Γιατί δεν αγαπώ τα Οικονομικά!

Ποτέ δεν συμπάθησα τα οικονομικά και ό,τι έχει σχέση με αυτά. Δεν ήθελα να ακούω για αυτά, ακόμα και αν μου φαίνονταν παιχνιδάκι κάποιες έννοιές τους ή τα μαθηματικά που περιείχαν.

Ο λόγος; Ό,τι υπάρχει μέσα τους μόνο στυγνός... Λόγος και κούφιοι αριθμοί! Ψυχροί, αμετάβλητοι, άφοβοι, ασυναίσθητοι αριθμοί και μια λογική μαθηματική. Το ίδιο ακριβώς νοιώθω και για τους οικονομολόγους. Όσο αυστηρά μετρούν και αναλύουν μια κατάσταση, τόσο με απωθούν. Όσο και αν μας βοηθούν να ξεπεράσουμε την ανιστόριτη άγνοιά μας (που υπαγορεύει για παράδειγμα ότι της κυρα-Γερμανίας, που αυτή την περίοδο διαφεντεύει τα περί του δικού μας χρέους, της διέγραψαν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το τεράστιο χρέος που της είχε επιβληθεί μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, και το οποίο αποτελούσε μια από τις βασικότατες αιτίες για την πυροδότηση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου), με απωθούν. Όσο και αν μας βοηθούν να θεραπεύσουμε την τεχνοκρατική τύφλα που μας διακατέχει με μια ψυχραιμία που ομοιάζει με αυτήν ενός πολύπειρου χειρουργού (ο οποίος όμως συναισθάνεται ότι πετσοκόβει άνθρωπο και όχι ένα απλό νούμερο ή μια επίσημη στατιστική), με τρομάζουν. Ακόμα και αν κάποιοι δίνουν μια διάσταση πιο ανθρώπινη στην κατάντια του οικονομικού μας συστήματος και χαράζουν νέες κατευθύνσεις ανάπτυξης και ευημερίας για όλο το λαό, ακόμα και τότε, τα οικονομικά με ξενερώνουν...

Ο λόγος; Ό,τι δεν περιλαμβάνουν σε καμία από τις αναλύσεις τους... τα όνειρα των ανθρώπων. Θεωρούν δεδομένο (αριθμητικά προσδιορισμένο και αυτό) ότι κάποιο ποσοστό (%) των πολιτών θα αντιδράσουν και θα αντισταθούν στην μεγαλύτερη λιτότητα, ενώ κάποιο άλλο ποσοστό θα αντιδράσει έτσι και αλλιώς και αλλιώτικα...

Λαμβάνω σήμερα ένα mail από φίλο αδερφικό που μου έγραφε:

"Ήθελα κάποτε να επαναστατήσω και κατάντησα να εφημερεύω σε ένα σύστημα που δεν πληρώνει αυτό που χρωστάει και δεν παρέχει αυτό που υπόσχεται. Αν δεν είναι αυτό η απόλυτη εκφύλιση των νεανικών ονείρων μας... τότε τι?"

Του απαντώ αυτόματα: (χωρίς να βάλω κάτω τη λογική, μόνο μέσα από το συναίσθημα. Ο λόγος; Ό,τι τον συναισθάνομαι απόλυτα, σε αυτόν τον προβληματισμό του)

"Α, ρε φιλαράκι... Έχεις δίκιο... Τα όνειρά μας πολτοποιούνται όταν πάνε να περάσουν μέσα από αυτό το σύστημα. Εγώ πλέον το βλέπω σαν έναν αγώνα με τον εαυτό μου: να μπορώ να συνεχίζω να ονειρεύομαι. Έστω και για Πλάκα!

Εντελώς τυχαία, διάβασα χτες, ότι το Γεφύρι της Πλάκας, το μεγαλύτερο των Βαλκανίων, αυτό που είχα την τιμή να αντικρίσω από κοντά τον Αύγουστο που μας πέρασε, καθώς αναρι(χ ή γ)ούσα στα Τζουμέρκα, πολλοί είχαν προσπαθήσει να το χτίσουν, σε μια υπερπροσπάθεια δάμασης του Άραχθου. Μόνο ένας όμως τα κατάφερε. Ένας Πραμαντιώτης! Και το αφιέρωμα έκλεινε με τη διαπίστωση ότι το να δαμαστεί ο Άραχθος με ένα μόνο τόξο, ήταν καθαρά ένα θαύμα! Σκέφτομαι άραγε, τι σκεφτόταν αυτός ο Πραμαντιώτης χτίστης πριν το χτίσει... Είχε σκυμμένο το κεφάλι ή κοιτούσε προς τον ουρανό;

Άραγε, τι σκέφτεται ένας χτίστης ονείρων πριν τα χτίσει; Ότι θα του τα γκρεμίσει ξανά η πλημμύρα της πραγματικότητας ή ότι αυτό που φαντάζει θαύμα αξίζει μια ακόμα προσπάθεια;"

Το δικό μου όνειρο; Να αλλάξουμε το σύστημα, όχι απλά να επιβιώσουμε μέσα σε αυτό. Ακόμα και αν χρειαστεί να αποβιώσουμε, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να το αλλάξουμε.

Θα μπορούσε να αποτυπωθεί πολύ ποιητικά, αυτό που νοιώθω για το κράτος μου που με έχει μπερδέψει και δεν ξέρω πλέον προς τα πού να βαδίσω και ποια χνάρια να ακολουθήσω (κοινώς έχει χαθεί η έμπνευση), μέσα από το υπέροχο και ολόδροσο τραγουδάκι των Κατσιμιχαίων:

"Τα χνάρια είναι σβησμένα"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:

Αφοί Κατσιμίχα

Γιατί λοιπόν κι εσύ να μου μιλήσεις
αφού το ήξερες δεν ήμουνα για σένα
γιατί κι εσύ να με κοιτάξεις
μ' αυτά τα μάτια σου τα ξένα

Τίποτα, τίποτα δεν ήμουνα για σένα
τιποτα, τιποτα δεν ήμουνα για σένα
που πήγαν τόσα λόγια κρυφά ψιθυρισμένα
που πήγαν τόσα λόγια κρυφά ψιθυρισμένα

Τώρα που πέρασε ο καιρός ρωτάω τον εαυτό μου
τι να ναι αυτό που κάποτε αγάπησα σ' εσένα
μα δε θυμάμαι τίποτα
τα έχω όλα ξεχάσει
μα δε θυμάμαι τίποτα
τα χνάρια είναι σβησμένα

Τίποτα, τίποτα δεν ήμουνα για σένα
τιποτα, τιποτα δεν ήμουνα για σένα
που πήγαν τόσα λόγια κρυφά ψιθυρισμένα
που πήγαν τόσα λόγια κρυφά ψιθυρισμένα

Πλέον τα πάντα είναι μια μεγάλη πλάκα για μένα. Ζω μόνο μέσα από το συναίσθημα - και θέλω να παραμείνω σε αυτό. Τα υπόλοιπα με αφήνουν, παγερά, ψυχρά και οικονομικά αδιάφ(θ)ορο.

Και για λίγη πλακίτσα ακόμη:

1. Όταν μπαίνει είναι στεγνή και όταν βγαίνει είναι υγρή. Αρχίζει από Ψ- και τελειώνει σε -ολή! Τι είναι;

Η Ψαροντουφεκοστολή!!!!!!!!!!!!!

2. Τι περιμένουν ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν και ο Μπάτμαν στη στάση;

Τον Πούλμαν!!!!

Το ανέκδοτο της ημέρας

Το ανέκδοτο της ημέρας:

Είναι ένας παππούς στον καναπέ του και ακούει από τις ειδήσεις ανακοίνωση για νέα μείωση μισθών και συντάξεων. Και τότε αναφωνεί:

Θυμάμαι την δασκάλα στο σχολείο να φωνάζει επίμονα: "Προσοχή στα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα είναι ικανό να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη!". Έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια, για να καταλάβω τί πραγματικά εννοούσε...

Το ανέκδοτο των Ελλήνων

Πιο ελληνικό ανέκδοτο, ειλικρινά, δεν έχω ακούσει. Σύντομο, αντιπροσωπευτικό, συμπυκνωμένο:


Ήταν δύο, ένας απαισιόδοξος και ένας αισιόδοξος, και συνομιλούσαν:

(Απαισιόδοξος) - Ρε, συ δεν πάει άλλο! Έχουμε πιάσει πάτο...
(Αισιόδοξος) - Κι όμως, πάει, πάει...


Κάθε μέρα που περνά στο νέο μου περιβάλλον, διαπιστώνω ότι πραγματικά έχω να μάθω πολλά καινούργια πράγματα! Δια βίου μάθηση, όχι αστεία... Εκπαίδευση για το πώς θα κάνεις να μην λειτουργήσει το σύστημα, για το πώς θα σπάσεις τα νεύρα του συνανθρώπου σου, για το πώς θα αφαιμάξεις τον άλλον, με το μικρότερο δυνατό κόστος, εκπαίδευση για το πώς να μην εκπαιδευτείς, αλλά για να παιδευτείς όσο δεν πάει...

Τώρα, αν θεωρήσεις, ότι προχτές για αστείο έλεγα σε μια νοσηλεύτρια πόσο χαίρομαι που διαπιστώνω ότι το σύστημα αυτό φαίνεται να μην έχει πάτο, και χτες άκουγα αυτό το ανέκδοτο, καταλαβαίνεται σε τι (τυχαία) κατάσταση βρίσκονται τα εντόσθιά μου... Και όποιος θέλει το πιστεύει και όποιος θέλει πάλι όχι.

Όπως και να έχει όμως, αδερφοί μου χριστιανοί, αισιοδοξία! Δεν έχει σημασία για τι πράγμα είσαι αισιόδοξος, αλλά απλά και μόνο ότι είσαι! Αυτό είναι η πραγματικότητα! Η ελληνοχριστιανική πραγματικότητα, εδώ και 1700 περίπου χρόνια.

απόσπασμα από το "Τραγούδι της Γκιλοτίνας"
(από το δίσκο "Το Μεγάλο μας Τσίρκο")

Η γλώσσα των γυαλιών

1) Σε απλά Αγγλικά:

An initial difficulty in the study of culture is that we are not in the habit of analyzing cultural patterns; we seldom are even aware of them. It is as though we -or the people of any other society- grow up perceiving the world through glasses with distorting lenses. The things, events, and relationships we assume to be "out there" are in fact filtered through this perceptual screen. The first reason, inevitably, on encountering people who wear a different kind of glasses is to dismiss their behavior as strange or wrong. To view other ways of life in terms of our own culturar glasses is called ethnocentrism. Becoming conscious of, and analytic about, our own cultural glasses is a painful business. We do so best by learning about other people's glasses. Although we can never take our glasses off to find out what the world is "really like", or try looking through anyone else's without ours on as well, we can at least learn a good deal about our own prescription.

(απόσπασμα από το βιβλίο "Cultural Anthropology - a contemporary perspective" των Roger M. Keesing και Andrew J. Strathern, εκδόσεων Thomson Wadsworth, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης, που ήταν θέμα σήμερα στις εξετάσεις της σχολής)



2) Σε απλά Φαρσί:

(ευχαριστώ τον φίλο Sams για αυτό του το χειρόγραφο)

3) Σε απλά Ελληνικά:

Είναι πολύ δύσκολο να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια των άλλων

(που αποτελεί την μετάφραση του χειρογράφου)

Το ανέκδοτο της ημέρας

Βρίσκεται ένας τύπος µε το αυτοκίνητό του οδηγώντας στην Εθνική οδό.

Στην πορεία του ξαφνικά µένει από µηχανική ßλάßη. Σκέπτεται ότι δεν έχει οδική ßοήθεια και αποφασίζει να κάνει ωτοστόπ να πάει σε κοντινή πόλη για ανεύρεση συνεργείου κλπ. Σταµατάει ένα φορτηγό εξηγεί στον οδηγό την πορεία του και ο οδηγός προθυµοποιείται να τον πάει στην πόλη. Στην διαδροµή µετά από πολλές συζητήσεις ο οδηγός τον ρωτά τι ψηφίζει, αυτός µε καµάρι του απαντά Ν.Δ., φρενάρει απότοµα ο οδηγός το φορτηγό και του λέει: κατέßα γρήγορα από το αυτοκίνητό µου ρε µαλάκα!!! Απορηµένος ο κακοµοίρης τι να κάνει κατεßαίνει και ξανά πάλι ωτοστόπ.

Σταµατάει ένα αυτοκίνητο εξηγεί στον οδηγό την πορεία του και ο οδηγός προθυµοποιείται να τον πάει στην πόλη. Στην διαδροµή µετά από πολλές συζητήσεις ο οδηγός τον ρωτά τι ψηφίζει, αυτός µε καµάρι του απαντά Ν.Δ., φρενάρει απότοµα ο οδηγός το αυτοκίνητο και του λέει: κατέßα γρήγορα από το αυτοκίνητό µου ρε ηλίθιε!!!

Απορηµένος ο κακοµοίρης τι να κάνει κατεßαίνει και ξανά πάλι ωτοστόπ.

Σταµατάει ένα αυτοκίνητο µε µια πολύ ωραία γυναίκα της εξηγεί την πορεία του και αυτή προθυµοποιείται να τον πάει στην πόλη. Στην διαδροµή µετά από πολλές συζητήσεις η γυναίκα τον ρωτά τι ψηφίζει, αυτός σκέπτεται και της απαντά ΠΑΣΟΚ, µπράßο του απαντά αυτή χαρούµενη και εγώ ΠΑΣΟΚ ψηφίζω και συνεχίζουν την συζήτηση και την πορεία τους χαρούµενοι. Μετά από πολλές συζητήσεις και χαριεντίσµατα σταµατούν σε ένα ξενοδοχείο για τα περαιτέρω , µπαίνουν σε ένα δωµάτιο, φιλάκια, αγκαλίτσεςς κλπ. Σε κάποια στιγµή της ερωτικής πράξης λέει η γυναίκα στον τύπο: ξέρεις εµένα όταν κάνω έρωτα µου αρέσει να µε χτυπούν. Τι να κάνει ο τύπος µέσα σε όλα αρχίζει να την χτυπά. Απέναντι από το κρεßάτι ήταν ένας καθρέφτης, κοιτάζει ο τύπος στον καθρέφτη, ßλέπει τα γενόµενα, σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει: Ε ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΕΓΙΝΑ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΓΑΜΑΩ ΚΑΙ ΔΕΡΝΩ!!!

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τον Ανδρόνικο που μου το έστειλε!