Ας μείνει κάτι όρθιο...

 

Κλινική περίπτωση 1:

Ανοίγω το ραδιόφωνο όσο οδηγώ και πηγαίνω προς τη δουλειά (να σημειωθεί ότι κυκλοφορώ πλέον σε κυπριακό έδαφος και ακούω κυπριακό ραδιόφωνο): "...Απόλυτη απογοήτευση του προέδρου Αναστασιάδη και του επιτελείου του για την πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ και τα μέτρα που (δεν) επιβλήθηκαν στη γείτονα χώρα Τουρκία". Τυχαία διαβάζω στο διαδίκτυο στις προτεινόμενες ειδήσεις, (έτσι όπως μας τις πλασάρει το έξυπνο διαδίκτυο που παρακολουθεί και προσαρμόζεται στο ηλεκτρονικό μας αποτύπωμα) ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης είναι απόλυτα ικανοποιημένος...

Αναρωτιέμαι: ποιος δουλεύει ποιόν? Ή καλύτερα, ποιός δουλεύει για ποιόν? Με άλλα λόγια, βλέπεται πώς πολιτικώς διαστρεβλώνεται η ειδησεογραφική πληροφορία.

Κλινική περίπτωση 2:

Πηγαίνω σπίτι μετά τη δουλειά, δεν ανοίγω ραδιόφωνο ή ειδήσεις. Ανοίγω το ψυγείο και παίρνω μια κατακόκκινη λαχταριστή ντομάτα... Την κόβω και το κατακόκκινο εξωτερικό περίβλημα, αποκαλύπτει μια καταπράσινη άγγουρη αρρωστιάρικη ντομάτα. 

Αναρωτιέμαι: μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Ψεκάζουν τις ντομάτες για να είναι υπέρλαμπρες και κατακόκκινες απέξω και από μέσα αντικρύζεις το πραγματικό τους πρόσωπο. Θα μου πείτε, ρε φίλε Δεκέμβρη μήνα περιμένεις να φας ντομάτα κανονική; Οκ... Απλά, απορώ με εκείνους που ξέρουν ότι αν κόψεις τη ντομάτα θα αντικρύσεις την εξαπάτηση, αλλά δεν τους νιάζει. Ήδη θα έχεις απομακρυνθεί από το ταμείο...

Κλινική περίπτωση 3:

Λαμβάνω το παρακάτω λινκ σχετικά με το εμβόλιο ή τα νέα μονοκλωνικά αντισώματα. Και τραβάω τα μαλλιά μου (παρεμπιπτόντως, δείτε την ρηχότητα του Γκίκα και πώς δεν παίρνει θέση στη συζήτηση, ποιος αυτός; που είναι συμβουλάτορας παρά τω πρωθυπουργό!). Τις επόμενες μέρες βλέπω ξανά τον καθηγητή Φαρμακολογίας που εξηγεί πάλι με την ίδια ηρεμία και τον ίδιο τόνο αναζήτησης της αλήθειας και διαφάνειας ("μπορεί να μην ξέρω την αλήθεια αλλά θέλω να είμαι ειλικρινής, μεταφέρω αυτά που πιστεύω" λέει ο άνθρωπος), την ανάγκη να ξεκολλήσει το μυαλό αυτών που καθορίζουν πολιτικές υγείας παγκοσμίως και να στραφούμε στα απλά και αποτελεσματικά μέσα καταπολέμησης ενός ιού...

Αναρωτιέμαι: Οι επιστήμονες μέχρι ποιο όριο επιτρέπεται να είναι επιστήμονες και από ποιο σημείο και ύστερα επιβάλλεται να παρεμβαίνουν στις πολιτικές αποφάσεις? Πρέπει να αφήσουν μόνους τους τους πολιτικούς? Πρέπει να γίνουν οι ίδιοι πολιτικοι΄? Να παραμείνουν μόνο σε μια απλή συμβουλευτική στάση? Ποιος το ξέρει? Οι επιστήμονες γνωρίζουν. Οι πολιτικοί όμως καθορίζουν. Ποια η σωστή αναλογία των δυο αυτών ρόλων?

Ξέρετε, με όλα αυτά που συμβαίνουν και την καταγύμωνση της ανθρώπινης αλλαζονίας, όσο και αν προσπαθεί να επιβιώσει ως κορυφαία εποχή στην Ιστορία, η σημερινή κοινωνία πάσχει από παντού. Είναι βασισμένη στην επιπολαιότητα, στο εύκολο χρήμα, στην εξαπάτηση, στην επιδερμιδική προσέγγιση των προβλημάτων σε συνδυασμό με την παντελή αδιαφορία για Ήθος και Αξίες. Οκ, αυτό το γνωρίζουμε. Οι καιροί αλλάζουν, οι ανάγκες αλλάζουν. Μου έρχονται στο μυαλό όμως, κάποιες ρήσεις σοφών που πέρασαν από αυτόν τον κόσμο και δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ:

α] Η επιστήμη από μόνη της καθιστά τον άνθρωπο ισχυρότερο αλλά όχι καλύτερο. (νομίζω Σοπενχάουερ)

β] Σο βιβλίο του παππού Ιπποκράτη «οι Αφορισμοί», ο πρώτος αφορισμός γράφει: «Η ζωή είναι βραχεία, η επιστήμη μακρά, οι ευκαιρίες παρέρχονται, η πείρα μπορεί να είναι λανθασμένη και η κρίση μας δύσκολη. Ο ιατρός δεν πρέπει να είναι προετσοιμασμένος να κάνει μόνο το σωστό… αλλά επίσης να κάνει τον ασθενή, τους συνοδούς και τους εξωτερικούς παράγοντες να συνεργαστούν μαζί του». 

γ] Ο προπάππους Δημόκριτος έλεγε: «είναι καλύτερο να σκεφτόμαστε πολύ παρά να μαθαίνουμε πολλά».

δ] Και ο παππούς Αλβέρτος, έλεγε το θεϊκό: "Ο κόσμος όπως τον έχουμε κατασκευάσει είναι μια διαδικασία της σκέψης μας. Δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξει πρώτα η σκέψη μας".

Επειδή οι μέρες είναι δύσκολες, οι αντοχές του κόσμου λιγοστές και η δυσπιστία πλέον διάχυτη, λόγω της κακής διαχείρισης μιας ακόμα κρίσης, αυτή τη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο, ας μείνει κάτι όρθιο (για τα παιδιά μας τουλάχιστον): η διάθεση για ειλικρίνεια. Και οι νέοι ιατροί, ας θυμούμαστε λίγο πώς φτάσαμε ως εδώ και κυρίως, προς τα πού θέλουμε να πάμε...

Η τέχνη απαντά στην τέχνη

Δεν θα σχολίαζα, αν δεν είχα γράψει το προηγούμενο post. 

Διαβάζοντας τις δηλώσεις του κυρίου Κώστα Τσόκλη, τις πρωταρχικές όπως και τις διορθωτικές-αποσαφηνιστικές (με τις οποίες εκτίθεται ακόμα περισσότερο από τις πρώτες), ένα μόνο πράγμα σχηματίζω στο νου μου: ότι η τέχνη μόνο μπορεί να απαντήσει στην τέχνη. Πράγματι, στα λόγια του μεγάλου αυτού εικαστικού -όπως θεωρείται από πολλούς- έχει ήδη απαντήσει η ομάδα των Χαΐνηδων με το αξεπέραστης συγκίνησης "Συνταγές μαγειρικής". 

Και τι απαντά στον κύριο Τσόκλη; Ότι η κάθε κυρά-Μαρία υπό συνθήκες θα μπορούσε να έχει γίνει ένας Πικάσο, αν κάποια πράγματα της ερχόντουσταν ευνοϊκότερα... Και ο κάθε βλάκας νέος, έγινε βλάκας, γιατί ίσως ένας έξυπνος γέρος ποτέ δεν ασχολήθηκε με τη διαπαιδαγώγησή του ή ποτέ δεν τον ενέπνευσε πραγματικά. Το μόνο ελαφρυντικό που δίνω στον κύριο Τσόκλη, πέρα από τη μαλάκυνση εγκεφάλου λόγω της ηλικίας του, είναι ότι επειδή ανήκει σε αυτή την κατηγορία των γέρων που μάχονται καθημερινά με τη σκέψη του θανάτου τους και θέλγονται από την ιδέα της αιωνιότητας τους, αναζητούν διακαώς να κρατηθούν από κάτι που θα παρατείνει τη ζωή τους. Και όταν αυτό το κάτι θα μπορούσε να είναι η ζωή ενός παιδιού, ή η ζωή που δεν έζησε αυτό το παιδί, ή η ζωή που δεν του επιτρέψανε να ζήσει αυτό το παιδί, τότε αντιλαμβάνεται κανείς τη βαρβαρότητα στη σκέψη ενός τέτοιου γηραιού ανθρώπου, στον οποίο η πιο ταιριαστή εικαστική αντίδραση που του αρμόζει είναι νομίζω η κάτωθι:

