Του ασώτου πατέρα σήμερα!

Του ασώτου σήμερα. Μόνο που δεν είναι στου ασώτου υιού, αλλά του ασώτου πατέρα. Και μάλιστα των άσωτων 300 εθνοπατέρων. Έρχονται για άλλη μια φορά να ζητήσουν συγχώρεση των αμαρτιών τους, και να ανανεώσουν την ψήφο εμπιστοσύνης για τις αμαρτίες τους.

Ακούω εχτές τον κύριο Πρωθυπουργό, να μιλά για τα τραγικά και ιστορικά λάθη των 10 προηγούμενων ετών, τα οποία θα καλύψουμε με τη νέα δανειακή σύμβαση. Και αναρωτιέμαι κύριε Πρωθυπουργέ, πού στο διάολο (συγχωρέστε με, Άγιοι των Αγίων, που παραφέρομαι, είναι επειδή άγομαι και φέρομαι από τον κάθε τυχόντα...) ήσασταν όλα τα προηγούμενα χρόνια; Δεν βλέπατε αυτά τα λάθη, εσείς ένας τεχνοκράτης του συστήματος και ένας ειδήμων της οικονομικής πορείας της χώρας; Πώς τολμάτε να μιλάτε τώρα για τα λάθη, όταν σιωπούσατε την ώρα που γίνονταν; Πώς τολμάτε να μιλάτε με τον ελληνικό λαό και να τον κοιτάτε στα μάτια, πουλώντας του όλες αυτές τις ψεύτικες υποσχέσεις περί καθήκοντος και περί ιστορικής ευθύνης, όταν τότε που μπορούσατε να αποτρέψετε τόσο κόσμο από την σημερινή πείνα, όταν τότε που είχατε την ιστορική ευκαιρία διάσωσης της στραβής πορείας του ελληνικού καραβιού, ήσασταν στον κόσμο σας και το αφήνατε να βουλιάζει; Αν εσείς, με το τόσο ακονισμένο οικονομικό κριτήριο σας και τις πιστοποιημένες διεθνώς γνώσεις σας πάνω στη λειτουργία της αγοράς, δεν μιλούσατε για αυτά που βλέπατε, ποιος θα έβγαινε να μιλήσει; Η γιαγιά μου, που δεν ξέρει γράμματα, παρά μόνο μια ζωή να δουλεύει; Ο πατέρας μου, που είναι στην οικοδομή ή στο χωράφι όλη μέρα, ή εγώ, που έφαγα τα νιάτα μου στα θρανία για να δουλεύω 30ωρα συνεχόμενα τώρα στα σχεδόν 30 μου χρόνια, χωρίς να με σέβεται κανείς, και κυρίως χωρίς να έχω ούτε όρεξη ούτε αντοχές για να μάθω τι συμβαίνει γύρω μου; Ποιος θα το έκανε, αν όχι ένας ειδήμων, σαν τον κύριο Παπαδήμον; Μήπως όμως, είχατε τους λόγους σας αγαπητέ Πρωθυπουργέ; Μήπως και εσείς παίζατε το δικό σας παιχνίδι, και δεν θέλατε να φανείτε κακός με τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου; Μήπως γιατί είχατε και εσείς βλέψεις προς την εξουσία, με σκοπό -όπως αποδείχτηκε- κάποια μέρα να σας την δώσουν;

Πώς εγώ να βρω μια απάντηση, έστω ευλογοφανή σε αυτά που μου λένε; Πώς να πιστέψω ότι ο Πρωθυπουργός μου, με κοιτά πραγματικά στα μάτια και μου λέει την αλήθεια, όταν μέχρι πρότινος έκανε τα... στραβά μάτια και δεν απέτρεπε την επερχόμενη καταστροφή; Πώς να θεωρήσω ότι διορθώθηκε η στραβομάρα των Ελλήνων πολιτικών μας;

Σήμερα του ασώτου, κύριοι. Κάποιου, που μετάνοιωσε και γύρισε στον ίσιο δρόμο, και η οικογένειά του, τον δέχτηκε, ως μετανοόντα. Πώς όμως να δεχτώ και να συγχωρήσω όλους αυτούς, που μου το παίζουν μετανοημένοι, από τα λάθη του παρελθόντος, και να τους επιτρέψω να συνεχίσουν να κάνουν αυτά που ευαγγελίζονται; Πώς εγώ, ένας υιός, να συγχωρήσω τους εθνοπατέρες μου, όταν για τα επόμενα χρόνια, δεν έχω βάση να πατήσω, δρόμο να βαδίσω, όνειρο να χτίσω;

Αν σκεφτώ, ελληνοχριστιανικά, όπως προστάζει το εκκλησιαστικό κλίμα της ημέρας, οφείλω να συγχωρήσω τον μετανοόντα και να πιστέψω ότι δεν θέλει να με διαλύσει, να με αφανίσει, αλλά να με σώσει. Και επειδή το κράτος μας, η νοοτροπία μας και η σκέψη μας, είναι έντονα διαποτισμένα με ελληνοχριστιανική ιδεολογία, αυτό πιστεύω ότι θα κάνει -δυστυχώς- ο περισσότερος κόσμος. Αν σκεφτώ, λογικά, όπως προστάζει το δημοσιονομικό κλίμα της ημέρας, οφείλω να βρίσω και να χριστοπαναγίσω τον μετανοόντα και να μην του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία να με διαλύσει, να με αφανίσει. Και επειδή το κράτος μας, η νοοτροπία μας και η σκέψη μας, είναι έντονα ναρκωμένα στην ιδεολογία της αδράνειας και της έλλειψης αντίδρασης, πιστεύω ότι -ξανά δυστυχώς- το Μνημόνιο ΙΙ θα περάσει.

Και το ερώτημα που ξεπηδά: η παραβολή του ασώτου έχει αξία σήμερα; Έχει να μας δώσει πραγματικά συμπεράσματα; Έχει να βοηθήσει τη σημερινή κοινωνία; Η απάντησή μου είναι, όχι. Και η Ιστορία το έχει αποδείξει, με τις επαναλαμβανόμενες χαμένες ευκαιρίες αυτού του Κράτους να ορθοποδήσει, καθώς ο λαός μας διατηρεί την αυτάρεσκη απολαυστική μα και μακραίωνη ιδιότητα, τού να θέλει και να μπορεί, απέναντι στα σοβαρά ζητήματα του τόπου, ένα και μόνο πράγμα: να ορθο-πορδίσει! Αλλά με πορδές, όσο ορθές και αν είναι, δεν βάφονται αβγά.

Η ελληνοχριστιανική κοινωνικά κατασκευασμένη παιδεία μας (με κύριο εκφραστή την Εκκλησία και τους ιερείς-παπάδες της κάθε εποχής), έχει καταβαραθρώσει τον λαό (τον δήμο), εκκινώντας από πολύ παλιά, από την Εκκλησία του δήμου, ως σήμερα, την εποχή του Παπα-δήμου! Τι διαπιστώνω εγώ από τη σημερινή ημέρα λοιπόν; Ότι σε όλο αυτό το φάσμα της Ιστορίας μας, η επιβολή της εξουσίας και η ναρκωτική νουθεσία της εκκλησίας-θρησκείας, είναι δυο ιδιότητες που πάνε μαζί, χέρι χέρι, άλλοτε με τον Καρατζαφέρη και άλλοτε, με όποιον τους συμφέρει.

Εμάς, αγαπητοί μου, τι είναι αυτό που μας συμφέρει; Να πάμε εμπρός στον ευρωπαϊκό γκρεμό ή πίσω στο χρεοκοπημένο και απομονωμένο ρέμα; Ίσως καλύτερα να πάμε σε μια εκκλησιά να ανάψουμε ένα κεράκι, για να βοηθήσουμε και εμείς την Εκκλησία της Ελλάδος που περνά δύσκολες μέρες, αλλά μήπως και η Εκκλησία βοηθήσει την Ελλάδα, όπως τόσες φορές στο παρελθόν...

Μάθημα Οικονομικής Ιστορίας 1: Η παγκοσμιοποίηση του σνόμπ-ing!

Τι σχέση έχουν η Όλυμπος Καρπάθου των περασμένων αιώνων και ο Θορστάιν Βέμπλεν, αμερικανός κοινωνιολόγος και οικονομολόγος, που έζησε και μίλησε για την αμερικανική κοινωνία;

Η απάντηση, όσο και αν αρχικά δεν σας πείθει, είναι απλή: περιγράφουν την ίδια ακριβώς ταξική διαβάθμιση και συμπεριφορά!

Ας παρακολουθήσουμε τις δυο περιγραφόμενες κοινωνίες:

Αρχικά, στην Κάρπαθο, εμφανίστηκε το μοναδικό, για τα δεδομένα της ελληνικής επικράτειας, φαινόμενο του υπερτονισμού της αξίας και της ξεχωριστής θέσης, τωνΚανακάρηδων, δηλαδή των κατά φύλο πρωτότοκων τέκνων κάθε οικογενείας. Δηλαδή, του πρώτου αγοριού από το σύνολο των αρσενικών τέκνων και του πρώτου κοριτσιού από το σύνολο των θηλυκών τέκνων. Αυτά τα άτομα, οι Κανακάρηδες, είχαν πολύ σπουδαία θέση, στην οικονομική, κοινωνική και βιολογική προσέγγιση της τοπικής τους κοινωνίας. Όλα, χωρίς υπερβολή, γίνονταν και προορίζονταν για αυτούς. Περιουσίες, χωράφια, μέσα παραγωγής, μύλοι, ζώα, ιδιωτικές εκκλησιές ακόμα και ειδικές θέσεις στην τοπική Εκκλησία, δημόσια αξιώματα κλπ. Όλη η ζωή κινούταν γύρω από την (αυταπόδεικτη) αξία αυτών των ατόμων, την οποία την αποκτούσαν μόνο και μόνο από τη πρώτη θέση στη σειρά γέννησης των τέκνων, δηλαδή ξεκάθαρα τυχαία! Στην αντίθετη όχθη ήταν οι υστερότοκοι, αυτοί δηλαδή που έπονταν στη σειρά γέννησης (πάλι τυχαία), για τους οποίους, προβλεπόταν το απόλυτο τίποτα, ως ανταμοιβή της ύπαρξής τους! Και κυριολεκτώ. Οι κοπέλες, προορίζονταν να μείνουν άγαμες και να γίνουν παραδουλεύτρες στον οίκο της Κανακαράς αδελφής, ενώ τα αγόρια συνήθως απομακρύνονταν αναζητώντας στην εποχική μετανάστευση ένα καλύτερο μέλλον. Ως εδώ καλά θα μου πείτε. Πού το περίεργο;

Το περίεργο, είναι η εξήγηση αυτής της ιδιαίτερης κοινωνικής δομής. Πώς γίνεται να συμβαίνει μια τόσο φοβερή και ζοφερή απόκλιση μεταξύ των ίδιων των αδελφών και μάλιστα να μην μιλά κανείς για αυτό και οι υστερότοκοι να υπομένουν σιωπηλά και με βεβαιότητα την ορθή διαρρύθμιση των συγγενικών και κατ’ επέκταση κοινωνικών σχέσεων; Πώς γίνεται να δέχεται ένας νέος άνθρωπος να παραμείνει άγαμος και πλήρως αποκλεισμένος, από οικονομικές, κοινωνικές και -τραγικότατο- από βιολογικές δραστηριότητες; Και όμως, εδώ φαίνεται η μαεστρία της κοροϊδίας και της εξοντωτικής εξαπάτησης των κρατούντων, που δεν αναγνωρίζουν (σαν τους πρωτόγονους ή σαν τα ζώα) την αξία των αδελφών τους, αν πρόκειται για τους Κανακάρηδες, ή των παιδιών τους, αν πρόκειται για τους γονείς που τα γέννησαν. Λες και ο κόσμος ξεκινούσε και τελείωνε στους Κανακάρηδες!

Η εξήγηση, λοιπόν, είναι ότι αυτή η κοινωνία δομήθηκε έτσι, ώστε να σκεπάσει και να καλύψει τις ανομίες και την ισχύ της ιθύνουσας τάξης. Της τάξης ολίγων και ισχυρών, που είχαν την φαεινή ιδέα να περάσουν μέσα από την δέσμευση και την «αξία» των συγγενικών σχέσεων, την δική τους εξουσία, έχοντας ως δουλικά όλους τους υπόλοιπους, ασχέτως δεσμών αίματος. Αυτοί, εστίαζαν στη λέξη «δεσμός» και όχι στη λέξη «αίμα». Για όλους αυτούς τους λίγους, μετρούσε πιο πολύ για τον κορεσμό της υλικής και εξουσιαστικής πλεονεξίας τους τα δεσμά με τα οποία έδεναν τα αδέρφια τους, και όχι ότι οι δούλοι τους, ήταν τα αδέρφια από την ίδια μάνα, με τα οποία έφεραν το ίδιο αίμα. Αυτοί οι Κανακάρηδες, δεν ασχολούντο με τίποτε άλλο, παρά την επίδειξη της θέσης τους, του πλούτου τους και της κοινωνικής τους ισχύος. Δεν δούλευαν, γιατί δεν τους επιτρεπόταν να δουλεύουν. Ήταν τα αφεντικά, αλλά χωρίς να το φωνάζουν ή να το αποκαλύπτουν! Οι υπόλοιποι, ήταν οι εργάτες, τα δουλικά, που τους έμελε μόνο ένα ξεροκόμματο και το σκύψιμο του κεφαλιού. Πόσο ευφυές και αποτελεσματικό να εξουσιάζεις κάποιων επειδή τον δένεις χειροπόδαρα με τον ψεύτικο δεσμό της συγγένειας και της οικογένειας… Οι σχέσεις εκμετάλλευσης λοιπόν καλύπτονταν από το (φτιασιδωμένο κοινωνικά) συναίσθημα της συγγένειας και το χρησιμοποιούσαν οι λίγοι προς ενίσχυση της θέσης τους, της ισχύος τους, της τάξης τους και του πλούτου τους.

