Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Ημέρα Ποίησης χθες και γυρίζοντας από εφημερία δραματική, είχα την φαεινή ιδέα να προτρέψω τα παιδιά μου να κάνουμε κάτι δημιουργικό, εξηγώντας τους τι σημαίνει η λέξη "ποίηση"="δημιουργία".
Ο καθένας έκανε κάτι δικό του.
Να μερικά από τα αυτοσχέδια "Ποιήματά" μας για τα οποία ένιωσα μεγάλη περηφάνια τόσο για τον χρόνο και την αφοσίωση που χρειάστηκαν όσο και για το νόημα των αποτυπωσεών τους (διατηρήθηκε αυτούσια η ορθογραφία της κόρης μου, Β' Δημοτικού)...
ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΦΩΣ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ
ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΦΥΣΗ.
ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ.
ΖΩ ΜΕ ΕΥΓΕΝΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ.
ΑΓΑΠΩ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.
ΜΑΘΑΙΝΩ ΜΕ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.
ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!
ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΥΓΙΕΙΣ.
ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ.
ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΩ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΩΝ ΗΛΙΟ.
ΜΑΙ ΚΑΛΗ ΠΡΑΞΗ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ.
και η ευχή μου για τα παιδιά μου και τα παιδιά όλου του κόσμου...
χαραγμένη στην ξύλινη ζωή μας.
Η κόρη μου τα είπε όλα με εκείνο το "το χαμόγελω φωτίζει τον ήλιο", καθώς ακριβώς δεν είναι μόνο το απέξω, το περιβάλλον, που μας επηρεάζει, αλλά και εμείς μπορούμε με το μέσα μας, με την παρουσία μας και την συμπεριφορά μας, να διαμορφώσουμε το απέξω μας. Μπορεί ο ήλιος να μας φωτίζει, αλλά μπορούμε και εμείς να φωτίζουμε τον ήλιο... Φοβερή σύλληψη και προσέγγιση! Και εκείνο το "ω" στο τέλος του χαμόγελου, επίσης, σπουδαίο αφού δίδει διττή διάσταση στο "χαμόγελο" και ενσωματώνει και το "χαμογελώ".
Και το άλλο: "μαι καλή πράξη ανοίγουν οι ουρανοί", ακούγεται σχεδόν βιβλικό...
Μαι ένα "χαμόγελω" λοιπόν και "μαι καλή πράξη", αρκεί για να ξεκινήσει ένα ποιητικό γεγονός!
Υπάρχει τριγύρω μας ή είναι απλά ο (δίπολος) τρόπος που βλέπει το μυαλό μας τον περιβάλλοντα κόσμο;
Υπάρχουν για παράδειγμα κακά σκυλιά και καλά σκυλιά; Ή η συμπεριφορά των σκύλων θα είναι αντανάκλαση αυτού που θα τους δείξεις; Αν δώσεις χάδι θα σε γλείψουν, αν δώσεις κλωτσιά θα σε δαγκώσουν.
Βλέπω μετά λύπης μου ότι οι πλείστοι των συνανθρώπων μας με το παραμικρό, αντιδρούν σε κάτι κακό αμέσως με κακό. Συμπεριφορά παλαιάς διαθήκης: οφθαλμός αντί οφθαλμού. Πότε θα περάσει ο Άνθρωπος στην εποχή της Καινής Διαθήκης (δηλαδή στην... Ανθρωπόκαινο εποχή;!), να ωριμάσει και να απαντά στο κακό με το καλό; Θα μου πείτε, γίνεται άραγε το κακό να τιθασευτεί με το καλό; Γίνεται όταν σε ραπίζουν στο ένα μάγουλο να γυρίζεις και το άλλο; Και δεν το λέω από καθαρά χριστιανική οπτική, αλλά από πανοπτική, καθώς η προσέγγιση καλού και κακού προϋπήρχε του χριστιανισμού (πχ ουδέν κακόν αμιγές καλού, το γιν και το γιανγκ, η στάση του Γκάντι απέναντι στους Άγγλους κατακτητές κλπ). Άρα, διαχρονικά, διαπόντια και διαμετρικά, το δίπολο αυτό απασχολούσε και απασχολεί τον τρόπο επίλυσης συγκρούσεων, διαφορετικών προσεγγίσεων, και εν γένει διέπει την ανθρώπινη συνύπαρξη, αλλά και τη συνύπαρξη του ανθρώπου με τον πλανήτη Γη.
Επανέρχομαι στο ερώτημα: γίνεται με το μικρό, το οριοθετημένο, το συμπαγές που εκπροσωπεί το καλό να αντιμετωπίσει το χαώδες, διάχυτο και διαμπερές (άρα μη σαφώς προσδιορίσιμο) που συνθέτει το κακό;
Θα δώσω ένα μουσικό παράδειγμα. Ακούστε το υπέροχο τραγούδι που ακολουθεί. Θαυμάστε την οικονομία που εσωκλείει. Δυο μόνο στίχους περιστοιχισμένους με όμορφα μουσικά στολίδια, με σκοπό να περιγράψει το καλό, φωτεινό και ελπιδοφόρο συναίσθημα της αγάπης που έρχεται να σκορπίσει το σκοτάδι και τα μαύρα όνειρα του δημιουργού του τραδουδιού αυτού. Συμπύκνωση νοήματος και στολιδιών όσο ακριβώς χρειάζεται ώστε ούτε να ξεφεύγει προς την υπερβολή αλλά ούτε να περιορίζει ως προς το νόημα, τη χάρη, την ομορφιά. Είναι σαν να στιβάζεις συναισθήματα, να τα μικραίνεις στο χώρο, το χρόνο και το λόγο και αυτά ως δια μαγείας να πολλαπλασιάζονται και να ξεπηδούν, να ανθίζουν και να γεμίζουν ψυχή και νου. Είναι σαν ένας κάμπος με δέκα ρίζες θάμνων που αν τον δεις καλοκαίρι θα πεις "ξεραΐλα", αλλά αν δεις τον ίδιο κάμπο την άνοιξη, θα έχει γεμίσει ο τόπος χρώματα, όγκο, "αρώματα και μυρωδιές". Αυτό είναι με μια λέξη η πραγματική έννοια της "ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ". Συμπυκνώνω τόσο-όσο, χωρίς να περιορίζω, αντίθετα να ευοδώνω. Απίστευτη διαδικασία. Είναι αυτό που μεγιστοποιεί την απόδοση, που αξιοποιεί στο έπαρκο την καταναλισκόμενη ενέργεια και αυξάνει τον δείκτη δημιουργικότητας και παραγωτικότητας. Όσοι το καταφέρνουν, είναι οι πραγματικοί τεχνίτες. Από την άλλη πλευρά, σήμερα, παρατηρούμε τα πολλά λόγια χωρίς νόημα και κατεύθυνση, που καταλήγουν σε "ΦΛΥΑΡΙΑ", παρατηρούμε την πολλή ενέργεια που ξοδεύεται χωρίς σεβασμό και καταλήγει σε "ΣΠΑΤΑΛΗ" και "ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ" αντί για χτίσιμο και οικοδόμηση (σχέσεων, πλαισίων, δικαιωμάτων), παρατηρούμε το πολύ τρέξιμο της καθημερινότητας που καταλήγει σε "ΑΠΩΛΕΙΑ" πραγμάτων, ηρεμίας, νοήματος αντί σε "ΠΡΟΣΘΗΚΗ", κυνηγούμε τον χρόνο αλλά στο τέλος καταλήγουμε να μας κυνηγά εκείνος...
Σταματώ εδώ, λέγοντας ότι δεν έχω απαντήσει στο αρχικό ερώτημα αυτής εδώ της ανάρτησης και δεν ξέρω αν ποτέ το απαντήσω.
Ξέρω όμως, ότι είναι σπουδαίο να αναγνωρίζεις (και ακόμα περισσότερο να προσφέρεις) τα πραγματικά "ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ" από τα "ΚΑΡΒΟΥΝΑ".
Και αν αναρωτιέστε τι είναι και αν υπάρχει σήμερα η στοργή, νομίζω μια εικόνα του δρόμου σε κεντρικό σημείο της Λεμεσού και μια σύντομη επιτοίχια επιγραφή δίπλα της, μπορεί να σας δώσει μια ιδέα:
Ποιοι είναι αυτοί οι μικροί και ποταποί που σκότωσαν τη στοργή (μέσα τους);
Χρειάζεται πρώτα όμως να κοιτάξουμε στα σκοτάδια μας
για να μπορέσουμε έπειτα να αντιληφθούμε το Φως...
Ένας Άνθρωπος που κοίταξε στο σκοτάδι με φωτεινά μάτια ήταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.
Η ακόλουθη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, αξίζει πολλά θεωρώ:
"Καλή σου νύχτα, κυρ-Αλέξανδρε"
Κρατάω εκείνο:
«Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δε θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστό μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά έθη».
Τι σπουδαία αποτύπωση της Φύσης και του Φωτός και κυρίως μαζί, της Φύσης του Φωτός...
Και ένας άλλος Άνθρωπος που μέσα από τα σκοτάδια του (ήδη τυφλός από 12 ετών) κατορθώνει όχι μόνο να γεμίσει τη ζωή του με Φως, μα να το σκορπίσει απλόχερα και σε όλους εμάς γύρω του ήχο, φως και συναίσθημα.
Η ευχή μου για το νέο σωτήριον έτος 2026 είναι το κάτωθι πιο αισιόδοξο μοιρολόι που έχω ακούσει ποτέ...
Εύχομαι, η πρώτη καταγραφή,
Να κερνιέται σαν το παλαιό κρασί,
Να ενδυναμώνει τις παρέες,
Να παραμένει μεθυστική έως σήμερα,
Και τελικά να εμπνέει και να καθοδηγεί το μέλλον...
Αυτό, λέγεται παράδοση.
Αυτό, λέγεται ευχή!
Γιατί ξέρεις ότι θα χάσεις από εκείνους: αυτό είναι το μοιρολόι της ζωής...
Δεν ξέρουν όμως εκείνοι ότι θα χάσεις χαρούμενος: αυτό είναι το αισιόδοξον της μοιρολογούσας ζωής που μαγεύει, που γαληνεύει, που εξισορροπεί και νοηματοδοτεί...
Διότι, δεν μετρά το να πέφτεις.
Αλλά, ο τρόπος που πέφτεις.
Και φυσικά, ο τρόπος που σηκώνεσαι μετά
(για εκείνους που τελικά σηκώνονται και δεν παραμένουν ερπετά).
Ευχές λοιπόν για ανατροφοδότηση, για αναδίφηση, για αναζήτηση, για αμφισβήτηση, για αναβίωση, για ανανέωση. Για ανάσα, τελικά. Καθαρή, ταπεινή, γιομάτη, ανάσα. Ανθρώπινη ανάσα.