"Η Κραυγή" (ή "Ο Λυγμός της Φύσης")

Edvard Munch 1893

Υ.Γ.: Αν υπάρχει ένα θετικό παράκρουσμα (και όχι κρούσμα) από τον κορωνοϊό και ετούτο το Λοιμό της παραΦύσης που ζούμε, είναι ακριβώς ότι μας δίδεται η μοναδική -ιστορικά- ευκαιρία να ξεχωρίσουμε τα σημαντικά από τα ασήμαντα.

Μετα-ποίηση

 

Σε εποχές δύσκολες, που μόνο καλοκαίρι δεν θυμίζουν...

Κάποιοι εξακολουθούν να περνούν από τη χαραμάδα, σαν το φως που θα βρει τρόπο να μην φυλακιστεί...

Σε εποχές μετα-νεωτερικότητος, 

     χωρίς κατεύθυνση ή σκοπό ξεκάθαρο, χωρίς οικουμενικότητα 

     ουμανιστικών πεποιθήσεων, 

Σε εποχές που η ποίηση χάνεται και γίνεται μετα-ποίηση 

     αναμασημένη χιλιοειπωμένων ιδεών,

     χωρίς καινούργιο ύφασμα, χωρίς μετάξι, χωρίς στόχευση,

Κάποιοι εξακολουθούν και χαράζουν στην πέτρα της Ιστορίας και να αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα.

Άλλοι ορθώνουν το ανάστημά τους κάτω από το φως της ημέρας, και άλλοι στρέφουν το βλέμμα τους κάτω από το φως του φεγγαριού. Οι πρώτοι ίσως είναι πιο ευνοημένοι από τους δεύτερους. Οι πρώτοι προχωρούν και απέναντί τους έχουν το φως. Οι δεύτεροι προχωρούν και απέναντί τους έχουν το σκοτάδι. Οι πρώτοι ίσως γνώρισαν μόνο αποδοχές. Οι δεύτεροι ίσως μόνο αρνήσεις. Και οι δυο κατηγορίες όμως, προτάσσουν το πνεύμα τους σθεναρά πριν την άλωση της ύλης τους. Και οι δυο κατηγορίες, έχουν τη γαλήνη του ασκητή που είτε προχωρά προς το φως είτε προς το σκοτάδι (ποιος το ξέρει άραγε προς τα πού πάνε;), διαφαίνεται η ηρεμία στο πρόσωπό τους και στη φωνή τους. Ανεπιτύδευτη. Αυτόνομη. Αυτόχειρ.

Και οι δυο κατηγορίες, σε κάθε πανδημία εμπρός, πρώτοι ρίχνουν τις μάσκες, πρώτοι ρίχνονται χωρίς αντισώματα στην απειλή της καρδιάς τους. Για την εμπειρία. Για την αναζήτηση. Για την αλήθεια. Για το γαμώτο.

Ποιος αφεντεύει την πηγή?

 

Σε τυχαίο πέρασμα από τα βουνά του Κύκκου... βρίσκει κανείς διαμάντια!

Το τέλειο περιβάλλον... 

ανάμεσα σε βουνά από βιβλία, λέξεις, γραπτά σώματα που κείτονται χαμέ

πέφτει βροχή από ανάσες, πνοές, βλέμματα, αρώματα, χρώματα

και οι στάλες γίνονται ποτάμια

και τα ποτάμια γίνονται γάργαρες φωνές

και οι φωνές μελωδίες

και οι μελωδίες κραυγή αναζήτησης

και ο έρωτας κάπου εκεί τριγύρω να ψάχνει τον εαυτό του...

