35 χρόνια πριν ειπώθηκαν τα μετά...

 

Τη σημερινή εποχή ανατριχιάζει κανείς με όλα αυτά που μπορούν να κάνουν τα ρομπότ και η νέα τεχνολογία.

Αρκεί να ανατρέξει κανείς σε μερικά βίνετο (πατήστε πάνω στους αριθμούς που λειτουργούν ως σύνδεσμοι) και θα σοκαριστεί με αυτά που θα δει. Μερικά βίντεο εδώ:

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

Με ρωτάει η κόρη μου γιατί να μην μπορούμε να μάθουμε κάτι αμέσως, χωρίς να χρειάζεται κόπος, προσπάθεια και γενικά επίπονη διαδικασία, κάτι που είναι η μέχρι τώρα πεπατημένη από την πρώτη κιόλας εμφάνιση του ανθρώπινου νου στη Γη... 

Γιατί δηλαδή να μην πατούσαμε ένα κουμπί και το μυαλό μας να μάθαινε αυτόματα, κάτι που φαίνεται ότι θα είναι η από εδώ και ύστερα φυσική πορεία του ανθρώπινου είδους, το οποίο όμως θα έχει μετατραπεί ή αντικατασταθεί πλήρως σε ρομποτικό είδος...

Εύλογο ερώτημα της κόρης μου. Και εγώ το έχω αναλογιστεί πολλάκις στη ζωή μου. Γιατί να μην μαθαίναμε με ένα κλικ ολόκληρη την Ιατρική ή ακόμα και ολόκληρη την Ιστορία ή και το πώς να παίζουμε μέσα σε μια νύχτα βιολί ή πιάνο ή πώς να κατασκευάσουμε αεροπλάνα, αυτοκίνητα κλπ;

Ας δούμε την μεγάλη απάντηση πρώτα κορούλα μου, δια στόματος και γραφή του μεγάλου Κορνήλιου Καστοριάδη κάπου τα 1989... που ελπίζω κάποια στιγμή στη ζωή σου να διαβάσεις, είτε εγώ υπάρχω δίπλα σου είτε όχι...:

«O πληθυσμός βυθίζεται στην ιδιώτευση, εγκαταλείποντας τον δημόσιο χώρο στις γραφειοκρατικές, διευθυντικές και χρηματιστικές ολιγαρχίες. Ενας νέος ανθρωπολογικός τύπος ατόμου αναδύεται, που καθορίζεται από την απληστία, την αποστέρηση, τον γενικευμένο κομφορμισμό (που στη σφαίρα του πολιτισμού αποκαλούν ωμά μετανεωτερικότητα). Ολα αυτά υλοποιούνται μέσα σε δομές βαρύτατες: την τρελή και δυνάμει θανατηφόρα πορεία μιας αυτονομημένης τεχνο-επιστήμης, τον καταναλωτικό, τηλεοπτικό και διαφημιστικό αυνανισμό, την εξατομίκευση της κοινωνίας, την ταχύτατη τεχνική και “ηθική” παλαίωση όλων των “προϊόντων”, ενός “πλούτου” που, αν κι αυξάνεται αδιάκοπα, λιώνει ανάμεσα στα δάχτυλα.

»Ο καπιταλισμός φαίνεται ότι επιτέλους κατόρθωσε να κατασκευάσει τον ανθρώπινο τύπο που του “αντιστοιχεί”: διαρκώς περισπασμένο, σε ζάπινγκ από τη μιαν “απόλαυση” στην άλλη, χωρίς μνήμη και χωρίς πρόταγμα, έτοιμο να ανταποκριθεί σε όλες τις προκλήσεις μιας οικονομικής μηχανής που όλο και περισσότερο καταστρέφει τη βιόσφαιρα του πλανήτη για να παραγάγει αυταπάτες αποκαλούμενες εμπορεύματα.

»Ομιλώ προφανώς για τις φιλελεύθερες και πλούσιες χώρες (το ένα έβδομο του παγκόσμιου πληθυσμού). Η εικόνα καθίσταται πολυπλοκότερη, αλλά όχι περισσότερο ειδυλλιακή, όταν θεωρήσουμε τον Τρίτο Κόσμο (που ως τώρα υιοθετεί από τη Δύση τα χειρότερα που αυτή παρήγαγε) ή ακόμα και τις Ανατολικές χώρες (όπου οι αξιοθαύμαστοι αγώνες για την ελευθερία που αναπτύσσονται τώρα [1989] δεν κατορθώνουν να αποκρυσταλλωθούν σε κανέναν καινούργιο στόχο – πράγμα πού ασφαλώς “εξηγείται” ιστορικά, αλλά δεν αλλάζει σε τίποτα τη διάγνωση. Να γίνει η Πολωνία ή η Ουγγαρία σαν την Πορτογαλία είναι ασφαλώς απείρως προτιμότερο από τη σημερινή κατάσταση, για τους Πολωνούς, για τους Ούγγρους και για όλους. Ουδείς όμως μπορεί να με υποχρεώσει να σκεφθώ ότι η Πορτογαλία – ή και οι Ηνωμένες Πολιτείες – αντιπροσωπεύουν την τελική μορφή της ανθρώπινης κοινωνίας).

»Αυτή η κατάσταση απειλείται ασφαλώς βαθύτατα από δύο τουλάχιστον παράγοντες. Ο πρώτος αφορά τις συνέπειες της σημερινής μορφής του καπιταλισμού για τη συνεχιζόμενη αναπαραγωγή του συστήματος. Τα άτομα που η τωρινή κοινωνία κατασκευάζει δεν μπορούν να την αναπαράγουν επί μακρόν· ή, για να το πούμε αλλιώς, αν τα πάντα πωλούνται, ο καπιταλισμός δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει. Το δεύτερο σχετίζεται με το οικολογικό όριο που το σύστημα θα συναντήσει αργά ή γρήγορα. Ο καπιταλιστικός “πλούτος” επιτεύχθηκε στην πραγματικότητα με αντίτιμο την καταστροφή, εφεξής μη αντιστρεπτή και επιταχυνόμενη, των πόρων της ανθρώπινης βιόσφαιρας πού συσσωρεύτηκαν επί τρία δισεκατομμύρια χρόνια.

»Ομως, αυτή η εσωτερική αντινομία κι αυτό το εξωτερικό όριο δεν “εγγυώνται” καθόλου μια “θετική” λύση. Με τους Δυτικούς πληθυσμούς να είναι αυτοί που είναι σήμερα, μια μεγάλη οικολογική καταστροφή θα οδηγούσε, το πιθανότερο, σε έναν νέου τύπου φασισμό παρά σε οτιδήποτε άλλο.

»Φθάνουμε έτσι στον γόρδιο δεσμό του πολιτικού ζητήματος σήμερα. Μια αυτόνομη κοινωνία δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί παρά μόνο με την αυτόνομη δραστηριότητα του συνόλου. Μια τέτοια δραστηριότητα προϋποθέτει ότι οι άνθρωποι επενδύουν έντονα σε κάτι άλλο από τη δυνατότητα να αγοράσουν μια καινούργια έγχρωμη τηλεόραση. Βαθύτερα, προϋποθέτει ότι το πάθος για τη δημοκρατία και την ελευθερία, για τα κοινά, αντικαθιστά τον περισπασμό, τον κυνισμό, τον κομφορμισμό, τον αγώνα για την κατανάλωση. Ενί λόγω, προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, ότι το “οικονομικό” θα παύσει να αποτελεί την κυρίαρχη ή αποκλειστική αξία. Αυτό είναι, για να απαντήσω στον Φέχερ, το “τίμημα” για μια αλλαγή της κοινωνίας. Ας το πούμε ακόμα σαφέστερα: το τίμημα για την ελευθερία είναι η καταστροφή του οικονομικού ως κεντρικής και μάλιστα μοναδικής αξίας.

»Είναι τόσο υψηλό αυτό το τίμημα; Για μένα, ασφαλώς όχι. Προτιμώ χίλιες φορές να έχω έναν καινούργιο φίλο από ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Προτίμηση αναμφισβήτητα υποκειμενική. “Αντικειμενικά” όμως; Αφήνω ευχαρίστως στους πολιτικούς φιλοσόφους το έργο να “θεμελιώσουν” την (ψευδο-)κατανάλωση ως υπέρτατη αξία. Κάτι όμως σημαντικότερο. Αν τα πράγματα εξακολουθήσουν την παρούσα πορεία τους, αυτό το τίμημα θα πρέπει να πληρωθεί, έτσι κι αλλιώς. Ποιος μπορεί να πιστεύσει ότι η καταστροφή της Γης μπορεί να συνεχιστεί έναν ακόμα αιώνα με τον σημερινό ρυθμό; Ποιος δεν βλέπει ότι θα επιταχυνόταν ακόμα περισσότερο, αν οι πτωχές χώρες εκβιομηχανίζονταν; Και τι θα κάνει το καθεστώς, όταν δεν θα μπορεί να συγκρατήσει τους πληθυσμούς, παρέχοντάς τους διαρκώς διάφορα γκάτζετ;

»Αν η υπόλοιπη ανθρωπότητα πρέπει να βγει από την αφόρητη αθλιότητά της· και αν η ανθρωπότητα ολόκληρη θέλει να επιβιώσει πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη σ’ ένα steady and sustainable state [σε μια σταθερή και βιώσιμη κατάσταση], πρέπει να αποδεχθεί μια διαχείριση bonus pater familias των πόρων του πλανήτη, έναν ριζικό έλεγχο της τεχνολογίας και της παραγωγής, μια λιτή ζωή. Δεν έχω επαναλάβει προσφάτως τους υπολογισμούς, που άλλωστε θα έπασχαν από τεράστια περιθώρια αβεβαιότητας. Ομως, χονδρικά μπορούμε να πούμε: θα ήταν ήδη καλά, αν μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε “απεριόριστα” σε όλους τους κατοίκους της Γης το “επίπεδο ζωής” των πλούσιων χωρών του 1929.

