Η καρδιά μου με πονεί

Ταξίδι σε Γερμανία, σε Χίο και στον κόσμο των ιδεών και των ανθρώπων... Ταξίδι στο εξωτερικό μα και στο εσωτερικό. Κάποιες φορές μένουμε αποκλισμένοι σε έναν τόπο ανεμοδαρμένο και θαλασσοταραγμένο, που ακούει στο όνομα "ψυχή μας", χωρίς να μπορούμε να ξεφύγουμε από εκεί, μέχρι να κοπάσουν οι φουρτούνες... Και τότε αναγκαστικά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Ευτυχώς όμως υπάρχουν άξιοι συμπαραστάτες σε τούτα τα δύσκολα χειμωνιάτικα ταξίδια. Να οι πρωτεργάτες αυτής της αντίστασης:



"Ο Ιππότης και ο Θάνατος"

Καθώς σε βλέπω ακίνητο
Με του Ακρίτα τ' άλογο και το κοντάρι τ' Αη-Γιωργιού να ταξιδεύεις στα χρόνια
Μπορώ να βάλω κοντά σου
Σ' αυτές τις σκοτεινές μορφές που θα παραστέκουν αιώνια
Ώσπου μια μέρα να σβηστείς κι εσύ παντοτινά μαζί τους
Ώσπου να γίνεις πάλι μια φωτιά μες στη μεγάλη Τύχη που σε γέννησε
Μπορώ να βάλω κοντά σου
μια νερατζιά στου φεγγαριού τους χιονισμένους κάμπους
Και το μαγνάδι μιας βραδιάς να ξεδιπλώσω μπροστά σου
Με τον Αντάρη κόκκινο να τραγουδάει τα νιάτα
Με το Ποτάμι τ' Ουρανού να χύνεται στον Αύγουστο
Και με τ' Αστέρι του Βοριά να κλαίει και να παγώνει -
Μπορώ να βάλω λιβάδια
Νερά που κάποτε πότισαν τα κρίνα της Γερμανίας
Κι αυτά τα σίδερα που φορείς μπορώ να σου τα στολίσω
Μ' ένα κλωνί βασιλικό κι ένα ματσάκι δυόσμο
Με του Πλαπούτα τ' άρματα και του Νικηταρά τις πάλες.
Μα εγώ που είδα τους απογόνους σου σαν πουλιά
Να σκίζουν μιαν ανοιξιάτικη αυγή τον ουρανό της πατρίδας μου
Κι είδα τα κυπαρίσσια του Μοριά να σωπαίνουν
Εκεί στον κάμπο του Αναπλιού
Μπροστά στην πρόθυμη αγκαλιά του πληγωμένου πελάγου
Όπου οι αιώνες πάλευαν με τους σταυρούς της παλληκαριάς
θα βάλω τώρα κοντά σου
Τα πικραμένα μάτια ενός παιδιού
Και τα κλεισμένα βλέφαρα
Μέσα στη λάσπη και το αίμα της Ολλανδίας.

Αυτός ο μαύρος τόπος
Θα πρασινίσει κάποτε.
Το σιδερένιο χέρι του Γκετς θ' αναποδογυρίσει τ' αμάξια
Θα τα φορτώσει θημωνιές από κριθάρι και σίκαλη
Και μές στους σκοτεινούς δρυμούς με τις νεκρές αγάπες
Εκεί που πέτρωσε ο καιρός ένα παρθένο φύλλο
Στα στήθια που σιγότρεμε μια δακρυσμένη τριανταφυλλιά
Θα λάμπει ένα άστρο σιωπηλό σαν ανοιξιάτικη μαργαρίτα.

Μα εσύ θα μένεις ακίνητος
Με του Ακρίτα τ' άλογο και το κοντάρι τ' Αη-Γιωργιού να ταξιδεύεις στα χρόνια
Ένας ανήσυχος κυνηγός απ' τη γενιά των ηρώων
Μ' αυτές τις σκοτεινές μορφές που θα σε παραστέκουν αιώνια
Ώσπου μια μέρα να σβηστείς κι εσύ παντοτινά μαζί τους
Ώσπου να γίνεις πάλι μια φωτιά μες στη μεγάλη Τύχη που σε γέννησε
Ώσπου και πάλι στις σπηλιές των ποταμών θ' αντηχήσουν
Βαριά σφυριά της υπομονής
Όχι για δαχτυλίδια και σπαθιά
Αλλά για κλαδευτήρια κι αλέτρια.

(Νίκος Γκάτσος, από την ποιητική συλλογή "Αμοργός")

"Ο ανθός της λίμνης"
Στίχοι: παραδοσιακό
Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης
Ερμηνεία: Λιζέτα Καλημέρη

Όνειρο και Πραγματικότητα σε χορό φλαμένκο...

Τηλέφωνο με κωδικό ξενικό, μακρινό... Φωνή ασθμαίνουσα... Δάκρυα υγραίνουν τα καλώδια της γραμμής... Φαίνεται ότι και κάποιος άλλος περνά δύσκολες στιγμές τούτες τις μέρες... (είναι μήπως τα μεγάλα πνεύματα που συναντιούνται ή οι μεγάλες ανάγκες που δεν ηρεμούν όταν δεν ικανοποιούνται...;). Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, η στενο-χωρία..., όλα είναι ενωμένα και εναντίον... Τελικά είναι δύσκολο να ακολουθείς ένα όνειρό σου... Τελικά ακόμα και οι γίγαντες κλαίνε... Και όταν κλαίνε, τα δάκρυά τους είναι πιο βαρειά, πιο μεγάλα, πιο καυτά... Όμως πόσα όνειρά μας βγαίνουν αληθινά...; Είναι σαν τα σπερματοζωάρια, εκατομμύρια θα ξεχυθούν προς αναζήτηση του πολυπόθητου θησαυρού, μα ένα, μονάχα ένα, το πιο δυνατό, το πιο γρήγορο, το πιο μάγκικο, το πιο τρελό και παλαβιάρικο, αλλά και το πιο τυχερό, θα βρει το δρόμο της αγαλλίασης... Έτσι και με τα όνειρά μας... Όσα πιο πολλά κάνουμε τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε κάποιο να πιάσει, να ριζώσει, να ποτιστεί με τα δάκρυα του πένθους για τα υπόλοιπα όνειρα που χάθηκαν, να ανθίσει, να καρποφορήσει, να δώσει απογόνους...

Όταν όλα μοιάζουν χωρίς νόημα, όταν δεν έχεις από πού να πιαστείς, όταν δεν σε γεμίζει καμία δραστηριότητα και καμία ύπαρξη, όταν είσαι εσύ και ο εαυτός σου αντιμέτωποι, όταν το μόνο χρώμα που βλέπεις είναι το μαύρο, όταν ακούς από όλους "κάνε υπομονή", αλλά δεν ακούς από πού στο διάλο θα την αντλήσεις... τότε πήγαινε κάπου απόμερα, κατά προτίμηση δίπλα σε θάλασσα, κλείσε τα μάτια και βάλε όσο πιο δυνατά μπορείς την αγαπημένη σου μουσική... Αν θες να κλάψεις, μην εμποδίσεις τα δάκρυά σου να κυλήσουν μέχρι τη θάλασσα και να σμίξουν με τα τόσες χιλιάδες δάκρυα που απλώνονται μπροστά σου... Και αν τύχει να περάσει κάποιος διαβάτης, να τον καθίσεις δίπλα σου και να του πεις κάθε σκέψη που περνά από το μυαλό σου εκείνη τη στιγμή... Και αν τύχει ο περαστικός να είναι γυναίκα, τότε κοίτα την στα μάτια, βαθιά μες στα μάτια, και ευχαρίστησέ την για όλα τα δάκρυα που έχουν χυθεί από τα αντρικά μάτια για χάρη του γυναικείου φύλου... Ίσως να μην καταλάβει, αλλά εσύ ευχαρίστησέ την. Σημασία δεν έχει να καταλάβει... Σημασία έχει να ακούσει το ευχαριστώ... Το χρωστάμε στις γυναίκες γαμώτο.

Τελικά, όνειρο και πραγματικότητα είναι ένα ζευγάρι αδιάσπαστο, ντουέτο χορευτικό, που με πάθος λικνίζεται, τινάζεται, χαϊδεύεται μα και αγριοκοιτάζεται... Είναι ένα ντουέτο σε χορό φλαμένκο...

"Χωρισμός" - Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Ορφέας Περίδης






"Λες και τα ονειρεύτηκα"
Στίχοι: Άρης Αποστολόπουλος
Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης
Ερμηνεία: Λιζέτα Καλημέρη



(από http://www.youtube.com/watch?v=r0DLv_Ajm-8)



















Κιθαρίστα του Θεού, συνέχισε να κοιτάς ψηλά και να μας δείχνεις το δρόμο του ουρανού...


Καλή αντάμωση!

Η Μάνα

Τι πλάσμα είναι οι μανάδες;! Και τι ιδιαίτερη σχέση έχουν με τους γιους τους... Το τελευταίο βιβλίο του Θοδωρή Καλλιφατίδη "Μητέρες και γιοι", που τυγχάνει να είναι από το χωριό μου, διαπραγματεύεται αυτήν την ιδιαίτερη σχέση, με μια ιδιαίτερη τρυφερότητα. Μιλά για αυτήν την σχέση που δεν ξεθωριάζει, παρά μόνο εξελίσσεται! Ακόμα και αν αυτός είναι γύρω στα 65 και η μάνα του γύρω στα 92 χρόνων, όταν συγγράφει αυτό το έργο, η σχέση τους παραμένει έντονη και ζωντανή.

Εκτός από την βιολογική σχέση με την μάνα του, στο βιβλίο του, ουσιαστικά περιγράφει και τη σχέση του με μια άλλη μάνα, αυτή της ιδιαίτερης πατρίδας του, των Μολάων, όπως τη βιώνει από τα παιδικά του χρόνια ως σήμερα, μέσα όμως από τα μάτια ενός μετανάστη - αυτοεξόριστου. Και τελικά η εξιστόρηση περιλαμβάνει και τη σχέση του με τη μεγαλύτερη μάνα όλων, που ακούει στο όνομα "Ζωή"...

Κάποιες φορές ένοιωσα ότι περιγράφει εμένα στο βιβλίο του... Μήπως είναι ότι και οι δυο μας είμαστε από Μολάους;; Θέλει ψάξιμο το θέμα!

"Της μάνας η καρδιά"
ποίηση: Alice Tori, μουσική: Γιάννης Νικολάου,
ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός, Μαριώ, Αρχοντούλα Σαββιδάκη

"Μάνα και γιος"
Μουσική - στίχοι: Παραδοσιακό Κρήτης
ερμηνεία: Λιζέτα Καλημέρη

"Μάνα Ζωή"

Ζωή τρελή, ζωή αλλοπαρμένη
που με οδηγείς έτσι μεθυσμένη;
Σε κρατώ σφιχτά από το χέρι
από φόβο μη με αφήσεις...
Και συ, πριν ακόμα μάθω
να περπατώ ισόρροπα,
με ωθείς σε ρεύματα ετοιμόρροπα.

Γι' αυτό δεν μπορώ
να σε φωνάζω μάνα ζωή,
γιατί μια μάνα δεν αφήνει
ποτέ τα παιδιά της
να πονούν, να πεινούν και να κρυώνουν...

by astromonos, κάπου στα 2003