"Amalgamation Choir - Ξενητιά του Έρωτα"

Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Καλογήρου

Εξαιρετική παρουσία. Εύγε!

Το κύκνειο άσμα ενός κύκνου

 

Το κύκνειο άσμα ενός κύκνου...

Απλά υπέροχο!

Υ.Γ.: Αυτά που γίνονται βίωμά μας, κονιορτοποιούνται τελευταία. Πρώτα σβήνει η ζωή και μετά η ζήση (για τους έχοντες πραγματικά ζήσει).

Αμέτρητοι ψυχικά διαταραγμένοι

Τα σύμβολα.

Έχουν τεράστια συμ-βολή στην πορεία της ανθρώπινης Ιστορίας, της ανθρώπινης Ύπαρξης θα έλεγα ορθότερα, καθώς ορθώνονταν είτε ως αντίσταση απέναντι σε ένα κατεστημένο, είτε ως υποστήριξη ενός κατεστημένου. Διττός ο ρόλος τους με απλά λόγια. Είτε για να ανυψώσουν, είτε για να κατατροπώσουν. Πολεμική συνεπώς, η ιδιοσυστασιακή τους φύση. Πώς αλλιώς, όταν εμπεριέχουν στο συνθετικό εσωτερικό τους, τη λέξη "βολή", είτε ως επιθετική βολή (πχ ενός όπλου), είτε ως αμυντική βολή (πχ το βόλεμα ενός ατόμου που δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπος).

Τα σύμβολα είναι βολικά για το ανθρώπινο νου. Ο Νους θέλει τις ταμπέλες, τις κατηγοριοποιήσεις, τους διαχωρισμούς. Είναι πιο εύκολο για τη λειτουργία του και τη διαχείριση πληροφοριών.

Είναι όμως και άβολα για το ανθρώπινο νου. Ο Νους δεν αντέχει να βλέπει κάτι που δεν χωνεύει, να ακούει κάτι που του μοιάζει με θόρυβο, να χαύτει κάτι που το αηδιάζει.

Τα σύμβολα είναι βολικά για την ανθρώπινη ψυχή. Η Ψυχή θέλει να νιώθει ότι ανήκει κάπου, μέσα σε ένα σύμβολο, σε ένα πλαίσιο από γραμμές παράλληλες και κάθετες, που άλλοτε σχηματίζουν Σταυρό και άλλοτε Σβάστικα.

Είναι όμως και άβολα για την ανθρώπινη ψυχή. Η Ψυχή δεν αντέχει να πλαγιάζει με ξένα σύμβολα, να ντύνεται με ξένα ενδύματα, να χαύτει ψεύτικες υποσχέσεις.

Τα σύμβολα είναι η Ζωή μας. Αποτυπώνουν τις πεποιθήσεις μας, τις γνώσεις μας για τούτο τον κόσμο, τα ονείρατά μας για τον επόμενο κόσμο, τις αναμνήσεις μας για τον παιδικό μας κόσμο. Ζούμε μέσα σε συμβολικές (φαντασιακές) και συμβολοποιημένες (φαντασιόπληκτες) κοινωνίες. 

Κάποτε τα σύμβολα τα αποτυπώναμε με αίμα στο Νου και τη Ψυχή.

Πλέον τα σύμβολα τα αποτυπώνουμε με μελάνι στο υποδόριο, μια ανθρώπινη συμπεριφορά που λέγεται "τατουάζ". Όπως, και να έχει, πάλι για σύμβολα πρόκειται και πάλι για προσπάθεια αποτύπωσής τους. Μπορεί να αλλάζει το περιεχόμενο και η μεθοδολογία αποτύπωσης, η ανάγκη όμως ανάμεσα στις γενιές είναι η ίδια.

Τι θα καταλάβουν οι νέες γενιές από τα σύμβολα των προηγούμενων, αναρωτήθηκα, βλέποντας τον γιο μου να κοιτά τον Κύπριο γείτονά μας να αναρτά την ελληνική σημαία στην ταράτσα του δικού του σπιτιού. Πόσο μπερδεμένα τα σύμβολα όταν σου πετάγονται από εκεί που δεν τα περιμένεις... Εγώ για ποια Ελλάδα να του μιλήσω αυτού του μπόμπιρα; Για αυτήν που μας ανάγκασε να φύγουμε μακρυά της;

(όλως τυχαίως και ο μικρός στα γαλανόλευκα...)

