Η ευχή μου για το νέο σωτήριον έτος 2026 είναι το κάτωθι πιο αισιόδοξο μοιρολόι που έχω ακούσει ποτέ...
Εύχομαι, η πρώτη καταγραφή,
Να κερνιέται σαν το παλαιό κρασί,
Να ενδυναμώνει τις παρέες,
Να παραμένει μεθυστική έως σήμερα,
Και τελικά να εμπνέει και να καθοδηγεί το μέλλον...
Αυτό, λέγεται παράδοση.
Αυτό, λέγεται ευχή!
Γιατί ξέρεις ότι θα χάσεις από εκείνους: αυτό είναι το μοιρολόι της ζωής...
Δεν ξέρουν όμως εκείνοι ότι θα χάσεις χαρούμενος: αυτό είναι το αισιόδοξον της μοιρολογούσας ζωής που μαγεύει, που γαληνεύει, που εξισορροπεί και νοηματοδοτεί...
Διότι, δεν μετρά το να πέφτεις.
Αλλά, ο τρόπος που πέφτεις.
Και φυσικά, ο τρόπος που σηκώνεσαι μετά
(για εκείνους που τελικά σηκώνονται και δεν παραμένουν ερπετά).
Ευχές λοιπόν για ανατροφοδότηση, για αναδίφηση, για αναζήτηση, για αμφισβήτηση, για αναβίωση, για ανανέωση. Για ανάσα, τελικά. Καθαρή, ταπεινή, γιομάτη, ανάσα. Ανθρώπινη ανάσα.
