Σκοταδοφέγγισμα

 

Μεταμεσονύχτιο σκοταδοφέγγισμα

Τη μισή ζωή την πέρασα μέσα σε καθρέφτες

κι την άλλη μισή σε διαδρόμους σκοτεινούς,

αναζητώντας τη μπέσα απ' όλους τους φταίχτες

και τους ανθρώπους-μοναχούς.

Δεν ξέρω τί απόγινε

από αντανακλάσεις και αχτίδες,

Ξέρω ό,τι απόμεινε

από αιτιάσεις και ακίδες.

Ξέρω ότι μόνο το φως

καμπυλώνει τις διαστάσεις

και μόνο το πώς,

αντρειώνει τις αποφάσεις.

by astromonos

Να γίνει από το παλαιό, το νέο

Να γίνει από το παλαιό, το νέο

Ξεκινάς για ελεύθερη πτήση,
   θαρραλέος, ορεξάτος, ανυποψίαστος,
   με ορθό ανάστημα, θαρρείς πως τα ορίζεις όλα...

Στα μισά του δρόμου, οι μηχανές εγκαταλείπουν,
   τα φτερά τσακίζουν, τα νέφη πυκνώνουν...

Και τότε χάνεσαι σε ελεύθερη πτώση,
   στο κενό το αβυσσαλέο, ανόρεχτος, 
   χωρίς να κυβερνάς ούτε τα κομμάτια σου τα σκόρπια...

Είναι τότε που ένα χέρι σε τραβά ψηλά,
   να ξαναχτίσεις σου ζητά, το όνειρο των νέων...
   και σαν ορίζει ο καιρός, πιο δυνατό υπόσχεται 
   να γίνει, απ' το παλαιό, το νέο...

(by astromonos)

Ερώτημα χωρίς απάντηση

Ανάμεσα 

στην ανικανότητα της ανωριμότητας

και 

στην κενότητα της νεωτερικότητας

τι να διαλέξεις,

για να συνεχίσεις 

να βλέπεις κατάματα το φως;


Μέχρι να βρεθεί απάντηση, 

ή τρίτη λύση,

τι να σου κάνει πια και η λογική,

πόσο το συναίσθημα ν' ανθίσει;

Από βαθιά πεποίθηση

Σηκώνω το βλέμμα γύρω μου.

(συνήθεια από παλιά)

Μόνο σκυφτά κεφάλια, επιπλέουν.

Και ένας-ένας οι τελευταίοι πυλώνες πέφτουν καταγής,
αποκαμωμένοι, τετριμμένοι μετά από μάχες φλογερές...
με βρόντο βαρύ και σύννεφο αχό,
σαν αγκομαχητό.

Οι συμπεριφορές εύκολες και αυτοματοποιημένες:
συμφωνία ή αδιαφορία.

Και αν κάποιος διαφωνεί, δυο δρόμους έχει να διαβεί:
το θυμό ή τον ζουρλομανδύα.

Με τόσες ψεύτικες στολές όμως,
μπερδεύομαι, ποιος είναι ο ευκολοφόρετος
και ποιος τάζει στην ψυχή του αποστολές;

Ποιος τολμά να σηκώσει κεφάλι;
Ποιος ενδιαφέρεται;
Μια αόρατη δύναμη οκνηρίας,
σαπίζει και αποσυνθέτει,
διαδίδει ψεύτικα δαιμόνια,
εαυτό, όμως, δεν διαθέτει.

Και η ευτυχία; Αυτή η πρωταρχική αναζήτηση;
Που εγκιβωτίζεται; Σε ποια κάσα δρύινη παλεύει να αναπνεύσει,
μήπως πείσει ότι είναι ακόμα ζωντανή;

Η ιεραρχία, μας μαθαίνει ιεράρχηση, λένε,
και η κυριαρχία, μας διδάσκει αυτοκυριαρχία.

Ποιας ζωής, όμως, ξεχάσαν να μας πούνε...

Όπως και σε εκείνο το παλικάρι, 20 χρονών,
που άρματα του δώσαν για τον πόλεμο, 
μα εκείνο πόλεμο δεν βρήκε, πίσω γύρισε...

Να πεις τι ;
και πώς να εξηγήσεις το γιατί,
αυτό που νιώθεις στα ριζά,
πώς ραγίζει σφαλωμένο αυτί;

Σηκώνω το βλέμμα γύρω μου.

Ακόμα και αυτό το βλέμμα,
το αισθάνομαι βαρύ.
Ασήκωτο, λες κι οτι 'ναι,
ή έμαθες να λες κιοτή, ναι,
μόνο ναι;!

Τέλος, οι παλιές συνήθειες.

Κρατάω μόνο μια:

Ένα «όχι» που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο -και πιο μεγαλειώδες- από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες. (Μαχάτμα Γκάντι)



29/8/2017

Είναι κάποια παιδιά

Ηρωικοί Μονόλογοι

Είναι κάποια παιδιά που δεν έχουν τις καλύτερες ευκαιρίες.
Που δεν βαδίζουν το δρόμο το φαρδύ με τα οχήματά τους τα φαιδρά.
Μα ξυπόλητα ανεβαίνουν τα μέσα τους βουνά,
συλλέγοντας σε σώμα και ψυχή γραντζουνιές και ερινύες.

Είναι κάποια παιδιά που κάνουν 
άτσαλα βήματα, 
άτσαλα διαβάσματα,
άτσαλα διαβήματα 
και γράφουν άτσαλα άσματα.

Είναι αυτά τα παιδιά που ονειρώνονται άτσαλα ονείρατα,
σε μια προσπάθεια να κλειδώσουν ατσάλινα τα ρίματα.

Είναι κάποια παιδιά που δεν τους έμαθε κανείς τον τρόπο
και σαν ανταμοιβή η ζωή τους προίκισε με κόπο.

Είναι κάποια παιδιά που βλέπουν παντού τη Φύση την Οικονόμα,
εκεί που όλοι οι αφύσικοι βλέπουν μόνο την κονόμα.

Είναι κάποια παιδιά που βρίσκουν δύναμη
να αντικρίζουν τον Εαυτόν τους και τον κρίνουν.
Είναι αυτά τα παιδιά που επιστρέφουν τους κρίνους που τους δίνουν.

Αυτά τα παιδιά, αφήνουν τους ηρωικούς μονολόγους
για τις μεταμεσονύχτιες ώρες της σιωπής
και υποστηρίζουν τους μοναχικούς ήρωες
απέναντι στις περσόνες της πορδής.



Αυτό το post λοιπόν, αφιερώνεται σε όλα εκείνα τα παιδιά που μοναχά τον δρόμο τους γυρεύουν, σε ένα παρόν που έχει βγει στο σφυρί και πωλείται όσο όσο προς χάριν ενός βέβαιης αβεβαιότητας μέλλοντος...

(κοντά στη γειτονιά μου...)

"Φλασάκι"

Στίχοι: Σάκης Μπουλάς

Μουσική, Ερμηνεία: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας 

Ώσμωση

Ώσμωση


Τι έχετε να πείτε:


-Για τα αλόγιστα πεπραγμένα του λογιστικά επιχειρούντος κόσμου;
-Περαίωση.

-Για την εξωθητική ανάγκη αφύπνισης του κόσμου;
-Ανανέωση.

-Για τη σχέση του παλαιού με το καινούργιο του κόσμου;
-Αναπαλαίωση.

-Για το σκοτεινό βάδισμα του φωταγωγημένου κόσμου; 
-Βεβαίωση.

-Για την μεγαλύτερη ουτοπία του κοινωνικά ανταριασμένου κόσμου;
-Δικαίωση.

-Για τα  όνειρα που κάνατε παιδιά;
-Ματαίωση. Ματαίωση. Ματαίωση.


Μα, όλα περιέχουν την -ώση στα σπλάγχνα τους, 
γιατί λοιπόν, τέτοια ματαίωση;

-Γιατί η κάθε ώση είναι ώσμωση. Και εκεί, επικρατούν άλλοι νόμοι.


by astromonos
Πρωινό 24ης/3/2016
Παραμονή εθνικής εορτής

Κουβέντες με τους ουρανούς και τους γκρεμούς...

Ο ουρανός και ο γκρεμός

Μερικές φορές στέκεσαι εκεί 

στην άκρη της ζωής

και νιώθεις ότι τόσο ο ουρανός 

όσο και ο γκρεμός 

όμοια ξεκινούν,

μα και όμοια-καταλήγουν:

Ο ουρανός και τ' αψηλά
και ο γκρεμός και τα χαμηλά,
λήγουν

στο απύθμενο

 στο απέρατο...

Και κάπου εκεί,

ανάμεσό τους,

πρέπει να χωρέσεις 

το δικό σου το πεπερασμένο,

που όσο το αναλύεις

τόσο σε κάνει πιο πεπειραμένο,

μα τόσο χτίζεις αναμφίβολα

το δικό σου πεπρωμένο...

by astromonos
17/3/2016

Το ποίημα αυτό, σκαρώθηκε στο πόδι, εμπνευσμένο από την έννοια "ωριμότητα". Αν μπορούσαμε λοιπόν, να ορίσουμε την ωριμότητα, θα λέγαμε ότι είναι η επιπρόσθετη αντοχή που αποκτά κανείς στη συνειδητοποίηση του προσπεράσματος δρόμων που χάνονται από ομπρός του...

Έτσι, ωριμότητα είναι 
το θετικό πρόσημο στην αντοχή που αποκτάς, 
για το αρνητικό πρόσημο στη ζωή που χάνεις... 

Από εκεί ίσως έχει βγει και το "κάθε χθες ή κάθε πέρσι και καλύτερα" που λέει ο λαός μας...

"Σαν εχθές"

Στίχοι, Μουσική: Αργύρης Λούλατζης

Ερμηνεία: Ζερβουδάκης Δ. & Λούλατζης Α.

Το καλοκαίρι πέρσι...

Αυτές τις μέρες βρέχει αστέρια ο βραδινός ουρανός

πέφτουν στις κεφάλες μας Περσείδες!

μα βρέχει και νέα μέτρα ο άτεγκτος Θεσμός

ως πότε θα κατεβάζουμε κεφάλια, μαζί με τις περσίδες;

Η μια βροχή από την άλλη όμως, διαφέρει ως προς ότι,

η μεν πρώτη, με την παρόρμηση, είναι παροδική, έρχεται και φεύγει,

ενώ η έτερη, για το καλό μας φτιαγμένη μολονότι,

ήρθε για την πλήρη αποδόμηση, ήρθε για να μένει...

Θυμάμαι, ρουφούσες την κοιλιά σου σαν τσιλιμπούρδιζες στις πλαζ

το καλοκαίρι πέρσι,

μα τώρα κοιτάς με απορία που πήγαν τα τόσα κάλλη που πλούτιζες με τατουάζ

και -ω! τι τραγικό- κάνεις κιόλας πως σ' αρέσει...

Και πού είσαι ακόμα, δύσμοιρε λαέ μου...

Δεν φτάνουν τόσες βροχές να σε ξεπλύνουν!

Δεν είναι στην πλάση οι άνθρωποι για να προκαλούν μόνο προβλήματα,

είναι και για να λύνουν...

Μόνα Λίζα

Μόνα παιδιά, 

αναζητούν το δρόμο μόνα τους...

Συναντούν όμως κάποια άλλα παιδιά 

και δεν είναι πλέον μόνα τους...

Μόνα παιδιά, 

μόνα δακρύζουν...

Συναντούν όμως κάποια άλλα παιδιά

που με αγάπη τους απλώνουν το χέρι

και τα δάκρυα σκουπίζουν...

by astromonos

"Μόνα Λίζα"

Στίχοι: Θοδωρής Γραμμένος

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος

Ερμηνεία: Β. Παπακωνσταντίνου

Σωθήκαν και τα γιατρικά

Ξεράθηκαν και τα κλαριά

Κοιτάς τα μονοπάτια της ζωής, και είναι φοβερά...

Κοιτάς, ξανακοιτάς, και είναι γλιστερά...

Κάποια απόκρυμνα και μακρινά...

Άλλα, σιμά σου μα βουβά...

Πολλά, αίφνης, σαν του κάτω κόσμου τα πλεκτά...

--------------------------0--------------------------

Και λίγα, ανεμοδαρμένα σε γυμνόστηθα κλαριά...

Μόνο με τα ίχνη φυλαχτά, 

Άλλα, με τ' απομεινάρια, σφαλιστά, 

Και λίγα, με τ' ανάστημα ψηλά,

να σου θυμίζουν της ζωής τα δυνατά,

 να σου θυμίζουν να κοιτάς μπροστά.

--------------------------0--------------------------

Είναι όμως και άλλα, ελάχιστα ορατά,

καλά κρυμμένα στης ψυχής μας τα βαθιά, 

που μας καλούνε να διαλέξουμε συνειδητά

ανάμεσα στη σύμπραξη 

ή τη μοναξιά

ανάμεσα στην παγωνιά

ή τη φωτιά

Συνειδητή απειλή, 

Υποσυνείδητη επιλογή...

Απ' τη μια να δακρύζει της ζωής το νέι...

και τους καημούς της άρνησης με αμανέ να λέει...


"Εγείραν τα κλωνάρια μου"
Παραδοσιακό
Ερμηνεία: Μάρθα Φριντζήλα

και απ' την άλλη, η λογική του DNA, 

που το αναθεματισμένο, την αλήθεια φαίνεται να λέει...


"DNA"
by Ludovico Einaudi

Συμπέρασμα; 

Ήδη απαντημένο για αυτούς που αναζητούν συν-πέρασμα...

Και αν οι ατραποί είναι στενοί και δύσβατοι, παγωμένοι, γλιστεροί;

Αν σωθούν τα γιατρικά και η καρδιά ανεπαρκεί;

Τότε, κλείνεις τα μάτια και πας ντουγρού προς τα εκεί...

που η φαύλη ανεπάρκεια σε καλεί...
να κατεβείς στα χαμηλά, ένα ένα το σκαλί...

ξέρω, σε πονά πολύ...

Μόνο έτσι όμως, θα διαγράψεις διαδρομή...

και μαζί θα διαγράψεις όλα της ζωής τα όχι και τα μη...

by astromonos

Υ.Γ.:Οι φωτό από πρόσφατη ανάβαση στο Βίτσι, σε μια προσπάθεια να αναμετρηθώ με τα βίτσι-α μου...

Ας έχετε τα φλουριά σας...

Ακούς το αηδονάκι...;

Έρχεται από πολύ μακρυά...

Ή μήπως από πολύ κοντά...;

Έρχεται πάντως, το ακούς...;

Άνοιξε σε παρακαλώ τα αυτιά σου και άκου...

Άνοιξε σε εκλιπαρώ την ψυχή σου και βάλτο μέσα...

Άκου το, άκου το...

Άχου το, άχου το...

Κελαηδά το κακόμοιρο...

Απαλά, σιγανά και ταπεινά, φωνάζει...

Φωνάζει για τα μεγάλα αυτού του κόσμου...

Για τα μεγάλα εγκλήματα...

Για τα μικρά αναστήματα...

Για τα ανύπαρκτα διακαιώματα...

Για τα υπαρκτά σωματικά συναθροίσματα...

Που βουλιάζουν στη σαπίλα της ματαιοδοξίας...

Και χάνονται απ' της Ιστορίας τα όμματα...

Άκου το αηδόνι...

Σε παρακαλώ...

Σε εκλιπαρώ...

Άκου το...

Άνοιξε την καρδιά σου και μπας το μέσα...

Τώρα που κρυώνει...

Τώρα που το κελάηδισμα

βραχνιάζει και τελειώνει...

by astromonos

"Τι καλά το λέει τ' αηδόνι"

Παραδοσιακό Θράκης

Ερμηνεία:

Κεχαγιόγλου Χρυσούλα

Σταυριανουδάκη Μαρία

Μέτσικα Χριστίνα

Που ’σουν εψές λεβέντη μου 
Κι αντιπροψές καλέ μου 
Τι καλά το λέει τ’ αηδόνι 

 Εψές ήμουν στους ουρανούς 
Κι αντιπροψές στους Άγιους 

Τον Άγγελό μου φίλευα 
Και τον Χριστό κερνούσα 

Και την κυρά την Παναγιά 
Την επαρακαλούσα 

Για να μου δώσει τα κλειδιά 
Κλειδιά του Παραδείσου 

Ν’ ανοίξω τον Παράδεισο 
Να μπω να σεργιανίσω 

Να δω που κάθονται οι φτωχοί 
Που κάθονται οι αρχοντάδες 

Στον ίσκιο κάθονται οι φτωχοί 
Στον ήλιο οι αρχοντάδες 

Και τους φτωχούς παρακαλούν 
Και τους παρακαλούνε 

Δώστε φτωχοί τον ίσκιο σας 
Και πάρτε τα φλουριά μας 

Ας έχουμε ‘μεις οι φτωχοί τον ίσκιο μας 
Και ας έχετε τα φλουριά σας

Αναζητώντας ταυτότητα...

Αναζητώντας ταυτότητα

Ψάχνεις να βρεις ποιος είσαι... 
τί είσαι... 
βασικά, αν-είσαι...
Ξεκινάς, και δεν παίρνεις ταυτότητα 
ή διαπιστευτήρια μαζί σου...
Άραγε, χρειάζεται; Ποιος ξέρει; 
Και ρωτάς:
Εσύ τι λες, εαυτέ μου άνισε;
Εκείνος φυσικά δεν απαντά.
Υπεκφεύγει, διαφεύγει, προσφεύγει σε άλλες μεθόδους,
γενικώς και ειδικώς, φεύγει...

Πού πάει; Τα σύνορα περνάει...
Και ταξίδι στο παρελθόν αναζητάει...
Αναζητά το κομμάτι που λείπει, 
είναι άραγε εκείνο που πιότερο σε γεμίζει λύπη;
Πάλι, ποιος να ξέρει την απάντηση να είπει;

Κάνεις μια στάση, στα αλώνια του νου
και ακούς φωνές απ'τα σπλάγχνα ενός γραμμόφωνου...
πρόκειται για γραντζουνισμένες φωνές,
όπως οι κάποτε γρανζτουνισμένες ομορφιές...

Κοιτάς ψηλά, στο φως των αστεριών,
και αφουγκράζεσαι απόηχο καϋμών,
φωνάζεις ιδρωμένος πως σε μεθά η ζωή,
εσύ, ο αμόλυντος απ' το πιοτό και το κρασί,
πώς γίνεται όμως αυτά τα δυο,
ο αμέθυστος και ο χορός,
να παένουνε μαζί;

Μην είναι ο έρωτας που τα κρατά σφιχτά
και αγκαλιασμένα;
Μην είναι όμως πολύ σφιχτά;
Μην χάσκει λίγο η αγκαλιά;
Ποιος θα 'βρει μάτια μου, απάντηση σε τούτα
τα κρυμμένα;

Μα πάλι, ποιος θα 'βρει άρνηση σε τούτα
τα θαμμένα;
Τα θαμμένα σε τρύπες ολοσκότεινες, 
λαγούμια καμωμένα 
από νυχιές σπαραγματένιες,
ή μήπως...
από νυχτιές σταλαγματένιες...;

Όπως και να 'χει η ζωή, 
το πέρασμα δε μένει,
μετά μια ταυτοποίηση, 
φτου και απ' την αρχή,
ξεδιάλεγμα προσμένει...

Πας, έρχεσαι, γυρνάς, ξαναγυρνάς,
ελέγχεσαι, ελέγχεις...
Σοβαρά;! Ελέγχεις;;;
Ανεξέλεγκτα ταυτοποιείς τον εαυτό σου
ή αλλιώτικα,
ανεξέλεγκτα κακοποιείς τον εαυτό σου.

Δε βαριέσαι... αναλογίζεσαι.
Αφού, μια ταυτότητα ακόμα
για αυτούς λογίζεσαι.
Ένας αριθμός, 
μια εικόνα,
ένα πιστοποιημένο όνομα ακόμα...
ένα κακοποιημένο όνειρο σε δίχως πατρίδα σώμα.
Τότε, περπατάς ανάμεσα στα σύνορα του νου,
στα όρια εκείνου και αυτουνού,
και είσαι πότε μπρος και πότε πίσω.
Είσαι ανάμεσα στα δυο,
αλλά στη μέση του πουθενά.
Εκεί που δεν χρειάζεται ταυτότητα:
στη no man's land...
στο δρόμο που δεν οδηγεί κάπου,
που δεν έχει κατεύθυνση,
αντίθετα με το δρόμο που σε κάνει βασιλιά,
όπως σου μάθανε να θέλεις...

Στο δρόμο που μας τρομάζει,
ίσως επειδή ακριβώς δεν οδηγεί κάπου...
παρά μόνο μας χλευάζει...

by astromonos 

(φωτό από τη χτεσινή μου επίσκεψη στην Κορυτσά Αλβανίας)

Εσείς, τι καπνό φουμάρετε; (2)

Γυρίζοντας από μια ακόμα διακομιδή, 

όταν η κούραση είναι πια πολλή,

και η μνήμη τα πεπραγμένα 

της απερχόμενης χρονιάς αναπολεί,

η σκέψη, κάνει τα πάντα μπερδεμένα

με σκοπό να φανεί μια καινούργια ανατολή...

Χτίζει στα ερείπια όνειρα,

δίνει στα πέτρινα πνοή,

τα φαντάσματα μοιάζουν όμηρα,

και οι καπνοί χαρίζουν

-αντί να παίρνουν- τη ζωή...

Ω, Φύσις μαγική και αστραφτερή

στου νου μου το γυαλί

αντιφεγγίζεις θαύματα κι οράματα

για της νέας χρονιάς τα πράματα...

(από τα φουγάρα της Πτολεμαΐδας, λίγες ώρες πριν...)

Ο δίχως απαντήσεις όμως...

Πολλές φορές αναρωτιέσαι 

πού σε βγάζει αυτός ο δρόμος,

ο πλουμιστός, χρωματιστός,

ο δίχως απαντήσεις όμως...

Μόν' αν τη γύμνια σου φορέσεις, 

και αφαιρέσεις τα γυαλιά σου,

μόν' αν το στέμμα με τ' αγκάθια σου αντέξεις, 

και τον άλλον συγχωρέσεις...

Τότε μόνο, αν κοιτάξεις μακρυά,

θα δεις θολή -ή λολή;- αλήθεια αντικριστά,

πως δεν είναι μία μόνο η φωτιά

που σου τρώει τα σωθικά

Μα δυο, καυτές, αγκαλιαστές,

φεγγοβολούσες φλόγες,

που ξεπερνούν όρη, λαγκάδια, ρεματιές

και τις καρδιές τις λόγιες...

by astromonos

"Κλείσ' τα μάτια σου και κοίτα"

Στίχοι: Μάριος Μήτσιου

Μουσική, Ερμηνεία: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Υ.Γ.: Φωτό από έναν υπέροχο τόπο, όπου κατοικούν πλέον μόνο τα στοιχειά... 

(για αυτό δεν φαίνεται ο τόπος... το απαγόρευσαν τα στοιχειά!)

(αυτή η φωτό είναι από το cyberotsarka.gr)

Της σιωπής τα κάστρα

Εγώ,

Από ένα κάστρο ξεκινώ

παρέα του 'σπερίτη,

Σε κάστρο ολόλαμπρο να μπω

ωσάν τον ερημίτη

Κι Εσύ,

Παίρνεις τ' ουράνιου τόξου τον διπλό καημό,

ξεπλένεις του το χρώμα,

Τα μάτια σου στολίζεσαι

και τα ποτίζεις μ' αίμα

by astromonos

Υ.Γ.1: Το παραπάνω μικρό ποιηματάκι σκαρώθηκε σήμερα, σαν συνέχεια ενός αποσπάσματος από ένα τραγούδι των Θηβαίου-Τσούκα:

Της σιωπής τα κάστρα 

Με λόγια κάτω από τα άστρα 

Σαν να ‘τανε από άμμο πέφτανε 

Όνειρα φευγάτα 

Που τα δικά σου μάτια 

Πάντα δικαιώνανε

Υ.Γ.2: Οι φωτό είναι από ένα πρόσφατο ταξίδι-αστραπή (κυριολεκτικά λόγω του φωτός που μου φανερώθηκε ομπρός) στα βόρεια και ανατολικά της χώρα μας...

Υ.Γ.3: Κάποια κάστρα, απλά στέκεις και τα θαυμάζεις, καθώς πολιορκούν τα απόρθητα νερά του ωκεανού...