Τι θα καταλάβουν οι νέες γενιές από τα σύμβολα των προηγούμενων, αναρωτήθηκα, όταν εμείς οι επόμενοι δεν ξέρουμε καλά-καλά πώς ακριβώς τα χρησιμοποιούσαν οι προηγούμενοι... Ένα σύμβολο πολλές φορές έχει την τάση να αυτονομείται και να τραβά το δικό του μοναχικό δρόμο στην Ιστορία. Και τότε, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, ή πιο σωστά... χάνει η μάνα τον άντρα της και ο άντρας τη γυναίκα του...

(φωτό από εδώ)

Στην ύστερη φάση της νεωτερικής εποχής ή στην πρώιμη φάση της μετανεωτερικής εποχής (οι ειδικοί δεν έχουν καταλήξει ακόμα ποια φάση διανύουμε), τα σύμβολα διανύουν και αυτά τη δική τους φάση. Συγκεκριμένα... αποσυμβολοποιούνται, καταλύονται, κατακερματίζονται. Ίσως, γιατί πλέον δεν επιτελούν τον διττό τους ρόλο, της αντίστασης ή της υπακοής. Ίσως, γιατί ο σημερινός άνθρωπος αδιαφορεί και για τα δυο και νοιάζεται μόνο για μια φλατ κατάσταση, για την ησυχία του, τον καφέ του, το αμάξι του, το μισθό του, το φαγητό του. Σε αυτή τη φλατ κατάσταση, ο σημερινός άνθρωπος ενδιαφέρεται μόνο να γίνει ο ίδιος σύμβολο του εαυτού του, μέσα από μηχανές που τον κάνουν icon (σύμβολο), βλέπε πχ φάσιον άικον (fashion icon, music icon). Ενδιαφέρεται δηλαδή να φτιάξει μια εικόνα για να πεισθεί ο ίδιος για το ποιος είναι ο (χαμένος) εαυτός του. 

Θα μου πείτε βέβαια, και παλαιότερα, το σύμβολο του εαυτού επιβαλλόταν από τους εκάστοτε φορείς που δημιουργούσαν την έννοια του "ανήκειν" σε κάτι ευρύτερο και έτσι δημιουργούσαν εν μέρει τουλάχιστον, την έννοια του εαυτού. Η διαφορά με το σήμερα όμως, είναι ότι πλέον, ο σημερινός άνθρωπος αφέθηκε μόνος του να αναζητά τόσο το σύμβολο όσο και τον εαυτό του, δηλαδή τόσο το πρόβλημα όσο και τη λύση του. Άλλοτε του έδιναν και το πρόβλημα και τη λύση του (φυσικά η μέθοδος αυτή είχε αμέτρητους νεκρούς και αιματοκυλίσματα ανά την Ιστορία). Σήμερα, δεν έχουμε αμέτρητους νεκρούς. Σήμερα έχουμε αμέτρητους ψυχικά διαταραγμένους. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της νεωτερικής εποχής που διανύουμε. Όχι;

Κωνσταντίνος και Μαρξ

Αποσπάσματα από μια πρόσφατη συνομιλία του κυρίου Μαρξ και του κυρίου Κωνσταντίνου (ιστορικές προσωπικότητες και οι δυο) που έτυχε να παρακολουθήσω με αμείωτο ενδιαφέρον. 

(Μαρξ): -Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων εκείνη που προσδιορίζει την ύπαρξή τους, αλλά η κοινωνική τους ύπαρξη εκείνη που προσδιορίζει την ύπαρξή τους. [...] Οι άνθρωποι φτιάνουν την ιστορία τους. Δεν τη φτιάνουν όμως σε συνθήκες που επιλέγουν μόνοι τους, αλλά σε συνθήκες που είναι πάντα ήδη δεδομένες και κληρονομημένες από το παρελθόν. [...] Αντιμετωπίζοντας τη μοίρα του, ο άνθρωπος  είναι ταυτόχρονα δέσμιος των αντικειμενικών ιστορικών συνθηκών που τον διαμορφώνουν και ελεύθερος να προσδίδει νόημα σε αυτό που συνεχώς αλλάζει.

(Κωνσταντίνος): -Όπως παρατηρεί ο Μπέρναρντ Ουίλλιαμς, η κοινωνιολογία της γνώσης μπορεί να ομιλεί με μεγαλύτερη εγκυρότητα για την αλήθεια της επιστήμης από όσο η επιστήμη για την αλήθεια του κόσμου.

(προσαρμογή διαλόγων από το "Η γυμνή βασίλισσα, Έργα και Ημέρες του Οικονομικού Λόγου" του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 2014, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)

Υ.Γ.: Ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε!

Lead us all to Wonderland...

"I will be there" 

Katie Melua

She is like the lady down the road Or just the woman up the street Like any mother you may know To me, she is the one who had it planned To lead us all to Wonderland She always wanted us to go And she said Don't ever be lonely Remember, I'll always care Wherever you may be Remember I will be there And like another lady that we know She has a smile so bright and sweet And hair as white as driven snow Though life is never easy day to day She has a very special way To make us smile when we are low And she says Don't ever be lonely Remember, I'll always care Wherever you may be Remember I will be there Don't ever be lonely Remember, I will be there I will be there I will be there

Y.Γ.: Αφιερωμένο στα δυο άνθη της ζωής μου...

People have the power?

 

Το παρελθόν μας οδηγεί (και όχι φυσικά η ΚΝΕ... η οποία προσπαθεί να κρατήσει κάτι από το μεγαλείο αλλοτινών εποχών και να το καθοδηγήσει).

Συνδυάζω όμορφες ειδήσεις και σχετικές με τις σημερινές τραγελαφικές καταστάσεις που ζούμε...

Τρεις απόψεις που έχουν κοινό παρανομαστή: τη συσπείρωση και το να έρθει ο κόσμος πιο κοντά... Πόσο δύσκολο ακούγεται αυτό σε μια περίοδο κοινωνικής αποστασιοποίησης;

Η πρώτη άποψη αφορά τη σημερινή ημέρα κάπου 79 χρόνια πίσω όταν ξεφύτρωνε το ΕΑΜ.

Η δεύτερη άποψη αφορά την συγκινητική προσέγγιση μιας θεματικής που με αφορά κάθε μέρα πλέον στη ζωή μου, αυτή της απόστασης (και της ανάγκης γεφύρωσης της) μεταξύ Επιστήμης και Κοινωνίας.

Η τρίτη άποψη έχει τη δύναμη να τα σπάσει όλα. Τα ψεύτικα, τα επιπόλαια, τα απάνθρωπα.

The Lord of Song

Είτε πρόκειτια για τη μαγεία και την προσδοκία της δημιουργίας... 

(του ψέματος)

Είτε για την απομάγευση της αποδόμησης... 

(της αλήθειας)

Αυτό που μετρά είναι η πίστη σε αυτό που κάνεις, στο νόημα.

Το "νόημα ως σπουδαιότητα", το οποίο αναφέρεται στις συμπαραδηλώσεις και τις φαντασιακές εικόνες που συνδέονται με συγκεκριμένες καταστάσεις. 

Το νόημα ως σπουδαιότητα που επηρεάζει την αίσθηση του εαυτού του ατόμου και τις αντιδράσεις των άλλων γύρω του. 

Το νόημα ως σπουδαιότητα ασφαλώς θα ποικίλλει ανάλογα με την πολιτιστική πραγματικότητα... 

(Nettleton Sarah, Κοινωνιολογία της Υγείας και της Ασθένειας, ΔΑΡΔΑΝΟΣ, 2002)

Εξάλλου, "ο ιατρός βλέπει τα δεινά, αγγίζει τα αηδιαστικά, και λυπάται από τις συμφορές των άλλων", όπως έλεγε και ο παππούς Ιπποκράτης.

Τι μένει; 

Μια ψαλμωδία ερωτική. Μια ανάταση χεριών και μια αναφώνηση:

 

"And even though it all went wrong

I stand before the Lord of Song..."