Μεταφορά υπολοίπου.

Υπάρχει μια πάθηση λένε οι ψυχίατροι, που λέγεται συναισθηματική μεταφορά. Κάτι σαν τη μεταφορά υπολοίπου... Ένας σύντομος ορισμός θα μπορούσε να είναι ο εξής:

"Είναι το σύνολο εκείνων των τρόπων με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και αντιδρούμε σ' αυτόν έτσι όπως αναπτύσσεται κατά την παιδική μας ηλικία και που συνήθως προσιδιάζουν εξ ολοκλήρου στο περιβάλλον της παιδικής ηλικίας (συχνά είναι μάλιστα σωτήριοι), αλλά που μεταφέρονται ακατάλληλα στο περιβάλλον του ενηλίκου. Οι τρόποι που η μεταφορά εκδηλώνεται, αν και πάντοτε διεισδυτικοί και βλαβεροί, είναι συχνά δυσδιάκριτοι.

...αν θέλουμε να είναι οι χάρτες μας ακριβείς, θα χρειαστεί να τους αναθεωρούμε συνεχώς. Ο ίδιος ο κόσμος διαρκώς αλλάζει. [...] Ακόμα πιο δραματικά, η σκοπιά από όπου θεωρούμε τον κόσμο αλλάζει διαρκώς και πολύ γρήγορα. Όταν είμαστε παιδιά είμαστε εξαρτημένοι και αδύναμοι. Όταν γίνουμε ενήλικοι, μπορούμε να είμαστε δυνατοί. Ωστόσο, σε περίπτωση αρρώστιας ή γεροντικής αναπηρίας μπορεί να ξαναγίνουμε αδύναμοι και εξαρτημένοι. Όταν έχουμε παιδιά που πρέπει να φροντίσουμε, ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός απ' όταν δεν έχουμε κανένα παιδί. Όταν ανατρέφουμε μικρά, ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός απ' όταν ανατρέφουμε εφήβους. Όταν είμαστε φτωχοί, ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός απ' όταν είμαστε πλούσιοι. Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε με νέες πληροφορίες για τη φύση της πραγματικότητας. Αν θέλουμε να αφομοιώσουμε αυτές τις πληροφορίες, πρέπει συνεχώς να αναθεωρούμε τους χάρτες μας, και μερικές φορές όταν αρκετές νέες πληροφορίες έχουν συσσωρευτεί, πρέπει να κάνουμε πολύ σημαντικές αναθεωρήσεις. Η διεργασία της αναθεώρησης, και ιδιαίτερα της σημαντικής αναθεώρησης, είναι επίμοχθη, μερικές φορές μάλιστα βασανιστική. και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη πηγή πολλών από τα κακά του ανθρώπινου γένους. 

Τι συμβαίνει όταν ένας έχει μοχθήσει πολύ και για μακρόχρονο διάστημα για να σχηματίσει μιαν ικανοποιητική κοσμοαντίληψη, έναν φαινομενικά χρήσιμο και πρακτικό χάρτη, και ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πληροφορία που δείχνει πως η αντίληψη αυτή είναι λαθεμένη και πως ο χάρτης χρειάζεται σε ένα μεγάλο μέρος του να ξανασχεδιαστεί; Η απαιτούμενη οδυνηρή προσπάθεια φαίνεται τρομερή, σχεδόν συντριπτική. Εκείνο που κάνουμε πιο συχνά και συνήθως ασυνείδητα, είναι να αγνοούμε το νέο στοιχείο.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι ένα τέτοιο άτομο μπορεί να ξοδεύει πολύ περισσότερη ενέργεια υπερασπίζοντας μια απαρχαιωμένη κοσμοθεωρία από ό,τι θα χρειαζόταν για να την αναθεωρήσει ή να την διορθώσει."


(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το έργο του Σκοτ Πεκ, "Ο Δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος", εκδ. ΚΕΔΡΟΣ 1988, σελ. 46)


Τι μας λέει αυτή η πάθηση συνεπώς; Ότι συνεχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα παιδικά μας μάτια. Ο κόσμος του ενήλικα απαιτεί άλλα προσόντα και άλλα κριτήρια για να ζεις μέσα στον κόσμο και όχι εκείνα τα κριτήρια που απόκτησες σαν παιδί. Αυτό, δεν ξέρω αν λέγεται ωριμότητα ή προσαρμοστικότητα. Το πρόβλημα όμως ξεκινά, όταν ένα παιδί μεγαλώνει με τέτοια αξιώματα και με τέτοια κοσμοθεωρία, κατά τα οποία γαλουχείται να παραμένει συνεπής, σταθερός, αμετάβλητος και συμπαγής, ως στοιχεία μιας καθαρής, άμεμπτης, ειλικρινούς και χωρίς κρυφά σημεία, προσωπικότητας. Αντιλαμβάνεστε, αν το φυσιολογικό είναι οι άνθρωποι να αλλάζουν και να αναθεωρούν τη ζωή τους, πόσο τραγικές φιγούρες είναι εκείνοι οι φερέλπιδες νέοι που αναγκάζονται να συνειδητοποιήσουν ότι όλο το οικοδόμημα περί σταθερότητας χαρακτήρα που χρόνια έκαναν για να χτίσουν, είναι σε εντελώς λάθος κατεύθυνση: και ο Ερωτόκριτος ψεύτικος, και η Αρετούσα μόνο στη φαντασία, και ο Πλατωνικός Έρως ανύπαρκτος και ο Ιπποτισμός ουτοπικός και το φεγγαράκι χάρτινο... Πώς αλλάζεις τη ζωή σου όμως, όταν από μικρός έμαθες να αντιστέκεσαι και να παραμένεις αμετάβλητος στα όνειρά σου και τους στόχους σου, κόντρα στον καιρό και στη φθήνια των ανθρώπων και πώς γίνεται να πρέπει να αλλάξεις όταν σκληραγωγήθηκες  από μικρός στο να μην αλλάζεις παρά τα τόσα ρεύματα που προσπάθησαν να σε τραβολογήσουν από εδώ και από εκεί και που προσπάθησαν να σε αποπροσανατολίσουν από το στόχο σου; 

Το ερώτημα είναι πολύ πιο απλό: πώς γίνεται να παραδεχτείς ότι η ζωή που έχτισες σαν παιδί και έβαλες τα θεμέλιά της για την ενήλική ζωή σου, θυσιάζοντας πολλά πράγματα στο διάβα ειδικά της νεανικής σου ηλικίας, είναι μια ζωή ουτοπική, χωρίς κανένα πρακτικό νόημα όταν πια φτάσεις να είσαι ενήλικας... Πώς γίνεται να αποδεχτείς ότι το "να αλλάζει" κάποιος είναι θεραπευτικό, όταν όλη σου τη ζωή ολόκληρο το "είναι" σου χτιζόταν γύρω από την ακλόνητη πεποίθηση ότι ικανός και άξιος είναι αυτός που "δεν αλλάζει" και που αντιστέκεται στις μη-αξίες της ζωής; 

Πώς θα νοιώθατε αν σας έλεγε κάποιος πως το νερό που πίνατε από όταν γεννηθήκατε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δηλητήριο...; Μπορείτε να αντιληφθείτε το μέγεθος του βασανισμού της ψυχής και τη συντριβή της;

"Τι λάθος κάνω;"

Στίχοι, Μουσική: Πορτοκάλογλου Νίκος

Ερμηνεία: Χαρούλης Γιάννης

Και ο μέγας ποιητής αυτού του μικρού κόσμου, ο κύριος Σεφέρης, το έχει αποτυπώσει ανεξίτηλα αυτό το τραγικό ταξίδι της ψυχής...

"Άρνηση"

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

διψάσαμε, μα το νερό γλυφό...
σχεδόν δηλητήριο...

Αποχεραιτισμός

"Τα καράβια μου καίω"

Στίχοι, Μουσική:

Νίκος Πορτοκάλογλου

"Γιατί ανήκω εδώ..."

Πλατωνικός έρωτας - μάθημα 3ο

Ωραία. Αναλύσαμε πώς μπορούμε να φτάσουμε στη βαθειά κατανόηση. Εξηγήσαμε ότι δεν φτάνει η γνώση, αλλά  χρειάζεται και ένα βήμα παραπέρα, η αντίληψη. Τέλος, τονίσαμε τη σπουδαιότητα της δύναμης (αλκής) του νου.

Φτάνουν αυτά για μια αρμονική συνύπαρξη σε μια ευνομούμενη κοινωνία;

Και εδώ αναδεικνύεται το δυσκολότερο ερώτημα.


"Φιλοπατρία ή ανυπακοή; 

Η φιλοπατρία δηλώνει κατάφαση προς τους θεσμούς της πόλης; Αντίστροφα, η αποδοκιμασία των θεσμών της πόλης συνεπάγεται εξασθένηση της φιλοπατρίας και, μακροπρόθεσμα, οδηγεί τον πολίτη σταδιακά έξω από τους κόλπους της; Μια απάντηση της μορφής ‘ο φιλόπατρις παραμένει στην πόλη και επιδιώκει σύμφωνα με τους νόμους της να πείσει τους άλλους για τη βελτίωσή της’ φαίνεται εξαιρετικά συγκαταβατική, και ακριβώς γι’ αυτό ελάχιστα πειστική. Τι συμβαίνει, λ.χ., όταν ο πολίτης διαφωνεί με αυτούς τους ίδιους ‘τους νόμους της’ που πιθανότατα έχουν θεσπιστεί πριν από τη γέννησή του; Ή όταν οι συμπολίτες του, προσκολλημένοι άκριτα στις παραδόσεις ή τα συμφέροντά τους, δεν πείθονται σε όσα ορθά και ρηξικέλευθα κάποιος εισάγει; Εντέλει, ποιο είναι το νόημα της φιλοπατρίας, εάν ο ‘φιλόπατρις’ διαφωνεί περίπου με το σύνολο των νόμων και αποστρέφεται ως ανάξιους περίπου όλους τους συμπολίτες του; Ποιο ακριβώς είναι το πρόσωπο της ‘πατρίδος’ που ‘φιλεί’ ο αμφισβητίας του παραδείγματός μας; Θα μπορούσαμε να φανταστούμε μια όχι ευκαταφρόνητη μερίδα των πολιτών κάθε πόλης να βρίσκεται στον αντίποδα της καθεστηκυίας τάξης των πραγμάτων, κινούμενη από ποικίλους και ίσως ασύμβατους αναμεταξύ τους λόγους. Πρόκειται για τους δυνάμει στασιώτες, αυτούς που κάθε πόλη υποπτεύεται ως υπαίτιους μιας βαριά ασθένειας. Η ιδέα του προσεταιρισμού και της καταλλαγής εμπνέουν τον δημοκρατικό διάλογο, τον σεβασμό της μειοψηφίας από τον νόμο, την ευλαβική τήρηση της ομολογίας, κάποτε όμως και αυτά εξαντλούνται. Εξάλλου, εάν η πολιτική αρένα μπορούσε πάντοτε να αποτρέπει τις κρίσεις, τότε θα έπρεπε να φανταζόμαστε την πολιτική ζωή ως μια ασάλευτη χρονικότητα, χωρίς μετακινήσεις, οπισθοδρομήσεις και άλματα. 

Το ερώτημά μας περιπλέκεται στον βαθμό που ο πολίτης καλείται να ανταποκριθεί θετικά ή αρνητικά απέναντι στην πόλη αξιολογώντας όχι μόνο τα χαρίσματα και τα ελαττώματά της αλλά και την ιδιαίτερη θέση του μέσα σε αυτήν. Με άλλα λόγια, καλείται να συμμορφωθεί προς ό,τι το σύστημα αξιών της ίδιας της πόλης επιτάσσει να πράξει καθένας από εμάς με γνώμονα, αφενός, την πόλη αλλά και, αφετέρου, την ατομική υπόληψή του, δηλ. την επάρκειά του να υπερασπίζεται το κοινωνικό κύρος του. 

Ο Σωκράτης είναι η γνωστότερη ίσως περίπτωση σφοδρής κριτικής της πόλης και του δήμου, συνοδευμένης όμως από μια ρητά διακηρυγμένη αφοσίωση. Το πράγμα είναι από πολλές πλευρές παράδοξο, και ακριβώς γι’ αυτό φαίνεται να άσκησε μια ακαταμάχητη έλξη στους μεταγενέστερους, σε βαθμό μάλιστα που σχεδόν από μόνη της η στάση του να αναδειχθεί σε υπόδειγμα αρετής. Σε μεγάλο βαθμό αυτό θα πρέπει να πιστωθεί στον επιφανέστερο μαθητή του, τον Πλάτωνα, σφοδρό επίσης πολέμιο της αθηναϊκής δημοκρατίας, πλην όμως ιδανικό εραστή της πόλης του (παρά την εξιδανίκευση, όμως, του σπαρτιατικού πολιτεύματος). Ο διάλογος Κρίτων συνιστά το κείμενο αναφοράς για τη σύναψη ενός συμβολαίου ανάμεσα στην πόλη και τον πολίτη, για τη δόκιμη διαχείριση κάθε διαφωνίας και για τον ανυπόκριτο θαυμασμό προς τη γενέτειρα. Παράλληλα, όμως, είναι το κείμενο όπου διαφαίνονται οι αδυναμίες αυτών των τόπων και ο συμβατικός, λίγο ή πολύ στρατηγικός, στόχος τους που δεν είναι άλλος από μια συναινετική, ανθεκτική στον χρόνο και πειστική, αναστολή κάθε φυγόκεντρης τάσης."

(απόσπασμα από άποψη του καθηγητή του Παν/μίου Αιγαίου Β.Ι. Αναστασιάδη, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)



Αγαπητοί μου, ο Σωκράτης, όταν τον δίκασαν και του πρότειναν να αυτοεξοριστεί αντί να φονευθεί, αυτός αρνήθηκε ως μια υπέρτατη εκδήλωση (και έτσι μάθημα προς όλους τους κατήγορούς του) αγάπης προς την πολιτεία του. Προτίμησε λοιπόν, να σκοτωθεί μαχόμενος εντός τειχών της πόλης του.

Παρομοίως, ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, δεν την "έκανε με ελαφρά" εις τας Ευρώπας, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Θα μου πείτε βέβαια, οι Χατζηδάκις, Θεοδωράκης κλπ καλλιτέχνες ή επιστήμονες που έφυγαν, για καλό δεν ήταν; Αφού, λειτούργησαν ως αγγελιαφόροι προς τους ξένους, για να στρέψουν λίγο αυτοί τα μάτια τους στον παραλογισμού που επικρατούσε -και- τότε, στη χώρα μας.

Ο προβληματισμός αυτός, βέβαια, δεν στερείται επικαιρότητος, καθώς σήμερα οι νέοι αναρωτιούνται: "τι να κάτσω να κάνω στην κωλοπετινίτσα (την Ελλαδίτσα δηλαδή), όταν τίποτα δεν λειτουργεί, όταν οι νόμοι δεν είναι ανθρώπινοι, αλλά επιβεβλημένοι από εξω-ανθρώπινες και απ-άνθρωπες πηγές, όπως οι Τροϊκανοί; Μαζεύω τα μπογαλάκια μου και φεύγω..." Αυτό, τι σημαίνει; Ότι δεν αγαπούν την πατρίδα τους; Ότι επιλέγουν την εύκολη λύση;

Προβληματίζομαι ιδιαίτερα αγαπητοί μου... Γιατί αυτή είναι η σημαντικότερη μάχη που έχει να δώσει ένας πολίτης για την πόλη του: να προσπαθήσει να ζήσει παρά την τόση διαφορετικότητα. Ως πότε όμως, θα τα βαφτίζουμε όλα ως "διαφορετικά" ή ως μέτρα που λαμβάνονται για να συμβιβαστούν οι διαφορετικότητες; Πού μπαίνει το όριο της ανάγκης να ζήσουμε εν μέσω διαφορετικότητος και πού αυτό της αναξιοπρεπούς δουλείας, η οποία καταπνίγει κάθε προσωπική μας ανάγκη;

Για να το πω πιο απλά: ως πού μπορείς να κάνεις υπομονή για να ανεχτείς τον πλησίον σου; Πόσες θυσίες μπορείς να κάνεις για να έχει λόγο και ο διαφορετικός (και πολλές φορές μαλάκας) πλησίον σου;

Και κάτι ακόμα: αν φύγουν οι πολλοί για μια άλλη χώρα, ποιος θα μείνει σε τούτη τη χώρα να παλέψει; Αυτοί που είναι χαλκέντεροι ή αυτοί που έχουν ακόμα "μπάρμπα στην Κορώνη" και κάποιο "δόντι" να κόβει και να τους θρέφει;


Δεν έχω σαφή απάντηση. Έχω μόνο ως κριτήριο τις αντοχές μου, που ακόμα (με) κρατούν (εδώ).

Ας κάνουμε λοιπόν, όχι μία, αλλά πολλές ευχές, ειδικά σήμερα, να περάσει η φιλοσοφία του Πλάτωνα, στο ευρύ κοινό. Ας προσπαθήσουμε να χτίσουμε τα πρώτα σκαλοπάτια μέχρι να φτάσουμε στη γνώση, και μετά ας παλέψουμε για την αντίληψη, με τελικό σκοπό, ίσως, την κοινωνική συμβίωση. Αυτά τα πρώτα σκαλοπάτια είναι που πάσχουν στη χώρα μας, πώς να μην είναι τα επόμενα και υψηλότερα σκαλοπάτια προβληματικά; Αν τα βελτιώναμε, ίσως το ερώτημα "φιλοπατρία ή ανυπακοή" να φαινόταν πιο ξεκάθαρο... Ο μεγάλος Πλάτων, ο οποίος μάλιστα εορτάζει σήμερα, (τυχαίο, πιστέψτε με...), είπε σοφά λόγια. Δεν μας μένει να προσπαθήσουμε να τα κάνουμε πράξη. 

Με κάθε τίμημα; Αυτό, ειλικρινά δεν μπορώ να το απαντήσω...

"Τα καράβια μου καίω"

Στίχοι, Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου

Ερμηνεία: Πορτοκάλογλου, Μπαλάφας, Μαραβέγιας

Τα καράβια μου καίω 
τα καράβια μου καίω τα καίω 
δε θα πάω πουθενά. 

Μπρος στα πόδια σου κλαίω 
μη μ΄αφήσεις σου λέω σου λέω 
να σ΄αφήσω ξανά. 

 Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
 ένα χάδι ως τώρα πάντα 
εδώ θα γυρνώ. 

 Από πείσμα και τρέλα 
θα ζω σε τούτη τη χώρα 
ώσπου να ΄βρω νερό 
γιατί ανήκω εδώ. 

Τα παιδιά στην κερκίδα 
είναι η μόνη σου ελπίδα, ελπίδα 
πρωινός ουρανός.

Σταυρωμένη πατρίδα 
 μες στα μάτια σου είδα αχ είδα 
της ανάστασης φως. 

 Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ 
ένα χάδι ως τώρα 
πάντα εδώ θα γυρνώ. 

 Από πείσμα και τρέλα 
θα ζω σε τούτη τη χώρα 
ώσπου να ΄βρω νερό 
γιατί ανήκω εδώ. 

 Όποιος σε δει 
για μια στιγμή 
δίχως του πένθους 
το μαύρο μανδύα. 
Θα ΄σαι εσύ 
θεά γυμνή 
η αμαρτία του 
κι η τιμωρία. 
Σαν οπτασία 
για μια ζωή. 

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ 
ένα χάδι ως τώρα 
πάντα εδώ θα γυρνώ. 

 Από πείσμα και τρέλα 
θα ζω στην έρημη χώρα 
ώσπου να ΄βρω νερό 
γιατί ανήκω εδώ...

Και αν χρειαστεί να κάψετε τα καράβια σας, τι μ' αυτό; Υπάρχει και το κολύμπι, αρχαιότατος τρόπος ταξιδίων και κρουαζιέρας...

Πέφτει πάντα Μ. Πέμπτη ο ίδιος πόνος.

Η σημερινή φωτογραφία της ημέρας, από την πρωινή μας βόλτα με τον Μαρξ.

Ήταν αφορμή για να ταξιδέψει ο νους σε μια άλλη εικόνα.

Και αμέσως μετά, σε μια άλλη εικόνα. Μάλλον είμαι υποσεινήδητα επηρεασμένος από τη σημερινή ημέρα;

Παντού, γύρω μου, το ίδιο δίπολο: το σταυροδρόμι του πόνου. Τα όνειρα, που διασταυρώνονται με την πραγματικότητα, σε μια κάθετη συνάντηση. Αλλού θέλαμε να πάμε και αλλού πάμε. Για αλλού τραβήξαμε και αλλού ετούτος ο κόσμος μας πάει.

Και το δίδαγμα της ημέρας: όλη η φύση, οι άνθρωποι, ακόμα και οι θεάνθρωποι, κρέμονται από τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες τους, αιωρούμενοι στο κενό και καταδικασμένοι να αφουγκράζονται την αντήχηση της ασθμαίνουσας, βαριάς ανάσας τους.

(χτεσινή φωτό από το πανέμορφο Λιστόν)


"Κλείσε τα μάτια σου"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου

Το καρναβάλι τέλειωσε;

Η μάσκα και το εν γένει μασκάρεμα, πάντα κατείχαν ιδιαίτερη θέση στις κοινωνικές εκδηλώσεις του ανθρώπινου είδους. Από πολύ παλιά, ο άνθρωπος αρέσκεται να παίρνει μια μορφή διαφορετική από τη δική του, προσπαθώντας μέσα από αυτήν την κίνηση να περάσει ένα μήνυμα και να επιτύχει ένα σκοπό.

Η Γνωστική Ανθρωπολογία και η Ανθρωπολογία των Συμβόλων και της Σκέψης, ερμηνεύει το φαινόμενο του καρναβαλιού, ως ένα βασικό χαρακτηριστικό της λειτουργίας του ανθρώπινου μυαλού, αυτό της ανατροπής. Η μεταμφίεση, ανέκαθεν έδινε ευκαιρία στους ανθρώπους να εκφράσουν για μια σύντομη περίοδο, βαθειά ένστικτα, σκοτεινές ανάγκες, μύχιες σκέψεις, και όλα αυτά νόμιμα και χωρίς να παρεξηγούνται από κανέναν! Ήταν ευκαιρία λοιπόν, την περίοδο του καρναβαλιού, αυτό που μέχρι πριν ήταν το κατακριτέο ή το ανήθικο κοινωνικά, τώρα να φεύγει από τη σφαίρα του μεμπτού και για λίγο διάστημα, σαν ένα είδος αστεϊσμού, να μην ενοχλεί κανέναν! Έτσι, ο άντρας μπορεί να υποδυθεί τη γυναίκα και το αντίστροφο, ο δούλος και ο κατατρεγμένος μπορεί για σπάνια φορά στη ζωή του να εμφανιστεί ως ένα σημαντικό δημόσιο πρόσωπο, φαλλικά και εν γένει ερωτικά σύμβολα ξεπηδούν στην επιφάνεια, χωρίς να σοκάρεται κανείς και κυρίως χωρίς να είναι υπόλογος κανείς. Με λίγα λόγια αγαπητοί μου, η απόλυτη ανατροπή, ή πιο σωστά αν κάνουμε ανατροπή των γραμμάτων μέσα στην ίδια τη λέξη «ανατροπή», τότε μιλάμε για την απόλυτη αα-ντροπή, δηλαδή την παντελή έλλειψη ντροπής (το διπλό «αα» δηλώνει το μέγεθος της έλλειψης της ντροπής)!

Γιατί συμβαίνει όλο αυτό το τζέρτζελο; Μα γιατί άλλο φυσικά. Για την εκτόνωση του λαού, για την προσπάθεια να κατευθυνθεί η όλη δυναμική, ειδικά των υποδεέστερων, σε πιο εύσχημες αντιδράσεις και με πολύ λιγότερο κοινωνικό κόστος. Για φανταστείτε όλοι όσοι κάθε χρόνο πάνε στο καρναβάλι της Πάτρας, να διαδηλώνουν στην πλατεία Συντάγματος τι θα γινόταν… Έτσι, είναι αυτοί ήσυχοι, ότι κορόιδεψαν, ότι φώναξαν, ότι άσκησαν την κριτική τους απέναντι στους ιθύνοντες, μα και οι ιθύνοντες ήσυχοι και απυρόβλητοι στις ζεστές θεσούλες τους, να συνεχίζουν να κάνουν καλά αυτό το ένα και μοναδικό που ξέρουν να κάνουν: να δουλεύουν τον κόσμο ψιλό γαζί.

Ας παρακολουθήσουμε όμως ιστορικά το μασκάρεμα στην ελληνική επικράτεια από αρχαιοτάτων χρόνων, για να δούμε τι προσπαθούσαν να πετύχουν οι άνθρωποι που ήθελαν να υποδυθούν κάποιον άλλον.

Πρώτος σταθμός, 5ος αι. π.Χ. (όπου το π.Χ. = προ Χριστού) στη Ρόδο:

Ήταν μια μάνα, ονόματι Καλλιπάτειρα, κόρη του ξακουστού Διαγόρα, που αψήφισε και την ίδια της την ζωή για να παρακολουθήσει τον γιό της, Πεισίροδο να αγωνίζεται. Την εποχή αυτή απαγορευόταν η είσοδος παντρεμένων γυναικών στο στάδιο. Η Καλλιπάτειρα όμως, ατρόμητη, μεταμφιέστηκε σε άνδρα γυμναστή. Τόσο λαχταρούσε να παρακολουθήσει το γιο της να αγωνίζεται, να βρεθεί κι εκείνη στο πλάι του, στην μεγάλη αυτή στιγμή της ζωής του. Κανείς δεν αντιλήφτηκε το μυστικό της, μέχρι που ο Πεισίροδος νίκησε! Πώς να κρύψει την ευτυχία της; Επιφωνήματα χαράς βγήκαν από τα χείλη της, κι όλοι πια είδαν πως ο άνδρας γυμναστής δεν ήταν άλλος από την μητέρα του Πεισιρόδου! Σώπασαν οι κραυγές επιδοκιμασίας, γίνανε ψίθυροι και πλανήθηκαν σε όλο το Στάδιο. Όλοι γνώριζαν τους νόμους και την τιμωρία.

Οι Ελλανοδίκες έπρεπε να ανακοινώσουν την ποινή για την γυναίκα που ντύθηκε άνδρας για να μπει στο Στάδιο. Ποινή σε όσες γυναίκες δεν υπάκουαν στον νόμο αυτό, ήτανε το γκρέμισμά τους από το Τυπαίον όρος. Την Καλλιπάτειρα δεν την ένοιαζε κι αν πεθάνει. Είδε το παιδί της με τα ίδια της τα μάτια να στέφεται νικητής, πρώτος ανάμεσα στους πρώτους, κι αν το τίμημα γι’’αυτήν την ανείπωτη χαρά ήταν ο θάνατος, ας πέθαινε ευχαρίστως. Μόνον ο Πεισίροδος την κοίταζε θλιμμένος. Θα μπορούσε να δώσει πίσω κι αυτό το ίδιο το στεφάνι ελιάς και τη νίκη που χρόνια τώρα ονειρευόταν, για να ζήσει η αγαπημένη του μητέρα. Οι σοφοί Ελλανοδίκες δεν μπορούσαν να πάρουν απόφαση. Πότε κοιτούσαν τον ουρανό, μήπως λάβουν κάποιο σημάδι από τους Θεούς, πότε κοιτούσε ο ένας τον άλλον αμήχανα. Ώσπου ο γεροντότερος και πιο σοφός εμίλησε: - «Αυτή η γυναίκα κρατάει από τρανή γενιά. Κόρη του ενδόξου Διαγόρα, μάνα και θεία Ολυμπιονίκη. Στις φλέβες της κυλάει αίμα ευγενικό, κι αυτή η ανδρειοσύνη την έκανε να παραβεί τον Νόμο, γνωρίζοντας καλά την τιμωρία. Προτείνω λοιπόν να της δοθεί χάρισμα. Ελπίζω κι εσείς να συμφωνήσετε.» Όλοι συμφώνησαν. Αλαλαγμοί χαράς ακουγόντουσαν από όλο το Στάδιο. Το πλήθος μακάριζε μάνα και γιό!

Η ιστορία με το όμορφο αυτό τέλος ειπώθηκε από στόμα σε στόμα σε πολλές γενιές. Δίδαξε το θάρρος και την ανδρειοσύνη μιας Ελληνίδας, που τόσο πονοκεφάλιασε τούς Ελλανοδίκες, ώστε εξ αιτίας της ορίστηκε για όλους τούς επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες να αγωνίζονται γυμνοί οι αθλητές, για να μην μπορέσει άλλη γυναίκα να κρυφτεί.

Επίσης, έδωσε έμπνευση στον Λοράντζο Μαβίλη να γράψει το ομώνυμο σονέτο του:

Καλλιπάτειρα

"Αρχόντισσα Ροδίτισσα, πώς μπήκες;
Γυναίκες διώχνει μια συνήθεια αρχαία
εδώθε". "Έχω ένα ανίψι, τον Ευκλέα,
τρία αδέρφια, γιο, πατέρα, Ολυμπιονίκες.

Να με αφήσετε πρέπει, Ελλανοδίκες,
και εγώ να καμαρώσω μες στα ωραία
κορμιά, που για το αγρίλι του Ηρακλέα
παλεύουν, θιαμαστές ψυχές αντρίκες.

Με τες άλλες γυναίκες δεν είμαι όμοια·
στον αιώνα το σόι μου θα φαντάζει
με της αντριάς τ' αμάραντα προνόμια.

Με μάλαμα γραμμένος το δοξάζει
σ’ αστραφτερό κατεβατό μαρμάρου
ύμνος χρυσός τ’ αθάνατου Πινδάρου."

(Λορέντζου Μαβίλη)

Δεύτερος σταθμός, ο κερκυραϊκός μεσαίωνας:

Εκεί συναντούμε το τραγούδι του «Γαζιανάκη». Πρόκειται για ένα παλιό δημοτικό τραγούδι της Κέρκυρας, με 15σύλλαβους στίχους, στα πρότυπα πολλών μεσαιωνικών ποιημάτων και τραγουδιών. Η υπόθεση του τραγουδιού του «Γαζιανάκη», αναφέρεται στον ακαταμάχητο πόθο ενός νέου για μια κοπέλα που δεν μπορούσε, με τα αυστηρά ήθη της εποχής, να τη συναντήσει και... "να την πλανέψει". Για να το επιτύχει, ντύθηκε γυναίκα, ακολουθώντας το πονηρό σχέδιο μιας γριάς που "τον ορμήνεψε". Η μεταμφίεση του «Γαζιανάκη» σε γυναίκα, σύνδεσε το χορευτικό ποίημα με την περίοδο του καρναβαλιού, δίνοντας την ευκαιρία σε άντρες και γυναίκες να απελευθερωθούν για λίγο από τις δεσμεύσεις των αυστηρών ηθών και κανόνων κοινωνικής ζωής και να τραγουδήσουν με πάθος και χαρά την ιστορία που θέλει το ζευγάρι να κάνει του... "ύπνου τα κανάκια" (ερωτικά παιχνίδια) στο κρεβάτι τση Μαριώς, με τα χρυσοκεντημένα σεντόνια.



Τέλος, τρίτος σταθμός το 2012 π.Χ. (όπου το π.Χ. = προ Χρεοκοπίας):

Συναντάμε ανθρώπους που μασκαρεύονται επί πολλά χρόνια, κυβερνόμενοι από άλλους και πολλούς μασκαράδες. Αποτέλεσμα; Όλοι αυτοί οι μασκαρεμένοι άνθρωποι,

να ξεχνούν τα γονικά τους, τις ταλαιπωρίες, τις ελλείψεις και τις κακουχίες που πέρασαν κάποτε οι παλαιότεροι, και

με αξεπέραστη ξεφτίλα, να μασκαρεύουν με τον ίδιο τρόπο τα παιδιά τους και τελικά να τα καταντάνε ζητιάνους.

Αυτοί, φάγανε, φάγανε, φάγανε, ξαναφάγανε, και άλλοι θα πληρώσουν ζητιανεύοντας…


Εν έτη 2012 λοιπόν αγαπητοί μου, κάποιοι που βρίσκονται ανάμεσα σε τόσους μασκαράδες, νοιώθουν τόσο ξένοι.

"Είμαι ξένος"

Στίχοι, Μουσική, Εκτέλεση:

Νίκος Πορτοκάλογλου

είμαι ξένος, είμαι άστεγος, δίχως μύθο, δίχως μάσκα...

Ο λόγος είναι ότι τί και αν τελείωσε το καρναβάλι; Κάποιοι εξακολουθούν να αγοράζουν μάσκες από το παζάρι της τύχης μας και να μασκαρεύονται, υποδυόμενοι τους σωτήρες μας…

"Μάσκες"
Στίχοι, Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός
Ερμηνεία: Μίλτος Πασχαλίδης



το κρναβάλι τέλειωσε και αυτοί, μάσκες πουλάνε στο παζάρι...

Λοιπόν, τι σημαίνει άραγε το καρναβάλι;

Πώς γίνεται;

Αναρωτιέσαι: πώς γίνεται ένας άνθρωπος, παντρεμένος με παιδιά, στην πιο ώριμη και παραγωγική του ηλικία και φάση, να μπορεί να εκφράζει με τόση ακρίβεια, συναισθήματα που θεωρείς ότι βιώνονται κάτω από συγκεκριμένες και μόνο συνθήκες...

Είναι η αποτύπωση αναμνήσεων μιας μακρινής εποχής εντόνου αναζητήσεως, που έχουν παραμείνει στα αζήτητα και αναπάντητα;

Είναι η αποτύπωση τωρινών βιωμάτων και σκέψεων, που υπάρχουν ακόμα και μέσα στο προστατευμένο περιβάλλον μιας οικογενειακής γαλήνης;

Είναι το χτες που μας κυνηγά, το σήμερα που μας κατατρέχει ή το αύριο που μας προσκαλεί περιπαιχτικά;

Είναι κάτι που υπάρχει μέσα μας, κάτι που μας γυροφέρνει απ' έξω μας ή κάτι που υπάρχει και μέσα και έξω μας, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει από μόνο του πουθενά και το δημιουργούμε εμείς παντού και πάντα;

Η απάντηση είναι απλή: είναι το μυστικό ενός τραγουδοποιού... Να τον έχει καλά η Τύχη, λοιπόν, τον Πορτοκάλογλου!

Και η γύμνια μας; Τι γίνεται με τη γύμνια μας; Παραμένουμε ανίκανοι να την αντικρύσουμε κατάματα και κατάσαρκα;

Τι είναι αυτό που ζητάμε λοιπόν, όταν βουτάμε γυμνοί στο άγνωστο;

"Βουτάμε γυμνοί"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου

Υ.Γ.: Απόψε όλα ήταν ίδια εκτός από ένα: το ποτό. Ήταν πιο βαρύ και όχι το φλόρικο Bailey's.

Ε.Β.Κ.Ε.

Πόσο δύσκολες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις τελικά; Θα χρησιμοποιούσα τον όρο χαοτικές σαν τον πιο αντιπροσωπευτικό και περιγραφικό.

Ποτέ δεν θα είσαι σίγουρος και θα πλέεις στην κυματιστή αβεβαιότητα της καθημερινότητάς σου. Θα προσπαθείς να βρεις άγκυρες με πολλά ονόματα, όπως παιδιά, δουλειά, γονείς, για να σε στεριώσουν κάπου... Πάντα όμως θα κλωνίζεσαι, πάντα θα είσαι στην πραγματικότητα γυμνός στις θύελλες... και θα κρυώνεις, όπως σήμερα που έπεσε απότομα η θερμοκρασία.

Ημέρα εκμυστηρεύσεων η σημερινή, από άτομα που θαυμάζω. Ημέρα που οι αλήθειες περνούν από μπροστά μου, αναζητώντας μια ζεστή γωνιά να κουρνιάσουν. Και εγώ ανοίγω τα αυτιά μου, ανοίγω και τα μάτια μου και τις αφήνω να με διαπεράσουν. Το κρύο αυτών των αληθειών είναι πολύ πιο τσουχτερό από το κρύο της ατμόσφαιρας...

"Τι σε νοιάζει εσένα"
Στίχοι, Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Ερμηνεία: Ροβένα Αλευρά



Αγαπητή κα Ε.Β., είστε μαγκάκι ως εκεί που δεν πάει!



