Η σιωπή των αμνών και η σιωπή των αχαμνών

 

Αν εκτιμούσα μία φορά αυτόν τον καλλιτέχνη, μετά από τα παρακάτω λόγια του, τον εκτιμώ χίλιες...

Ο λόγος... για τα λόγια και κυρίως τη στάση και τη φιλοσοφία του μεγάλου Μανώλη Μητσιά, ο οποίος πρόσφατα δήλωσε ότι:

"Είχα την εντύπωση ότι τα τραγούδια μου δεν είχαν απήχηση στους νέους. Δεν θέλω να νιώθω περιττός, βάρος για την κοινωνία. Όμως η αγάπη του κόσμου και τα τηλεφωνήματα με ανάγκασαν να ανακαλέσω για λίγο. Σύντομα όμως θα αποσυρθώ."

Θα ταιριάξω αυτά τα λόγια του που είναι εμποτισμένα στην απύθμενη ταπεινότητά του, με την προηγούμενη ανάρτησή μου, για να εξηγήσω ότι όλοι εκείνοι που σιωπούν και τους οποίους καλεί η Καρυστιανού να μιλήσουν επιτέλους φωναχτά (και να βγάλουν μια καζαντζακική ΚΡΑΥΓΗ), είναι δυο κατηγοριών: είναι αυτοί που νιώθουν αδύναμοι και ταπεινοί για την παρουσία τους αλλά στην πραγματικότητα έχουν αστείρευτες δυνατότητες (κάτι σαν τον ήρεμο γίγαντα), και είναι και αυτοί που νιώθουν αδιάφοροι επειδή νιώθουν πληρεξούσιοι ενός κόσμου που δήθεν τους χρωστάει ενώ στην ουσία είναι λαπάδες, τεμπέληδες, μπουχέσες και φλωράντζες οι οποίοι και οποίες πάσχουν από πρώιμη απομάγευση αυτού του κόσμου ή πιο απλά από πρώιμη εκσπερμάτιση ή πιο φιλοσοφικά από ανηδονία. Οι πρώτοι ενστερνίζονται τη σιωπή των αμνών. Οι δεύτεροι, τη σιωπή των αχαμνών (μετά την πρώιμη εκσπερμάτιση των αδύναμων γεννητικών τους οργάνων). Στους πρώτους ανήκει κάποιος σαν τον Μητσιά. Στους δεύτερους ανήκουν οι περισσότεροι νέοι, για τους οποίους μιλάει ο Μητσιάς... Τώρα το γεγονός ότι οι δεύτεροι προέρχονται άμεσα από τη γενιά του πρώτου, εκεί δημιουργείται ένα μεγάλο ερωτηματικό για τη συνέχεια ή ασυνέχεια αυτής της κοινωνίας της οποίας είμαστε όλοι μέλη και μένει στους κοινωνικούς ψυχολόγους του μέλλοντος να απαντήσουν για αυτή την περίεργη σχέση των γενεών...

"Ερωτικό"

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

(τυχαίο με την προηγούμενη ανάρτηση ότι κάπου εκεί ανάμεσα στους στίχους ξεπηδά και η Αντιγόνη...;)