Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Όταν βρίσκω τα σκούρα και νοιώθω ότι δεν με χωρά ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος, καταφεύγω σε μια πολύ καλή φίλη: την κυρία-Μουσική. Και μάλιστα την Παραδοσιακή Μουσική.
Βλέπω τα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας απέναντί μου και σκέφτομαι όλους αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους αλλοτινών εποχών, που γύριζαν σκοτωμένοι από την καθημερινή μάχη με τη γη και τα υπεράνθρωπα φυσικά φαινόμενά της και παρ’ όλα αυτά είχαν αντοχές να δημιουργήσουν. Να δημιουργήσουν χαμόγελα, απογόνους, αξιοπρέπεια, ηθική. Να δημιουργήσουν μουσική και χορούς, τραγούδια και λογιών λογιών καλούδια! Να δημιουργήσουν αντοχές και όνειρα για την επόμενη ημέρα… Είχαν την ελπίδα αποκούμπι.
"Μοιρολόι και Πωγωνίσιο Συρτό" Παραδοσιακό Ηπείρου
Τι μιλάμε εμείς λοιπόν σήμερα; Ποια κούραση; Ποιο τρέξιμο; Δεν συγκρίνεται στο παραμικρό με αυτά που έχουν περάσει τόσοι ανώνυμοι και κατατρεγμένοι γέροντες και γερόντισσες. Και πάνω από την φθορά κάθε ζωτικού τους κυττάρου που θυσίαζαν στο βωμό της καθημερινής βιοπάλης, έβαζαν μια ιδέα: την αγάπη.
"Μεσιώτικο συρτό" Παραδοσιακό Κέρκυρας
Η μουσική είναι εκεί. Πάντα ήταν εκεί και θα παραμείνει στη θέση της. Η μουσική είναι φάρμακο και δρα ως αντίδοτο στα φαρμάκια της ζωής. Η μουσική περιμένει απλώς να της ρίξουμε μια ματιά και έπειτα αυτή θα μας σφυ-ρίξει όλα της τα μυστικά.
Σήμερα μου λέει ένας ασθενικός πάππος (έτσι λέγεται ο παππούς σε τούτα τα αλλόκοτα μέρη): «Αφού επιβιώσαμε εμείς μόνο με τη μπομπότα, εσείς δεν έχετε σήμερα να φοβηθείτε τίποτα. Προχωρήστε λοιπόν μπροστά άφοβα».
«Η αισθητική απόλαυση βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η νόηση απέναντι στις μορφές, λέει ο Franz Boas. Οι μορφές αυτές όμως γεννιούνται από την ανθρώπινη νόηση, μια νόηση που αποτελεί τη σύνθεση ορισμένων παναθρώπινων τρόπων λειτουργίας κι ορισμένων επίκτητων πολιτιστικά τρόπων έκφρασης. Μ’ αυτήν την έννοια ο καθοριστικός παράγοντας για τη δημιουργία μορφών και στυλ, είναι το κοινωνικό πλαίσιο κι οι σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σ’ αυτό». (σελ.80)
«Η ίδια η ύπαρξη της μουσικής μοιάζει να γεννά κάθε είδους σωματικές αποκρίσεις. Εντούτοις οι ανθρώπινες αποκρίσεις στη μουσική δεν μπορούν να εξηγηθούν πλήρως χωρίς κάποιες αναφορές στις εμπειρίες που αποκτώνται μέσα στον πολιτισμό, τον πολιτισμό όπου οι μουσικοί φθόγγοι λειτουργούν ως σύμβολα. Όταν ένα έργο συγκινεί μια πληθώρα ακροατών, αυτό δεν οφείλεται στην εξωτερική του μορφή, αλλά στις σημασίες που έχει πάρει αυτή η μορφή για κάθε ακροατή, και που συνδέονται με ανθρώπινες εμπειρίες». (σελ.64)
«Όπου και αν δοθεί η έμφαση είτε σ’ έναν ήχο οργανωμένο μ’ ανθρώπινους τρόπους, ή σε μια ανθρωπότητα οργανωμένη ηχητικά, είτε δηλαδή σε μια ακουστική εμπειρία που ερμηνεύεται κοινωνικά ή σε μια κοινωνική εμπειρία που εκφράζεται ηχητικά, γεγονός παραμένει πως η λειτουργία της μουσικής είναι να ισχυροποιεί τις ανθρώπινες σχέσεις, εκφράζοντας και τονίζοντας ορισμένες εμπειρίες που απέκτησαν σημασία μέσα στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων». (σελ.88-89)
«Τα προβλήματα στις ανθρώπινες κοινωνίες αρχίζουν όταν οι άνθρωποι δεν διδάσκονται την αγάπη που βρίσκεται στη βάση της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξής μας. Ο Kierkaegaard το διατύπωσε αυτό ως εξής: “Κάθε γενιά μπορεί να διδαχτεί πολλά από την άλλη, όμως αυτό που αποτελεί την κατεξοχήν ανθρώπινη ιδιότητα, καμιά γενιά δεν μπορεί να το διδάξει στην επόμενη. Μ’ αυτήν την έννοια κάθε γενιά ξαναρχίζει πάντα από την αρχή, χωρίς να έχει περισσότερες ικανότητες απ’ αυτές που είχε η προηγούμενη γενιά, και χωρίς να προχωράει πιο πέρα… Εκτός αν η προηγούμενη γενιά έκανε σφάλματα και πρόδωσε τον ίδιο της τον εαυτό. Καμιά ανθρώπινη γενιά δε διδάχτηκε ποτέ την αγάπη από τους προηγούμενους, όλοι αρχίζουν από το ίδιο σημείο: από την αρχή, και καμία γενιά δεν είχε λιγότερα χρέη απ’ τα χρέη που είχαν οι προηγούμενες…” Το δυσκολότερο χρέος είναι η αγάπη, κι η μουσική είναι μια δραστηριότητα που προετοιμάζει τον άνθρωπο γι’ αυτή τη δύσκολη υπόθεση». (σελ. 94-95)
(αποσπάσματα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το βιβλίο «Η έκφραση της ανθρώπινης μουσικότητας» του Τζων Μπλάκινγκ, εκδ. Νεφέλη 1981)
Απίστευτες! Ερωτικές! Περιπαιχτικές! Τόσο μα τόσο φωτεινές... στου σκοταδιού μου το μονοπάτι.
