Ό,τι φάτε και Ό,τι πιείτε!

Για τους φίλους vegan, για τους φίλους light (ανάλαφρους...) και για όλους εκείνους που σκέφτονται τη διατροφή τους και το σώμα τους μόνο, τους παραθέτω μια όμορφη εικόνα από εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν μια πλούσια... σαλάτα!

Σκεφτείτε τώρα αυτή η σαλάτα, να τυλίγεται και να προσφέρεται μέσα σε μια... κυπριακή πίτα!! Πουτανέσκα, γίνεται εν τέλει!

Ο νοών, νοείτο (και όχι μπουρίτο - άντε μην πάρω κανένα κουμπουρίτο)!

Σαν μια άσκηση ελευθερίας

Τώρα που η πανδημία του COVID μας αφήνει λίγο να επανέλθουμε στα δικά μας, βρήκα ενδιαφέρουσα μια άλλη πανδημία της νέας εποχής: το κάπνισμα!

Ας κάνουμε όμως, μια μικρή ιστορική εκδρομή.

Το 1821, στο Ναύπλιο, γινόταν μια ακόμα επανάσταση, πέραν της γνωστής: άνοιγε το πρώτο καπνοπωλείο, εισάγοντας μια νέα πολιτισμική συνήθεια, η οποία σχεδόν 200 χρόνια μετά, ευθύνεται εν πολλοίς στο ότι δεν αφήνει πολλούς καρδιολόγους να πεινάνε και να ξενιτεύονται σε άλλη γη σε άλλα μέρη... καθώς τους προσφέρει πολλά σφαχτά στο βωμό της επιστημοσύνης τους. Και μόνο για αυτό, εμείς οι καρδιολόγοι, πρέπει να ευχαριστούμε εκείνους τους πρώτους καπνοπώλες που ξεκίνησαν αυτήν την δυναμική εκστρατεία...

(διαφήμιση κάποιες δεκαετίες "πίσω", με νοητό σύνθημα "εμπρός" - 
άραγε, εμπρός προς το θάνατο?)

Ο καπνός, ήταν βασικός μοχλός διαμόρφωσης της ελληνικής κοινωνίας στο πέρασμα των αιώνων, της αγροτικής ανάπτυξης, του ελληνικού εργατικού κινήματος. Φυσικά και της ελληνικής οικονομίας. Αυτοί οι αρχικοί καπνοπώλες, γίνανε καπνοβιομηχανίες. Και μαζί, άλλαξαν και οι συνήθειες όλες...

Για να φτάσουμε κάπου στις αρχές του 2020 -προ COVID πάντα-, όταν οι ίδιοι αυτοί κάποτε μικροί καπνοπώλες που αργότερα έγιναν μεγάλες βιομηχανίες (μου βγαίνει να πω... μεγάλες καργιόλες, για να κάνει ρίμα, αλλά δεν βγαίνει νόημα το στιχάκι έτσι...), πετούν αυτό το σύνθημα:

Και μαζί, πετούν και αυτά τα ωραία λόγια:

Και ξαφνιάζεται κανείς, για την... (για να μην πω, θαυμάζει την)... αίσθηση Κοινωνικού Marketing που αποπνέει μια τέτοια στάση εμπορικότητας. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια νέα επανάσταση. Και είναι πράγματι. Μιλάμε για μια αλλαγή ταυτότητας της εταιρείας ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ. Όπως θα μιλούσαμε, για μια αλλαγή φύλου, ένα πράμα. Θα μου πείτε, μα τα πράγματα αλλάζουν. Οι εταιρείες μπαίνουν στη νέα εποχή και ζητούν και εκείνες πώς θα πάρουν το μεγαλύτερο κομμάτι της νέας πραγματικότητας. Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τους Καρδιολόγους και Καρδιοχειρουργούς σήμερα (για να δείτε πόση επίδραση εξακολουθεί να έχει ο καπνός με τους καρδιολόγους), που πλέον, στη νέα εποχή της επεμβατικής Καρδιολογίας, οι Καρδιολόγοι για να μη σφαχτούν από τα νυστέρια των Καρδιοχειρουργών επειδή οι πρώτοι παίρνουν τη δουλειά από τους δεύτερους, αποφάσισαν για το καλό των ασθενών, να δημιουργηθούν τα Heart Teams, δηλαδή, όλοι (Συμβατικοί Καρδιολόγοι, Επεμβατικοί Καρδιολόγοι, Καρδιοχειρουργοί), να συναποφασίζουν για την ορθότερη αντιμετώπιση του ασθενούς. Με την ίδια λογική, πλέον οι καπνοβιομηχανίες, σταματούν να παράγουν καπνό και τσιγάρα και αποφασίζουν να πάνε με το ρεύμα και να συνεργαστούν με τους φορείς που πασχίζουν για Δημόσια Υγεία και Προγράμματα Πρόληψης και Διακοπής Καπνίσματος. Έτσι, η νέα τάση της καπνιστικής μόδας, επιτάσσει τα ατμίσματα και τα ηλεκτρονικά τσιγάρα. Η νέα τεχνολογία πιο φιλικών μεθόδων κάλυψης της αρχέγονης συνήθειας (και ανάγκης;) οι άνθρωποι να ρουφούν κάτι γαργαλιστικό στο λάρυγγά τους, προκαλεί μια νέα αρένα ανταγωνισμού των πάλαι ποτέ μικρών καπνοπολών και τους ρίχνει σε έναν στίβο ανταγωνισμού, αυτή τη φορά με φαινομενικά πιο κοινωνικό χαρακτήρα.

Φυσικά, η κάθε καινοτόμα τοποθέτηση, έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Έτσι και εδώ, άλλος θα υποστήριζε ότι "άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς" απλώς και μόνο για να συνεχίσουν οι εταιρείες να είναι "μέσα" στα πράγματα, άλλος θα θεωρούσε ότι "επιτέλους υπάρχουν καλοί άνθρωποι που γίνονται ευεργέτες". Και σε αυτό το σημείο, θα θυμηθώ τον ληστή που τελικά μετάνιωσε δίπλα στο Χριστό, την τελευταία στιγμή. Γιατί να μην αλλάξουν και άλλοι ληστές; Δεν πρέπει να συγχαρούμε μια τέτοια προσπάθεια και να την προβάλουμε;

Όπως καταλάβατε, το δίλημμά μου για σήμερα, είναι στη διαφορά της Προβολής και Ανάδειξη μιας καλής πράξης, από τη Διαφήμιση και Ωραιοποίηση μιας όχι και τόσο καλής πράξης.

Ως απάντηση, μου άρεσε αυτό που είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Πρ. Παυλόπουλος σε τοποθέτησή του στην εν λόγω Ημερίδα του ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΥ:

"Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια έκκληση. Ας δούμε αυτόν τον αγώνα εναντίον του καπνίσματος, αυτή την αντίσταση απέναντι στο κάπνισμα, σαν μια άσκηση ελευθερίας. Ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος σε μια δημοκρατική κοινωνία, είναι εκείνος που έχει τη δύναμη μέσω της ελευθερίας να αυτοπεριορίζεται, ώστε αυτή η ελευθερία να μην βλάπτει τον ίδιο και πολύ περισσότερο να μην αναιρεί την ελευθερία των άλλων."


Ως διέξοδο από το ανωτέρω δίλημμα (κάπνισμα ή άτμισμα), λοιπόν, πιστεύω ειλικρινά στην τρίτη λύση: κόψε το αν είσαι ελεύθερος. Μην περιμένεις κανέναν ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟ (μα και κανέναν Στράτο) να σου αλλάξει τον κόσμο σου. Σήμερα, που όλοι δηλώνουν επαναστάτες, πρωτοπόροι, καινοτόμοι, σωτήρες, άφησέ τους για λίγο στην άκρη και άκου τον εαυτό σου. Δες τι σε ελευθερώνει (τι σε ανθίζει, που λέει και ο καλός φίλος Στέλιος) και αναγεννήσου από τις στάχτες σου. Αυτό, είναι η ελευθερία σου, να αυτοπεριορίζεσαι (μια άσκηση υπομονής και επιμονής). Μ' άρεσε αυτή η δήλωση (ελπίζω όχι συμφερόντων...).

Το νερό των Σταγιατών

Τι να π(ι)εις...?

Η τέχνη είναι σαν το τρεχούμενο νερό,

δεν σταματιέται,

δεν εξουσιάζεται,

καθαίρει

και

δροσίζει...

Are you living an Insta-ntaneous life?

Πριν το επόμενο post σου, 

σκέψου την Στιγμιαία (Insta-ntaneous) Ζωή σου...

Δεν είναι καφέ-ς η ζωή σου...

Δώσε της άλλο χρώμα! 

Ανεξίτηλο...

Σοβινιστής ή Στωικός;

«Μέσα στο αιώνιο ανακύκλωμα της ζωής, γίνεται μια τραγική πάλη του εκλεκτού ατόμου προς το χονδροειδές πλήθος, της φωτισμένης αγίας μειονότητος προς την χονδρόμυαλην ολότητα, που δύσκολα κινείται έξω από τη χιλιοπατημένη κοίτη των προλήψεων και των συμφερόντων της, των αγελαίων» 

(Στρατής Μυριβήλης «Ταχυδρόμος», 2/5/1926, )


Αυτή η φράση, ως σκέψη και ως ιδέα, ανάλογα πώς θα διαβαστεί και εντυπωθεί σε αυτόν που τη διαβάζει, μπορεί να χαρακτηριστεί είτε ως αποδεικτικό σοβινισμού, είτε στωικισμού. 

Βασικό στοιχείο (μα και στοιχειό) της νοηματοδότησης αυτής της φράσης, είναι φυσικά το πλαίσιο στο οποίο εκφωνείται. Ο Μυριβήλης ίσως το είπε με την έννοια του σοβινισμού, όπως μπορείτε να δείτε στο απόσπασμα από εδώ. Φανταστείτε όμως να μιλάει για παράδειγμα το ίδιο το Φως για τον εαυτό του και να προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί, συγκριτικά με το απύθμενο Σκοτάδι γύρω του... πώς θα το χαρακτηρίζαμε; Σοβινιστή ή Στωικό...;

Επειδή όλα λοιπόν, έχουν πολλαπλές ερμηνείες, αλλά και όλοι έχουν πολλαπλές εμπειρίες, αυτό που πραγματικά κρύβεται ανάμεσα σε εμπειρία και ερμηνεία, είναι αυτό που συγκροτεί (χωρίς πάντα να μπορεί να συγκρατεί) την κοινωνία, μα και ταυτόχρονα  δημιουργεί την ίδια στιγμή, και το ασυνεχές της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Πού καταλήγουμε αγαπητοί μου μετά από όλους αυτούς τους προβληματισμούς;

Στο Φως ή στο Σκοτάδι;

Γιατί αργείς σαλίγκαρε;

Παραθέτω αποσπάσματα δύο, από ένδοξο βίο και ιδέες, ήθος και στάση δύο πλασμάτων με παρόμοια δράση και ανάλογες αγωνίες...

Πρώτα του Γιάννη Ρίτσου:

1]
"Ωστόσο —ποιός ξέρει— ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκαλα ταύρων και αλόγων, ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δάφνη κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέρας."

(απόσπασμα από την "Ελένη", 1970)


2]
"Θυμάμαι τον Ρίτσο ήρεμο να έχει ξαπλώσει στην κουβερτούλα του και να καπνίζει απανωτά τα τσιγάρα. Το περισσότερο εμείς οι νεότεροι πηγαίναμε κοντά του να κουβεντιάσουμε τα πάντα, εκτός από την επικαιρότητα των όσων συνέβαιναν. Και ήτανε θαρρείς, μια νησίδα γαλήνης μέσα σε εκείνη τη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Στη Γυάρο, κάποια φορά, τον είχα ρωτήσει αν ήταν συνειδητή η επιλογή του να προσανατολίζει αλλού την κουβέντα. "Και βέβαια ήταν", μου απαντά, "κι ας είχα να υπερνικήσω προσωπική αγωνία και φόβους. Δεν είμαι από φυσικού μου παλικαράς. Στο Μακρονήσι είχα νιώσει πολλές φορές την αντοχή μου να καταρρέει. Και μόνο το ότι ρωτούσαν οι άλλοι αν κρατάει ο Ρίτσος και το αίσθημα ευθύνης μού έδιναν κουράγιο και άντεξα. Όμως, σήμερα πια γνωρίζω τ' αντίτιμο και λέω πως, κι αν δεν βγω ζωντανός από δω, θα έχω προσθέσει στο έργο μου το καλύτερό του κεφάλαιο."

(απόσπασμα από "Το χαμένο Νόμπελ: Μια αληθινή ιστορία")



Ύστερα, ενός σαλιγκαριού που ανακάλυψε τη σημασία της βραδύτητας:

1]
"Η χελώνα αναζήτησε με ακόμα μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη ηρεμία τα λόγια της απάντησής της, και του είπε πως στη διάρκεια της διαμονής της ανάμεσα στους ανθρώπους είχε μάθει πολλά πράγματα. Του αφηγήθηκε λοιπόν, πως όταν ένας άνθρωπος έχει τολμηρές ερωτήσεις, ας πούμε: "Είναι ανάγκη να πηγαίνουμε τόσο γρήγορα;" ή: "Στ' αλήθεια έχουμε όλα αυτά ανάγκη για να είμαστε ευτυχισμένοι;" τον λένε αντάρτη. "Αντάρτη, ε; Μ' αρέσει αυτό το όνομα!" ψιθύρισε το σαλιγκάρι."

(σελ. 36, "Η Ιστορία ενός σαλιγκαριού που ανακάλυψε τη σημασία της βραδύτητας", Λουίς Σεπούλβεδα, εκδ. Opera, 2013, μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης)


2]
"Είναι αλήθεια πως δεν έχω καμία βεβαιότητα ότι θα συναντήσουμε την καινούργια Χώρα του Λιονταρόδοντου. Είναι αλήθεια πως δεν ξέρω ούτε πού είναι, ούτε πόσο θα κάνουμε για να φτάσουμε. Είναι αλήθεια πως δεν ξέρω αν θα συναντήσουμε μεγάλους κινδύνους κι αν θα φτάσουμε όλοι μας. Ξέρω, όμως, πως αυτή η καινούργια Χώρα του Λιονταρόδοντου είναι μπροστά μας και όχι πίσω μας. Εγώ θα συνεχίσω, κι εσείς μπορείτε να 'ρθετε μαζί μου ή να γυρίσετε."

Αργά, πολύ αργά, ο Αντάρτης συνέχισε το δρόμο του και, στρέφοντας το κεφάλι, είδε πως όλα τα σαλιγκάρια τον ακολούθησαν. Ούτε καμάρωσε γι' αυτό, ούτε ένιωσε καμία ευτυχία. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκε πως θα προτιμούσε να μην τον είχαν ακολουθήσει, αφού τότε θα είχε την ευθύνη μόνο για τη δική του τύχη. Τα σαλιγκάρια τον εμπιστεύτηκαν, κι αυτό του προκάλεσε πολύ φόβο, αλλά τότε θυμήθηκε αυτό που του' χε πει η Μνήμη, ότι οι πραγματικοί αντάρτες νιώθουν φόβο αλλά τον ξεπερνάνε, κι αργά, πολύ αργά, συνέχισε το δρόμο του πάνω στο χορτάρι."

(σελ. 65-66, "Η Ιστορία ενός σαλιγκαριού που ανακάλυψε τη σημασία της βραδύτητας", Λουίς Σεπούλβεδα, εκδ. Opera, 2013, μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης)


Στο μυαλό μου έρχονται στιγμές που σε εκείνη τη ρημαδιασμένη Ιατρική Σχολή Αθηνών, περίμενα ατελείωτες ώρες τον ατελείωτο σαλίγκαρο κουμπάρο μου για να πάμε μαζί στη σχολή να δώσουμε εξετάσεις σε διάφορα μαθήματα, ξεκινώντας από το σπίτι του που ήταν μόλις 10 μέτρα από την είσοδο της σχολής... Και η απόσταση φαινόταν... διαστημική! Και εκεί που όλοι έτρεχαν να προλάβουν να "πιάσουν" τις κατάλληλες θέσεις στα έδρανα του αμφιθεάτρου όπου θα δινόταν το κάθε μάθημα, (προσδοκώντας ίσως, αυτό να είναι μια πρόβα για το μέλλον όσων ήθελαν να "πιάσουν" τις κατάλληλες θέσεις στον επαγγελματικό τους τομέα), θυμάμαι τον εαυτό μου να κοντοστέκεται εκεί απ' έξω (πάντα στην απ' έξω...) και να περιμένει τον κουμπάρο. Και κάπου εκεί φυσικά, ο χρόνος σταματούσε. Ενώ στην αρχή θύμωνα, έλεγα, πού είναι πάλι ο μπαγάσας... πάλι θα αργήσουμε στις εξετάσεις, πάλι θα μπούμε τελευταίοι, ίσως μάλιστα αν έχουν προλάβει να μοιράσουν τα θέματα μπορεί να μην μας αφήσουν καν να μπούμε να δώσουμε εξετάσεις, εκεί ακριβώς εμφανιζόταν ο κουμπάρος με εκείνο το χαμόγελο που το φως του έκαιγε κάθε σκέψη. Και μονομιάς, έλεγα μέσα μου: να πάνε να γαμηθούνε όλα! και οι εξετάσεις και αυτοί που τρέχουν και βιάζονται και οι καθηγητές και η εξουσία τους με την οποία βιάζουν τους υπόλοιπους που βιάζονται...!

Και ο νους, πάει ακόμα πιο πίσω, τότε που σε κάποιες άλλες εξετάσεις, τις Πανελλήνιες τις (κ)λεγόμενες, όταν όλοι βιάζονταν να γράψουν και να γράψουν και καμπούριαζαν σκυμμένοι στην κόλλα τους, εγώ σήκωνα κεφάλι, τους κοιτούσα και απορούσα, μα γιατί βιάζονται τόσο; τι κυνηγάμε βρε παιδιά...; Είναι ανάγκη να πηγαίνουμε τόσο γρήγορα;


Υ.Γ.: Η ανάρτηση αυτή αναρριχήθηκε στα όρια του συνειδητού μου τοίχου, μετά από αργή, πολύ αργή και εργώδη προσπάθεια, εμπνευσμένη από ένα σαλιγκάρι έξω από το σπίτι μου και α-γωνιωμένη από βαρύνουσες σκέψεις που κουβαλά η ραχιαία επιφάνεια του εγκεφάλου μου:

Υ.Γ.: Η ανάρτηση αυτή επίσης, αφιερώνεται στον αγαπημένο φίλο και ψυχίατρο Αλέξανδρο Γεωργούλη για την πολύτιμη ψυχοθεραπεία που μου προσφέρει έστω και αν σε αυτή τη φάση των ζωών μας, είμαστε στα αντιδιαμετρικά όρια του ίδιου μεσημβρινού... Η ώρα όμως, παρ' όλ' αυτά, αν και νυχτώνει πιο νωρίς εδώ απ' ό,τι εκεί, παραμένει να χτυπά η ίδια, φίλε Αλέξανδρε. Αν και τρέχει, φαίνεται να είναι αμετακίνητη!

Συμπέρασμα: 

- Γιατί αργείς σαλίγκαρε;

που εννοεί:

-Γιατί πονείς πάλίκαρε;

Ποιο το υλικό των παπαρούνων;

Η φύση...




Η τέχνη...




και ανάμεσά τους μια ζωή μαγική
που ενώ αναζητά τις παπαρούνες
στο τέλος παίρνει τις πηρούνες
για μια μπουκιά αξιοκρατία...

Πλασ(μα)τικός κόσμος

Η επιστήμη είναι το πιο αληθινό από τα ψεύτικα που ζούμε...

Μόνο αν είσαι πιο τρελός μπορείς να επιβιώσεις από την τρελή πραγματικότητα...

Και το άτυχο Άλμπατρος ενέπνευσε τους ανθρώπους και εθράφη με πλαστικές τροφές από αυτούς με αποτέλεσμα ότι εξέπνευσε από εκείνους και ευθραύστη.

Τι να υπάρχει στα εσωτερικά του ανθρώπου με τόσο πλαστικό που υπάρχει στη ζωή του σήμερα; Πλαστικό φαγητό, πλαστικό χρήμα, πλαστικές σακούλες, πλαστικές κουκούλες κεφαλιών ή και πλαστικές κουκούλες για το νερό... πλαστικές σαμπρέλες, πλαστικές ομπρέλες.

Πώς αντέχει κανείς έναν τόσο πλασ(μα)τικό κόσμο;

Ποιος ο λόγος...;

Μόνο συγκίνηση νιώθω όταν ακούω τέτοιους ανθρώπους...

Λόγος απόλυτα ήρεμος και ψύχραιμος. Λόγος καθαρός. 

Λόγος επιστημονικός. Λόγος απλός.

Πρόσωπα φωτεινά. Μάτια αστραφτερά.

Βλέπουν την όμορφη και αισιόδοξη πλευρά και τη διατυπώνουν πεντακάθαρα.

Το άκουσμα των λόγων τους, δροσιά στην ψυχή μου...

Ευφροσύνη Γκρανιά - Κλώτσα

(έμφαση στο 7'40'' και στο 10'10'' της συνέντευξης..., 

το δεύτερο για να δείτε το μεγαλείο της επιστημονικής σκέψης)

Ιωάννης Ιωαννίδης

 

(μένω χωρίς λόγια, νιώθω ότι ούτε μια λέξη δεν πρέπει να χαθεί από τον σαγηνευτικό του λόγο...)

Κοινός παρανομαστής με τους ανθρώπους αυτούς...; 

Ότι, δεν χώρεσαν στην Ελλάδα. 

Γιατί άραγε; Ποιος ο (επιστημονικός;) λόγος...;

Πιο κάτω, πιο κάτω, πιο κάτω...

Κάθε μέρα και πιο κάτω...

πιο κάτω...

πιο κάτω...

πιο κάτω...

Αυτός ο κάποτε εγωισμός, σιγά σιγά ταπεινώνεται...

Είμαστε σε καλό δρόμο!

(Είμαστε;)

"Infra"

Max Richter