Αυτό μπορεί να επιβληθεί από ένα νεοφασιστικό καθεστώς· αλλά μπορεί και να γίνει ελεύθερα από την ανθρώπινη κοινότητα, οργανωμένη δημοκρατικά, που θα επένδυε σε άλλες σημασίες, θα καταργούσε τον τερατώδη ρόλο της οικονομίας ως σκοπού και θα την τοποθετούσε στην κανονική της θέση ως μέσου της ανθρώπινης ζωής. Ανεξάρτητα από ένα πλήθος άλλων προβληματισμών, σ’ αυτή την προοπτική, και ως στιγμή αυτής της ανατροπής αξιών, η ισότητα μισθών και εισοδημάτων φαίνεται ουσιώδης.

Είναι βέβαιον – το είδα και το είπα πριν από πολλούς άλλους – ότι αυτό δεν φαίνεται να αντιστοιχεί στις επιθυμίες των σημερινών ανθρώπων. Και όχι μόνον αυτό· πρέπει επίσης να πούμε ότι οι λαοί είναι ενεργά συνένοχοι της τρέχουσας εξέλιξης. Θα παραμείνουν έτσι εσαεί; Ποιος μπορεί να το πει; Ενα όμως είναι βέβαιον: ότι δεν θα αυξήσουμε τις πιθανότητες της ελευθερίας τρέχοντας πίσω απ’ ό,τι “φοριέται” και απ’ ό,τι “λέγεται”, ευνουχίζοντας αυτό που σκεπτόμαστε κι αυτό που θέλουμε. Την ανάγκη μας δεν την έχει αυτό που είναι, αλλά αυτό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι».

Ο άνθρωπος τα είπε όλα, και μάλιστα 35 χρόνια πριν...

Και τώρα η σύντομη απάντηση, η δική μου, κορούλα μου...:

"Άκου παραδοσιακή μουσική - έχει τις απαντήσεις σε όλα σου τα ερωτήματα. Ενέχει τη Διαδρομή. Τη Μεγάλη Διαδρομή επιστροφής στο Σύμπαν. Αυτήν που πρέπει να βαδίσει κανείς μέχρι να "μάθει" όλα αυτά που αναζητά σε αυτήν την πλάση. Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Δεν μετρά αν θα φτάσεις, μα αν θα ξεκινήσεις. Δεν μετρά ο προορισμός, μα το πέρασμα. Αν θα αφήσεις ο άνεμος να σου ανακατέψει τα μαλλιά, αν η αλμύρα της θάλασσας γδάρει το απαλό σου δέρμα, αν το χώμα και οι πέτρες γραντζουνίσουν τα γόνατά σου. Το ταξίδι είναι συναίσθημα. Είναι όνειρα. Αυτά δεν περνάνε σε τσιπάκια. Όσο καλύτερα και αν γίνουν (και θα γίνουν μιας και ο δρόμος άνοιξε κάπου το 1996) τα ρομπότ από τους ανθρώπους, πάντα κράτα τα συναισθήματα, τη χαρά της ανακάλυψης, τον ενθουσιασμό της πρώτης γνωριμίας, τον θαυμασμό του να σηκώνεσαι μετά από μια πτώση, το καθαρκτήριο μπάνιο του ιδρώτα σου μετά από μια υπερπροσπάθειά σου... Πάρε μια μελλοντική γεύση από το παρελθόν λοιπόν και στα 12 βίντεο των ρομπότ που μόλις είδες, αντιπαράβαλε άλλα 21 βίντεο 

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

Και καλό ταξίδι!

Φιλί Ανάστασης ή Παγάνα του Θανάτου;

 

Το πολυπόθητο: το Φιλί.

Αυτό που πουλιέται και αγοράζεται σήμερα εξευτελιστικά χυδαία,

Αυτό σε κάποια άλλη εποχή, ήταν το ζητούμενο, ο σκοπός, το συλλογικό φαντασιακό, το απαύγασμα του πλατωνικού έρωτος...

Το Φιλί που μπορεί να σε πεθάνει, μα και να σε Αναστήσει...

Παρακολουθείστε σας παρακαλώ μαζί μου το σκηνικό που καταγράφεται από πολλές οπτικές στην τέχνη και τη φιλοσοφία: 

ένας περιπλανώμενος (πραματευτής, στοχαστής ή διαβάτης, πάμπλουτος ή και πάμφτωχος) που ζητά να βρει το φιλί για να Αναστηθεί, κάποια στιγμή (νομίζει ότι) το βρίσκει, καθώς του το διαπραγματεύεται  μια άλλη ψυχή -περίεργη και ολίγον σκοτεινή- αλλά την κρίσιμη στιγμή που είναι να δοθεί το πολυπόθητο και πανάκριβο φιλί, κάπως τότε παρεισφρέει ο Θάνατος και κάνει τη φωτεινή στιγμή να μοιάζει ζοφερή. Μα και τότε, κάπου αναγεννάται το Φως, κάπου διατηρείται η Ελπίδα ότι θα υπάρξει και συνέχεια... Ίσως πρέπει να συμβεί όπως στο παραμύθι, η Χιονάτη πρώτα να πεθάνει για να έρθει κατόπιν ο Πρίγκιπας της και να της δώσει το Φιλί μετά Θάνατον και με αυτόν τον τρόπο να την νεκραναστήσει...

Ίσως ο επόμενος πραματευτής, ίσως οι Έμποροι των Εθνών, ίσως οι Απανταχού Προδομένοι, να έχουν καλύτερη Τύχη και αντί για Χαμένη Αγάπη, να εισπράξουν το Πολυπόθητο... 

Ίσως σε μια άλλη ζωή που πέρασε ανεπιστρεπτί, ίσως σε ετούτη τη ζωή που παραπαίει...

Όπως και να έχει, αξίζει από πάντα και για πάντα να αναζητά κανείς το Πολυπόθητο...

204 χρόνια και 2 ημέρες

 

Διαβάζω:

"Τα βλέφαρα όλα υγρά, τα μάτια φλογισμένα και τα στήθη, αλαφρωμένα από βάρος αβάσταχτο, ανασαίναν πλατειά στον παράδεισο του λυτρωμού. Σε κάθε συναπάντημά τους οι νέοι χαιρετούσαν οι μεν τους δε με την κραυγή: 

- Ελευθερία ή Θάνατος!"

Βλέπω:

Σκέφτομαι:

Τα πιο πάνω λόγια, αναφέρονται στην αρχή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, 26η Φεβρουαρίου 1821, στο Ιάσιο της Βλαχίας (σημερινής Ρουμανίας) από τους πρώτους-πρώτους Έλληνες της Φιλικής Εταιρείας, που ύψωσαν κεφάλι και ζητούσαν κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Ζητούσαν μια πατρίδα ελεύθερη, στηριγμένη στο σεβασμό και την αυτοδιάθεση.

Τα πιο πάνω σκηνικά στο συγκεκριμένο βίντεο, συμβαίνουν 204 χρόνια και 2 ημέρες μετά από εκείνη την αρχική διακύρηξη των Φιλικών, στη σημερινή "ελεύθερη" πατρίδα και αναφέρονται πάλι σε δακρυσμένα μάτια, φλογισμένα στήθη, ανάσες που σμίγουν και ζητούν λυτρωμό.

Αυτός ο λαός γαμώτο ΑΞΙΖΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από ό,τι του δίνετε όλοι εσείς Μαυροκορδ(ον)άτοι σφιγγοκωλάριοι, κληρονόμοι όλων εκείνων που δίχασαν τον ελληνικό λαό, που διέλυσαν το μέλλον μας και αμαύρωσαν εκείνο το ένδοξο παρελθόν που μεσολάβησε όλα αυτά τα 204 χρόνια και 2 ημέρες...

Αυτός ο λαός γαμώτο ΑΞΙΖΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟ από όλους εσάς που κληρονομικώ διαίω νομίζετε ότι η Ελλάδα σας ανήκει και την κάνετε ό,τι θέλετε...

Αυτός ο λαός γαμώτο Ό,ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, το λέει η ψυχή του. Και αυτό δεν μπορείτε να του το πάρετε. Δεν το του πήρε ο Τούρκος. Δεν του το πήρε ο Ιταλός. Δεν του το πήρε ο Γερμανός. Δεν του το πήρε ο Φράγκος. Δεν του το πήρε η διχόνοια και ο εμφύλιος. Δεν του το πήρε η θάλασσα η λεβεντοπνίχτρα, η φτώχεια η καταραμένη και οι λοιμοί ή οι καταποντισμοί. 

Αυτός ο λαός βρέξει χιονίσει, αν θέλει, μπορεί να δηλώσει παρών και παρούσα και παρόν, στο σημερινό αλλά και στο διηνεκές παρόν!

Πολιτισμός και όχι πολιμιμητισμός!

 

Όταν κάποτε, ο ανθρώπινος πολιτισμός πάψει να γίνει πολυμιμητισμός που είναι σήμερα και γίνει καθαρή συνείδηση, αγάπη και ενδιαφέρον για κάθε έμψυχο και άψυχο που βρίσκεται τριγύρω, τότε θα μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ελπίδα... Τότε θα μπορούμε να κοιτάμε προς το φως.

("bed time" by Gerard Carbonell)

Το Χριστουγεννιάτικο Φωτόδεντρο του Τιποτένιου Διαστημικού Παραδείσου

 

Μια φωτογραφία της NASA...

από το αστρικό σμήνος με το όνομα

"Το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο"

που βρίσκεται στον Γαλαξία μας περίπου 2500 έτη φωτός μακριά...

Ένα ποίημα του Ελύτη για ένα Φωτόδεντρο...

και για ένα Τίποτα που φτιάχνει τον Παράδεισο...

και μια υπέροχη ανάρτηση από ένα όμορφο site (εδώ)

από το οποίο αντιγράφω (χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)

το παρακάτω υπέροχα φιλοσοφημένο:

Η μουσική είναι τα κύματα μιας στεγνής θάλασσας, η μυστική ερωτοτροπία ανάμεσα στη σιωπή και τους ήχους. Είναι τα άτσαλα βήματα του χορού της ύπαρξης και της ανυπαρξίας. – Το διάστημα ανάμεσα σ’αυτά τα δύο… το απόλυτο κενό… η πιο συμπαγής ύλη.

Όλα αυτά, με κάνουν να συγκινούμαι και να συνεχίζω.

Με κάνουν να ευχαριστώ τους γύρω μου, τους μέσα μου,

τους γνωστούς, τους άγνωστους,

αυτούς που μοιράστηκαν κάτι μαζί μου,

ακόμα και αυτούς που δεν μοιράστηκαν τίποτα, 

διότι όπως είπαμε στο...

...τέλος ένιωσα, 

και ας πα' να μ' έλεγαν τρελό, 

πως από ένα Τίποτα γίνεται ο Παράδεισος!

Είναι που όλα στο Σύμπαν συνδέονται

ή

είναι το μυαλό μου που θέλει να πείθεται ότι συνδέονται;

Pale Blue Dot

 

Για το έτος που τελειώνει και αυτό που έρχεται, έχω να ευχηθώ μακάρι να έδιναν σε όλους μας 6 δισεκατομμύρια... Χιλιόμετρα, όχι ευρώπουλα...

Να το πω διαφορετικά. Να ευχηθώ μέσω της κάτωθι φωτογραφίας...

Οι περισσότεροι ίσως να μην καταλαβαίνετε τίποτα από μια τέτοια φωτογραφία. Και με το δίκαιο σας.

Διαβάστε για αυτήν όμως, διότι αξίζει όσο όλοι οι θησαυροί του κόσμου...

Τραβήχτηκε 14 Φεβρουαρίου 1990, κατόπιν προτροπής του μεγάλου Carl Sagan από το Voyager 1.

Και μετά δείτε, ακούστε, συλλογιστείτε, ανασκουμπωθείτε, πάρτε βαθιά ανάσα, και προχωρήστε μπροστά στο νέο έτος με ταπεινότητα, σύνεση και βιώνοντας την ευεργεσία της γνώσης και όχι γιορτάζοντας την αποβλάκωση της άγνοιας, όπως μας καλούν οι απανταχού Σειρήνες...

Άη-Βασίλη μην έρθεις φέτος τα Χριστούγεννα! Σε βαρέθηκα...

 

Μέρες που είναι, βλέπεις παντού Άη-Βασίληδες που μοιράζουν δώρα. Σε κάθε σχολική εορτή, σε κάθε τελευταίο μάθημα αγγλικών, ενόργανης γυμναστικής, μπαλέτου, κολύμβησης, χορού, σε κάθε εν γένει συνάντηση οργανωμένων συνόλων που στήνουν μια γιορτούλα... Παντού και πάντα θωρείς και από έναν Άη-Βασίλη που φέρνει δώρα πριν την ώρα του (πριν τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων) και έτσι θαρρείς ότι χάνεται η μαγεία των Χριστουγέννων και του συμβόλου του Άη-Βασίλη.

Θυμάμαι, κάποτε όταν ήμουν εγώ παιδί, τον Άη-Βασίλη δεν τον βλέπαμε σχεδόν ποτέ, τον φανταζόμασταν μόνο και τον περιμέναμε μεσάνυχτα μήπως τον δούμε να μας φέρνει δώρα, αλλά πάντα ο ύπνος και η κούραση από το παιχνίδι στους δρόμους μας προλάβαινε και έτσι χάναμε άλλη μια ευκαιρία να δούμε από κοντά τον πραγματικό άσπρο γενειοφόρο χοντρό κύριο με την κόκκινη στολή. Η ελπίδα όμως έμενε άσβηστη έως τα επόμενα Χριστούγεννα και φτου και από την αρχή. Αυτή η προσδοκία όμως, ήταν που γεννούσε τη μαγεία. Αυτή η προσμονή ήταν που κρατούσε αναμένο το φυτίλι της πίστης ότι ο Άη-Βασίλης υπάρχει και θα τον δούμε κάποια στιγμή ολοζώντανο μπροστά μας. Το όλο θέμα λοιπόν, ήταν ο Άη-Βασίλης και όχι το δώρο που μας φέρνει...

Με λίγα λόγια η μαγεία ήταν στο μυαλό μας επειδή δεν την αφήναμε να βγει από εκεί και να γίνει κάτι σύνηθες. Η μαγεία των Χριστουγέννων όπως και η μαγεία εν γένει, ήταν κάτι σπάνια πράγματα για το μυαλό μας. Δεν τα έβρισκες εύκολα και έτσι τα αναζητούσες, τα έψαχνες, πίστευες ότι υπάρχουν...

Σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά. Όπως είπαμε, παντού τούτες τις μέρες τα παδικά μάτια βλέπουν Άη-Βασίληδες σαν κάτι συνηθισμένο, όπου και αν κοτάξουν, οπότε το όλο θέμα αφορά τελικά το ή τα δώρο/δώρα που φέρνει και όχι ποιος τα φέρνει... Έχει απομαγευτεί ο κόσμος και οι μέρες των Χριστουγέννων, τα παιδιά εννοείται ότι δεν πιστεύουν σε αυτό το πνεύμα και πάνε στο δια ταύτα: τι παιχνίδι νέο απέκτησαν, για να ασχοληθούν μαζί του για λίγες μέρες (εβδομάδες στην καλύτερη των περιπτώσεων) και μετά πάμε στο επόμενο δώρο, καθώς όλο και κάποια άλλη εορτή θα έχει φτάσει έως τότε (γιορτή, γενέθλια, επέτειος, επίσκεψη κάποιου ξεχασμένου συγγενούς που θα φέρουν δώρα κλπ). Δεν είναι όμως μόνο αυτή η υπερβολή και η αμετροέπεια με την οποία μπουκώνουμε τα παιδιά μας (και εμάς τους ίδιους), είναι ότι βιαζόμαστε να τους την προσφέρουμε, ενδεικτικό μιας κοινωνίας που πάσχει κυριολεκτικά και μεταφορικά από πρώιμη εκσπερμάτιση, μια νευρωτική κατάσταση απομάγευσης, χωρίς προκαταρκτικά, χωρίς προετοιμασία, χωρίς το κατάλληλο σκηνικό της προσμονής... Σήμερα, όλα προσφέρονται πλουσιοπάροχα στο πιάτο σου, χωρίς καν να κουνήσεις το μικρό σου δαχτυλάκι, ή μάλλον έχοντας πιο σωστά, κουνήσει μόνο τον αντίχειρά σου που σκρολάρει το κινητό σου και από εκεί κινεί όλον τον κόσμο σου. 

Κάποτε, η μαγεία ήταν το σπάνιο και η λογική προσπαθούσε να ερμηνεύσει αυτές τις μαγικές στιγμές. Δεν τα κατάφερνε και έτσι το έριχνε στην τέχνη και έκανε αυτές τις μαγικές στιγμές ποίηση, ζωγραφιά, μελωδία. Σήμερα, σε μια εποχή που όλα τριγύρω μας πιπιλίζουν το μυαλό ότι είναι μαγικά (μαγικές εκδρομές, μαγικές στιγμές, μαγικές διακοπές, μαγικές παρέες, μαγικές γεύσεις, μαγικές διαδρομές κλπ), το σπάνιο είναι η λογική...

Οι καιροί αλλάζουν θα μου πείτε, αυτό είναι αναπόφευκτο. Κάποια άλλα πράγματα όμως, όπως κάποιες αξίες πανανθρώπινες και διαχρονικές δεν αλλάζουν. Ποιες άραγε να είναι αυτές...;

Ρώτησα το ChatGPT4 την εξής ερώτηση στα αγγλικά:

- Tell me some universal and timeless values.

Και μου απάντησε τα εξής:

- There are many universal and timeless values that are embraced by cultures around the world. These values guide human behavior, foster relationships, and contribute to the well-being of individuals and societies. Here are some of the most widely shared: 

Kindness – Treating others with respect, compassion, and care is a value that transcends cultures and strengthens communities. 

Honesty – Being truthful and transparent in actions and words builds trust and fosters healthy relationships. 

Respect – Acknowledging the inherent worth and dignity of others, regardless of differences, creates harmony and mutual understanding. 

Love – Love, in its many forms, is a cornerstone of human experience, whether it’s familial, romantic, or platonic, and is fundamental to emotional connection. 

Integrity – Acting in accordance with moral and ethical principles, even when no one is watching, is a key value in fostering trust and personal credibility. 

Justice – Fairness and the pursuit of equal treatment for all people are core principles in creating societies where everyone has the opportunity to thrive. 

Gratitude – Appreciating the good things in life, and expressing thankfulness, enhances happiness and strengthens relationships. 

Empathy – The ability to understand and share the feelings of others promotes compassion and social cohesion. 

Courage – Standing up for what is right, even in the face of fear or adversity, is valued across time and cultures. 

Perseverance – The ability to keep going despite obstacles is essential for personal growth and achieving long-term goals. These values are often taught through family traditions, education, and cultural norms and play a significant role in shaping societies and personal character. 

Φέτος, στο δικό μου γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη (που ίσως είναι τελικά ο Άγιος Νικόλαος σε μια κρίση ταυτότητας των Αγίων αναμεταξύ τους...) του έγραψα ότι ήθελα να ΜΗΝ έρθει, τον βαρέθηκα πια να έρχεται και να τον βλέπω παντού μπροστά μου! Το πολύ το κυρ-ελέησον το βαριέται και ο Θεός και ίσως και οι Άγιοί του...

Ανθρωπόκενο

 

Είναι τρομακτική η ρηχότητα μέσα στην οποία επιπλέουν πολλοί άνθρωποι τριγύρω μας, ειδικότερα οι νέες γενιές.

Είναι εκφοβιστικός ο απανταχού εκμαυλισμός των αισθήσεών μας.

Είναι αφοπλιστική η χαλαρότητα της υπέρβασης των ορίων του σεβασμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Είναι απάνθρωπη η αποδοχή της 'μη ζωής' ως την τρέχουσα 'αξία' της σημερινής ζωής... 

Είναι αναπηρία η μη Γνώση της Ιστορίας του Ανθρώπου.

Είναι αναπηρία η μη Γεύση της Ιστορίας του Κόσμου.

Είναι αναπηρία η μη Γαλούχηση των παιδιών μας με τα μεγάλα Φιλοσοφικά Διαχρονικά Ερωτήματα.

Δεν λέω ότι χάθηκαν όλα.

Λέω όμως ότι μάλλον θα χαθούν αν δεν βγούμε από τον λήθαγο της Βιοπολιτικής στην οποία έχουμε περιέλθει εκόντες-άκοντες...

Ανθρωπόκαινο, λέγεται η νέα εποχή που έχουμε πλέον και επίσημα μπει.

Με μια μόνο ορθο-γραφική επισήμανση:

Ανθρωπό-κενο παρακαλώ, είναι το ορθόν, όχι Ανθρωπό-καινο...

Το καινούργιο (-καινο) πρέπει να κομίζει ένα περιεχόμενο στη ζωή μας.

Η νέα εποχή, αφαιρεί από τη ζωή μας περιεχόμενο, δημιουργώντας έτσι το κενό...

Προερχόμαστε από το κενό και ως φαίνεται ξαναγυρίζουμε σε αυτό μέσα από αυτοκαταστροφικές συνοπτικές διαδικασίες. Όμως, αξίζει να κρατήσουμε αυτή τη σπάνια ευκαιρία για να διαδώσουμε την ομορφιά της γέννας και της ζώης, και όχι να τη χαραμίσουμε σε μια απερίσκεπτη επιπόλαιη αυτοκαταστροφική αυτοβαυκαλιστική εμμονή κυριαρχίας...

Κάποιος είπε ότι "...τον 18ο αιώνα σκοτώσαμε τον Θεό, τον 19ο και 20ο αιώνα σκοτώσαμε τον Άνθρωπο...", άρα δεν είναι παράλογο ότι τώρα αναλαμβάνουν οι μηχανές νομίζω...

Πού είναι μια εποχή όπως η γενιά του '30 που οι άνθρωποι αναζητούσαν την αισθητική και θυσιάζονταν για αυτήν; Που προσφέρονταν ολόψυχα για μια ιδέα;

Φοινικόδασος παιδιών!

 

Τα παιδιά μας.

Για έναν γονέα, αυτός είναι ο υπέρτατος σκοπός του: να στεριώσει γερούς σωματικά και ψυχικά ανθρώπους. Να "αναστήσει", έλεγε η γιαγιά μου εννοώντας να μεγαλώσει τα παιδιά της...

Πόσες δυσκολίες σε αυτό το ανάστημα, καθώς υπονοεί την προηγηθείσα σταύρωση... Γονέων και παιδιών. Σε ένα ταξίδι συναρπαστικό, που όμοιό του δεν υπάρχει. Ένα θεατρικό έργο με πρώτη πρόβα και παράσταση, δίχως προετοιμασία στο νέο, το αναπάντεχο.