"Μετρώ τα κύματα"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου



Αγαπητή Κ., πότε πάνω πότε κάτω είναι ετούτη η ζωή, σαν τα κύματα...
"Ελευθερία χωρίς αγάπη, είναι ποτάμι χωρίς νερό..."
Αγάπη χωρίς ελευθερία, όμως τι είναι; (Να υποθέσω) Νερό χωρίς ποτάμι...



"Ταξίδι"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου



"Στάση, κορίτσια που 'χω χάσει"
Αγαπητή Ε. μπες μέσα, κάνει κρύο... Ίσως σε κάποια άλλη ζωή!

Υ.Γ.: Α, ρε Πορτοκάλογλου, πόσο βαθύς γνώστης των ανθρωπίνων σχέσεων είσαι;!

Το 47 είναι εδώ

Ξύπνημα. Ήρεμο ξύπνημα. Μετά από ύπνο. Μετά από ήρεμο ύπνο. Μετά από πολύ καιρό, ήρεμος ύπνος.

Το να μιλάς τελικά σε κάποιον, αποφορτίζει τις καταστάσεις. Το να ξεκλειδώνεις τη γλώσσα σου και να αφήνεις τις σκέψεις σου να ξαμολυθούν στο σύμπαν -εκεί που πραγματικά ανήκουν, εκεί από όπου προέρχονται εξάλλου- σε βοηθά τουλάχιστον σε ένα πράγμα: να μην τις κρατάς στο μυαλό σου. Διότι, σκέψη που θέλει να εκφραστεί και συ την εμποδίζεις, αποστηματοποιείται, ή πιο σωστά γίνεται εμ-πύημα, μιας και το μυαλό βρίσκεται σε κλειστή κοιλότητα. Και άντε, αν έχεις το χάρισμα μπορεί το εμ-πύημα να γίνει ποίημα και να παροχετευθεί μέσω των δακτύλων σου, μέσω της πένας σου, σε ένα κομμάτι στεγνό και άψυχο χαρτί. Αν όμως δεν έχεις αυτό το τάλαντο, τότε το εμπύημα αρχίζει και κάνει πονοκέφαλο, πυρετό, εφιάλτες, ίδρωτες, αϋπνίες, μυαλγίες, συστηματική αντίδραση... Και τότε χρειάζεσαι φάρμακο. Πάσης φύσεως, προελεύσεως ή συνταγογραφήσεως...

Δεν είναι όμως πιο εύκολο να ανοίξουμε το ρημάδι το στοματάκι μας και να πούμε ό,τι μας βασανίζει; Έτσι, ευθαρσώς. Αναλαμβάνοντας ολάκερη την ευθύνη των λόγων μας. Και όπου διάλο βγει!

Πού ξέρετε; Μπορεί μετά από ένα τέτοιο άνοιγμα λόγου, να ανοίξουν και τα ματάκια μας και τα αυτάκια μας και οι αγκάλες μας και τα φυλλοκάρδια μας.

Κάποιες φορές λοιπόν, εκεί που δεν περιμένεις καμία απάντηση στην ερώτηση "είναι κανείς εδώ;", παρά μόνο την αντήχηση της δικής σου φωνής που τρακάρει στους αένανα κινούμενους πλανήτες και ξαναγυρίζει πίσω, ξάφνου ακούς μια φωνούλα να σου γλυκομιλά, έτσι ήρεμα και σιγανά. Και αυτή η φωνή δεν είναι από το υπερπέραν, αλλά από ένα ουράνιο σώμα που κείται ακριβώς δίπλα σου: από ένα ανθρώπινο σώμα που του ζητάς να σε αγκαλιάσει και αυτό ευθύς αμέσως ανοίγει τις -τσακισμένες- φτερούγες του και σε βάζει και σένα μέσα... Έχει χώρο ακόμα για πολλούς, αυτή η αγκαλιά. Μα πόσους μπορεί να χωρέσει ένα σωματάκι 47 κιλών και 47 χρονών;

"Είναι κανείς εδώ"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου

Ανισορροπώντας σε ισορροπίες

"Να με προσέχεις"
Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος



(από http://www.youtube.com/watch?v=TILwTz3e9DI)

Εκεί που πας να ισορροπήσεις τα πράγματα, τσουπ! σου χαλάει το άλλο άκρο της σκέψης σου. Και όταν προσπαθείς να το φτιάξεις και αυτό, ξανατσουπ! σου χαλάει το πρώτο... Ε, μα πια! Τόσο παγκόσμια είναι η αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ; Μα γιατί να μην είναι κάτι ξεκάθαρο; Γιατί τότε δεν θα είναι ανθρώπινο... κάτι απαντά σχεδόν αντανακλαστικά, μέσα μου. Γιατί όμως οφείλω να το ακούσω αυτό και να το πιστέψω; Γιατί να μην έχουν δίκιο τα παραμύθια μου; Αυτά που με μεγάλωσαν, αυτά που μου δόμησαν τη σκέψη, τη σιωπή, τον λόγο, την κίνηση, αυτά που μου κάνουν συντροφιά τα βράδια; Γιατί τα παραμύθια να μην είναι αληθινά;

Γιατί να πρέπει να αποφασίσεις για κάτι που δεν είναι το απόλυτο; Γιατί να πρέπει να υπάρχει το ρίσκο του συμβιβασμού; Γιατί να πρέπει να υπάρχει ο φόβος της αποτυχίας;

Γιατί να πρέπει τελικά να υπάρχει ο ανθρώπινος έρωτας;

"Όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Στάθης Αρτινός



(από http://www.youtube.com/watch?v=KjfPnKThFVI&feature=related)

Μια νέα αρχή!

Προσπαθώ από χτες βράδυ που γύρισα να βρω κάτι να γράψω, για όλα αυτά που έζησα τις τελευταίες πέντε μέρες. Μάταια. Όχι γιατί δεν βρίσκω κάτι, αλλά διότι πρέπει να γράφω επί πέντε μέρες συνεχόμενα σε μια προσπάθεια αναβίωσης όλων εκείνων των συναισθημάτων, των σκέψεων, των εικόνων και των πληροφοριών που με πλημμύρισαν εκεί ψηλά στον Βορρά... Με λίγα λόγια σε μια προσπάθεια αναβίωσης όλων εκείνων των στιγμών που συνθέτουν αυτό το 5ήμερο της απόδρασης από την μικρή μου πραγματικότητα. Αξίζει όμως να τα γράψω σε ένα blog -φοβούμενος να μην τα ξεριζώσει ο αδυσώπητος χρόνος από νου και καρδιά- ή αρκεί η συναίσθηση της εμπειρίας που σου κλωνίζει τα σωθικά και είναι αρκετή για να σου προκαλέσει μια αλλαγή κατεύθυνσης, μια αλλαγή χαρακτήρα; Πρέπει κάτι να καταγραφεί από φόβο να μην εξαϋλωθεί ή αρκεί η βιωματική σχέση για να σου γεμίσει την υλική σου υπόσταση; (Την απάντηση την δίνει το βιβλίο "Ο Γέρος και η Θάλασσα" του Χέμινγουέι). Αρκεί το δεύτερο.

Ίσως κάποια στιγμή μου έρθει η όρεξη να γράψω πιο συγκεκριμμένα πράγματα, αν μπορέσω να τα βάλω σε μια τάξη και σταματήσουν να χοροπηδάνε σαν σατανάκια στο μυαλό μου. Προς το παρόν είμαι συντονισμένος σε μποέμικους μουσικούς δρόμους, εκεί που η ζωή είναι χύμα δίπλα στο κύμα...

Αυτό όμως που μπορώ να παραθέσω είναι ότι το εν λόγω ταξίδι το χρειαζόμουν. Μου ξεκαθάρισε έναν προβληματισμό. Ήταν μια ισχυρή επιβεβαίωση ότι η σωστή απάντηση στην ερώτηση: "Τελικά τι καταλαβαίνεις από αυτήν τη ζωή", η απάντηση είναι: "Το Τίποτα".

-Τι μένει συνεπώς από ένα ταξίδι σαν και αυτό;

-Μένει ένα κομμάτι του εαυτού σου σε εκείνα τα μέρη που περπάτησες, παγιδεύεται ένα βλέμμα σου στις λεπτομέρεις ενός κτιρίου, στο περίγραμμα μιας γυναίκας, στην ησυχία ενός ποταμού, στα κύμματα μιας απέραντης θάλασσας... Μένεις εσύ ο ίδιος σε εκείνο το ταξίδι.

-Άρα συνεχίζεις πιο φτωχός, αφού από όπου περνάς αφήνεις ένα κομμάτι σου;

-Ακριβώς. Γίνεσαι πιο φτωχός υλικά, γιατί έχεις αφήσει κομμάτι του εαυτού σου, αλλά γίνεσαι παράλληλα και πιο πλούσιος πνευματικά, που είναι το ενεργειακό ισοδύναμο της ύλης σου που μετα-τράπηκε σε φυγή, σε συναρπαγή, σε φως αληθινόν, σε πνεύμα αέναον... Και όλα αυτά συνθέτουν μια νέα αρχή. Προς τα πού, κανείς δεν γνωρίζει.

"Νέα Αρχή"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου




"...Τώρα δεν βρίσκω τίποτα και τίποτα δεν χάνω..."

Υ.Γ.: Το αστείο είναι ότι αυτή η νέα αρχή η δική μου, συνέπεσε και με τη νέα αρχή της πολιτικής εξουσίας της χώρας μας... Άιντα να δούμε τι μας περιμένει...

Μέχρι την επόμενη στροφή

Και συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου που ανέφερα, βρίσκω το εξής:

"Ο Leibnitz λ.χ. συγκρίνει την ιστορία με την ανατομία: ο σκελετός είναι η χρονολογία, τα νεύρα είναι η γενεαλογία, το αίμα είναι τα κίνητρα και τέλος, η σάρκα τα γεγονότα."

Έτσι είναι κύριοι και κυρίες μου! Η σάρκα μας είναι τα γεγονότα που έχουμε ζήσει. Ό,τι έχει περάσει το κορμί μας, αυτό είναι η κληρονομιά μας. Ό,τι ζήσαμε μας σημαδεύει, αφήνει ουλές, διαμορφώνει βλέμματα, ρυθμίζει την ένταση των κραυγών μας. Και το αίμα μας είναι τα κίνητρά μας. Αυτό μας παρα-κινεί και μας επιτρέπει να συνεχί-ζουμε και να ελπί-ζουμε. Αυτό μας κρατά το ενδιαφέρον και την αγωνία μέχρι την επόμενη στροφή... Μετά κανείς δεν ξέρει τι θα φανεί μπροστά μας.

"Στροφή" - Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου




(αυτός ο Πορτοκάλογλου όσο παλιώνει τόσο δημιουργεί διαμάντια... Είναι μάλλον η ωριμότητα μια ελεύθερης ζωής...)

Άντε πάλι από την αρχή!

Έτσι είναι αγαπητοί μου... η ζωή κάνει κύκλους! Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, όπως λέει και ένας καλός φίλος που βλέπει τα πράγματα από την οπτική των αγγέλων -ναι από εκεί ψηλά, που όλα φαίνονται πιο καθαρά- η ζωή κάνει σπειροειδή κίνηση, δηλαδή πάει και μπροστά αλλά κάνει και κύκλους... Συνδυασμός που ζαλίζει και μεθά, όπως ακριβώς η ίδια η ζωή!!

"Άντε καρδιά μου - Νίκος Πορτοκάλογλου"

(http://www.youtube.com/watch?v=Qkvgpctz9yE)

Ό,τι δε σε σκοτώνει

Εκείνη την ώρα που η ψυχολογία σου ακολουθεί τα σκαμπανεβάσματα του καιρού...
Εκεί την ώρα που οι κούτες φαίνονται να σε βαραίνουν περισσότερο από ότι πραγματικά είναι...
Εκεί την ώρα που η κάθε σκέψη καβαλά άναρχα την άλλη, σε μια μάχη για το ποια θα επιβληθεί της μικρής-μεγάλης στιγμής που ζεις...
Εκείνη τη στιγμή που ανοιγοκλείνεις γρήγορα τα βλέφαρα για να μην τύχει και ξεπεταχτεί κανα δάκρυ...


Εκείνη την ώρα... ακούς κάτι τυχαία και λες... "γέλα ΜΑΛΑΚΑ, η ζωή έχει πλάκα!"
Τελικά όλα διαρκούν όσο τα αφήνουμε να διαρκούν! Άντε καλή μας αρχή στη νησιωτική ζωή!