Κάτι να μείνει πίσω μου αμόλυντο...

Για τις μέρες που ζούμε,

και δεν ξέρουμε ποιες είναι πραγματικές και ποιες όχι,

για τις εικόνες που αντικρίζουμε,

και δεν ξέρουμε ποιες είναι αληθινές και ποιες όχι,

για τους ανθρώπους που υπάρχουν γύρω μας

και δεν ξέρουμε ποιοι ζουν και ποιοι είναι πεθαμένοι,

για τα παραμύθια που μας ταΐζουν,

και άλλοτε έχουν ευτυχές τέλος και άλλοτε όχι,

ένα μήνυμα έρχεται να ευχηθεί για τα πάντα:

"κάτι να μείνει πίσω μου, αμόλυντο..."

(φωτό από τις περιηγήσεις μου τις τελευταίες του 2016 ημέρες...)

"Μήνυμα"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:

Δημήτρης Ζερβουδάκης

Απλώνω την περπατησιά, στο χάος του απείρου 

Όπως... ελευθερώνεται το φεγγαρόφωτο, 

στης θάλασσας το ύψος... 

Και επιτέλους 

Απομακρύνομαι από τον θόρυβο που προκαλεί, 

στο άδεια σήμερα, 

ο αχός των ανθρώπων... 

Και προσπαθώ, αλήθεια με το μέσα μου παλεύω... 

Να αλλάξω προσπαθώ 

Έστω λίγο καλλίτερος να γίνω, σαν το καθάριο αγνό φως... 

Σαν το παιχνίδισμα των αστεριών στο λυκαυγές 

Κάτι να μείνει πίσω μου, αμόλυντο μες στην απλότητά του. 

Να είναι με το σύμπαν κουρδισμένο...

Να είναι Καλό, 

σαν όρκος σε Παιδί,

Αληθινό να στέκεται σαν Τέλος...

Exit

Όταν αναζητάς μια διέξοδο και εκείνη δεν έρχεται.

Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει διέξοδος, μόνο είσοδος.

Τότε μπαίνεις πιο βαθιά στα άδυτα.

Και όσο πιο βαθιά, τόσο πιο σκοτεινά.

Και όσο πιο σκοτεινά, τόσο πιο κρύο.

Και όσο πιο κρύο, τόσο πιο πολύ η αντήχηση της ηχούς.

Μένει λοιπόν, αυτή η ηχώ να τρακάρει στο κεφάλι σου, ξανά και ξανά.

Και άλλοτε να γίνεται φωνή βροντερή, που σου ξεσκίζει τη σάρκα και τα σωθικά,

και άλλοτε γίνεται απόμακρη στριγκλιά, να σου θολώνει την ψυχή
και να ταράζει τα φυλλοκάρδια.

Και όταν κάτι παλιό τελειώνει, ένα νέο γεννιέται,
μέσα σε μια τελετουργία γιομάτη μυσταγωγία.

Και ο φόβος του νέου, όπως και τα διαπιστευτήρια του παλιού,
αγκαλιά κουρνιάζουν στα άστεγα πεζοδρόμια του μυαλού.

Και από εκεί χάμου, φωνάζουν και λαλούν:

Έξοδος και Είσοδος, ίδιο τελείωμα χτίζουν,
μην σκας λοιπόν, από ποια μεριά κάποιοι το αντικρίζουν.
Περπάτα το και διάβα το, με κάθε βήμα στέρεο και σίγουρο,
όσο στέρεο και σίγουρο είναι ένα πλάσμα που κάποτε ίσως, σήμερα γεννιέται.

Monika - "Exit"

The Sound of Silence

Οι άνθρωποι εύχονται υγεία για όλους,
     όταν υγεία στην ουσία δεν υπάρχει στη Φύση,
     καθώς, η φθορά είναι συνυφασμένη με τη ζωή.
Οι άνθρωποι εύχονται χρόνια πολλά σε όλους,
     όταν μιλάμε για υπερπληθυσμό πάνω στη γη
     και πιθανότητα καταστροφής της τα επόμενα χρόνια.
Οι άνθρωποι παροτρύνουν να ζεις κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία,
     όταν σε αναγκάζουν να κάνεις τόσες θυσίες
     και να στερείσαι τόσα πράγματα για να πετύχεις το στόχο σου
     και να χτίζεις την ψευδαίσθηση ότι θα ζεις παντοτινά.
Οι άνθρωποι εύχονται ειρήνη στον κόσμο,
     όταν κάθε μέρα όλοι μας σκοτώνουμε με τον τρόπο μας
     κάποιον γύρω μας, είτε άμεσα, είτε αδιαφορώντας για αυτόν.
Οι άνθρωποι εύχονται αγάπη για όλους,
     όταν κανείς μέχρι τώρα δεν έχει ορίσει την πραγματική Αγάπη,
     (είναι η Χριστιανική αγάπη που θέλει να αγαπάς πρώτα τον Πλησίον σου
     και μετά Εαυτόν, 
     ή είναι η Δυτική αγάπη που θέλει πρώτα να αγαπάς τον Εαυτόν σου,
     ώστε να είσαι ικανός να προσφέρεις έπειτα και στον Πλησίον σου;).
Οι άνθρωποι εύχονται ελευθερία σε όλους,
     όταν τόσοι είναι υποδουλωμένοι σε δυνάστες, καταναλωτισμό, 
     μύθους και στερεότυπα...
Οι άνθρωποι εύχονται απαγκίστρωση από τα δεσμά τους,
     όταν όλο και περισσότεροι αγκιστρώνονται με χαλκάδες
     σε μύτες, στόμα, αυτιά, μυαλά και ψυχή.
Οι άνθρωποι εύχονται να βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής, 
     όταν όλο και περισσότεροι βασίζουμε την ύπαρξή μας
     στην υλική απεικόνιση του κόσμου 
     και ενδιαφερόμαστε κυρίαρχα για το προφίλ μας 
     και την εξωτερική μας εικόνα.

Οι άνθρωποι λένε ότι αγαπούν, πονούν, ελπίζουν, προσπαθούν, 
     μέχρι το Άπειρο, 
     όταν δεν μπορεί να υπάρξει λέξη (που εξ ορισμού έχει περιορισμένα όρια) 
     που να περικλείει μια έννοια όπως το "Άπειρο"...


Πόσο αντιφατικοί μοιάζουν οι άνθρωποι...

People talking without speaking, 

People hearing without listening, 

People writing songs that voices never share 

And no one dared 

Disturb the sound of silence...

"The Sound of Silence" Disturbed

Αν εύχομαι κάτι με αφορμή αυτές τις γιορτές, είναι τούτο:

Οι άνθρωποι να είμαστε πιο καθαροί 

στις σκέψεις μας, στις εκφράσεις μας, στις αναζητήσεις μας,

πιο συνειδητοποιημένοι στους στόχους μας,

πιο αφοσιωμένοι στις αξίες μας.

Μέσα σε τόση κοσμοθύελλα που σαρώνει τα πάντα γύρω μας,

ας μπήξουμε τα πόδια μας στη γη να στερεωθούμε πάνω της,

μήπως βρούμε λίγη σταθερότητα.

Ας αφήσουμε τα φίλτρα μακριά από τις σχέσεις των ανθρώπων,

ας μην κάνουμε δεύτερες σκέψεις,

ας εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε την ώρα που το νιώθουμε,

σε πλαίσια πάντα σεβασμού της προσωπικότητας του άλλου.

Και αν τίποτε από όλα αυτά δεν βλέπουμε να γίνεται γύρω μας,

ας αντλήσουμε τουλάχιστον ευτυχία από το γεγονός ότι προσπαθήσαμε.

Ας έχουμε τη συνείδησή μας καθαρή, 

ότι δεν προδώσαμε τα όνειρα που κάναμε παιδιά,

όταν περιμέναμε κάποτε τον Άη Βασίλη να φανεί χαμογελαστός...

Ας μείνει ως πληρωμή μας, ο ήχος της σιωπής (sound of silence),

να μας συντροφεύει ως το άπειρο... 
Εκεί όπου ανήκουμε. Στο βασίλειο της σιωπής.

Αν ήσουν κάποιος άλλος...

Λαμβάνω ένα μέιλ από επικείμενη επιστημονική εκδήλωση της Αστρονομικής Εταιρείας Κέρκυρας που έλεγε:

"Πώς θα σας φαινόταν να ζούμε σε ένα κόσμο όπου οι λέξεις "σίγουρα", "βέβαια", "ακριβώς" δεν θα είχαν κανένα νόημα; Δεν θα είχαν κανένα νόημα γιατί ποτέ δεν θα μπορούσαν να έχουν υπόσταση ούτε λειτουργική σημασία! Αν και χρησιμοποιούμε αρκετά στην καθημερινότητα τις φράσεις «είναι πολύ πιθανό» ή «λιγότερο πιθανό» κάτι να συμβεί θα μπορούσαμε να δεχθούμε: 

• Ότι η θέση που καθόμαστε δεν είναι ακριβώς εκεί; 
• Ότι η ώρα που μετράμε δεν είναι ακριβώς αυτή; • Ότι μπορούμε να βρισκόμαστε ανά πάσα στιγμή παντού στο σύμπαν; 
• Ότι μπορεί να είμαστε νεκροί και ζωντανοί ταυτόχρονα; 
• Ότι την ώρα που πάμε να πούμε ένα μυστικό στην μητέρα μας, η μητέρα να αλλάζει σε πατέρα που δεν θέλαμε να ξέρει το μυστικό; 

Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό κόσμο των κβάντων, γεμάτο από παράδοξα που αντιβαίνουν την κοινή λογική και μας ταξιδεύουν σε κόσμους που όλα είναι πιθανά!!! "



Λαμβάνω ένα ακόμα μέιλ από καλό φίλο με το εξής link που μιλάει για την "άλλη" φύση του Stephen Hawking.



Τέλος, λαμβάνω ένα τρίτο μέιλ από ενημερωτικό φορέα που με ενημερώνει με newsletter για τις τρέχουσες αντιλήψεις στα ιατρικά θέματα και μου προτείνει να διαβάσω το εξής άρθρο που διαπραγματεύεται τη σχέση Φιλοσοφίας και σύγχρονης Επιστήμης.


Μετά από αυτά τα απανωτά μέιλ, νιώθω όπως η μικρή Σοφία στο εξαιρετικό βιβλίο "Ο Κόσμος της Σοφίας", του Jostein Gaarder 

η οποία προσπαθεί μέσα από πολλαπλά μηνύματα που λαμβάνει από έναν άγνωστο, να παρακολουθήσει σε ένα ιδιόμορφο παιχνίδι μυστηρίου την ιστορία της Φιλοσοφίας και έτσι μαζί, αναπόφευκτα, και την ιστορία της Ανθρωπότητας.

Τα τρία μέιλ που έλαβα σχεδόν ταυτόχρονα, έχουν το ίδιο βαθύτερο μήνυμα, που όλο ξεχνάμε ή όλο το θάβουμε πιο βαθιά όσοι το θυμόμαστε και δεν είναι άλλο από την μεταβλητότητα που μας διακατέχει. Πολλοί εξ' ημών δυστυχώς έχουμε παρερμηνεύσει αυτή τη μεταβλητότητα της ζωής μας σε μια αναβλητικότητα της ζωής μας,  με αποτέλεσμα να μην κάνουμε πράγματα, να χάνουμε το χρόνο μας και να μένουμε αμετακίνητοι και ακλόνητοι σε θέσεις, απόψεις, ιδιότητες και ταμπέλες που η ίδια η κοινωνία επιτάσσει. Όμως, αν σκεφτούμε αυτά που μας προτρέπει το πρώτο μέιλ, αν αποδεχτούμε ότι ένας φυσικός επιστήμονας όπως ο Hawking μπορεί να αρθρώσει λόγο και άποψη για τα πολιτικά και κοινωνικά του κόσμου όπως υπονοεί το δεύτερο μέιλ και αν τέλος πάψουμε να παραγκωνίζουμε τη Φιλοσοφία από την Ιατρική, όπως μας προειδοποιεί το τρίτο μέιλ, τότε νομίζω θα μπορούσαμε να "δούμε" τον κόσμο γύρω μας με άλλα μάτια, πιο σοφά και πιο όμορφα... Ίσως, μόνο με αυτά τα μάτια να έχουμε τη δυνατότητα να ανταμώσουμε την ομορφιά που ο κόσμος γύρω μας διατείνεται ότι κρύβει και με την οποία κοσμεί και διανθίζει την κάθε του έκφανση.

"Άραγε να 'μαι κάποιος άλλος"

Στίχοι, Μουσική: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Ερμηνεία: Δ. Ζερβουδάκης - Α. Δημητρακόπουλος

Κιτρολεμονιά

Είναι συγκινητικό να γνωρίζεις άξιους καλλιτέχνες συντοπίτες σου, εκεί που δεν το περιμένεις... Και ειδικά σε συνθήκες πολέμου που ζούμε καθημερινά.

Και τότε, βλέπεις ξεκάθαρα, ότι κάποιοι, σταδιακά, με υπομονή και σύνεση, συνεχίζουν το δρόμο που χάραξαν προγενέστεροί μας... Σε αυτούς χρωστάμε τα πάντα. Αυτών είμαστε άξιοι συνεχιστές. Αυτοί μας έμαθαν να γεμίζουμε της ψυχής μας τα ρουθούνια με κιτρολεμονιά, να ρουφάμε κάθε στιγμή και να αναζητάμε την ελπίδα. Αυτοί, που δεν τους προσφέρθηκε τίποτα απλόχερα, αυτοί που πάλεψαν για τα πάντα, ακόμα και για το ίδιο το τίποτα, με τα γυμνά τους χέρια και τα λασπωμένα πόδια.

Σε αυτούς, που δεν είχαν τίποτα στη ζωή τους, χρωστάμε τα πάντα της δικής μας της ζωής.

Και κάποιοι αυτό το χρέος, το κάνουν πράξη.

Απολαύστε τι εννοώ (ανοίξτε μάτια, αυτιά και ρουθούνια, διάπλατα):

"Κιτρολεμονιά"

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική, Ερμηνεία: Πάνος Μπούσαλης

Δια μέσου των σκοπέλων

Αν κάτι λείπει από το σημερινό δημόσιο τομέα, είναι η ανταγωνιστικότητα. Δεν χρειάζεται κανείς να προσπαθήσει για τίποτα καλύτερο, για καμία βελτίωση των υπηρεσιών, καθώς πολύ απλά, ΔΕΝ υπάρχει ανταγωνισμός! Όλοι, θα είναι και αύριο στις θέσεις τους, κάθε μήνα θα μπαίνει ο μισθός τους, είτε δουλέψουν είτε όχι, είτε παράγουν είτε όχι, οπότε κανένα κίνητρο δεν τους εμπνέει. 

Το βλέπετε εξάλλου στις φάτσες των δημοσίων υπαλλήλων, που έχουν βαρεθεί τις ζωές τους, δεν νιώθουν -και φυσικά δεν είναι- καθόλου παραγωγικοί και πλέουν ανέλπιστα αβοήθητοι σε έναν ανόητο βυθό γραφειοκρατίας. Το μόνο ίχνος ανταγωνιστικότητας είναι κυρίως μεταξύ των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων, που ανταγωνίζονται ποια θα βάψει με πιο φανταχτερό χρώμα τα νύχια της, ποια θα αγοράσει τώρα τον χειμώνα καλύτερη μπότα για να φορέσει και ποια θα φτιάξει καλύτερα τα μαλλιά της, τα οποία ανταγωνίζονται να μην χαλάσουν εν ώρα δουλειάς. Α! Επίσης, υπάρχει έντονος ανταγωνισμός στο ποιος θα πρωτοκαθίσει στις καρέκλες, ποιος θα πρωτοκάνει διάλειμμα για καφέ και τσιγάρο και ποιος θα πρωτοχρησιμοποιήσει το τηλέφωνο για να πάρει έναν μακρινό τεταρτοξάδερφο στην νότιο Αφρική (για να ρωτήσει αν τον έφαγαν τα άγρια θηρία ή όχι ακόμα...).

Αν δεν υπάρχει ανταγωνισμός όμως, είτε ευγενής είτε αγενής, παραγωγικότητα δεν υπάρχει! Ο ανταγωνισμός είναι αυτός που σε κάνει να πας λίγο παραπέρα και σε κινητοποιεί διαρκώς να παράγεις. Τώρα, αν αυτός ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και αμείλικτος -όπως στον ιδιωτικό τομέα- ή ευγενής -όπως θα έπρεπε να είναι σε ένα ιδεαλιστικό κράτος-, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Αρκούμαι στο να πω μόνο ότι, όταν κάποτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος "δεν περίμενε ποτέ από την μοίραν να ιδή την χώραν του προηγμένη, αλλ' έθεσεν εις την υπηρεσίαν της όλο το πυρ, που είχε μέσα του, κάθε δύναμιν, ψυχικήν και σωματικήν", και έτσι ίδρυε εκλογοδικεία για να μην αυθαιρετούν οι κυβερνώντες και εγκαθίδρυε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων για να μην τους πετά κάθε νέα κυβέρνηση για να τους αντικαταστήσει με τους "υμέτερους" τους, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί -όσο μακρυά και αν έβλεπε αυτός ο ηγέτης- ότι κάποια εποχή όπως η σημερινή, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα ήταν τόσο μόνιμοι στις θέσεις τους που σχεδόν θα τους έλεγες ακίνητους... Επίσης, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι κάποιοι με ίδιο όνομα όπως το δικό του, θα έτρωγαν αχόρταγα με κάθε τους δύναμη τους πόρους αυτού του κράτους, αντί να δίνουν το ίδιο τους το αίμα για την εξυγίανσή του - ή τουλάχιστον αντί να έχουν την ευθιξία να παραιτηθούν όταν δεν μπορούν να το εξυγιάνουν. Υπάρχει μια παροιμία που λέγεται για τους χοντρούς ανθρώπους: "αν δεν χορταίνεις, τότε σταμάτα"...

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, κατά την αποχώρησή του από τον πολιτικό βίο, είχε πει:

"Ευρίσκομαι εις την ανάγκην να αποσυρθώ τελειωτικώς της κονίστρας, ευχόμενος την φοράν αυτήν, όπως αι συμφοραί, αίτινες απειλούν την χώραν, αποτραπούν και όπως η κυβέρνησις, υπό την σώφρονα και σταθερά υμών ηγεσίαν, δυνηθεί να οδηγήση την χώραν, δια μέσου των σκοπέλων, καθ' ών την ωθούν οι αδιάλλακτοι της δεξιάς και της αριστεράς, εις λιμένα σωτηρίας".

Οι συγκρίσεις δικές σας:

Το όνειρο ξεθάβει

Τα είπαν όλα.

Για το σκαρί που πότισε αρμύρα...

και έσπασε στα κύματα.

Καημένε, Γέρο! Σε έφαγε η θάλασσα...

Τώρα, μόνο σιωπή. 

Φτάνει και περισσεύει.

Σαν να λέμε,

Φεύγει και περισσεύω...

"Μόνο Ξενιτιά"

Στίχοι: Βάνα Σωτηροπούλου

Μουσική: Αργύρης Λούλατζης

Ερμηνεία: Φωτεινή Βελεσιώτου και Αργύρης Λούλατζης

Ο Κάστρο και τα Κάστρα...

Το ερώτημα που πλανάται στο διαδίκτυο, με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο:

Ήταν ο Κάστρο δικτάτορας ή ευεργέτης...;

Ξέρετε, αυτού του είδους τα ερωτήματα, μου φέρνουν στο νου άλλα παρόμοια, πιο οικεία μας:

π.χ.:

Ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ο ευεργέτης μας ή ο λαοπλάνος μας;

Η χούντα τελικά έφτιαξε δρόμους ή γκρέμισε συνειδήσεις;

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έφταιγε ή όχι για την καταστροφή της Σμύρνης;

Τον Καποδίστρια καλώς τον φάγανε ή όχι;


Και με αυτά και με εκείνα, τα ερωτήματα επεκτείνονται σε βάθος χρόνου, σε μήκος γεωγραφίας και σε ύψος φιλοσοφίας:

Οι βασιλιάδες χρειάζονται στην ανθρωπότητα ή όχι;

Οι επαναστάτες καταγράφονται στην Ιστορία ή μένουν για πάντα στα σκοτεινά;

Η Ιστορία είναι μία και μοναδική;


Και πολλά ακόμα...

Το ζήτημα όμως, δεν είναι ποιος ήταν ο Φιντέλ Κάστρο ή ποιον κατέγραψε η Ιστορία ως τον Φιντέλ Κάστρο, τώρα που ο εν λόγω κύριος αποδήμησε εν Κύριω... Το θέμα είναι ποιον αποτυπώνουμε εμείς, ως τον Φιντέλ Κάστρο, μέσα μας, ο καθένας μας... Άρα, το ζητούμενο δεν είναι ο Κάστρο ή ο κάθε "Κάστρο", αλλά -κυρίως- το κάστρο που έχει ο καθένας μας μέσα του, όπου φυλάσσει τα -κατ' αυτόν- πολύτιμα και αδιαπραγμάτευτα ετούτης της ζωής. Και αυτό το "κάστρο" είναι τόσο στεγανό και αυστηρό, που επιτρέπει μόνο σε συγκεκριμένες πληροφορίες να εισέλθουν και να εξέλθουν. Αυτό το κάστρο, είναι λοιπόν, ο χαρακτήρας μας, που μπορεί να δει και να ακούσει ό,τι δύναται να φανεί και να ακουστεί μέχρι μέσα στο κάστρο. Τα υπόλοιπα δεν περνούν, δεν φτάνουν ποτέ, ό,τι και αν σημαίνουν... Σημαίνουν κάτι, για τους απέξω από το κάστρο. Για τον έναν και μοναδικό κάτοικο του κάστρου, όμως, τα απέξω δεν σημαίνουν τίποτα και μένουν στην απέξω! 

Πιστεύω ότι οι κατά τόπους και καιρούς ηγέτες, αν διαφέρουν σε κάτι από εμάς τους υπόλοιπους, είναι ότι έχουν την εγγενή δυνατότητα να δουν λίγο πιο μακριά από τον κοινό νου...

Αν όμως, κάτι έχει μεγαλύτερη σημασία για μια κοινωνία και ένα έθνος, είναι αυτός ο κοινός νους, (δηλαδή θεωρητικά ο καθένας από εμάς) να προσπαθεί να δει λίγο πιο βαθιά μέσα του και να αφήνει μια χαραμάδα, ώστε αυτό το απόρθητο κάστρο (όπως η Κούβα, επί εποχής Κάστρο), να μπορεί πλέον να επικοινωνήσει με τον υπόλοιπο κόσμο. Τότε ίσως, η κάθε κοινωνία να είναι έτοιμη να δεχτεί αφενός τον εαυτό της και αφετέρου να συνδιαλλαγεί με τους υπόλοιπους γύρω του...

BLACK FRIDAY

Πλέον έχω χάσει την πεθυμιά μου να γράφω... Όχι, γιατί δεν μου αρέσει να γράφω ή να εκφράζω αυτά που σκέφτομαι, ούτε γιατί μου τελειώσανε τα ερεθίσματα και η καθημερινή θεματολογία. Μα κυρίως γιατί βλέπω πως ό,τι και αν πω ή σκεφτώ ή προσπαθήσω, σε τούτη τη χώρα, τίποτα δεν αλλάζει... Απελπισιά, σκέτη.

Μιζέρια, γκρίνια, παντελής έλλειψη επικοινωνίας και ανύπαρκτη διάθεση για δημιουργικότητα, κυριαρχούν. Ελάχιστες εξαιρέσεις, μας κρατούν ακόμα ζωντανούς. Στου βούρκου μέσα τα νερά, ποια γλώσσα μου μιλάνε; λέει το τραγούδι...

Μια πρόχειρη εξήγηση του φαινομένου:

Αν ο άνθρωπος διαφέρει βιολογικά από τα άλλα είδη, είναι επειδή έχει ιδιαίτερους γονιδιακούς τόπους στο γονιδίωμά του, που φιλοξενούν θέσεις ικανές να παράγουν τα εργαλεία του λόγου. Προ 15ετίας, βρέθηκε ένα από τα ισχυρά γονίδια του λόγου. Αυτό όμως, δεν αρκούσε για να κάνει τον άνθρωπο να αρχίσει να μιλάει. Ένα εργαλείο μόνο του, δεν αρκεί για αρχίσει να δουλεύει. Χρειάζεται κάτι ακόμα: η ΑΝΑΓΚΗ. Για τον ανθρώπινο είδος, αυτή η ανάγκη ήταν να δημιουργούν περισσότερα με λιγότερο κόπο και λιγότερο φόβο! Και αυτό, θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα (και τελικά Ιστορία) μόνο αν ο πρωτόγονος άνθρωπος κατέβαινε από τα δέντρα και συνερχόταν σε κοινωνίες... Η ανάγκη να πετύχει πιο πολλά με μεγαλύτερη ασφάλεια, ήταν αυτή που έσπρωξε τους ανθρώπους να είναι μαζί. Αυτό το "μαζί", δηλαδή η ίδια η "κοινωνία" ώθησε τη γλώσσα να είναι το προεξάρχον εργαλείο στην μεταξύ τους αλληλεπίδραση και έτσι γεννήθηκε η "επικοινωνία" των ανθρώπων. Η κοινωνία λοιπόν, γέννησε την επικοινωνία (κάτι, που είναι "επί" της κοινωνίας) και αυτό το "μαζί" γέννησε όλον τον γνωστό πολιτισμό, στον οποίο εξάρχουσα θέση είχε και έχει η γλώσσα.

Άρα, συνοπτικά, αν θέλαμε να χαρτογραφήσουμ την πορεία του ανθρώπου μέχρι τα σήμερα, θα ήταν η εξής: ΑΝΑΓΚΗ-->ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ-->ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-->ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΓΛΩΣΣΑ-->ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αν αναρωτιέστε -και εσείς και εγώ- γιατί σήμερα ετούτη η χώρα που πατούμε ΔΕΝ λειτουργεί, τότε ίσως πρέπει να δούμε τα πράγματα προς τα πίσω και να παρατηρήσουμε το εξής: κανείς δεν έχει σήμερα διάθεση για επικοινωνία (πηγαίνετε σε μια δημόσια υπηρεσία - για παράδειγμα στη ΔΟΥ ΧΟΛΑΡΓΟΥ-ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ που πήγα εγώ προχτές- και θα καταλάβετε) και κανείς δεν σας μιλάει εύκολα. Οι άνθρωποι έχουν πάψει πλέον να μιλάνε μεταξύ τους και να εκφράζονται. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην υπάρχει διάθεση να λειτουργεί η κοινωνία (ο καθένας για το σπιτάκι του και το τομάρι του ενδιαφέρεται), άρα σαν αποτέλεσμα δεν συνειδητοποιεί κανείς τις κοινές ανάγκες που υπάρχουν γύρω μας (που αν δεν τις αντιμετωπίσουμε, η απειλή του γείτονα σήμερα, θα γίνει αύριο απειλή στο δικό μας σπίτι, όπως ο πρόσφυγας του σήμερα μπορεί να δώσει τη θέση του σε μας ως αυριανούς πρόσφυγες από τη δική μας χώρα). Αποτέλεσμα; Όχι μόνο, δεν συνειδητοποιούμε τις πραγματικές μας ανάγκες, αλλά μας έχουν ψεκάσει με αμέτρητες άλλες ψεύτικες και σκοτεινές ανάγκες (όπως αυτή της BLACK FRIDAY που ξημερώνει σε λίγες ώρες). Δείτε λοιπόν, ολόκληρη την εικόνα: ΑΔΙΑΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΓΛΩΣΣΑ-->ΑΔΙΑΘΕΣΙΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-->ΜΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ / ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΜΕ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ-->ΜΗ ΑΝΑΓΚΕΣ

Αν όμως, δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες μας -σε βιολογικό και πνευματικό επίπεδο- τότε όχι μόνο, δεν υπάρχει πολιτισμός, μα διακυβεύεται και το ίδιο το οικοδόμημα της ΖΩΗΣ.

Αν λοιπόν, η εξέλιξη και η βιολογία τράβηξαν τη ΖΩΗ προς τη μια κατεύθυνση, σήμερα ο άνθρωπος με τα κατορθώματά του, διαγράφει την ακριβώς αντίθετη πορεία (και μαζί, διαγράφει και όλα του τα μέχρι τώρα επιτεύγματα).

"Δε σου μιλώ με τη μιλιά"
Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία:
Θωίδου Μαρία





"Ελπίδα"
Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία:
Παντελής Θαλασσινός

Κληρονομηθέν χρέος

Το σύνθημα "ψωμί, παιδεία, ελευθερία" παραμένει ακόμα πιο διαχρονικό.

Τώρα, μάλιστα, που ένα-ένα τα συστατικά του αποδεικνύονται σάπια...

Όπως η παιδεία, που αποδεικνύεται "κληρονομηθέν χρέος"...