Τι είναι η στοργή;

 

Και αν αναρωτιέστε τι είναι και αν υπάρχει σήμερα η στοργή, νομίζω μια εικόνα του δρόμου σε κεντρικό σημείο της Λεμεσού και μια σύντομη επιτοίχια επιγραφή δίπλα της, μπορεί να σας δώσει μια ιδέα:

Ποιοι είναι αυτοί οι μικροί και ποταποί που σκότωσαν τη στοργή (μέσα τους);

Να ζωγραφώ μετά στοργής

 

Των Φώτων σήμερα...

Χρειάζεται πρώτα όμως να κοιτάξουμε στα σκοτάδια μας

για να μπορέσουμε έπειτα να αντιληφθούμε το Φως...

Ένας Άνθρωπος που κοίταξε στο σκοτάδι με φωτεινά μάτια ήταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Η ακόλουθη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, αξίζει πολλά θεωρώ:

"Καλή σου νύχτα, κυρ-Αλέξανδρε"

Κρατάω εκείνο: «Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δε θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστό μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά έθη». 

Τι σπουδαία αποτύπωση της Φύσης και του Φωτός και κυρίως μαζί, της Φύσης του Φωτός...

Και ένας άλλος Άνθρωπος που μέσα από τα σκοτάδια του (ήδη τυφλός από 12 ετών) κατορθώνει όχι μόνο να γεμίσει τη ζωή του με Φως, μα να το σκορπίσει απλόχερα και σε όλους εμάς γύρω του ήχο, φως και συναίσθημα.

Απολαύστε:

"Time to say Goodbye"

Andrea and Matteo Bocelli

"...Ήρθε η ώρα να πω αντίο 

σε χώρες που ποτέ δεν είδα 

και δε μοιράστηκα μαζί σου, 

και τώρα, ναι, θα τις ζήσω. 

Μαζί σου θα φύγω με πλοία 

διασχίζοντας θάλασσες 

που, ξέρω πως, 

όχι, όχι, δεν υπάρχουν πια.

Ήρθε η ώρα να πω αντίο..."

(ολόκληρη η μετάφραση εδώ)

Το Φως και τα σκοτάδια μας... Χρειαζόμαστε και τα δυο για να αντιληφθούμε τον εαυτό μας...

Ένας ποιητής είπε:

Και ένας άλλος ποιητής (δια μετάφρασης άλλου ποιητή) είπε:  

Και ένας μελωδός το απέδωσε: 

Η ευχή μου για το νέο έτος

 

Η ευχή μου για το νέο σωτήριον έτος 2026 είναι το κάτωθι πιο αισιόδοξο μοιρολόι που έχω ακούσει ποτέ...

Εύχομαι, η πρώτη καταγραφή,

Να κερνιέται σαν το παλαιό κρασί,

Να ενδυναμώνει τις παρέες, 

Να παραμένει μεθυστική έως σήμερα,

Και τελικά να εμπνέει και να καθοδηγεί το μέλλον...

Αυτό, λέγεται παράδοση.

Αυτό, λέγεται ευχή!

Γιατί ξέρεις ότι θα χάσεις από εκείνους: αυτό είναι το μοιρολόι της ζωής...

Δεν ξέρουν όμως εκείνοι ότι θα χάσεις χαρούμενος: αυτό είναι το αισιόδοξον της μοιρολογούσας ζωής που μαγεύει, που γαληνεύει, που εξισορροπεί και νοηματοδοτεί...

Διότι, δεν μετρά το να πέφτεις. 

Αλλά, ο τρόπος που πέφτεις. 

Και φυσικά, ο τρόπος που σηκώνεσαι μετά 

(για εκείνους που τελικά σηκώνονται και δεν παραμένουν ερπετά).

Ευχές λοιπόν για ανατροφοδότηση, για αναδίφηση, για αναζήτηση, για αμφισβήτηση, για αναβίωση, για ανανέωση. Για ανάσα, τελικά. Καθαρή, ταπεινή, γιομάτη, ανάσα. Ανθρώπινη ανάσα.