(οι πληροφορίες για τους Κανακάρηδες, είναι από το εξαιρετικό βιβλίο του Bernard Vernier "Η κοινωνική γέννεση των αισθημάτων - Πρωτότοκοι και Υστερότοκοι στην Κάρπαθο" εκδ. Αλεξάνδρεια, 2001)

Πάμε τώρα και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, στην Αμερική:

«Ο Βέμπλεν, με την περίτεχνη πρόζα του, υποστήριξε την άποψη ότι η αργόσχολη τάξη διαφήμιζε την ανωτερότητά της με υπερβολικές δαπάνες -κραυγαλέες ή διακριτικές- και ότι το σήμα κατατεθέν της -η ίδια η σχόλη- αποτελούσε ακόμα μεγαλύτερη απόλαυση όταν επιδεικνυόταν προκλητικά στα μάτια του κόσμου.

[Ο Βέμπλεν] ασχολείται με τέτοιου είδους ενδελεχή εξέταση της οικονομικής ψυχοπαθολογίας της καθημερινής μας ζωής. […] η κοινωνία των διαφημίσεων και του μιμητισμού ήταν αδύνατο να μην αναγνωρίσει, με κάποια θλίψη, την προσωπογραφία της.

Παρ’ όλο όμως που οι αργόσχολες τάξεις έπαιρναν χωρίς να παρέχουν σε αντάλλαγμα κάποια παραγωγική υπηρεσία, το έκαναν αυτό με την πλήρη έγκριση της κοινότητας. Γιατί αυτές οι κοινωνίες όχι μόνο ήταν αρκετά πλούσιες ώστε να έχουν τη δυνατότητα να συντηρούν μια μη παραγωγική τάξη, αλλά και τόσο επιθετικές ώστε να τις θαυμάζουν. Αντί να θεωρούνται χαραμοφάηδες ή κακομαθημένοι, όσοι ανέρχονταν στις τάξεις των αργόσχολων ήταν αξιοσέβαστοι ως άτομα ισχυρά και ικανά. Σαν αποτέλεσμα, σημειώθηκε μια θεμελιώδης αλλαγή στη στάση απέναντι στην εργασία. Οι δραστηριότητες της αργόσχολης τάξης -η δια της βίας κατάκτηση του πλούτου- κατέληξε να θεωρείται τιμητική και αξιοπρεπής. Ως εκ τούτου, η καθαρή εργασία κηλιδώθηκε, αντιθέτως, από την ταπείνωση. Το μόχθο της εργασίας, που οι κλασικοί οικονομολόγοι πίστευαν ότι είναι έμφυτος στον άνθρωπο, ο Βέμπλεν τον είδε σαν υποβάθμιση ενός κάποτε τιμημένου τρόπου ζωής κάτω από την επίδραση ενός αρπακτικού πνεύματος. Μια κοινότητα που θαυμάζει και εξυψώνει την βία και την κτηνώδη ανδρεία δεν μπορεί να μακαρίζει τον ανθρώπινο μόχθο.

Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος, στα μάτια του Βέμπλεν, δεν απέχει παρά μια σκιά μόλις από τους βάρβαρους προγόνους του. […] Έτσι, στη σύγχρονη ζωή ο Βέμπλεν είδε την κληρονομιά του παρελθόντος. Η αργόσχολη τάξη είχε αλλάξει ασχολίες, είχε εξευγενίσει τις μεθόδους της, αλλά ο στόχος της εξακολουθούσε να είναι ο ίδιος – η ληστρική αρπαγή αγαθών χωρίς εργασία. […] Ήθελε όμως χρήματα και η συσσώρευση των χρημάτων και η επιδεικτική ή διακριτική τους προβολή έγινε το σύγχρονο αντίστοιχο των κρανίων που κρέμονταν από τις σκηνές. […] Ο απλός λαός επιδίωκε να μιμηθεί τους καλύτερους. Όλοι, από τον εργάτη και τον μεσοαστό ως τον καπιταλιστή, ήθελαν με την επιδεικτική κατανάλωση χρημάτων -και μάλιστα με την επιδεικτική σπατάλη- να καταδείξουν την ληστρική τους δύναμη. […] Οι εργάτες δεν επιζητούν να εκτοπίσουν τα αφεντικά τους, αλλά να τα μιμηθούν. Συμμερίζονται κι αυτοί τη γενική αντίληψη ότι η δουλειά που κάνουν είναι κατά κάποιο τρόπο λιγότερο “αξιοπρεπής” από τη δουλειά των ανωτέρων τους και ο στόχος τους δεν είναι να ξεφορτωθούν μια ανώτερη τάξη, αλλά να ανέλθουν σ’ αυτήν.»

(πληροφορίες από το αριστούργημα του Robert L. Heilbroner "Οι Φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου", εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ, 2000)

Δεν ξέρω αν διακρίνεται ομοιότητες στις δυο αυτές προσεγγίσεις των κοινωνικών σχέσεων. Εγώ πάντως, νοιώθω ότι η απομονωμένη κοινωνία στην Όλυμπο Καρπάθου, σκιαγραφείται όσο κανείς άλλος μελετητής της δεν το έχει καταφέρει καλύτερα, μέσα από τα λεγόμενα του κυρίου Βέμπλεν.

Δεν σας κάνει εντύπωση; Πού γνωρίζονταν οι Καρπάθιοι και οι Αμερικάνοι; Πώς είχαν καταλήξει στην ίδια κοινωνική συμπεριφορά όταν προέρχονταν από τόσο διαφορετικές καταβολές; Η απάντηση, πάλι για το μικρό μου μυαλουδάκι, είναι απλή: υπάρχει κάτι κοινό σε αυτές τις κοινωνίες (ενδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο, ότι μάλλον υπάρχει σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες όσο απομακρυσμένες και αν είναι). Αυτό το κοινό, είναι η διάθεση του ανθρώπου να εξουσιάσει με κάθε κόστος τον συνάνθρωπο. Πρόκειται για μια έμφυτη διάθεση, σύμφυτη με τη φύση μας (χρησιμοποιώ στη σύνταξη αυτής της πρότασης το σχήμα της υπερβολής, όπως ακριβώς υπερβολικά χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας το σχήμα της αυτάρεσκης εξουσίας απέναντι στους γύρω μας), που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κατάλοιπο της ζωώδους μας καταγωγής. Κοινωνικός Δαρβινισμός; Όχι. Απλά αναγνώριση ενός ακόμη γνωρίσματος της ιδιαίτερης φύσης μας. Αυτό είμαστε κύριοι: εξουσιαστικά ζώα, που μας ενδιαφέρει μόνο η επιβίωσή μας, ακόμα και αν είναι να πατήσουμε επί πτωμάτων. Ας το παραδεχτούμε επιτέλους. Εκεί ακριβώς πατούν όλοι αυτοί που θέλουν να μας περάσουν εξαναγκαστικά την παγκοσμιοποίηση. Δεν είναι εξαναγκαστική, αλλά εύκολη, διότι έχουμε κάτι κοινό και εύφορο, όπου μπορούν να πατήσουν πάνω του και να χτίσουν το παγκόσμιο οικοδόμημα που επιθυμούν αυτοί οι λίγοι: την υποτέλεια να σκύβουμε το κεφάλι αν πρώτα μας υπνωτίσουν με τις ψεύτικες και κατασκευασμένες επιθυμίες μας. Έτσι, κατορθώνουν να μας δέσουν χειροπόδαρα και ο φύλακας μας που μας εμποδίζει να λυθούμε, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός!

Ο μεγάλος, μα και απίστευτα ιδιόρρυθμος, αυτός άνθρωπος, ο «τελευταίος άνθρωπος που γνώριζε τα πάντα», ο κύριος Βέμπλεν, είχε πει:

«Η γυαλάδα στο καπέλο ενός τζέντλεμαν ή σ’ ένα ζευγάρι λουστρίνια δεν διαθέτει περισσότερη ενδογενή ομορφιά από τη γυαλάδα που υπάρχει σ’ ένα φθαρμένο μανίκι»

υποδεικνύοντας να αποδεχτούμε πλέον ανοιχτά και ταπεινά το κριτήριο του σνομπισμού που έχει περάσει στο γούστο μας.

Για τον κύριο αυτόν, κάποιοι άλλοι είπαν:

«Ήταν ξένος, ήταν αντικομφορμιστής […]. Ο κόσμος για τον Βέμπλεν ήταν άβολος και αφιλόξενος. Προσαρμόστηκε σ’ αυτόν όπως ένας ιεραπόστολος προσαρμόζεται σε μια χώρα αγρίων, αρνούμενος να γίνει ένα με τους ιθαγενείς, αλλά διατηρώντας τη μοναδικότητά του με κόστος την τρομακτική μοναξιά».

(ιδού ο κύριος Θορστάιν Βέμπλεν)

Eurostatismos

Διαβάζω:

"Η μαρξιστική πρόβλεψη της βαθμιαίας αποσύνθεσης στηρίχτηκε σε μια αντίληψη του καπιταλισμού σύμφωνα με την οποία ήταν αδύνατο για μια κυβέρνηση, από πολιτική άποψη, να διορθώσει τα κακώς κείμενα του συστήματος. Αδύνατο για λόγους ιδεολογικούς, ακόμα και συναισθηματικούς. Η θεραπεία για τις αδυναμίες του καπιταλισμού θα απαιτούσε από μια κυβέρνηση να αρθεί πάνω από τα συμφέροντα μιας και μόνο τάξης, πράγμα που συνεπαγόταν ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ελευθερωθούν από τα δεσμά του άμεσου ατομικού συμφέροντός τους. Για την ανάλυση του Μαρξ, κάτι τέτοιο ήταν εξαιρετικά αμφίβολο".

(από το "Οι Φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου" του R.H. Heilbroner, εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ, 2000, σελ. 229)

Ξαναδιαβάζω:

"Στο όριο της φτώχειας βρίσκεται περίπου το 30% των πολιτών στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας της Eurostat που δημιοσιοποιήθηκαν σήμερα, Τετάρτη. Αναλυτικά, στο 27,7% του πληθυσμού ή σε 3,031 εκατ. άτομα αυξήθηκε το ποσοστό των πολιτών που ζουν στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκελισμού το 2010.

Στην ΕΕ, το 23,4% του πληθυσμού (ή 115 εκατ. άτομα) ζει κοντά στο όριο της φτώχειας. Τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας καταγράφονται στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία (41%), στη Λετονία (38%), στη Λιθουανία (33%), στην Ουγγαρία (30%), στην Πολωνία (27,8%) και στην Ελλάδα (27,7%).

Κοντά στη φτώχεια το 28,7% των παιδιών
Αναλυτικά, στην Ελλάδα ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας το 28,7% των παιδιών ως 17 ετών, το 27,7% του πληθυσμού ηλικίας από 18 ως 64 ετών και το 26,7% των Ελλήνων άνω των 65 ετών.

Τα αντίστοιχα ποσοστά στην ΕΕ είναι 27%, 23,3% και 19,8%. Τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας στα παιδιά κάτω των 18 ετών, καταγράφονται σε Ρουμανία (48,7%), Βουλγαρία (44,6%), Λετονία (42%), Ουγγαρία (38,7%), Λιθουανία (34,3%), Πολωνία (30,8%), Ισπανία (29,8%), Βρετανία (29,7%), Ιταλία (28,9%) και στην Ελλάδα και την Πορτογαλία (28,7%)."

Αναρωτιέμαι:

-Και αν αυτά συνέβαιναν για το 2010, πού θα έχει φτάσει άραγε, αυτό το 30%, στις αρχές του 2012;

-Τι είπαμε ότι ήταν μέχρι πρότινος η δική μας κυβέρνηση; Σοσιαλιστική;;; Τότε έχουμε μπλέξει στο κεφάλι μας τον σοσιαλισμό, τον καπιταλισμό, τον κομμουνισμό, τον αναρχισμό, τον σταρχιδισμό, τον ωχαδελφισμό (αλλά και τον σκέτο αντρίκιο αδελφισμό), τον σεξισμό, τον βουδισμό, τον χριστιανισμό, τον φασισμό, τον facebookismo... και για να μην μακρηγορώ τέλος πάντων, όλες τις λέξεις σε -ισμό. Εγώ από όλες αυτές τις λέξεις, θα κρατήσω μία: την λέξη σεισμό! Αυτό χρειαζόμαστε τώρα να συμβεί. Όχι, γύρω μας, αλλά μέσα μας... Και γρήγορα, για να θρηνήσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα θύματα. Αλλιώς, ας κρατήσουμε όλοι για όλους μας τη λέξη κλινοστατισμό. Αρκεί να προλάβουμε να κλείσουμε εγκαίρως κρεβάτια στον Ευαγγελισμό!

Γάλα με αλάτι...

Ευτυχία! Πόσα χρόνια πίσω γύρισα σήμερα το πρωί... Σίγουρα ήταν -και παραμένει ως φαίνεται- το αλάτι της δικής μου ζωής.

Φρέσκο γάλα κατσικίσιο, αρμεγμένο το προηγούμενο βράδυ από αλανιάρα κατσίκα, βρασμένο επί τόπου, και φουλ αλατισμένο (διότι ως γνωστόν οι γευστικοί μου κάλυκες για το αλμυρό είναι σχεδόν ανύπαρκτοι από κατασκευαστική παράλειψη του Δημιουργού μου...). Και η τελετουργία ολοκληρώνεται με τα"κατσικοκέφαλα" (όπως έλεγε η γιαγιά μου για εμένα και τον παππού μου), κομμάτια από φρέσκο ψωμί που αφήνω να κολυμπούν μέσα στο πιάτο σαν βάρκες που πλέουν ήρεμες σε κάποιο λιμανάκι!

Με αυτό το έδεσμα αγαπητοί μου, ξεκινούσα την κάθε μου ημέρα, για πολλά χρόνια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας... Δεν μπορείτε να φανταστείτε δύναμη και ενέργεια που ένοιωθα. Φυσικά δεν έμενε ούτε σταγόνα στο πιάτο...

Μετά, όταν έφυγα από το χωριό, ήρθαν τα υποκατάστατα: ΝΟΥΝΟΥ, γάλα αγελάδος ΦΑΓΕ, πτιμπέρ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, μουστουκούλουρου (η μόνη ελληνική λέξη που περιέχει 5 "ου"), και ενίοτε τα εξαίσια παξιμαδάκια πορτοκαλιού της γιαγιάς, που με έναν μαγικό τρόπο έβρισκαν πάντα τον δρόμο και έφταναν ως εμέ, ακόμα και αν είχαν να διασχίσουν θάλασσες και βουνά... Τα είχε ορμηνέψει σωστά φαίνεται η γιαγιά, να φτάσουν μοναχά ως το στομάχι μου. Δεν λέω, και τα υποκατάστατα, γευστικότατα ήταν και είναι (καθότι το πρωινό μου, παραμένει κάθε πρωί ένα ποτήρι γάλα με κάποιο αρτοσκεύασμα να κάνει παπάρα μέσα του...), αλλά σαν αυτό που με ανάθρεψε για πάνω 10 χρόνια, δεν ματαβρήκα! Για καλή μου τύχη όμως, σήμερα το πρωί, ω! του θαύματος, βρέθηκε στο τραπέζι μου... Και εγώ ω! του ξαναθαύματος, βρέθηκα χρόνια πίσω, τότε που η σκέψη μου ακολουθούσε τα μαύρα χελιδόνια στο πρώτο πρωινό τους πέταγμα...

Ευτυχία, αυτό έχω μόνο να πω, ευτυχία!

"Μαύρο μου χελιδόνι"

Παραδοσιακό

Χαΐνηδες & Mode Plagal

Εκτέλεση: Σανάδες

cd: Η κάθοδος των σαλτιμπάγκων

Δεν θέλω τέτοια μάτια στο Face μου...

Επανέρχομαι στο θέμα του Facebook (μην νομίζετε ότι τελείωσα με μια μόνο ανάρτηση) με αυτό το video:

Και ρωτώ: τι είναι αυτό που βλέπουμε; Μήπως αυτό που βλέπουμε, είναι κάποιους άλλους να μας βλέπουν και να μας παρακολουθούν, μπιγκπραδερίστικα; Βλέπουμε πραγματικά γύρω μας τη σήμερον ημέρα ή είμαστε τυφλοί; Και ποιοι είναι οι πραγματικοί τυφλοί; Και τι άραγε να βλέπουν οι πραγματικοί τυφλοί; Ποιος άραγε κόσμος μας κοσμεί, ο κόσμος ο ορατός ή ο κόσμος με την ύλη τη σκοτεινή;

Και ποια μάτια είναι αυτά που έχουν τελικά αξία σε τούτη την κοινωνία; Τα μάτια του προσώπου μας ή τα μάτια της ψυχής μας;

Ο μέγας και εθνικός μας ποιητής, μας έχει προλάβει άλλη μια φορά και έχει ήδη δώσει απάντηση στο θέμα:

"Ο γιος σου κρίνος με δροσιά"

ποίηση: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Δ.Σολωμός

μουσική: Γ.Μαρκόπουλος

Τραγούδι: Ν.Ξυλούρης, Λ.Χαλιάς, Η.Κλωναρίδης

Αφήγηση: Ειρήνη Παππά

Ο αριθμός του εχθρού!

Ο γιος σου κρίνος με δροσιά

Τόσ' άστρα δεν εγνώρισεν ο τρίσβαθος αιθέρας,

ολίγο φως και μακρινό σε μέγα σκότος κι έρμο.

Πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου.

Ο γιός σου κρίνος με δροσιά φεγγαροστολισμένος.

Όλοι σαν ένας, ναι, χτυπούν, όμως εσύ σαν όλους.

Παράπονο χαμός καιρού σ' ότι κανείς κι αν χάσει.

Αγαπητοί μου, αναλογιστείτε για μια στιγμή σας παρακαλώ, ποιος μπορεί να είναι ο εχθρός και πόσα άτομα μπορεί να αριθμεί, σε αυτόν τον άνισο αγώνα με την τιμιότητα και τον αυτοσεβασμό... Τόσα αστεράκια πάνωθέ μας, κλαίνε που δεν μπορούν να φωτίσουν το τόσο σκότος...

Όλοι σαν ένας χτυπούν...

Πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μας...

Υ.Γ.1: Έχω την ακλόνητη πεποίθηση, γλωσσολογικά μιλώντας, ότι η κάθε λέξη αποκαλύπτει την αληθινή της ταυτότητα, μέσα από την ετυμολογία της. Πώς γίνεται να μην αντιλαμβανόμαστε ότι το Face-book, είναι το βιβλίο εκείνο, που περικλείει τα πρόσωπά μας, κοινώς τις προσωπικότητές μας και τις υπάρξεις μας, στο μεγαλύτερο ηλεκτρονικό φακέλωμα της Ιστορίας του τεχνολογικού ανθρώπου; Πώς δεν καταλαβαίνουμε ότι το book είναι εκείνος ο γιγάντιος φάκελος, όπου υπάρχουμε όλοι εμείς οι λιλιπούτειοι; Ή μάλλον πιο σωστά η φτιασιδωμένη εικόνα όλων εμάς των λιλιπούτειων...

Υ.Γ.2: Ευχαριστώ τον φίλο Μ.Μ. για το video με τον αρχηγό παππού!

Το άλογο του παράλογου...

Υπέροχη ταινία το War Horse. Μόνο που εγώ θα μετέφραζα στα ελληνικά τον τίτλο ως: "Το Παράλογο του Πολέμου"...

Μέσα στη δίνη πολεμοχαρών ανθρώπινων συμπεριφορών, επανέρχεται το ερώτημα εκείνο που αναζητά τα όρια του Λόγου και του Α-λόγου. Μιας και πολλά ακούμε για χρεοκοπίες, πολέμους με τους Τούρκους μέσα στο 2012 και λοιπές αποπροσανατολίστικες χαζομάρες... ας αναρωτηθούμε πρωτίστως για τη φύση μας και τι είναι αυτό που μας ξεχωρίζει (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) από τα ζά (λαϊκιστί ζώα που λέγανε και οι παλιοί...)

Ο (πράσινος) ήλιος πάει προς τη Δύση...

Αν στο μυαλό μας, η Δύση παραδοσιακά είναι συνυφασμένη με τον πολιτισμό, και η Ανατολή με την βαρβαρότητα, για να δούμε λίγο πώς εκφράζεται ο πολιτισμός σε τούτα τα μέρη του Ιονίου, που οι κάτοικοί του κοιτάνε κυρίως προς τη Δύση και αυτοσυστήνονται ως πολίτες δυτικού πολιτισμού!

Ιδού η Δύση, Δύση, Δύση και πάλι η Δύση και ξανά η Δύση και πάρε να έχεις Δύση...

Σαν να λέμε, μαλακίες, μαλακίες, μαλακίες και πάλι μαλακίες και ξανά μαλακίες...

Τρόμπες και ξεφτίλες Κερκυραίοι! Άπληστοι και άπλητοι!

Αυτά, κατάφερε το ΠΑΣΟΚικό πέρασμα και η νοοτροπία του νεόπλουτου σε τούτα εδώ τα μέρη! Να 'ναι καλά ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ που μας σπρώχνει να τον ακολουθήσουμε προς τα εκεί που πάει: τη Δύση του, δηλαδή την καταστροφή του!

"Στο κάστρο το παλιό"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:

Παντελής Θαλασσινός

Αστρολάβετε θέση!

Η τεχνολογία πάντα καθόριζε την κατεύθυνση της οικονομικής μας άμαξας. Ήταν το πιο γερό, το πιο γρήγορο, το πιο καθαρό άλογο που έσερνε και σέρνει την κοινωνική μας ανάπτυξη.

Υπήρχε όμως από παλιά. Πολύ παλιά...

Άρα, δεν είναι η αλλαγή της τεχνολογίας ή η εμφάνιση μιας νέας τεχνολογικής ιδέας, που μας σέρνει, όσο ο καβαλάρης και το καμουτσίκι του. Πώς το χρησιμοποιεί αυτό το καμουτσίκι και ποιόν βαρά κατάσαρκα...

Η τεχνολογία είναι στα χέρια των ανθρώπων. Και χρησιμοποιείται όπως αυτοί ορίζουν. Ας χρησιμοποιήσουμε τα επιτεύγματά της και σήμερα λοιπόν για να μπορέσουμε να δούμε πιο ψηλά τον ουρανό, πιο καθαρά το φως των αστεριών του και πιο ανοιχτά τα απέραντά του άκρα... Όπως τότε, χρησιμοποιούσαν την αστρονομική τεχνολογία για να βρουν τον δύσκολο δρόμο τους, ας πράξουμε ανάλογα και σήμερα, για να βρούμε τον δικό μας φωτεινό δρόμο στη μαύρη μαυρίλα που πλάκωσε αιφνίδια...

Όχι κάτω λοιπόν το κεφάλι, αλλά πάνω, ψηλά, στ' άστρα!

Δεν θέλω τέτοιους friends!

Το υπέροχο βιβλίο "Οι Φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου" του R. Ηeilbroner, εκδόσεων Κριτική, 2000, κλίνει το θαυμαστό ταξίδι που μου προσέφερε τις τελευταίες μέρες, με τις εξής λέξεις (σελ. 438):

"Αν η οικονομική επιστήμη δεν πρόκειται να είναι μια κοινωνική επιστήμη, ποια θα είναι τελικά η κοινωνική της χρησιμότητα; Η απάντησή μου είναι ότι ο σκοπός της είναι να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα το καπιταλιστικό τοπίο στο οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να διαμορφώσουμε τις συλλογικές μας τύχες στο προβλεπτό μέλλον."

Με λίγα λόγια, τονίζει το θέμα της προσωπικής βούλησης, ως πρωταρχικού διαμορφωτή της πορείας αυτού του καπιταλιστικού συστήματος στο οποίο ζούμε όλοι.

Όλως τυχαίως, σήμερα, διαβάζω ένα άρθρο από τους New York Times, σχετικά με το Facebook. Παραθέτω τα πιο καίρια κατά την γνώμη μου, σημεία:

"As the biggest offering of a social networking company, the sale is the clearest evidence yet that investors believe there is a lot of money to be made from the social Web.

Facebook is considered so valuable because it is more than the sum of its users. More than the world’s largest social network, it is a fast-churning data machine that captures and processes every click and interaction on its platform.

Every time a person shares a link, listens to a song, clicks on one of Facebook’s ubiquitous “like” buttons, or changes a relationship status to “engaged,” a morsel of data is added to Facebook’s vast library. It is a siren to advertisers hoping to leverage that information to match their ads with the right audience.

In recent months, Wall Street’s banks have competed fiercely for a top assignment in Facebook’s offering, a coup that comes with millions in fees and valuable bragging rights. The company has hired Morgan Stanley to serve as its top underwriter, while J.P.Morgan and Goldman Sachs will also be co-leads on the deal, according to people with knowledge of the matter who did not want to be identified because the discussions were private.

It jumped from 50 million users in 2007 to 800 million in 2011, according to company figures. It offers advertisers a global platform, with three-fourths of its users outside the United States; the notable exception is China, where Facebook does not operate.

They reveal to the company not only their names (Facebook prohibits pseudonyms) and hometowns, but also their friends and family members and their tastes on everything from pop music to politics.

Facebook offers advertisers a giant basket of information so they can find precisely the audience they covet.

The Facebook Connect service allows users to log into millions of sites using their Facebook username and password — and it can report back about their activity on those sites, amassing even more data for Facebook’s trove.

Facebook’s I.P.O. will prove that there is an enormous amount of money to be made in the social media space.

The company announced a settlement agreement in November with the Federal Trade Commission, which accused the company of having deceived its customers about privacy settings. And the pressure from regulators is likely to grow. Facebook now faces potential rules on privacy in Europe, along with slow-moving privacy legislation in Washington.

Facebook allows its users to keep up with far-flung friends and family, for instance, in exchange for that information. Google allows anyone to search for anything, so long as the company can serve up ads based on those searches.

At the moment, the battle is on between those two models of making money from online advertising. If Google’s search engine cast the Internet as an instrument of solitary exploration, Facebook requires its users to share what they do with their Facebook “friends.” In some ways, the Facebook offering is a test of how valuable the social model of the Internet could be."

Δεν ξέρω αν κατανοείται την τεράστια παγίδα που στήνει μπροστά μας το Facebook και όλα τα συναφή 'site' κοινωνικής δικτύωσης. Μάλλον πρόκειται για δίχτυα της καπιταλιστικής αράχνης, που βρίσκει έναν ακόμα τρόπο, καλύτερο αυτή τη φορά, να πλασάρει, να διαφημίσει, να αποχαυνώσει, να περάσει υπόγεια και ασυνείδητα, τα προϊόντα της και έτσι να ζαπλουτίσει... Εσύ, αμέριμνος χαζολογάς στο Facebook και η τύχη (δυστυχώς όχι η δική σου, αλλά του άγγελου καπιταλιστή σου) δουλεύει! Και εσύ περνάς καλά και ο αρχικαπιταλιστής που σε έχει και σε χειρίζεται σαν πιόνι στην πολυεθνική του σκακιέρα, ακόμα καλύτερα!

