Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Φτάνει το κάτωθι απόσπασμα σε μήνυμα στο κινητό μου, από συνάδελφο που προσπαθεί κάτι να μου πει:
"We want to change the Culture of genius and power with the Culture of collaboration, innovation, inclusion, belonging, acceptance, support, develop ideas, build prototypes, broad social vision. No one feels secure in a culture of genius even if he/she is number one!"
Πόσο δίκιο έχει. Πόσο ουτοπικό όμως αναρωτιέμαι, ειδικά σήμερα.
Ο νους μου πηγαίνει σε κάτι σχετικό: τη θεωρία-φιλοσοφία Wabi-Sabi. Έχουμε ξαναμιλήσει για αυτήν πρόσφατα. Το κάτωθι όμως βιντεάκι, νομίζω εμπεριέχει τα βασικά της σημεία. Και κυρίως, εμπεριέχει αυτό που πιστεύω ως το πιο δυνατό στοιχείο τριγύρω μας: την ίδια τη Φύση, αυτή που μας γέννησε και αυτή που μας θάβει...
Αφιερώστε χρόνο σας παρακαλώ και παρακολουθήστε:
Και κατόπιν τούτου, πράξτε.
Το broad social vision στο μήνυμα της φίλης, περνά μέσα από το perfectly imperfect της φιλοσοφίας Wabi-Sabi... Διότι, κοινωνία, σημαίνει ατέλεια.
Μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο απάτη, ψευτιά, αναλγησία και κοροϊδία,τι να πει ένας πατέρας στα παιδιά του για να τα προστατεύσει από τη σαπίλα;
Αν κάποτε, τύχει και διαβάσουν όλα αυτά που έχω γράψει σε αυτό το blog τα παιδιά μου, ελπίζω να αντιληφθούν την προσπάθειά μου να διασώσω ό,τι θεωρώ άξιο λόγου και πράξης, ή τουλάχιστον δείγματα αυτών.
Το μυαλό μου πάει σε πανανθρώπινες αξίες.
Κάποιες από αυτές τις συνέθεσε και τις έπλεξε πρώτος, ο παππούς Ιπποκράτης:
"Όπου υπάρχει αγάπη για την Ιατρική, υπάρχει αγάπη και για τον Άνθρωπο".
"Όπου υπάρχει αγάπη για τον Άνθρωπο, υπάρχει αγάπη και για την Τέχνη".
"Είναι αδύνατον να ξέρει την Ιατρική αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο Άνθρωπος".
Δείτε τον θαυμαστό τρόπο που πλέκονται Ιατρική, Άνθρωπος, Τέχνη και Επιστήμη...
Μακάρι να μπορούσα να πλέξω όλα αυτά τα νοήματα και να ντύσω μαζί την ψυχή των παιδιών μου.
Όταν θυμώνεις, μπορείς να κάνεις κάτι... από βίδες!! (και να ηρεμήσεις, καθώς η δημιουργικότητα πάντα σε ηρεμεί, ειδικά αν έχεις μικρούς βοηθούς με μεγάλη φαντασία...)
Ιδού κάποια αποτελέσματα της στιγμής:
Είναι απίστευτο τι μπορείς να κάνεις με ελάχιστα υλικά που τυχαία βρίσκεις δεξιά και αριστερά, αλλά με πληθώρα πνευματικά...
Μπορείς να δημιουργήσεις και να ζωντανέψεις έναν ολάκερο νέο κόσμο που μέχρι πριν ήταν μπροστά στα μάτια μας, αλλά κάπου σε άλλη διάσταση, αδύνατον να τη δούμε με συμβατικά μάτια. Θέλει παιδική ψυχούλα και γονεϊκή μέριμνα να ζωντανεύουν όμορφοι κόσμοι τριγύρω μας.
Είναι ευθύνη μας η ανακάλυψη-αποκάλυψη της ομορφιάς γύρω μας.