Πρώτη φορά τις αντίκρυσα. Εκστασιασμένος. Απόψε στήσαν χορό μαγευτικό... Περίμεναν να ανάψουν τους φανούς τους, μόλις θα έσβηνα το φως της μηχανής μου... Ήταν τόσες πολλές και τόσο απαστράπτουσες... Με περιτριγύριζαν, με χόρευαν, μου τραγουδούσαν και κλείνοντας το μάτι, το μυαλό μου καλούσαν σε μέρη εξωτικά, γαλήνεια, παραμυθένια...
Πόσο ανάγκη είχα απόψε αυτόν τον απρόσμενο χορό...
Απόψε πρώτη φορά αντίκρυσα πυγολαμπίδες ή αλλιώς κωλοφωτιές...
Μολώχ Των Ελλήνων την πατρίδα βάρβαροι την ατιμάζουν! Όπου ανθοπετούσαν οι Έρωτες παραδέρνει η νυχτερίδα. Στη νυχτιά μας μια πυγολαμπίδα, των αρχαίων η μνήμη, ψευτοφέγγει κ’ είναι μια νυχτιά που δεν τη διώχνεις, του παντοτινού μας ήλιου αχτίδα! Και πατρίδα και ψυχή ρουφάν βάρβαροι από βάθη και από ύψη. Κι όταν, μ’ ένα τρίσβαθο ωχ! των Ελλήνων θεέ, ρωτούμε σε: «Είσ’ εσύ ο ξανθός Απόλλωνας;» Αποκρίνεσαι:«Είμ’ εγώ ο Μολώχ!» Κωστής Παλαμάς
Τα πιο βαθειά χαραγμένα συναισθήματα, είναι αυτά που γεννιούνται σε τόπους και χρόνους που δεν περιμένεις... Απροσκάλεστα, μα πρόθυμα να σε διδάξουν και να σου δείξουν τον κόσμο. Εκεί που γλιστράς και πέφτεις στον γκρεμό, ένα χέρι απλώνεται και σε κρατά. Ένα χέρι από το πουθενά, απροσκάλεστο, σε προλαβαίνει από την βύθιση. Ένα χέρι πληγιασμένο και αυτό.
Και τι σου λέει; "Έλα μαζί μου, το μαζί είναι το δύσκολο..."
Στα νέα ταξίδια του νου και της ψυχής λοιπόν! Δεν έχουμε παρά να πιστέψουμε στην ομορφιά της βίωσής τους...
Αν είναι ανθρώπινο στη ζωή σου να βάζεις λίγα όνειρα, είναι θαρραλέο στα όνειρά σου να βάζεις λίγη ζωή...
Μαζί, συναγωνιστικά -το απαιτεί η μέρα άλλωστε- προσπαθούμε έντιμα να αναμετρηθούμε με τα όριά μας. Για να δούμε τι θα δείξει ο χρόνος...
"Ιθάκη" - Καβάφης
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους κύκλωπας, τον θυμωμένο ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους κύκλωπας, τον άγριο ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τί ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένου. Να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι εβένους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά. Σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στο νου σου να 'χεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλο. Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια. Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
So after all these one night stands You've ended up with heart in hand A child alone On your own Retreating Regretful for the things you're not And all dreams you haven't got Without a home A heart of stone Lies bleeding
And for all the roads you followed And for all you did not find And for all the things you had to leave behind
I am the way I am the light I am the dark inside the night I hear your hopes I feel your dreams And in the dark I hear your screams Don't turn away Just take my hand And when you make your final stand I'll be right there I'll never leave All I ask of you Believe
Your childhood eyes were so intense While bartering your innocence For bits of string Grown-up wings You needed
But when you had to add them up You found that they were not enough To get you in Pay for sins repeated
And for all the years you borrowed And for all the tears you cried And for all the fears you had to keep inside
I am the way I am the light I am the dark inside the night I hear your hopes I feel your dreams And in the dark I hear your screams
Don't turn away Just take my hand And when you make your final stand I'll be right there I'll never leave And all I ask of you is Believe
I never wanted to know Never wanted to see I wasted my time Till time wasted me Never wanted to go Always wanted to stay 'Cause the person I am Are the parts that I play So I plot and I plan Hope and I scheme To the lure of a night Filled with unfinished dreams And I'm holding on tight To a world gone astray As they charge me for years I can't pay
I am the way I am the light I am the dark inside the night I hear your hopes I feel your dreams And in the dark I hear your screams Don't turn away Just take my hand And when you make your final stand I'll be right there I'll never leave And all I ask of you is Believe
Αναθεωρώ. Δεν είναι η Αξιοπρέπεια πάνω από όλα, αλλά η Αν-αξιοπρέπεια.
Ξεκινάω την εφημερία στον όροφο, χτες. Ο άνθρωπος, που έγραψα για αυτόν στην προηγούμενη ανάρτηση, δεν έχει περιφερική φλεβική προσπέλαση για λήψη της φαρμακευτικής αγωγής του, κοινώς δεν υπάρχει καμία φλέβα που να μπορείς να την τρυπήσεις για να πάρει τα φάρμακά του ενδοφλέβια, τη στιγμή που αρχίζει να μπαίνει σε φάση σηπτικού σοκ (σήψη απειλητική για τη ζωή ή λαϊκιστί σηψαιμία).
Τότε τι κάνεις; Τότε αρχίζει ένα σημαντικό μάθημα που σου διδάσκει γιατί και πώς η αν-αξιοπρέπεια είναι άν-ωθεν της αξιοπρέπειας σε τούτη τη χώρα.
Εσύ σαν νέος και ωραίος και εφημερεύων, έχεις κάποιες διαθέσιμες σκέψεις στη φαρέτρα σου για να λύσεις το πρόβλημα.
Πρώτη σκέψη: ζητάς χειρουργό για να βάλει μια κεντρική φλεβική γραμμή, κοινώς να περάσει καθετήρα σε μεγάλη φλέβα. Ωραίο και απλό, αλλά όχι για τα ελληνικά δεδομένα…
Τηλεφωνείς στην συνάδερφό σου ειδικευόμενη χειρουργικής και της περιγράφεις το πρόβλημα. Αυτή σου τα μασάει, δεν πολυκαταλαβαίνει, λες και της μιλάς κινέζικα, αλλά τελικά δείχνει κατανόηση (στο ότι δεν υπάρχει μεταξύ μας κατανόηση) και σου λέει μισό λεπτό να μιλήσεις με τον επιμελητή μου. Λες εντάξει, περιμένω. Σου μιλάει αυτός και σου λέει ότι τώρα βιάζεται και δεν έχει πολύ χρόνο. Εσύ του εξηγείς εν συντομία την κατάσταση, σου ξαναλέει ότι τώρα είναι απασχολημένος, τον ρωτάς τότε, πότε θα μπορέσει για να τον ξαναενοχλήσεις -το απόγευμα ίσως- και σου απαντά το παγκόσμιο ανέκδοτο: «καλά ρε παιδιά ποιος σας είπε ότι η τοποθέτηση υποκλειδίου καθετήρα είναι χειρουργική πράξη; Αυτό μπορούν να το κάνουν και άλλοι ιατροί, βρες λοιπόν κανέναν ΜΕΘ-ίστα». Εσύ αποσβολωμένος, σαν να περνάς εσύ την σήψη, ψελλίζεις μόνο ένα… «ό,τι πείτε» και κλείνεις το τηλέφωνο. Συντάσσεις όμως ένα παραπεμπτικό προς το χειρουργικό, με δική σου υπογραφή και το στέλνεις προς το αντίστοιχο τμήμα για να το κάνεις πιο επίσημα, έτσι για να υπάρχει…
Δεύτερη σκέψη: λες να πάνε να γαμηθούν οι χειρουργοί και αποφασίζεις να βάλεις εσύ τον υποκλείδιο καθετήρα, με δική σου ευθύνη. Κορίτσια, φέρτε έναν καθετήρα! Ωραίο και θαρραλέο, αλλά υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: να υπάρχει το σετ του υποκλειδίου καθετήρα!
Ρωτάς τις νοσηλεύτριες, ψάχνουν, ξαναψάχνουν, σε συρτάρια, αποθήκες, κάτω από πιάτα, πάνω σε ντιβανομπάουλα, μέσα σε μαξιλάρια ασθενών, τίποτα… Καλά βρε παιδιά δεν υπάρχει πουθενά; Στην τελική να βγάλουμε από κάποιον νεφροπαθή που έχει, να τον δανειστούμε για καμιά βδομάδα και μετά του τον επιστρέφουμε… Μισό λεπτό να πάρουμε σε ένα άλλο τμήμα, λέει με στόμφο μια αδελφή νοσοκόμα, σαν να έλυσε σε χρόνο dt δευτεροβάθμια εξίσωση! Φυσικά και να πάρουμε, λέω εγώ. Παίρνουμε στο χειρουργικό, δεν απαντά κανείς, οπότε αναγκάζομαι να πάω μέχρι εκεί. Βρίσκω μετά από αρκετή ώρα περιπλάνησης μια νοσηλεύτρια: δεν έχουμε ούτε εμείς. Μας λέει να πάρουμε μέσα στα χειρουργεία. Παίρνουμε στα χειρουργεία, μας λένε έχουν μόνο δυο σετ, οπότε δεν μπορούν να τα δώσουν. Πάρτε στη ΜΕΘ, μας λένε. Παίρνουμε στη ΜΕΘ, εκεί έχουν άλλα δυο σετ, αλλά και αυτοί δεν μπορούν να τα δώσουν. Πάρτε στο καρδιολογικό, μας λένε. Παίρνουμε στο καρδιολογικό, έχουν δυο σετάκια, αλλά μισό λεπτό να μιλήσετε με τον διευθυντή, μου λένε. Βεβαίως λέω και εγώ. Μιλάω με τον διευθυντή, του εξηγώ την κατάσταση, μου λέει εντάξει θα σου δώσω, έλα από εδώ να τον πάρεις. Πάω να τον πάρω, αλλά τελικά μόλις με βλέπει, μου λέει ότι δεν έχουν δυο αλλά ένα σετ υποκλειδίου καθετήρα και δεν μπορεί να μου τον δώσει αν δεν έχει στα χέρια του επίσημο χαρτί από τον χειρουργό επιμελητή ότι το ζητάει αυτός, και να εξηγεί ότι δεν υπάρχει σε κανένα άλλο τμήμα. Εντάξει λέω εγώ. Σκέφτομαι για λίγο τον Λομβέρδο που λέει ότι υλικά υπάρχουν, ίσως κατ' αναλογίαν του "λεφτά υπάρχον" (βλέπετε κάποια χούγια δεν παύουν ποτέ ή αλλιώς όπως το λέει ο λαός: πρώτα θα σου βγει η ψυχή και μετά το χούι!). Ξαναπαίρνω τον χειρουργό, ο οποίος μου λέει ότι θέλει επίσημο χαρτί υπογεγραμμένο από τον επιμελητή μου, που να ζητά τοποθέτηση υποκλειδίου καθετήρα. Μιλάω με τον επιμελητή μου (μετά καμιά ώρα ψάξιμο…) και μου λέει το θεϊκό: «Ε, ωραία, βάλε τη δική σου υπογραφή». «Μα… του λέω, το θέλουν επίσημα». «Δεν με νοιάζει, δεν μας παρατάνε και οι χειρουργοί; Τι είναι αυτές οι βλακείες που ζητάνε;» και το κλείνει. Δεν γαμιούνται όλοι λέω, και συντάσσω νέο χαρτί με δική μου υπογραφή και από κάτω «με εντολή επιμελητή τάδε…» και το στέλνω. Στο καπάκι μιλάω με τον καρδιολόγο και του λέω ότι η διαδικασία έγινε. Ξαναπάω, μου λέει ότι τελικά δεν μπορεί να μου τον δώσει αυτόν τον έναν καθετήρα, και ότι πρέπει να ζητηθεί από τους χειρουργούς να γίνει χειρουργική αποκάλυψη κάποιας βαθύτερης φλέβας, ώστε να μπορεί να μπει ένας απλός καθετήρας στον άρρωστο και να πάρει τα φάρμακά του…
Ξαναμιλάω τότε με την χειρουργική, το σηκώνει πάλι η συμπαθέστατη συνάδελφος ειδικευόμενη της χειρουργικής της εξηγώ την νέα κατάσταση και μου λέει, μα τι τον θέλετε πια τον καθετήρα, αφού ο άρρωστος είναι παρατημένος από τις 15 του μηνός… Αντιλαμβάνομαι ότι η συνάδελφος δεν είναι και τόσο συμπαθέστατη τελικά. Της λέω, φανερά ενοχλημένος, «συγνώμη διάβασες τα χαρτιά που έχω στείλει μέχρι τώρα; Διότι εκεί περιγράφω αναλυτικότατα πώς έχει η κατάσταση. Ποιος είναι παρατημένος; Σου είπα ότι στις 15 του μηνός μπήκε εισαγωγή, όχι ότι απο τις 15 δεν έχει φλέβα... Σήμερα σπάσανε όλες οι φλέβες και δεν βρίσκουμε τρόπο να βάλουμε έναν περιφερικό φλεβοκαθετήρα. Μέχρι χτες είχαμε... Άρα είναι καλύτερα να προσέχουμε τι εκσφενδονίζουμε από το στόμα μας γιατί μπορεί να γίνουν παρεξηγήσεις συναδέλφισσα…». Μου απαντά με τρομερή απάθεια, «α, ναι; δεν το διάβασα όλο…».
Ξανασυντάσσω νέο έγγραφο, που αυτή τη φορά ζητά χειρουργική αποκάλυψη φλέβας, λόγω μη ευρέσεως υλικού σε ολόκληρο το νοσοκομείο, πάω με πείσμα στον επιμελητή μου, που πάλι έκανα καμιά ωρίτσα για να τον βρω, και του ζητάω να βάλει τη δική του υπογραφή. Το κάνει, σαν να υπογράφει αυτόγραφο -ούτε καν διάβασε τι έγραφα- και το στέλνω στους χειρουργούς. Μετά από κάμποση ώρα τηλεφώνημα από τον επιμελητή. Γεια σας ξανά, κύριε ταδόπουλε, είμαι ο κύριος τάδε και τα νέα δεδομένα είναι αυτά. Θα μπορούσατε να μας κάνετε κάποια χειρουργική αποκάλυψη φλέβας; Και μου απαντάει το ακόμα καλύτερο ανέκδοτο: «βρε παιδιά, ποια χειρουργική αποκάλυψη; Αυτές οι μέθοδοι είναι πλέον ξεπερασμένες… Καλά δεν μπορείτε να βρείτε μια φλέβα στον άνθρωπο;». «Αν μπορούσαμε, δεν θα μιλάγαμε τώρα», του απαντώ. «Καλά, καλά, θα σου στείλω εγώ νοσηλεύτρια από το αναισθησιολογικό η οποία σίγουρα θα βρει». «Μα, του λέω, δεν νομίζω να βγάλουμε άκρη κύριε πορδόπουλε…». «Ξέρω τι σου λέω, αυτή σίγουρα θα βρει!».
Εδώ πριν προχωρήσω οφείλω να σημειώσω κάποιες βασικές παραμέτρους που κάνουν ακόμα πιο τραγελαφικά τα όσα συνέβησαν χτες. Η ώρα ήταν περίπου 23.00 όταν κλείσαμε το τηλέφωνο για τελευταία φορά με τον επιμελητή χειρουργικής. Δηλαδή, αυτά που εν συντομία σας περιέγραψα ως τώρα είναι μια προσπάθεια από τις 10.00 το πρωί, ως τις 23.00 το βράδυ, με άπειρες διακοπές για σημαντικά ή ασήμαντα, επείγοντα ή μη. Επί παραδείγματι, σε όλο αυτό το διάστημα, είχα υπό την ευθύνη μου γύρω στους 60 ασθενείς, από τις δυο Παθολογικές, Καρδιολογική και Νευρολογική με τα εξής συμβάντα:
- συνέβη ένας θάνατος, - ένας ασθενής έκανε οξύ πνευμονικό οίδημα και αφού έστρωσε αρχικά, μου ξανάκανε μετά δεύτερο πνευμονικό οίδημα, - μία άλλη έκανε βαριά κρίση βρογχικού άσθματος, - μία αγγλίδα ανοϊκή, έκανε κρίση πανικού και στο καπάκι αιματοχεσία έτσι για να γουστάρουμε, - οι νοσηλευτές από άλλα τμήματα με ζήτησαν καμιά 15 φορές για να πάρω πίεση από διάφορους ασθενείς που δεν τους είχα ξαναδεί, ώστε να κρίνω αν θα πάρουν αντιϋπερτασική αγωγή, (διότι το να παίρνεις πίεση είναι καθαρά ιατρική πράξη, όπως και το να βγάζεις καρδιογράφημα σε τούτο το νοσοκομείο…, να σημειωθεί ότι τα πιεσόμετρα είναι αυτόματα – χρειάζεται απλώς να τα βάλεις στην πρίζα και την περιχειρίδα στο χέρι του ασθενούς…), - με φώναξαν να αποφασίσω αν κάποιοι ασθενείς που πάλι δεν τους ήξερα έπρεπε να πάρουν Sintrom, τη στιγμή που όταν ζητούσα τον φάκελό τους, μου απαντούσαν: «οι φάκελοι είναι κλειδωμένοι στη νευρολογική και δεν έχουμε το κλειδί…», - μου ζητούσαν να δω γιατί σε έναν παππού δεν έφεραν βραδινό φαί και πεινάει πολύ (νέος τηλεφωνικός γύρος ξεκίνησε, για να βρω κάποιον που να κυκλοφορεί σε τραπεζαρία, μαγειρεία, κουζίνα, σαλόνι, διάδρομο, υπονόμους, που ίσως θα μπορούσε να φέρει κάτι στον παππού να φάει) - μου ζητούσαν από το εργαστήριο αιμοδοσίας να επαναλάβω την αιμοληψία από έναν κιρρωτικό ασθενή που έπρεπε να μεταγγιστεί επειδή δεν τους βγήκε το πρώτο τεστ διασταύρωσης καλό. Αυτό ήταν θεωρητικά κάτι απλό, αλά αν αναλογιστείτε ότι για να του πάρω το πρώτο δείγμα, τον έψηνα κανά μισάωρο μιας και ταλαιπωρημένος από τα πάμπολα τρυπήματα αυτός ο άνθρωπος, έβριζε θεούς και δαίμονες και αρνιόταν να τον πλησιάσει ο οποιοσδήποτε σε απόσταση 5 μέτρων, καταλαβαίνετε σκηνικό για την δεύτερη αιμοληψία… και να έχω τον γιο του δίπλα του που ήταν bodybuilder-ας να με αγριοκοιτάζει και να φαίνεται ότι δεν τον έπειθαν τα επιχειρήματά μου για την αναγκαιότητα της μεγάγγισης... - έπρεπε να βλέπω όλους τους νέους ασθενείς που μπαίνανε εισαγωγή και να τους ξαναπαίρνω ιστορικό και να τους ξαναεξετάζω κλινικά, - να τονίσω επίσης, ότι στο πιο επείγον και δύσκολο πρόβλημα που αντιμετώπισα, που ήταν ο ασθενής με το οξύ πνευμονικό οίδημα, εγώ έπαιρνα πιέσεις, εγώ έκανα καρδιογράφημα, εγώ έκανα τα πάντα όλα! Η νοσηλεύτρια μόνο ετοίμαζε τις Lasix, τις έκανε bolus και μετά την έκανε Λούης. Μου έλεγε ένα «με θέλετε κάτι άλλο γιατρέ μου; Γιατί έχω αφήσει τη νοσηλεία στη μέση και πρέπει να πάω να τελειώνω…». Τι να απαντήσεις σε τέτοιες περιπτώσεις αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει τη βαρύτητα της κατάστασης…
Θα μου πείτε βέβαια, καλά βρε παιδί μου, δεν είχες επιμελητή παθολόγο ή επιμελητή καρδιολόγο για να σε βοηθήσει; Και θα σας πω: να πάνε να γαμηθούν οι επιμελητές, που δεν απαντούν κινητά και δεν ανοίγουν πόρτες… Να πάνε να γαμηθούν οι αδιάφοροι και οι γελοίοι.
Συνεχίζω λοιπόν από εκεί που άφησα το θέμα του υποκλειδίου καθετήρα.
Έρχεται αυτή η νοσηλεύτρια από το αναισθησιολογικό, βάζει τον περιφερικό καθετήρα και φεύγει. Μπράβο λέω εγώ, ευτυχώς ο καλός θεούλης μας βοήθησε. Είχα άδικο για άλλη μια φορά! Μετά από λίγο έρχεται η μια νοσηλεύτρια και μου ανακοινώνει ότι η φλέβα δεν άντεξε και έσπασε. Τέλεια, αναφωνώ! Είχα όμως πάλι άδικο, καθώς ακολούθησε το ακόμα πιο τέλειο: έρχεται και η άλλη νοσηλεύτρια και μου ανακοινώνει ότι και μια άλλη κυρία, που τελούσε υπό σηπτικό σοκ υπό βελτίωση, δεν έχει ούτε αυτή καθόλου φλέβες και χρειαζόμαστε κεντρική φλεβική γραμμή για λήψη της αγωγής της…
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, έρχεται ο γιος του ασθενούς που παλεύαμε να βρούμε υποκλείδιο, εμφανώς καταβεβλημένος από όλες αυτές τις μέρες στο νοσοκομείο με τον πατέρα του και μου είπε αν κρίνω ότι θα μπορούσε να φύγει για απόψε ώστε να ξεκουραστεί, ή αν έπρεπε να παραμείνει κοντά του μήπως απόψε συμβεί το μοιραίο. Του ζήτησα να πάει να ξεκουραστεί στο σπίτι του. Μου είπε ένα μόνο πράγμα καθώς έφευγε: «γιατρέ, μια συμβουλή, μην μείνεις στη δημόσια υγεία, άνοιξε ιατρείο, γιατί θα τρελαθείς στα νοσοκομεία…». «Έλα μου όμως που έχω αλλεργία στον ιδιωτικό τομέα…» του απαντώ με όσες δυνάμεις είχα, και τον καληνυχτίζω.
Λίγα λεπτά μετά περνάει απρόσμενα ο επιμελητής μου, σαν φάντασμα. Με ρωτά ψυχρά "όλα καλά;". Του περιγράφω τα επείγοντα που είχα, και ψυχρά μου απαντά "α, καλά" και εξαφανίζεται όπως απρόσμενα εμφανίστηκε. Αυτόν δεν τον καληνύχτισα. Όχι, γιατί χάθηκε σαν φάντασμα, αλλά γιατί δεν ήθελα.
Συμπέρασμα 1: ο ασθενής που έμπαινε σε σηπτικό σοκ, για μια ολόκληρη μέρα δεν είχε πάρει ούτε ορούς, ούτε αντιβιωτική αγωγή. Θα μου πείτε βέβαια, παρηγορητικά ήταν όλα αυτά, αλλά θα σας απαντήσω, μέχρι πού φτάνει η παρηγορητική θεραπεία; Πότε λέμε στον άνθρωπο να πάει σπίτι του να πεθάνει με τους δικούς του και πότε λέμε ότι πρέπει να παραμείνει ακόμα στο νοσοκομείο; Πότε λέμε stop και πότε συνεχίζουμε να παλεύουμε να κρατήσουμε κάποιον εν ζωή; Πόσο σημαντικές είναι οι στιγμές ζωής; Αν δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτα, γιατί κρατάμε αυτόν τον άνθρωπο από τις 15 του μήνα εισαγωγή; Όταν ως εκπαιδευόμενοι-ειδικευόμενοι πρέπει να μαθαίνουμε την απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήσεις από τους επιμελητές, αλλά αυτοί ενώ δηλώνουν «πανταχού παρών» είναι τόσο άφαντοι όσο ο ίδιος ο Μεγαλοδύναμος (που και αυτό δηλώνει «πανταχού παρών»)… τότε καταλαβαίνετε την αγωνία που έχουν οι νέοι αυτής της δουλείας (ο τόνος δεν είναι κατά λάθος).
Τελικά μπήκε σήμερα το μεσημέρι υποκλείδιος καθετήρας στον παππού, μετά από απειλές του γιού του, ο οποίος είναι νομικός, ότι θα κάνει μήνυση και θα συνεχιστεί η υπόθεση του πατέρα του στα δικαστήρια...
Συμπέρασμα 2: ξεκίνησα το πρωί την εφημερία, γεμάτος όρεξη για δουλειά, μιας και είχα κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ γύρω στις 5ώρες -φυσικά όχι συνεχόμενα, ποτέ δεν έχω κοιμηθεί τόσες ώρες συνεχόμενα, αλλά χρόνος ρεκόρ για μένα, έστω και στο άθροισμά του- οπότε είχα γεμίσει μπαταρίες, και κατέληξα στις 4.00 ξημερώματα της επόμενης μέρας, δηλαδή της σημερινής, να τρώω μια τυρόπιτα που είχα ζητήσει από το μεσημέρι να μου την κρατήσουν οι νοσηλεύτριες, και να νοιώθω πιο άδειος από ποτέ… Ίσως γιατί προχτές περιέγραφα σε τούτο το μπλογκ, με τόση περηφάνια την λέξη Αξιοπρέπεια, πιστεύοντας ότι φτάνει για να επιβιώσεις σε τούτη την κοινωνία. Πόσο, λυπήθηκα τον εαυτό μου και τα λάθος συμπεράσματά μου…
Συμπέρασμα 3: αξίζουν όλα αυτά που περνούν κάποιοι ιατροί για 70ευρώ σε εφημερία, όταν πας να βάψεις νύχια και να κόψεις τρίχες (δεν λέω πού, δεν λέω πώς), και δίνεις από 100ευρώ και πάνω;
Συμπέρασμα 4: το μόνο που κάποιος καταφέρνει όταν τρακάρει σε τοίχο, είναι να γίνεται ο κακός, ο εχθρικός, ο απροσάρμοστος. Α! και κάτι ακόμα χειρότερο, που πονάει πιο πολύ από όλα τα υπόλοιπα: γίνεται και ο αδιάφορος, επειδή δεν τηλεφώνησε στο κορίτσι του να του μιλήσει μια ολόκληρη μέρα ή να του πει έστω μια καληνύχτα... Τι να εξηγήσεις σε αυτές τις περιπτώσεις άραγε; Από πού να το πιάσεις το θέμα δηλαδής...
Πώς εμείς οι άνθρωποι, που βλέπουμε τις ίδιες εικόνες, είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, αλλά ο καθείς ερμηνεύει διαφορετικά τα ερεθίσματα, μπορούμε να συνεννοηθούμε; Όταν στον ίδιο ασθενή κάποιος βλέπει έναν ακόμα μελλοθάνατο παππού και κάποιος άλλος βλέπει την προσωποποίηση της ίδιας της Αξιοπρέπειας, πώς μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους οι δυο αυτοί θεατές;
Αναρωτιέμαι: για ποιο λόγο είπαμε ότι παλεύουμε σε τούτη την πλάση; Θυμίστε μου σας παρακαλώ, γιατί αρχίζω να το ξεχνάω...
"Στο ίδιο έργο θεατές" Στίχοι: Αντώνης Ανδρικάκης Μουσική: Γιώργος Νταλάρας Ερμηνεία: Γ.Νταλάρας & Β.Παπακωνσταντίνου
Στο ίδιο έργο θεατές χαμένης νύχτας εραστές με μια κιθάρα στης Αθήνας τον εξώστη από το σήμερα στο χτες της απουσίας φοιτητές με έναν ήχο στην ψυχή ναυαγοσώστη
Ό,τι ακούω να ακούς μέσα σε κόσμους μυστικούς θ' ανακαλύψεις μια πατρίδα ξεχασμένη παραδομένη στους καιρούς και σε πελάτες πονηρούς σε συμπληγάδες μια ζωή παγιδευμένη
Στο ίδιο έργο θεατές εσύ κι εγώ τραγουδιστές φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας
Σενάριο χωρίς πλοκή της ιστορίας εμπλοκή αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις με ποια τραγούδια να σωθείς με ποιους δικούς σου να βρεθείς και ποιαν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις
Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες μέσα από λόγια και λυγμούς της εποχής μας τους χρησμούς θα ξεχωρίσουμε απ' τις οφθαλμαπάτες
Στο ίδιο έργο θεατές εσύ κι εγώ τραγουδιστές φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας
Στο ίδιο πάντα σκηνικό και στης ψυχής τον πανικό απόψε πνίγομαι χρειάζομαι αέρα θέλω ν' αρχίσω από δω αλλιώς τα πράγματα να δω να πω στον κόσμο μια δική μου καλησπέρα
Η πιο σημαντική ευχή της ημέρας: "υγεία πάνω απ' όλα".
Επιτρέψετέ μου να διαφωνήσω. Υπάρχει κάτι πιο πάνω από την υγεία.
Αυτό το κάτι είναι το φως που πηγάζει από το σχεδόν σκήνωμα, από το σχεδόν με τα δυο πόδια στον τάφο, από το αφυδατωμένο, απισχνασμένο, το κυριευμένο και ολότελα νικημένο από καρκίνο, σώμα και πνεύμα, ενός ευγενέστατου ανθρώπου γύρω στα 85 που εδώ και κάμποσες μέρες βλέπω κάθε πρωί να με υποδέχεται με ένα χαμόγελο που όμοιό του δεν έχω ματαδεί.
Αυτό το κάτι είναι το γλυκό βλέμμα που φαίνεται να βαστά τόσο υπομονετικά τα βασανιστήρια που ο θάνατος επιβάλλει ως αντίτιμο της εξαύλωσης του ανθρώπινου σώματος και πνεύματος.
Αυτό το κάτι είναι το σφίξιμο των ματιών και το ελαφρό τρέμουλο, όταν τρυπάς αυτόν τον άνθρωπο από κεντρικό αγγείο για μια ακόμα -μάταιη- αιμοληψία, που περισσότερο σφίγγεται για να μην σου κουνηθεί και σε εμποδίσει, παρά για να αντέξει τον αφόρητο πόνο.
Αυτό το κάτι είναι η γλυκιά απάντηση στην ερώτηση "πώς κοιμηθήκαμε χτες;" η οποία δεν είναι άλλη από το απλό μα γεμάτο αντίσταση: "υπέροχα". Και εκείνο το γλυκό χαμόγελο, βρίσκεται πάντα εκεί να ραίνει και να αποχαιρετά από τα χείλη αυτήν την τόσο ισχυρή και ηχηρή λέξη "υπέροχα", επιβεβαιώνοντας το περιεχόμενο των λέξεων.
Αυτό το κάτι είναι να ξυπνάς τον άνθρωπο αυτόν με το προθανάτιο προσωπείο, στις 12.00 τα μεσάνυχτα Μ.Σαββάτου για να του σφίξεις το οιδηματώδες χέρι και να του πεις το "Χριστός Ανέστη" και ως πρώτη αντίδραση που επιφυλάσσει στο αντίκρυσμά σου να μην είναι το ξάφνιασμα ή ο φόβος -του θανάτου;- μα ένα μελένιο καλωσόρισμα στα ιδιαίτερά του δωμάτια...
Αυτό το κάτι είναι να νοιώθεις, όποια ώρα και αν τον επισκέπτεσαι, με όποια διάθεση και με όποιο αιχμηρό ή μη αντικείμενο ανα χείρας, ένα νοερό αγκάλιασμα, ένα "καλώς τον!", ένα "ευχαριστώ", πριν καν εσύ αρθρώσεις λέξη, πόσο μάλλον αρθρώσεις πράξη.
Αυτό το κάτι είναι η Αξιοπρέπεια. Και την Αξιοπρέπεια ο Θάνατος δεν μπορεί να την σβήσει. Αντίθετα, μπορεί μόνο να την αναδείξει όταν όλα τα υπόλοιπα γύρω μας και εντός μας σβήνουν, εξαϋλώνονται και φθείρονται, ηττημένα από τον ρόγχο του Θανάτου. Ο Θάνατος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι τα αποκαλυπτήρια της Αξιοπρέπειας, και μαζί τα αποκαλυπτήρια της δικής του αδυναμίας για αιωνιότητα και παντοκρατορία. Όταν όλα χάνονται, η Αξιοπρέπεια -αν την έχεις- μένει και ανθίσταται στην φθορά. Μένει μόνη, αμόλυντη, αγνή, κατάφωτη, ανίκητη.
Μένει εκεί για να σηματοδοτεί και να κατευθύνει.
Γιατί η υγεία λοιπόν πάνω από όλα; Όταν στατιστικά μιλώντας, θα σου έρθει και κάποιος με αναφυλακτικό σοκ και κάποια με σηπτικό σοκ, και κάποια με περικαρδίτιδα στις 12.00 ακριβώς του Μ. Σαββάτου, τότε που όλα -μας έχουν πείσει ότι- ανασταίνονται, άρα είναι ιερή στιγμή, άρα ο καλός θεούλης -λένε ότι μας- δείχνει με ένα μικρό σημάδι την ύπαρξή του με το να κάνει μια μικρή παύση στις αρρώστειες που σπέρνει στον κόσμο;
Γιατί η υγεία πάνω από όλα, όταν η φθορά και η παθολογία, κοινώς η μη υγεία, είναι το σύνηθες, καθημερινό καταγραφόμενο από όλες μας τις αισθήσεις;
Γιατί η υγεία πάνω από όλα όταν άνθρωποι πεθαίνουν ανά πάσα ώρα, λεπτό, δευτερόλεπτο, που μιλάμε, τραγουδάμε, τρώμε ή κοιμόμαστε, όσο επίσημες ή ανεπίσημες θρησκευτικά και αν είναι αυτές οι στιγμές...
Γιατί υγεία πάνω από όλα και όχι δύναμη για να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που είναι κάτω από την υγεία;
Γιατί υγεία πάνω από όλα και όχι συνειδητοποίηση της αυθαίρετης και μη πραγματικής και μη πραγματοποιήσιμης έννοιας "υγεία πάνω από όλα";
Γιατί υγεία πάνω από όλα και όχι Αξιοπρέπεια πάνω από όλα, ώστε να μπορούμε να αντέξουμε όλα αυτά που κρύβονται από κάτω;
Έστω ο εξής διάλογος: Ν: - Τι έχει η κυρία; Μ: - Αιφνίδιο επεισόδιο δυσαρθρίας, από 3ώρου, με ιστορικό τριών επεισοδίων ΑΕΕ (αγγειακών εγκεφαλικών) παλαιότερα, με ΣΝ (στεφανιαία νόσο) με αγγειοπλαστική, με χρόνια AF (κολπική μαρμαρυγή), με ΣΔ 2 (σακχαρώδη διαβήτη) υπό δισκία και με μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο.
(η Ν πλησιάζει την Κ και την ρωτά) Ν: - Τι πάθατε; Κ: - Χαβ... τεϊν... αμετιν... Σσσάβακο. Ν: - Μάλιστα...
(η Ν γυρίζει στον Μ και του λέει) Ν: - Από μένα δεν έχει τίποτα, αυτή έχει όλη την παθολογία του Γαρδίκα. Τον ξέρεις τον Γαρδίκα; Μ: - Τον ακούω συχνά, τώρα τελευταία... Οπότε, τι θα την κάνουμε την κυρία; Ν: - Ρυθμίστε της τον χρόνο πήξης. Από μένα δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Αφού το "Σάββατο" το λέει πεντακάθαρα... Μ: - Μα... σίγουρα; Ν: - Αγόρι μου, σήμερα έχω εφημερία ετοιμότητος, δεν μπορώ να βλέπω τα πάντα, μόνο τα επείγοντα. Το κατάλαβες; Μ: - Οκ, ό,τι πείτε.
(αμέσως μετά ο Μ τηλεφωνεί στον Χ - ναι είναι ο γνωστός Χ της προηγούμενης ανάρτησης) Μ: - Κύριε Χ, έχουμε μια κυρία με νέο ΑΕΕ και η κυρία Ν, λέει ότι δεν έχει κάτι από αυτήν και να την πάρουμε εμείς... Χ: - Δεν με νοιάζει καθόλου. Να την βάλετε όπου θέλετε, πάντως όχι στην κλινική μου...
Θα μπορύσε το παραπάνω σκηνικό να διαδραματίζεται σε ένα περιφερικό νοσοκομείο, εν μέσω της Μεγάλης Εβδομάδος; Ίσως... Γιατί όχι; Τι θα τους εμπόδιζε; Ο όρκος του Ιπποκράτη ας πούμε; Ποιός; Χαχα... πάει αυτός, πέθανε προ πολλού, ένεκα εξουσιαστικής και εγωπαθούς διάθεσης των παιδιών του...
Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Έστω ο κάτωθι διάλογος:
Χ: - Επ, Ψ, τι κάνεις, καλά είσαι; Ψ: - Τι να κάνω Χ; Γίνεται χαμός κάτω στα επείγοντα, όλοι σήμερα βρήκαν να πάθουνε... Χ: - Βρε, εσύ ρωτάω, είσαι καλά; Τι με νοιάζουν οι άλλοι κάτω; Ψ: - Α, εγώ καλά είμαι, αλλά όταν παθαίνουν αυτοί κάτω, παθαίνουμε και εμείς...
Θα μπορούσε να είναι ένας διάλογος μεταξύ επιμελητών ιατρών, που εφημερεύουν σε ένα περιφερικό νοσοκομείο της χώρας; Γιατί όχι; Τι τους εμποδίζει απ' το να κάνουν έναν τέτοιο διάλογο; Θα τους εμπόδιζε ίσως... ο όρκος του Ιπποκράτη! Ο ποιός;! Χαχα! Πάει αυτός, έχει πεθάνει προ πολλού, ένεκα μη πληρωμής (και μη πλήρωσης από των) μακραίωνων εφημεριών...
Αν τώρα, δεδομένης της σημερινής ένδοξης ημερομηνίας του έθνους, αναλογιστούμε ότι ο Χ, ενδέχεται να φτιάχνεται στο γραφείο του πριν την πρωινή επίσκεψη, βλέποντας βιντεάκια με τον ένδοξο Χίτλερ, καταλαβαίνουμε πόσο άνετα μπορεί να κάνει έναν τέτοιον διάλογο με τον Ψ και λέει Μ*.