Αγαπητοί μου, πλέον δεν περνά ο πλασιέ να σου χτυπήσει την πόρτα και να σου πουλήσει την πραμάτεια του, αλλά σε τραβά να πας εσύ ο ίδιος καθώς και όλη η τρελο-friendo-παρέα σου, στην πόρτα της δικής του πολυεθνικής και να του κάνεις 'like' ή 'dislike'... Σε σέρνει από τα μαλλιά και εσύ χαίρεσαι, και για μια ακόμα φορά λες: "δεν βαριέσαι αδερφέ... από την τσέπη μου τα παίρνει"; Πραγματικά, από την τσέπη σου τα παίρνει. Και το χειρότερο είναι ότι δεν παίρνει μόνο τον υλικό σου πλούτο, από την τσέπη σου, αλλά και τον πνευματικό σου πλούτο, καθώς σε αποβλακώνει κιόλας... Και άνθρωπος φτωχός και βλάκας μαζί, δύσκολα σπάει τα δεσμά του. Φτωχός και μυαλωμένος, ίσως να μπορεί κάτι καλύτερο...

Για αυτό σας λέω, αγαπητοί μου, δεν είναι η τσέπη μας, που μας κλέβουν, όσο το κεφάλι μας. Δεν είναι ότι η εργασία μας δεν έχει τιμή, αλλά η ίδια μας η τιμή δεν έχει πλέον τιμή! Η ίδια μας η αυταξία δεν έχει πια αξία.

Τι προτείνω; Έχουμε τη δύναμη της βούλησης (ακόμα τουλάχιστον). Ας τους γράψουμε όλους στα παλιά μας τα παπούτσια (έτσι και αλλιώς σε λίγα χρόνια, σχεδόν όλοι θα έχουμε μόνο παλιά παπούτσια να φοράμε...). Και ας ονειρευτούμε έντιμα όνειρα για το μέλλον.

Μην φοβάστε το παλιό ή το βρώμικο ένδυμα. Να φοβάστε το παλιό ή το βρώμικο πνεύμα.

Απολαύστε πόσο ωραία η μουσική έχει πάλι προλάβει τα γεγονότα και τα έχει καρφιτσώσει στους ουρές των διασκορπιζόμενων φθόγγων...

"Μπορεί"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:

Δημήτρης Ζερβουδάκης

Φόρα τα ρούχα τα παλιά σου,
γίνε ο εαυτός σου μια φορά.
Άναψ' τα φώτα της καρδιά σου, ναι
πέτα τα μαύρα σου γυαλιά.

Μπορεί κι όλα να φτιάξουνε, μπορεί,
μπορεί να φύγει η νύχτα κι η σιωπή,
μια όμορφη ανατολή να ξαναβγεί.

Κι αν όλα χάσαν τ' όνομά τους
κι αν όλα αλλάξαν ξαφνικά.
Κοίτα, μη σέρνεις τη ζωή σου, ναι
μην την πετάς πιο χαμηλά.

Μπορεί κι όλα να φτιάξουνε, μπορεί,
μπορεί να φύγει η νύχτα κι η σιωπή,
μια όμορφη ανατολή να ξαναβγεί.

"μην σέρνεις τη ζωή σου... μην την πετάς πιο χαμηλά..."

Α, ρε Μήτσο Ζερβουδάκη τί έγραψες πάλι...

Άιντε ψώνιο...

«Κι αυτή είναι η γένεση του ιμπεριαλισμού. Είναι, έγραψε ο Χόμπσον, ‘η προσπάθεια των μεγάλων ρυθμιστών της βιομηχανίας να διευρύνουν το κανάλι για τη ροή του πλεονάζοντος πλούτου τους, αναζητώντας αγορές και επενδύσεις στο εξωτερικό για να απομακρυνθούν τα αγαθά και το κεφάλαιο που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν στην πατρίδα τους’.

Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Γιατί δεν είναι ένα έθνος μόνο που στέλνει στο εξωτερικό τον πλεονάζοντα πλούτο του. Όλα τα έθνη κάνουν το ίδιο. […] Με αυτόν τον τρόπο ο ιμπεριαλισμός προετοιμάζει το έδαφος για πόλεμο.»

------------------------------------------------------------------------------

«Ο Βέμπλεν, με την περίτεχνη πρόζα του, υποστήριξε την άποψη ότι η αργόσχολη τάξη διαφήμιζε την ανωτερότητά της με υπερβολικές δαπάνες -κραυγαλέες ή διακριτικές- και ότι το σήμα κατατεθέν της -η ίδια η σχόλη- αποτελούσε ακόμα μεγαλύτερη απόλαυση όταν επιδεικνυόταν προκλητικά στα μάτια του κόσμου. Με χίλια παραδείγματα διερεύνησε εξαντλητικά τη στάση ότι το ‘πιο ακριβό’ σήμαινε αναγκαστικά ‘καλύτερο’. Κι έτσι για παράδειγμα:

‘Όλοι αισθανόμαστε με κάθε ειλικρίνεια και χωρίς αναστολές, ότι το πνεύμα μας έχει αναταθεί όταν, ακόμα και στις ιδιωτικές στιγμές του νοικοκυριού μας, τρώμε το καθημερινό μας φαγητό με χειροποίητα ασημένια μαχαιροπίρουνα, από πορσελάνες ζωγραφισμένες στο χέρι (που η καλλιτεχνική τους αξία είναι συχνά αμφίβολη) πάνω σε ακριβά λινά τραπεζομάντηλα. Οποιαδήποτε οπισθοδρόμηση από την ποιότητα ζωής την οποία έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε ότι αξίζουμε σ’ αυτό το θέμα, την αισθανόμαστε σαν οδυνηρή παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας’.»

(και τα δυο αποσπάσματα είναι, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης, από το βιβλίο «Οι Φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου» του Robert L. Heilbroner, εκδ. Κριτική, 2000)

Τι κάνει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αγαπητοί μου; Σκοτώνει. Παραμορφώνει πρόσωπα και συνειδήσεις. Συνθλίβει αξίες.

Για ποιο σκοπό; Για την αύξηση του κέρδους κάποιων…

Αυτό που ζούμε σήμερα, παγκοσμίως, τι είναι αν όχι μια δίνη ιμπεριαλιστικών πολέμων, που άλλοτε μεταφράζονται σε χυμένα και άλλοτε σε αδρανοποιημένα, μυαλά;

Αλήθεια, γιατί μας πειράζει τόσο που οι μισθοί μειώνονται; Γιατί μας καίει τόσο που δεν θα μπορούμε να έχουμε 5 ζευγάρια παπούτσια, αλλά μόλις 2 ή και 1 ή ακόμα και κανένα ζευγάρι, στο μέλλον όπως δείχνουν τα πράγματα; Ποιο το πραγματικό πρόβλημα; Τόσες γενιές δεν έζησαν, χωρίς τα βασικά και απαραίτητα; Εμείς, γιατί δεν μπορούμε; Είμαστε ο περιούσιος λαός του Κυρίου, που δικαιούται όλα τα προνόμια και αγαθά; Πάρτε για παράδειγμα, τους παππούδες μας…

Ξέρω… θα μου πείτε, θέλουμε η κοινωνία μας να πηγαίνει μπροστά, όχι πίσω, όπως σε αυτήν την κοινωνία των παππούδων μας, που δεν είχαν ούτε να φάνε. Θα μου πείτε πάλι, ότι αν δεν έχεις εξασφαλίσει τα απαραίτητα, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο.