Ήταν 3/4/2018 όταν έγραφα μια ανάρτηση για το μέλλον των παιδιών μας, με αφορμή ένα κείμενο του Λεϊμονή Κώστα.
Τότε,
ως "αποτύπωμα από-τίποτα" μιας από τις πιο όμορφες μέρες της ζωής
μου, χαράσσοντας γραμμές πάνω σε έναν tabularasa (αγραφο πίνακα) μιας παιδικής ψυχής, είχα
ανεβάσει μια φωτογραφία:
Χθες, σχεδόν 5 χρόνια μετά, βλέποντας αυτήν την ψυχή να ομορφαίνει τον κόσμο
γύρω της (έστω κατ' ελάχιστο) και να διορθώνει τους βανδαλισμούς, θεωρώ ότι
αυτή είναι ίσως η ομορφότερη μέρα της ζωής μου. Ανεβάζω
ως "αποτύπωμα από-κάτi", τις ακόλουθες φωτογραφίες:
Υ.Γ.1: Το υποθετικό "ΑΝ" που φαίνεται ως τμήμα της λέξης "ΑΝΤΙΦΑ" που είχε ήδη γραφτεί στον τοίχο του πάρκου, σε συνέχεια με την κόρη μου στην πρώτη φωτό, τα περικλύει όλα: το καλό που μπορούμε να αφαιρέσουμε μέσα από κάθε κακό που μας περιβάλει και να το μετατρέψουμε σε πραγματική ανταρσία, σε πραγματική αντίφα και σε πραγματική επανάσταση. Επανάσταση δεν είναι να γράφεις στους άψυχους και ψυχρούς δημόσιους τοίχους. Επανάσταση είναι να τους δίνεις χρώμα και νόημα ύπαρξης.
Υ.Γ.2: Ρε μπας και όντως η ελπίδα δεν χάθηκε ακόμα...;
Υ.Γ.3: Καλή χρονιά σε όλους, με περισσότερο σεβασμό στον εαυτό μας και στα παιδιά μας.
Με αφορμή πρόσφατη συζήτηση, στο ρεβεγιόν των Χριστουγέννων, με φίλτατο συντοπίτη που η μοίρα μας έστειλε να διαμένουμε στον ίδιο ξένο τόπο, συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά τη μέγιστη σύγχηση που επικρατεί στην κοινωνία μας.
Στην κοινωνία μας που είναι πλέον τα περισσότερα (αν όχι όλα) εύκολα. Έτοιμες λύσεις για κάθε περίπτωση. Έτοιμα "ρούχα" που κουμπώνουν ακόμα και στους πιο απαιτητικούς. Έτοιμες απαντήσεις.
Έτοιμες απαντήσεις. Αυτό ακριβώς συνειδητοποίησα ότι είναι η ρίζα της σύγχυσης σήμερα.
Εξηγούμαι.
Όταν ο άνθρωπος συνήθιζε να διερωτάται, ωθούνταν να ψάχνει. Αυτή η ώθηση του προκαλούσε κινητοποίηση. Και αυτή η κινητοποίηση τον έκανε να μην χορταριάζει ούτε στο σώμα ούτε στο νου.
Σήμερα, ο άνθρωπος, απλά χωνεύει απαντήσεις. Κάθε είδους και για κάθε ερώτημα. Απλά καταναλώνει, καταναλώνει, καταναλώνει. Χωρίς να ξέρει τί είναι αυτό που καταναλώνει και κυρίως γιατί. Τελικά καταναλώνει την ευτυχία του και τις ευκαιρίες που του έχουν δωθεί από την ευλοηγμένη ζωή να την πολλαπλασιάσει. Μόνο που έτσι όμως, μετά από τόση άσκοπη και σπάταλη κατανάλωση, ξεχνά το ερώτημα. Ξεχνά, τί να κάνει με τόσες απαντήσεις γύρω του. Ξεχνά το βασικότερο: να διερωτάται. Και έτσι δεν βρίσκει την αντίστοιχη ώθηση. Και μετά χάνει και την κινητοποίηση. Και τελικά βαλτώνει. Στο σώμα και στο νου.
Και απόψε, μετά χαράς και λύπης, βρήκα ότι το έχει περιγράψει εξαιρετικά αυτό που προσπάθησα να σας περιγράψω ανωτέρω, ο Βίλχελμ Ράιχ στο τρέχον βιβλίο που διαβάζω αυτές τις μέρες (ή νύχτες καλύτερα), το "Άκου, Ανθρωπάκο". Αναμεταδίδω, χωρίς άδεια αναμετάδοσης ή αναδημοσίευσης (η μόνη άδεια που έχω είναι η άδεια ψυχολογία και η άδεια κεφάλα):
"Καταβροχθίζεις την ευτυχία του. Ποτέ δεν απόλαυσες την ευτυχία του με πλήρη ελευθερία, και για αυτό την καταβροχθίζεις λαίμαργα, χωρίς να φροντίσεις να τη διασφαλίσεις. Δεν σε άφησαν ποτέ να μάθεις πώς να φροντίζεις την ευτυχία σου, να την καλλιεργείς όπως ο κηπουρός τα λουλούδια του και ο αγρότης τα σπαρτά του. Οι μεγάλοι ερευνητές και ποιητές και στοχαστές απομακρύνθηκαν από σένα διότι ήθελαν να φροντίσουν την ευτυχία τους. Κοντά σου, Ανθρωπάκο, είναι εύκολο να καταβροχθίσει κανείς την ευτυχία, αλλά δύσκολο να την προστατέψει. [...] Διότι, πρώτον, ο ερευνητής δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει παρά μόνο σκέψεις. Ούτε κέρδη, ούτε υψηλότερες απολαβές, ούτε μονιμότητα και χειστουγεννιάτικο δώρο, ούτε πιο εύκολο τρόπο ζωής. Το μόνο που μπορεί να σου δώσει είναι σκοτούρες, και δεν χρειάζεσαι άλλες σκοτούρες, έχεις ήδη αρκετές".
Κοιτάξτε τι ώραίο είπε ο Ράιχ: να καλλιεργούμε την ευτυχία όπως ο κηπουρός τα λουλούδια ή ο αγρότης τα σπαρτά του. Να έχουμε υπομονή, να αντιλαμβανόμαστε ότι κάθε πράμα θέλει την εποχή του, την κατάλληλη θερμοκρασία για να αναπτυχθεί, την περιοχή του, το περιβάλλον του... Αντίθετα, σήμερα, είναι παντού και πάντα τα ίδια. Λες και έχουμε καταργήσει τις εποχές, τις αποστάσεις, τα πλαίσια, τα περιβάλλοντα εργασίας... Λες και ο χρόνος και ο χώρος έγιναν ένα (όχι ότι δεν είναι), αλλά με τη διαφορά ότι σταμάτησαν να λειτουργούν και τελικά έγιναν... κανένα αντί για ένα.
Συμπέρασμα: αυτό το πανάρχαιο "ο Άνθρωπος του ειδέναι ορέγεται φύσει" του Αριστοτέλη, έχει αντικατασταθεί από το "ο Ανθρωπάκος της ηδονής ορέγεται παρα-φύσει", καθώς υπερτρέφεται με τόσα άχρηστα "φαγητά" που έχει πάψει πλέον να ορέγεται του ειδέναι και "έμαθε" να ορέγεται μόνο τη λαίμαργη ηδονή.
Σήμερα, 18 Δεκεμβρίου εδώ στης Κύπρου τα ρηχά νερά, η μέρα είχε αρκετές βουτιές στα βαθιά του νου:
Τελικός Μουντιάλ. Η μπάλα (ή "μάπα") κατά την τοπική διάλεκτο... Πόσο εξουσιάζει διαχρονικά το νου του ανθρώπου αυτή η στρογγυλή θεά! Σήμερα το παγκόσμιο γεγονός της χρονιάς!
Εκλογές Αρχιεπισκοπικές για την ανάδειξη νέου Αρχιεπισκόπου. Με κάλεσμα, ο κλήρος να αποφασίσει. Σε ποσοστό περίπου 30% συμμετοχή, καταμετρούνται ακόμα οι ψήφοι. Η θρησκεία ήταν, είναι και θα παραμείνει διαχρονικά ένας θεσμός εξουσίας πάνω στο νου του ανθρώπου. Ένας θεσμός "μάσας", καθότι είναι πολλά τα 30 αργύρια (που είναι να π)Άρη...
Δείτε τώρα μαζί τις παραπάνω φωτογραφίες και παρατηρήστε την ομοιότητα της σημειολογίας:
Το έπαθλο και Το σκήπτρο. Στρογγυλά και χρυσά. Πολυπόθητα τρόπαια. Σύμβολα υπεροχής. Σημεία κορυφής. Σημεία εξουσίας. Σημεία των καιρών. Σημεία και τέρατα... και πολλά άλλα σημειο-λογικά και σημειο-παράλογα, χωρίς να μπορεί κάποιος να βάλει σημεία στίξης και γενικά ένα τέλος σε αυτά. Και στο κάτω κάτω γιατί να βάλει τέλος; Αφού ο Χριστός (του οποίου του γέννεση θα εορτάσουμε σύντομα) ήρθε για να άρει το Τέλος ως οντότητα!
Σήμερα, εδώ στην Κύπρο, είχε όμως και σχολική εορτή στο σχολείο της κόρης μου. Που ήταν ντυμένη κούκλα χριστουγέννων που την κούρδιζαν κάτι ξωτικά για να κινείται... Από τώρα εμφυτεύεται έστω σκηνοθετικά εκείνη η εξουσιαστική διάθεση κάποιων ξωτικών πάνω σε κάποιες κούκλες...
Αλλά για να δείτε πόσο αυτά που σας αναφέρω έχουν διαποστίσει πολιτισμούς, συνειδήσεις και κουλτούρες, ακούστε τα υπέροχα κάτωθι δημιουργήματα - αριστουργήματα:
"Τα τζιτζίκια"
(Από το δίσκο "Το θαλασσινό τριφύλλι")
Μουσική: Λίνος Κόκοτος
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Ερμηνεία: Μιχάλης Βιολάρης
(και τώρα αντιστοιχίστε κάποιες λέξεις με αυτά που είπαμε πιο πάνω: το τριφύλλι του τίτλου ως ισοδύναμο του "χόρτου", του "τρίφυλλου", του "όπιου" και του όποιου αναμασά αυτές τις έννοιες. Η Παναγιά... Ο Βασιλιάς... Ο Ήλιος... Οι άγγελοι... είναι ακόμα κάποιες πινελιές του καμβά της εξουσίας.)
"Το Τρελοβάπορο"
(Από τη συλλογή "Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας")
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Ερμηνεία: Νίκος Δημητράτος και Χορωδία Λαμίας
("έλα Χριστέ και Κύριε λέω" για να συμπληρώσει ή να αντιδιαστείλει το "κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα"; σε ένα παιχνίδια θρησκείας και επιστήμης που χρειάζονται χέρι-χέρι για να προχωρήσει η ζωή μας; Και εκείνα τα βαποράκια τι σχέση έχουν με το μεγάλο τρελοβάπορο; Μήπως ο "λοστρόμος αθώος ναύτης πονηρός" να ξέρει κάτι παραπάνω;)
Και κάπου εκεί έρχεται η διαπίστωση (δια στόματος Βίλχελμ Ράιχ, στο "Άκου Ανθρωπάκο"):
"Δεν καταλαβαίνεις. Ξέρω πολύ καλά ότι το «να είσαι ελεύθερος να γίνεις σκλάβος του καθενός» κάθε άλλο παρά απλή ιδέα είναι..."
(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το "Άκου Ανθρωπάκο", Βίλχελμ Ράιχ, εκδ. ΜΙΝΩΑΣ, 14η ανατύπωση Ιούλιος 2021, μτφ. Αύγουστος Κορτώ, σελ. 33)... Σελ. 33 του συγκεκριμένου βιβλίου... σαν να ήξερε η σελίδα ότι αυτό που περικλύει μέσα της είναι ακριβώς αυτό που περικλύει και το κελί 33... Το ανθρώπινο μυαλό! Για αυτό έμεινε χωρίς μυαλό, το συγκεκριμένο παιδί που τραγουδιέται στο εν λόγω άσμα...
Και αν αγαπητοί μου φίλοι, μετά από όλα αυτά που διαβάσατε ανωτέρω, δεν καταλαβαίνετε τίποτα, δεν σας κρατώ κακία. Φταίει μάλλον η χθεσινή εφημερία που μου αφαίρεσε λίγο ακόμα από το μυαλό που μου έχει απομείνει.
Υ.Γ.: Για περαιτέρω μελέτη, μεταβείτε εδώ, όπου οι νέοι άνθρωποι ψηλαφούν τα όρια Ανθρώπου και Εξουσίας... και αναζητούν τα όποια όπια του λαού...
"Ο Σκεπτικισμός υποστηρίζει ότι η μάταιη και ανέλπιδη προσπάθεια για την ανακάλυψη της αλήθειας ενώ εκείνη δεν υπάρχει, οδηγεί στη δυστυχία, στην απογοήτευση και στο άγχος. Ο σκεπτικισμός είναι ένα σχολείο ευδαιμονίας, πράγμα που σημαίνει ότι ασχολείται με την πληρότητα και την ευημερία στη ζωή. Κατά τον Πύρρωνα μπορούμε να φτάσουμε στην ευδαιμονία (στην καλή ζωή) μόνο όταν δεν δεσμευόμαστε σε σχέση με ό,τι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Ο σοφός είναι εκείνος που αρνείται να πάρει κάποια απόφαση όταν τα πράγματα δεν είναι σαφή. Αυτή η αναστολή της κρίσης στην αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστή ως εποχή".
(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το "Μίνι Φιλοσοφία - Ένα μικρό βιβλίο για μεγάλες ιδέες", του Jonny Thomson, εκδ. Διόπτρα, 2021, σελ 255)
ἐποχή, ἡ (ἐπέχω), εμπόδιο, διακοπή, παύση· η Εποχή ενός αστερισμού, δηλ. το σημείο στο οποίο φαίνεται να σταματά την κίνησή του έχοντας φτάσει στο αποκορύφωμα του.
Επιβεβαιώνω και από τη σημερινή πραγματικότητα ότι ζούμε ένα τέλος εποχής! Ένα τέλος αυτής της παύσης, καθώς όλοι γύρω μας συνεχώς φωνασκούν, το παίζουν επαΐοντες για τα πάντα, συνεχώς μιλούν ακατάπαυστα, ανερυθρίαστα... Φοβερή φασαρία από τους ξερόλες. Και λίγοι είναι αυτοί που παραδέχονται ότι "δεν ξέρουν". Φυσικά, δεν εννοώ το "δεν ξέρω" του αδιάφορου ανθρώπου, αλλά το "δεν ξέρω" του ανθρώπου που παρά τις προσπάθειές του, δεν έχει φτάσει ακόμα σε συμπέρασμα, άρα του ανθρώπου εκείνου που συνεχίζει να μελετά, να εμβαθύνει, να αναζητά και να ερευνά. Σε αντίθεση με όλους εκείνους που επιπόλαια φτάνουν σε συμπεράσματα, χαϊδολογώντας την επιφάνεια των γεγονότων και δικάζοντας πανεύκολα τον κόσμο...
Το τέλος εποχής, ισούται με το τέλος της σιωπής. Όπως ακριβώς περιέγραψε ο μύθος του πύργου της Βαβέλ: όταν όλοι άφησαν τη σιωπή στην άκρη και άρχισαν να μιλούν ταυτόχρονα, κανείς δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με κανέναν και έτσι κατέρρευσε η ανθρωπότητα. Νομίζω το ίδιο γίνεται και σήμερα.
