Να ζωγραφώ μετά στοργής

 

Των Φώτων σήμερα...

Χρειάζεται πρώτα όμως να κοιτάξουμε στα σκοτάδια μας

για να μπορέσουμε έπειτα να αντιληφθούμε το Φως...

Ένας Άνθρωπος που κοίταξε στο σκοτάδι με φωτεινά μάτια ήταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Η ακόλουθη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, αξίζει πολλά θεωρώ:

"Καλή σου νύχτα, κυρ-Αλέξανδρε"

Κρατάω εκείνο: «Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δε θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστό μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά έθη». 

Τι σπουδαία αποτύπωση της Φύσης και του Φωτός και κυρίως μαζί, της Φύσης του Φωτός...

Και ένας άλλος Άνθρωπος που μέσα από τα σκοτάδια του (ήδη τυφλός από 12 ετών) κατορθώνει όχι μόνο να γεμίσει τη ζωή του με Φως, μα να το σκορπίσει απλόχερα και σε όλους εμάς γύρω του ήχο, φως και συναίσθημα.

Απολαύστε:

"Time to say Goodbye"

Andrea and Matteo Bocelli

"...Ήρθε η ώρα να πω αντίο 

σε χώρες που ποτέ δεν είδα 

και δε μοιράστηκα μαζί σου, 

και τώρα, ναι, θα τις ζήσω. 

Μαζί σου θα φύγω με πλοία 

διασχίζοντας θάλασσες 

που, ξέρω πως, 

όχι, όχι, δεν υπάρχουν πια.

Ήρθε η ώρα να πω αντίο..."

(ολόκληρη η μετάφραση εδώ)

Το Φως και τα σκοτάδια μας... Χρειαζόμαστε και τα δυο για να αντιληφθούμε τον εαυτό μας...

Ένας ποιητής είπε:

Και ένας άλλος ποιητής (δια μετάφρασης άλλου ποιητή) είπε:  

Και ένας μελωδός το απέδωσε: