Τότε ήμουν 20 χρονών.
Ζούσα επί χρόνια, 3 στενά πιο κάτω από αυτό το σπίτι.
Περνούσα έξω από αυτό το σπίτι σχεδόν καθημερινά.
Ούτε που γνώριζα για αυτό το σημείο.
Και υποτίθεται διάβαζα τότε...
Υποτίθεται είχα ανησυχίες τότε.
Έπρεπε να περάσουν άλλα 20 χρόνια για φτάσει το πνεύμα μου να περάσει απ' έξω.
Αναφέρομαι για το σπίτι του Κωνσταντίνου Κανάρη, του μπουρλοτιέρη!
Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε στην οδό Κυψέλης 56, στην περιοχή της Κυψέλης, όπου πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια. Και η Πλατεία Κυψέλης, είχε πάρει το όνομά του - δεν το γνώριζα όμως. Και το άγαλμά του ήταν και είναι στην Πλατεία - δεν το συνειδητοποιούσα τότε, καθώς το έβλεπα αλλά δεν μου γέμιζε το μάτι, αφού ήταν πάντα γεμισμένο με κουτσουλιές περιστεριών, σκονισμένο και με μια καφετί απόχρωση φθοράς που θολώνει το πάλαι ποτέ άσπρο μάρμαρο απ' το οποίο φτιάχθηκε. Και δεν διέφερε από τα υπόλοιπα αγαλματίδια που ήταν σκορπισμένα δεξιά και αριστερά. Τίποτα διακριτικό που να παραπέπει σε κάτι διαφορετικό...
Έπρεπε να διαβάσω τη βιογραφία και την ιστορία του Κανάρη για να συνειδητοποιήσω ότι (περ)πατούσα στα ίδια χώματα που πατούσε και εκείνος.
Ο Κανάρης είχει διατελέσει μάλιστα και 5 φορές Πρωθυπουργός του Ελληνικού Κράτους - ούτε αυτό το ήξερα. Δεν μου το είπε κανείς.
Δεν μου είπε κανείς αυτά και άλλα πολλά που θα έπρεπε να ξέρω από πολύ νωρίς, ειδικά όσον αφορά την Ιστορία της Ελλάδος.
Μια ιδέα του σπιτιού του Κανάρη πρόλαβε και αποτυπώθηκε πριν κατεδαφιστεί, σε κάποιες ελληνικές ταινίες που αναβλύζουν μυρωδικά άλλης εποχής (εδώ ένα εξαιρετικό οπτικοακουστικό υλικό).
Κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον Κανάρη και το σπίτι του μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.
Με θλίβει αυτή η χώρα, που δεν τιμά όλους εκείνους τους γεννήτορές της.
Όλους εκείνους που δεν είχαν τίποτα και θυσιάστηκαν για να έχουμε εμείς τα πάντα.
Που έβαλαν παρακαταθήκη τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι να γκρεμίζουμε τα πάντα και να ξευτελίζουμε την Ιστορία μας.
Όλους εκείνους που γιγάντωσαν τη λέξη Ήρωας, για να την κακοποιούμε όλοι εμείς σήμερα και να την ποδοπατούμε με κάθε ευκαιρία.
Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Ο Κανάρης ήταν ένας από τους ελάχιστους της Ελληνικής Επανάστασης που είχε και κάποια αναγνώριση. Που κατόρθωσε να χτίσει και ένα σπίτι να περάσει ήρεμα και ζεστά τα ύστερά του... Πόσοι άλλοι δεν έλαβαν μετά την απελευθέρωση παρά μόνο πίκρα, λοιδορία και ασέβεια...;
Αυτή η γαμημένη λέξη, η ΑΣΕΒΕΙΑ! Πόσο κακό έχει προκαλέσει στην Ελλάδα μας;
Και αυτή η Ελλάδα μας; Πόσο κακό έχει προκαλέσει με τη σειρά της αναπαράγοντας την ΑΣΕΒΕΙΑ;
Σπουδαίο πράγμα η Ιστορία, φίλοι μου. Μακάρι να μαθαίνουμε όσα περισσότερα μπορούμε και να εμπνεόμαστε από τα ανδραγαθήματα Μεγάλων που κατορθώνουν να πυρπολούν τα σάπια και κοιμισμένα σωθικά μας...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου