Τα διαμάντια και τα κάρβουνα

 

Το καλό και το κακό. 

Αυτό το δίπολο. 

Υπάρχει τριγύρω μας ή είναι απλά ο (δίπολος) τρόπος που βλέπει το μυαλό μας τον περιβάλλοντα κόσμο;

Υπάρχουν για παράδειγμα κακά σκυλιά και καλά σκυλιά; Ή η συμπεριφορά των σκύλων θα είναι αντανάκλαση αυτού που θα τους δείξεις; Αν δώσεις χάδι θα σε γλείψουν, αν δώσεις κλωτσιά θα σε δαγκώσουν.

Βλέπω μετά λύπης μου ότι οι πλείστοι των συνανθρώπων μας με το παραμικρό, αντιδρούν σε κάτι κακό αμέσως με κακό. Συμπεριφορά παλαιάς διαθήκης: οφθαλμός αντί οφθαλμού. Πότε θα περάσει ο Άνθρωπος στην εποχή της Καινής Διαθήκης (δηλαδή στην... Ανθρωπόκαινο εποχή;!), να ωριμάσει και να απαντά στο κακό με το καλό; Θα μου πείτε, γίνεται άραγε το κακό να τιθασευτεί με το καλό; Γίνεται όταν σε ραπίζουν στο ένα μάγουλο να γυρίζεις και το άλλο; Και δεν το λέω από καθαρά χριστιανική οπτική, αλλά από πανοπτική, καθώς η προσέγγιση καλού και κακού προϋπήρχε του χριστιανισμού (πχ ουδέν κακόν αμιγές καλού, το γιν και το γιανγκ, η στάση του Γκάντι απέναντι στους Άγγλους κατακτητές κλπ). Άρα, διαχρονικά, διαπόντια και διαμετρικά, το δίπολο αυτό απασχολούσε και απασχολεί τον τρόπο επίλυσης συγκρούσεων, διαφορετικών προσεγγίσεων, και εν γένει διέπει την ανθρώπινη συνύπαρξη, αλλά και τη συνύπαρξη του ανθρώπου με τον πλανήτη Γη.

Επανέρχομαι στο ερώτημα: γίνεται με το μικρό, το οριοθετημένο, το συμπαγές που εκπροσωπεί το καλό να αντιμετωπίσει το χαώδες, διάχυτο και διαμπερές (άρα μη σαφώς προσδιορίσιμο) που συνθέτει το κακό;

Θα δώσω ένα μουσικό παράδειγμα. Ακούστε το υπέροχο τραγούδι που ακολουθεί. Θαυμάστε την οικονομία που εσωκλείει. Δυο μόνο στίχους περιστοιχισμένους με όμορφα μουσικά στολίδια, με σκοπό να περιγράψει το καλό, φωτεινό και ελπιδοφόρο συναίσθημα της αγάπης που έρχεται να σκορπίσει το σκοτάδι και τα μαύρα όνειρα του δημιουργού του τραδουδιού αυτού. Συμπύκνωση νοήματος και στολιδιών όσο ακριβώς χρειάζεται ώστε ούτε να ξεφεύγει προς την υπερβολή αλλά ούτε να περιορίζει ως προς το νόημα, τη χάρη, την ομορφιά. Είναι σαν να στιβάζεις συναισθήματα, να τα μικραίνεις στο χώρο, το χρόνο και το λόγο και αυτά ως δια μαγείας να πολλαπλασιάζονται και να ξεπηδούν, να ανθίζουν και να γεμίζουν ψυχή και νου. Είναι σαν ένας κάμπος με δέκα ρίζες θάμνων που αν τον δεις καλοκαίρι θα πεις "ξεραΐλα", αλλά αν δεις τον ίδιο κάμπο την άνοιξη, θα έχει γεμίσει ο τόπος χρώματα, όγκο, "αρώματα και μυρωδιές". Αυτό είναι με μια λέξη η πραγματική έννοια της "ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ". Συμπυκνώνω τόσο-όσο, χωρίς να περιορίζω, αντίθετα να ευοδώνω. Απίστευτη διαδικασία. Είναι αυτό που μεγιστοποιεί την απόδοση, που αξιοποιεί στο έπαρκο την καταναλισκόμενη ενέργεια και αυξάνει τον δείκτη δημιουργικότητας και παραγωτικότητας. Όσοι το καταφέρνουν, είναι οι πραγματικοί τεχνίτες. Από την άλλη πλευρά, σήμερα, παρατηρούμε τα πολλά λόγια χωρίς νόημα και κατεύθυνση, που καταλήγουν σε "ΦΛΥΑΡΙΑ", παρατηρούμε την πολλή ενέργεια που ξοδεύεται χωρίς σεβασμό και καταλήγει σε "ΣΠΑΤΑΛΗ" και "ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ" αντί για χτίσιμο και οικοδόμηση (σχέσεων, πλαισίων, δικαιωμάτων), παρατηρούμε το πολύ τρέξιμο της καθημερινότητας που καταλήγει σε "ΑΠΩΛΕΙΑ" πραγμάτων, ηρεμίας, νοήματος αντί σε "ΠΡΟΣΘΗΚΗ", κυνηγούμε τον χρόνο αλλά στο τέλος καταλήγουμε να μας κυνηγά εκείνος...

Σταματώ εδώ, λέγοντας ότι δεν έχω απαντήσει στο αρχικό ερώτημα αυτής εδώ της ανάρτησης και δεν ξέρω αν ποτέ το απαντήσω. 

Ξέρω όμως, ότι είναι σπουδαίο να αναγνωρίζεις (και ακόμα περισσότερο να προσφέρεις) τα πραγματικά "ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ" από τα "ΚΑΡΒΟΥΝΑ".

Καλή ακρόαση!

"Αρώματα και Μυρωδιές"

Στίχοι: Δέσποινα Σπαντιδάκη

Μουσική και μαντολίνο: Μιχάλης Χαρκιολάκης

Ερμηνεία και Λαούτο: Κυριάκος Καραλάκης