Πρόσφατα σε μια ομιλία μιας παιδοψυχολόγου για το πώς να ισχυροποιήσουμε τα παιδιά μας και να τα κάνουμε ανθεκτικά στο νέο κόσμο που ζούμε, μας μίλησε πως ο στόχος πρέπει να είναι οι... φοίνικες! 

Λυγίζουν στης ζωής τις κακοκαιρίες, μα επανέρχονται σε κατάσταση ισορροπίας. Αυτό δεν είναι η ζωή εξάλλου; Οι γερές ρίζες, η σταθερότητα στις αξίες και στη συμπεριφορά, που μας κρατούν στέρεους και όχι αιθεροβάμωνες σε μια εποχή που όλα είναι αέρας και κενό...

Η λέξη "φοίνικας" βέβαια, παραπέμπει και στον άλλον φοίνικα, το βαθυκόκκινο πουλί της μυθολογίας, που αναγεννάται από τις στάχτες του, από τα λάθη του ίσως ή από όλα αυτά που τον σκοτώνουν καθημερινά... Και μετά από κάθε γέννα, βγαίνει πιο δυνατός και πιο σοφός, έτοιμος για νέες περιπέτειες. Αυτό νιώθω σαν πατέρας κάποιες φορές. Κάθε μέρα, κάτι νέο. Μια μάχη με την ίδια τη ζωή. Πότε κερδίζεις, πότε σε κερδίζει. Αν σε ενδιαφέρει όμως η σωτηρία της ψυχής σου, τότε μέσω της διαδικασίας του φοίνικα, αυτή μπορεί και αναγεννάται...

Τυχαίο ότι ετυμολογικά ο Φοίνικας προέρχεται από το /Φοινός/, δηλαδή κόκκινος, πορφυρός, παραπέμποντας σε χρώμα δυνατό, που καίει και καθαρίζει τα πάντα, εξυγιαίνει, λυτρώνει;

Τυχαίο που ο Ιωάννης Καποδίστριας διάλεξε το σύμβολο του Φοίνικα για το νόμισμα της νεοσύστατης Ελλάδας;

"Ο δυνατός άνθρωπος είναι σαν το φοίνικα, το μυθικό πουλί. Ξαναγιεννέται απ΄τη στάχτη του..." θα μας πει και ο Μ. Καραγάτσης στη σελ. 82 του βιβλίου του με τίτλο "Τα στερνά του Μίχαλου", το τρίτο στη σειρά από μια φανταστικά υπέροχη τριλογία του, ίσως το καλύτερο έργο του κατά την άποψή μου... Τυχαίο;

Αΐδιον, δηλαδή Αξιοσέβαστον Ποίημα!

 

Σε τροχιά αναζήτησης της ταυτότητας (μου) λοιπόν, το παρακάτω σφυρήλατο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη είναι βόμβα μεγατόνων το μυαλό μου...

Παραθέτω απλά κάποια αποσπάσματα (με δική μου σειρά). Πηγή από εδώ.

…σαν τον ποιητή/ που του αρκεί λίγος ύπνος/ για να ξαναγίνει αθώος. 

… κι η ποίηση είναι η νοσταλγία για κάτι ακαθόριστο που ζήσαμε κάποτε μες στ’ όνειρο… 

… οι ποιητές κοιμούνται σαν τους κλέφτες, με το αυτί τεντωμένο στην άγνωστη λέξη.

… λυπηθείτε τους ποιητές που τους τρελαίνουν δύο δισεκατομμύρια εκδοχές για έναν μοναδικό κόσμο…

… οι επαναστάτες είναι ανήσυχοι για το μέλλον, οι εραστές για το παρελθόν, οι ποιητές έχουν επωμιστεί και τα δύο… 

… όπως η ποίηση που είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια. 

… αφού, κατά λάθος, ο κόσμος είναι μια ποίηση… 

…σαν τη μουσική που αναζητάει στο άπειρο αυτό που η ποίηση αποσιωπά εδώ στη γη. 

…ώσπου η σελήνη έγερνε πάνω στο λόφο, αιμόφυρτη – σαν τον ποιητή πάνω σ’ αυτό το πεπαλαιωμένο αλφάβητο. 

…ούτε θα μάθει ποτέ κανείς με πόση εγκατάλειψη έγινε αυτό το ημίφως που όλα τα συγχωρεί ή με πόση λίγη αθανασία γράφεται ένα αθάνατο ποίημα. 

…Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα του άλλου αιώνα να νοσταλγώ τον Θεό. 

…Κι έπρεπε εγώ απ’ αυτό το ποτέ και το τίποτα να φτιάξω μια ποίηση για πάντα. 

…Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου. Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ – αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα. 

…H νύχτα είναι μια φωτισμένη πολιτεία που τη λυμαίνονται οι αλήτες και οι ποιητές…

Τα είπε όλα ο Λειβαδίτης μέσα σε λίγες λέξεις... Όλα.