Τι λέτε; Μήπως είναι εποχή διακοπών και καιρός για κάποιου είδους δράση;
"Μπαμπά έλα να δεις τι κάναμε, αλλά μη θυμώσεις σε παρακαλώ..."
Πάω στο δωμάτιό μου και αντικρύζω την παρακάτω εικόνα:
Αμέσως μου έρχεται στο νου μια άλλη εικόνα που ζωγραφίστηκε σε μια σπηλιά της Αργεντινής κάπου μεταξύ 13.000 και 9.500 χρόνια πριν από το σήμερα...
Και αυτόματα χαμογελάω. Λέω στη μικρή: "Όχι μόνο δεν θύμωσα αλλά η ζωγραφιά σας με ενθουσίασε γιατί μου θύμησε μια άλλη ζωγραφιά που είχαν κάνει κάποια άλλα παιδιάκια πολλές χιλιάδες χρόνια πριν..." και άρχισα να της διηγούμαι μια ιστορία από το κεφάλι μου, σαν ένα παραμυθάκι και της έδειξα και τη συγκεκριμένη ζωγραφιά στον υπολογιστή... για να μην λέει ότι της λέω (όλο) ψέμματα!
Πόσο σπουδαίο είναι να βιώνεις ότι μια στιγμή, ή ένα ίχνος αυτής, επαναλαμβάνεται κάπου στον μακραίωνο χρόνο... και ότι ίσως τα συναισθήματα που βιώνει ένας σύγχρονος πατέρας ομοιάζουν με εκείνα που βίωνε πριν χιλιάδες χρόνια ίσως ένας άλλος πατέρας.
ολική έκληση για ηλίου φαεινότερη σκέψη και πράξη:
«Τίποτα στη ζωή δεν είναι για να φοβόμαστε, είναι μόνο για να κατανοούμε. Τώρα είναι η ώρα για να καταλάβουμε περισσότερα, έτσι ώστε να φοβόμαστε λιγότερο.»
Όταν ο αθλητισμός υπηρετεί το ήθος και το εξυψώνει στα 2 μέτρα και κάτι,
Όταν το ήθος ενδυναμώνει τον αθλητισμό και τον ενσαρκώνει στα 2 μέτρα και κάτι,
Όταν για όλους μας προορισμός είναι αυτά τα 2 μέτρα και κάτι,
Απλά σκέψου στο παρά κάτι της ζωής σου, τα κάτωθι λόγια ενός ανθρώπου καθαρού.
Είναι τα ακροτελεύτια λόγια και σκέψεις ενός αληθινού ανθρώπου που ήρθε, έδωσε τις μάχες του και επέλεξε στάση ζωής. Είναι εκείνος που σήκωσε το χέρι του νικητή αντιπάλου του τον οποίο το κοινό γιουχάιζε, για να δείξει ότι σημασία δεν έχει η νίκη, αλλά ο σεβασμός, σημασία δεν έχει ο (κ)οπαδισμός αλλά ο φιλαθλητισμός, σημασία δεν έχει η δύναμη αλλά η τεχνική.
"Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.
Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν. Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.
Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ "Γιατί σε εμένα"; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς. Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.
Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια.
Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, εγώ έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.
Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν. Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.
Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νοιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι η όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.
Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.
Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα.
Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.
Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές. Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.
Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.
Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.
Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου."
Και απέναντι σε αυτά τα λόγια, η σύζυγός του ως αποχαιρετιστήριο απαντά:
"Γιατί η ζωή, όσο κι αν κρατάει, πάντα είναι θαύμα. Κάντε μου μια χάρη. Αγκαλιάστε απόψε τους αγαπημένους σας σφιχτά, κοιμηθείτε αγκαλιά. Δεν είναι ο χρόνος γιατρός, η αγάπη είναι."
