Αρκεί ένα σύντομο ταξίδι σε λημέρια γνώριμα παλιά, δυο θεατρικά έργα και λίγες μοναχικές σκέψεις για να σου επαναφέρουν την πέτρα του Σίσυφου ξανά στην κορυφή, στο μέγιστο σημείο, στο αποκορύφωμα της σκέψης σου και της ύπαρξής σου.
Η μια θεατρική παράσταση ήταν "Οι Δίκαιοι" του Αλμπέρ Καμύ και η άλλη ήταν "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται".
Οι έννοιες του δίκαιου και άδικου, της επανάστασης και της καθεστηκυίας τάξης, των ορίων του εαυτού και της κοινωνίας, το σωστό και το λάθος, διαπλέκονται σε αυτά τα κείμενα. Μετά από αυτά, ξέρεις ότι το σωστό (μας) ίσως είναι λάθος, μα και το λάθος καμιά φορά μπορεί να βγει σωστό...
Ο προβληματισμός όμως επεκτείνεται.
Μετά τους "Δίκαιους" ο Καμύ γράφει τον "Επαναστατημένο Άνθρωπο".
Για αυτόν γράφει και ο Καζαντζάκης στο "ο Χριστός ξανασταυρώνεται".
Για αυτόν μιλά και το τραγούδι του Καζαντίδη "Γυάλινος Κόσμος" και θέλει να του δώσει μια να σπάσει...
Για αυτόν μιλά και η ταινιάρα "Νομοταγής Πολίτης" (Law Abiding Citizen) με τον Τζέραρντ Μπατλερ.
Για αυτόν μιλά και η επίσης παιδική ταινιάρα που είδαμε με τα παιδιά μου πρόσφατα "Μυρμηγκοϊστορίες" (The Ant Bully)
Για αυτόν μιλά, μα και ενσαρκώνει, ο Χρόνης Μίσσιος στην υπέροχη παρουσία του στη συγκεκριμένη συνέντευξη (που κατόρθωσε σε 41 μόλις λεπτά να μιλήσει για τα πάντα) και στην ακόμα πιο υπέροχη παρουσία του στην ανθρώπινη ιστορία.
Για αυτόν τον Άνθρωπο συνεχίζει ο Σίσυφος την ανηφόρα του για μια ακόμα φορά...
Γιατί είναι ένας Επαναστατημένος Άνθρωπος.
Που άλλοτε είναι σίγουρος ότι κάνει το σωστό και κρατά την Αλήθεια στα χέρια του.
Και άλλοτε είναι σίγουρος ότι κάνει λάθος και αυτό που νομίζει ως σωστό δεν είναι παρά μια λάθος αντίληψη του μυαλού του και του εαυτού του. Και στην τραγικότητα αυτής της κατάρρευσης κυνηγά να επαναφέρει την πέτρα του που κατρακυλά, γνωρίζοντας ότι πρώτα αυτή η πέτρα έχει ισοπεδώσει το μέσα του. Και εκεί ακριβώς είναι που ποντάρει, στο "μετά" το ισοπέδωμα: δηλαδή στον ελεύθερο χώρο για ανοικοδόμηση, για κάτι νέο, για κάτι από την αρχή. Εδώ λοιπόν, ανήκει η διάλυση των πάντων, με σκοπό την επανεκκίνηση. Μόνο που ανάμεσα σε αυτή τη διάλυση των πάντων περιλαμβάνεται και η αυτο-διάλυση, και ακολούθως η γνώση ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις (Σίσυφε). Και τότε αρχίζεις από την αρχή αν έχεις ακόμα δυνάμεις, έμπνευση και όραμα, ή απλά πείσμα...
Ένα σύντομο ταξίδι λοιπόν, σε λημέρια παλιά και γνώριμα, μου έμαθε κάτι σπουδαίο, που νομίζω ότι έχει σημαντική θέση σε αυτό το εδώ το blog, ενός αστρομόνου:
"Μοναξιά θα πει, να 'χεις πολλά να δώσεις και να μην υπάρχει κανείς να τα πάρει..."
(27':30'' της συνέντευξης του Χρόνη Μίσσιου)
Είναι ο ίδιος που είπε:
"Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό".
Αυτός είναι ο μεγάλος στοχαστής Χρόνης Μίσσιος και έχει μια θέση επίτιμου συνομιλητή σε αυτό το φτωχικό blog μου.
Συνοψίζοντας: ένα τραγούδι και συγκεκριμένα ένας στίχος του, μπορεί να συνοψίσει ό,τι θέλει να πει ένας καρδιολόγος για την έννοια του δικαίου...
"Αυτά τα δέντρα"
Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου