό σύνολο και το ξαναπήρε και δεύτερη φορά στο μυαλό του, σαν να έπαιρνε ένα άλλο σύνολο, (μόνο που τότε, στις απαρχές του αυτοπροσδιορισμού μας ως ανθρώπινο είδος, δεν γνωρίζαμε άλλο παιχνίδι εξόν από το ένα και μοναδικό "κενό σύνολο") και έπαιξε σαν να είχε δυο παιχνίδια! Φοβερό; Έτσι έπλασε έναν δικό του κόσμο, αυτό του ζευγαρώματος και του ταιριάσματος, που του επέτρεπε να παίρνει ό,τι θέλει όσες φορές το θέλει και σε όσους συνδυασμούς το θέλει. Άρα με βάση το αξίωμα του ταιριάσματος, ο άνθρωπος παίρνοντας μια φορά το κενό σύνολο και ξαναπαίρνοντας αφαιρετικά το ίδιο κενό σύνολο, παίρνοντας δηλαδή δύο φορές το ίδιο στοιχείο, (που στο μυαλό μας ανάγεται σαν να παίρνουμε δυο στοιχεία διαφορετικά) μπορεί να φτιάξει ένα νέο σύνολο, πάλι σκεφτόμενο με διάθεση απλοποίησης και γκρουπαρίσματος, που να περιέχει αυτά τα δυο στοιχεία. Το μυαλό προφανώς μετράει, με μια συμπεριφορά σύγχρονου οικονομολόγου που θέλει να έχει το ελάχιστο (ενεργειακό) κόστος, ότι σκέφτηκε-λειτούργησε δυο φορές (άρα κατανάλωσε ενέργεια δυο φορές), για να παίξει αυτό το όχι και τόσο σαχλό παιχνίδι, ασχέτως αν σκέφτηκε το ίδιο πράγμα και τις δυο φορές. Έκανε «κάτι» δυο φορές. Αυτό, από μόνο του όμως, αποτελεί ερέθισμα για το μυαλό μας, ώστε να θέλει να γκρουπάρει αυτό το παιχνιδάκι, και αν είναι δυνατόν να έχουμε μία πληροφορία που να αναφέρεται σε αυτό και όχι δυο πληροφορίες να μας ζαλίζουν την όμορφη ζωούλα μας, προς απλοποίησιν της οποίας γίνονται όλα... Άρα, αν πάρουμε κάτι δυο φορές, μπορούμε να το γκρουπάρουμε σε ένα νέο ευρύτερο σύνολο, που να χωρά και τα δυο αυτά στοιχεία, αλλά επειδή πρόκειται για το ένα και μοναδικό στοιχείο που λέγεται "κενό σύνολο", το να το πάρουμε δυο φορές, ουσιαστικά δίνει γέννηση σε ένα νέο σύνολο που περιέχει απλώς σαν μοναδικό "πραγματικό" στοιχείο, το ίδιο το κενό σύνολο. Συνεπώς, θεωρώ ότι η συνειδητοποίηση του συμβόλου {∅} είναι κομβική για την πορεία της ανθρώπινης σκέψης. Η ίδια διαδικασία αναπαράγεται και στο σύμβολο {1}, {2}, {3} κοκ.
Βήμα 3. Ο ανθρώπινος νους λοιπόν, ξεκίνησε από το τίποτα, δημιούργησε αφαιρετικά δομές και καταστάσεις που του επέτρεψαν να δημιουργήσει κάτι (που το κάτι στην ουσία είναι η ενασχόληση με το τίποτα), αυτό το κάτι μετά το έκανε βάση για να πατήσει πάνω του και να χτίσει ένα νέο κάτι και μετά να ξαναπατήσει πάνω του και να ξαναχτίσει ένα νέο κάτι. Ακολουθώντας αυτήν την μαγευτικά απλή μαθηματική ακολουθία δημιουργίας, κατόρθωσε το «τίποτα» να το ανάγει στα «πάντα» για την καθημερινότητά του. Θαυμάστε αυτό το ζούδι, (όπως λέμε και στο χωριό μου) και την απλούστατη πολυπλοκότητά του!
Ένα σχόλιο όμως ακόμα: ο άνθρωπος στο βήμα 2, προσπάθησε να ζευγαρώσει και να συνταιριάξει την ίδια του τη σκέψη. Αν και η διαδικασία αυτή ονομάζεται αφαιρετική, νομίζω ότι είναι τρομερά προσθετική σε αυτό που λέμε ανθρώπινη κοινωνία. Ο άνθρωπος κύριοι, έχει μέσα στο μυαλό του (ή στην ψυχή του αν αυτή η λέξη σας κρατά σε μεγαλύτερη συναισθηματική ισορροπία μέσα σας), το ζευγάρωμα, το γκρουπάρισμα, το από κοινού, το όμοιο. Κάπου εκεί έχει και την εξήγησή του και το ζευγάρωμα των ανθρώπων μεταξύ τους, οι οποίοι ψάχνουν το από κοινού και το όμοιο. Ο άνθρωπος, ζευγάρωσε την σκέψη του με την ίδια του τη σκέψη και έφτιαξε το δικό του σύμπαν, που λέγεται καθημερινότητα, για να αντιμετωπίσει το πραγματικό χάος του πραγματικού σύμπαντος που τον περιβάλλει και έτσι να αντισταθεί στην εντροπία. Ο άνθρωπος κατ’επέκταση, ζευγάρωσε την ύπαρξή του με μία ακόμα ίδια ύπαρξη, έναν ακόμη άνθρωπο, ακριβώς για τον ίδιο λόγο: για να αντισταθεί στο παρανάλωμα της φθαρτής του φύσης. Άντρας και γυναίκα, αρσενικό και θηλυκό, είναι εκ φύσεως προδιαγεγραμμένο να αναζητιούνται και να αποτελούν ίδια στοιχεία ενός συνόλου, του συνόλου που με λόγια έχουμε ορίσει ως ζωή. Άντρες και γυναίκες λοιπόν, δεν διαφέρουν, είναι ο ένας το αφαιρετικό αποτύπωμα του άλλου, που μαζί (U), από κοινού, όμοια, προσπαθούν να αντισταθούν. Η θρησκεία των χριστιανών αυτό το περιέγραψε με την απλοϊκή εικόνα της δημιουργίας της Εύας από τα πλευρά του Αδάμ. Η βιολογία αυτό το έχει περιγράψει ως τον αυτοδιπλασιασμό του DNA. Το ίδιο πράγμα με τον διπλασιασμό του DNA δεν είναι εξάλλου ο διπλασιασμός της ίδιας μας της σκέψης, (αφαιρετικά όπως εξηγήσαμε ανωτέρω); Αν το {∅} δεν είναι το παιδί αυτής της αυτοδιπλασιαζόμενης σκέψης περί κενού, τότε τι είναι;
Υ.Γ.1: Πρωτοσυνειδητοποίησα, σχεδόν έντρομος, την έννοια της αφαίρεσης, όταν κάπου στην Α’ Γυμνασίου, η καθηγήτρια μαθηματικών μας ρώτησε: ένα ευθύγραμμο τμήμα ΑΒ, σε πόσες ευθείες ανήκει. Όταν κανείς δεν απαντούσε στην τάξη, εγώ τράβηξα μια ευθεία που να περνά από τα σημεία Α και Β, και μετά με τον ίδιο χάρακα και τον ίδιο στυλό, ξανατράβηξα άλλη μια ευθεία πάνω στην ήδη υπάρχουσα ευθεία που είχα σχεδιάσει! Έτσι ήταν σαν να έβαλα δυο ευθείες, την μια καβάλα στην άλλη να κείτονται εκεί μπροστά μου. Οπότε απάντησα στο ερώτημα: άπειρες ευθείες έχουν αυτό το ευθύγραμμο τμήμα! Είχα βάλει, αφαιρετικά σκεφτόμενος, πολλές ευθείες να στοιβάζονται όλες σε άπειρο βάθος στο χαρτί. Κοιτώντας τες όμως σε προφίλ διάταξη, έβλεπα μόνο τις διαστάσεις της μίας και μοναδικής ευθείας που έκρυβε πολύ καλά από κάτω της όλες τις υπόλοιπες…
Υ.Γ.2: Πρωτοσυνειδητοποίησα, σχεδόν γαλήνιος, την έννοια του "τίποτα", όταν ένα καλοκαιρινό βράδυ, καθόμουν με φίλο αδερφικό στο Θησείο, απέναντι από την Ακρόπολη, και συζητούσαμε. Τότε, ψάχνοντας το νόημα της ζωής, ήρθαμε αντιμέτωποι με την σκέψη ότι δεν υπάρχει νόημα από μόνο του, αλλά ότι το φτιάχνεις εσύ. Υπάρχει μόνο το "τίποτα". Το τίποτα μαζί με τον άνθρωπο όμως αρκούν για να φτιαχτούν τα πάντα. Με άλλα λόγια, διαπιστώσαμε ότι δεν υπάρχει νόημα, αλλά κάτι άλλο, πολύ πιο όμορφο και δυνατό, που ακούει στο όνομα νοηματοδότηση. Εκείνο το βράδυ, μάλλον γαληνεμένοι από την κουβέντα, καθυστερήσαμε και έτσι έχασα για μόλις 5 λεπτά το τρένο που είχα κλείσει για Θεσαλλονίκη, οπότε έπρεπε να πάρω το επόμενο... Θυμάσαι ξιφομάχε; Χαχαχα!
Το Post αυτό αφιερώνεται σε έναν φίλο μαθηματικό και μιας και μιλάμε για σύνολα και συναισθήματα του αφιερώνω το κάτωθι:
Ερωτικός επαναπροσδιορισμός
Μάνος Χατζιδάκης: Ο έρωτας, είναι φανερό, σε βοηθάει ν' αυτοτιμωρείσαι. Θέλεις να ξεφύγεις ή θα προτιμήσεις την ατέλειωτη κόλαση των παθών;
Μωρίς Μπεζάρ: Ο έρωτας είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή. Αν καταφέρουμε να του ξεφύγουμε, μπορεί να νοιώσουμε ξαλαφρωμένοι και ήσυχοι. Μόνο που την ησυχία αυτή δεν τη θέλουμε, γιατί μοιάζει με τον θάνατο, είναι το αντίθετο της δημιουργίας. Η δημιουργία είναι αγωνία, όπως και ο έρωτας, αγωνία και καταστροφή και ταυτόχρονα μοναδικά εμπλουτιστικός. Έρωτας για μένα είναι ο μύθος του φοίνικα, που καίγεται για να ξαναζήσει, ν' αναστηθεί. Γι' αυτό και κάθε φορά ο έρωτας είναι μια αγωνία, που αρνιόμαστε μ'όλη μας την ψυχή αλλά εκείνος μας κατακτάει, καιγόμαστε για να ξαναγεννηθούμε.
(απόσπασμα της συνομιλίας του Μ.Χατζιδάκη με τον Μ.Μπεζάρ από το "Ο καθρέφτης και το μαχαίρι" του Μάνου Χατζιδάκι, εκδ. Ικαρος, σελ. 81, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)
Όποτε γεύεσαι τον έρωτα, αγοράζεις όλο το συνολάκι μαζί, φούστα-μπλούζα. Δεν γίνεται αλλιώς. Αγοράζεις τη χαρά μα και τη λύπη, την ευχαρίστηση μα και τον πόνο, την ικανοποίηση μα και την αγωνία. Πρόκειται για αλληλένδετα στοιχεία.
Η άλλη εναλλακτική είναι να μην αγοράσεις καθόλου αυτό το συνολάκι και να μείνεις μαγκούφης, δηλαδή μόνος, με τις σκέψεις σου και τα άδυτα της ψυχής σου να αναμοχλεύονται βασανιστικά, σχεδόν μέχρι εμετού, και να δημιουργούν μια απόπνοια μέλαινας χολής (κοινώς μελαγχολίας) στην καθημερινή σου ανάσα.
Το φαινόμενο της ζωής στηρίζεται σε, και ορίζεται από, δυο διαδικασίες: την αναπαραγωγή και την κίνηση. Ζωή χωρίς έρωτα είναι ζωή χωρίς κίνηση, δηλαδή ξαλαφρωμένη και ήσυχη, ζωή που "μοιάζει με τον θάνατο, είναι το αντίθετο της δημιουργίας", όπως είπε και ο Μπεζάρ. Έρωτας λοιπόν είναι το ισοδύναμο της ίδιας της δημιουργίας και της κίνησης και συνεπώς, ζωή χωρίς έρωτα, με βάση τον προηγούμενο συλλογισμό, δεν είναι ζωή.
Υ.Γ.: Το post αυτό αφιερώνεται σε όλους όσους πονάνε από τον έρωτα και εύχονταν ο πόνος να μην ήταν συστατικό του στοιχείο. Αγαπητοί μου, έρωτας χωρίς πόνο είναι σαν να λέμε ημέρα χωρίς φως... Αποδεκτείτε το και δείτε κατάματα το πραγματικό φως, αλλιώς υπάρχει σαν εναλλακτική και ο σκοταδισμός.
Que sera, sera!
Συντροφιά με μια κούπα ζεστό γάλα, με κέικ, με αναμνήσεις, με τηλέφωνα και μηνύματα να σκάνε από παντού, με αποτίμηση της χτεσινής συναρπαστικής γεμάτης βραδιάς, με μελωδίες από άλλη εποχή, (με το μαντολινάκι να πρωτοστατεί), και τα καλικαντζαράκια να κάνουν άνω κάτω το σπίτι, συμπεραίνουμε ένα πράγμα:
"Whatever will be, will be"
Αγέλαστη πολιτεία;
Περί ου(;) ο λόγος...
Είναι ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο μας.
Είναι ένα βασικό κομμάτι λειτουργίας μας.
Είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Είναι αυτό που έχουμε εμείς και δεν έχουν τα άλλα ζώα.
Είναι απίστευτα μαγικό το πώς γεννήθηκε.
Είναι συγκλονιστικό το πώς χρησιμοποιήθηκε.
Είναι έγκλημα το πώς εξευτελίζεται.
Είναι τόσο απύθμενο όσο τα τρίσβαθα της ψυχής μας.
Μας ακολουθεί από τότε που κλάψαμε για πρώτη φορά.
Χωρίς αυτό δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τους ανθρώπους,
μα και με αυτό, ανάθεμα και αν τους πολυκαταλαβαίνεις...
"Ανάθεμά σε"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Παντελής Θαλασσινός
"...αχ πόσα θέλω να σου πω μα δεν υπάρχουν λόγια..."