Και θα σας πω λοιπόν, το εξής: τόσα χρόνια που τα είχαμε όλα αυτά, τα 5 και τα 10 ζευγάρια παπούτσια, τα μεταξωτά σώβρακα, τις πανεπιστημιακές μορφώσεις, τα λουκούλλεια γεύματα, τις γούνες βιζόν, τα τζιπ Τσερόκι… τι πετύχαμε; Μάλιστα, αυτή η υπερκαταναλωτική και έκφυλη συμπεριφορά δεν είναι που μας οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε; Μην μου λέτε λοιπόν, ότι η κοινωνική ευημερία οφείλεται στην οικονομική ανάπτυξη. Ναι, είναι ένας μεγάλος και καθοριστικός παράγοντας, αλλά όχι ο μεγαλύτερος και καθοριστικότερος.

Τι λείπει λοιπόν;

Λείπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ότι δεν μας δίνουν φαΐ, ότι μας κόβουν τους μισθούς, ότι εκτοξεύουν της έννοια της υπεραξίας, όπως ο Μαρξ την διατύπωσε, στα δυσθεώρητα ύψη… Το πρόβλημα βρίσκεται, στο ότι κανείς δεν διαμαρτύρεται για αυτά! Ο Βέμπλεν, το διατύπωσε εξαιρετικά: όλοι γουστάραμε να αράζουμε και να αυτοβαυκαλιζόμαστε, να λουφάρουμε και να καλοπερνάμε, να βλέπουμε το στραβό να μεγαλώνει και να λέμε ‘ωχ αδερφέ, μη δίνεις σημασία, στην Ελλάδα βρίσκεσαι, έτσι λειτουργούν τα πράγματα…’ και αυτό να μεγαλώνει τότε ακόμα περισσότερο… Μας πείραξε τώρα, που ο ιμπεριαλιστής Ευρω-πέος προτάσσει το Ευρω-ακόντιό του για να αρπάξει ό,τι μπορέσει από την χώρα ενός λαού που έχει ιστορικά φτύσει αίμα για να το δημιουργήσει; Μας πείραξε δηλαδή, που υπάρχουν «κακοί και άδικοι άνθρωποι»; Εμείς, δηλαδή πού ζούσαμε τόσα χρόνια; Στη ζεστή αγκαλιά της Εν Χριστώ Αδελφότητος; Όταν οι περισσότεροι από μας, τζογάρανε, έκλεβαν, φτιάχνανε εταιρίες φούσκες, παίζανε ζάρια στο χρηματιστήριο, πουλούσαν όσο γούσταραν προϊόντα και ανθρώπινες υπηρεσίες, μας ήταν άγνωστοι τότε οι όροι της «αδικίας» και της «κακίας»;

Αγαπητοί μου, ο καπιταλιστής θα είναι πάντα καπιταλιστής. Ο ιμπεριαλιστής το ίδιο. Ο εγωιστής το ίδιο. Το ίδιο και ο κλέφτης και ο ψεύτης. Αυτά τα επίθετα, μας είναι άγνωστα; Πρώτη φορά τα ακούμε; Νομίζω, ότι πολλοί από εμάς τα χρησιμοποιούμε για την δική μας επίθεση απέναντι στον πλούτο του γύρω μας κόσμου…

Άρα, τι είναι αυτό που είναι καινούργιο σήμερα; Πολύ απλά: είναι η ανεπανάληπτη αδράνεια αυτού του λαού! Η απίστευτη κωματώδης κατάσταση του Εαυτού μας. Και οι παππούδες μας δεν είχαν να φάνε ή να φορέσουν παπούτσια, αλλά είχαν κάτι που δεν το πουλούσαν εύκολα: την τιμή τους και την αξιοπρέπειά τους. Και αυτά τα δυο, τους προάσπισαν και τους έκαναν να αναστήσουν παιδιά, να τους φυτέψουν το σπόρο της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, για μια καλύτερη τιμή, για μια πιο αξιοπρόσεχτη αξιοπρέπεια…

Σήμερα, τα πουλήσαμε και αυτά, και ιδού τα αποτελέσματα. Έρμαια και έρημα, στη δίνη της κερδοφορίας κάποιων, κορμιά πολυβασανισμένα, χιλιοβιασμένα. Και μυαλά ευνουχισμένα και λοβοτομημένα. Χαμένοι σε ένα διάστημα, σε ένα κενό. Ένα κενό συνείδησης, αίσθησης και κίνησης, καθώς ο εγκέφαλος έχει αποκοπεί από τα υπόλοιπα μέλη του σώματός μας.

Γιατί; Γιατί προτιμάμε την ήσσονα προσπάθεια. Και τώρα που ετοιμάζονται να μας σφάξουν, βελάζουμε από φόβο σαν κατσικούλες λίγο πριν τη σούβλα του Πάσχα...

Και τι σημαίνει αυτό, ότι δεν υπάρχει ελπίδα; Δεν είπα κάτι τέτοιο. Είπα, ότι η ελπίδα πλέον, έχει γίνει αρκετά ασθενική. Έχει μπει στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και ψυχορραγεί. Θέλει τεχνητές αναπνοές, θέλει μαλάξεις - χειρωνακτική εργασία κοινώς... Θέλει, ανθρώπους, που δυστυχώς θα φάνε το αγγούρι, δεν γίνεται αλλιώς, αλλά που δεν θα έχουν αποσαρθρωθεί. Θέλει ανθρώπους που το μυαλό και το σώμα θα είναι ένα. Που η λαλιά δεν θα λέει ψέμα. Που η καρδιά θα αγαπά τον συνάνθρωπο, μέχρι να στάζει αίμα. Θέλει ανθρώπους, που ακόμα θα ελπίζουν. Όχι, πλέον για αυτούς. Μα για τα παιδιά τους. Θέλει ανθρώπους να δουν λίγο πιο μακρυά από την εγωιστική μυταρόνα τους. Θέλει ανθρώπους, που θα μπουν μέσα στα γρανάζια του συστήματος, όχι για να γίνουν όπως τόσοι άλλοι, νέα γρανάζια, αλλά για να τα σπάσουν και να φτιάξουν έναν νέο κόσμο.

Έναν κόσμο, που θα δίνει προτεραιότητα στην αξιοπρέπεια. Αξιο-πρέπεια. Πρέπει οι αξίες να επιβιώσουν. Είναι οι μόνες που πλέον, μπορούν να επιβιώσουν. Ας μην τις αφήσουμε να αποθάνουν στο βωμό της καλοπέρασης, αγαπητοί μου καλοπερασάκηδες...

Ας επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας στην Ιστορία λοιπόν. Το οφείλουμε μόνο σε αυτήν, που είναι και στην τελική ο μοναδικός κριτής μας.

"Η μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου"

Ποίηση: Κώστας Βάρναλης

Μουσική: Λουκάς Θάνου

Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης