Να σου χαλάνε τ' όνειρο και εσύ να τους αφήνεις...

 

Παλαιότερα λέγανε ότι η ζωή είναι... ένα αγγούρι, που άλλος το τρώει και ζορίζεται και άλλος το τρώει και δροσίζεται!

Σήμερα, θα έλεγα ότι η ζωή είναι... μια ντομάτα, που απέξω τη βλέπεις κόκκινη και από μέσα είναι πατάτα!

Τι θέλω να πω: σήμερα, σου πουλούν οι διάφοροι αδιάφοροι που σου το παίζουν αδιάφθοροι, κάτι τις. Το ο,τιδήποτε. Στο χρεώνουν όμως, για δις. Από το πιο μικρό ως το πιο ακριβό. Σε κοροϊδεύουν. Άλλη σου δείξανε και άλλη σου μπήξανε επί το λαϊκότερον και πεζοδρομιότερον. Μπροστά στα μούτρα σου σε υποβιβάζουν, σε θεωρούν χαζό, χάνο, ψάρι που τσιμπάς. Σου παίρνουν τα χρήματα -όλα για τα χρήματα γίνονται- και μαζί σου παίρνουν και την αξιοπρέπεια. Και εμείς, συνεχίζουμε και αγοράζουμε από τους ίδιους, διότι και παραδίπλα να πας, πάλι την ίδια ντομάτα-πατάτα θα φας...

Δείτε την ντομάτα που μας πουλούν για να φάμε, απέξω ένα κατακόκκινο κέλυφος-κάλυμα και από μέσα αρρωστιάρικο-ωχρό-θνησιγενές:

Κατ' επέκταση αντιληφθείτε πόσα μας κρύβουν και πόσο μας ξεγελούν, όταν μιλάμε για πιο σοβαρά θέματα.

Τι είναι αυτό που μένει λοιπόν, σήμερα, ως αντίσταση; Πού πήγε το υπόλοιπο "κόκκινο" της έντασης, του πάθους, του αίματος; Πού χάθηκε τόσο "κόκκινο"; Πώς γίναμε σήμερα, τόσο πολύ... πατάτα;

Ως αντίβαρο σε τούτο το ισοπέδωμα και ως αντίδωρο σε εκείνους που ακόμα αντιστέκονται και συνεχίζουν να απαιτούν να τρώνε ντομάτα όταν παραγγέλνουν ντομάτα ρε γαμώτο και όχι αυτές τις ξεφτίλες που μας σερβίρουν ασταμάτητα κάθε στιγμή, τους αφιερώνω τα κάτωθι:

1] 

"Δεν είμαστε εμείς κανονικοί σαν και τους άλλους, εμείς δουλεύουμε στους στάβλους, ταΐζουμε και ποτίζουμε τα όνειρα, τα φροντίζουμε να μεγαλώσουν, για να καλπάσουν οι επόμενες ελπίδες", πηγή από εδώ

2] 

Ένα βίντεο

3] 

   "Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ’ναι οι τελευταίοι

   Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν

Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια

Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι

Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά

Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος

Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα

Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις

Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός

Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι."

Μανώλης Αναγνωστάκης, Από τη συλλογή Εποχές 3 (1951)

Πηγή από εδώ

4] 

"άνθρωπέ μου τι ξεφτύλα,

να σου χαλάνε το όνειρο

κι εσύ να τους αφήνεις."

Πηγή από εδώ

Άνθρωποι και ανθρωπάκια

Ο κορωνοϊός μας τα έφερε όλα φάτσα φόρα...

Και όλα είναι εδώ. Πάντα ήταν εδώ. Και θα παραμένουν εδώ. Το "εδώ" είναι το ανθρώπινο μυαλό, που ξενυχτά, βασανίζεται, μα και αναπαύεται, βαυκαλίζεται, βραχυκυκλώνει, ασθενεί και δυναμώνει. Εδώ είναι και οι Άνθρωποι και τα ανθρωπάκια. Εδώ τα ζώα και τα παπάκια...

Με λίγα λόγια:

"Ξενύχτησα στην πόρτα σου"

Στίχοι: Γιώργος Κανελλόπουλος

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

Ακούγεται χλιμίντρισμα και του μυαλό του φεύγει...

Δυο φορές μου έχει τύχει να βρει διέξοδο από μέσα μου, ΑΥΤΟ που πραγματικά νιώθω για το μεγαλείο της μουσικής και ειδικά της παραδοσιακής...

Η πρώτη, η μαγευτικά καθηλωτική, ήταν όταν ήμουν στην τοποθεσία Χάρος, στο βουνό Γράμμος (αν δεν έχει πάει κανείς, δεν μπορεί να καταλάβει για τί σκηνικό μιλάμε). Εκεί, ένα παλικάρι δίπλα μου που ήρθε να α-ποτίσει φόρο τιμής στο μνημείο του Δημοκρατικού Στρατού και στους Σταυραετούς που κείτονται, βλασταίνουν και αγναντεύουν από εκεί ψηλά το Χάρο, έβγαλε μια φλογέρα και έπαιξε για να τον ακούσουν τα βουνά ολόγυρα. Τότες, μαγικά και μονομιάς, ενώθηκαν όλα: μελωδίες, θρόισμα φύλων, τιτίβισμα πουλιών, τρεχούμενα νερά από πάγους που λιώναν, στάλες από τρεχούμενο αίμα λαβωμένων, μελισσολόι σκόνης και μυρμηγκιάσματα του υπεδάφους, βουνά, ποτάμια, αέρας, χώμα, σκέψεις και πάλι χώμα... Όλα γίναν ΕΝΑ, με τη μελωδία της φλογέρας, να λειτουργεί σαν τους αρμούς του συνόλου όλων αυτών των διαφορετικών συστατικών του σύμπαντος. Και το σύμπαν, χόρευε ολόρθιο!


Η δεύτερη, η σαγηνευτικά ξεσηκωτική, είναι αυτή:

"Η ουρά του αλόγου"

Στίχοι, Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

"Ο καβαλάρης τ' άλογο το 'χε μες στην καρδιά του. Που να 'βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του. Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι, στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι. Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο, κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ' τον ίσκιο. Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω, αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του. Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες. «Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις; Ας δώσουμε όρκο. Με καιρούς θα σ' εύρω ή θα μ' εύρεις». Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει, καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει. Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ' αφήσαν. Περνούσε κι ένας μάστορας που 'μαθε στην Κρεμόνα να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια. Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια, την πήρε κι έφτιαξε μ' αυτή δοξάρια ένα κι ένα. Δυο μήνες έκανε ο νιος ν' ανοίξει παραθύρι την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι. Εκεί 'ταν λαουτιέρηδες που θέλαν' παρακάλια ήταν κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια. «Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω. Θέλω ν' ακούσω απ' τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω». Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι, ταιριάζει στο σαγόνι του, τ' όργανο με καμάρι, και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω, τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο. Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει..."


Αδημονώ για την τρίτη φορά, ώστε να μου τριτώσει το κακό...

Ερώτημα χωρίς απάντηση

Ανάμεσα 

στην ανικανότητα της ανωριμότητας

και 

στην κενότητα της νεωτερικότητας

τι να διαλέξεις,

για να συνεχίσεις 

να βλέπεις κατάματα το φως;


Μέχρι να βρεθεί απάντηση, 

ή τρίτη λύση,

τι να σου κάνει πια και η λογική,

πόσο το συναίσθημα ν' ανθίσει;

Μεταφορά υπολοίπου.

Υπάρχει μια πάθηση λένε οι ψυχίατροι, που λέγεται συναισθηματική μεταφορά. Κάτι σαν τη μεταφορά υπολοίπου... Ένας σύντομος ορισμός θα μπορούσε να είναι ο εξής:

"Είναι το σύνολο εκείνων των τρόπων με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και αντιδρούμε σ' αυτόν έτσι όπως αναπτύσσεται κατά την παιδική μας ηλικία και που συνήθως προσιδιάζουν εξ ολοκλήρου στο περιβάλλον της παιδικής ηλικίας (συχνά είναι μάλιστα σωτήριοι), αλλά που μεταφέρονται ακατάλληλα στο περιβάλλον του ενηλίκου. Οι τρόποι που η μεταφορά εκδηλώνεται, αν και πάντοτε διεισδυτικοί και βλαβεροί, είναι συχνά δυσδιάκριτοι.

...αν θέλουμε να είναι οι χάρτες μας ακριβείς, θα χρειαστεί να τους αναθεωρούμε συνεχώς. Ο ίδιος ο κόσμος διαρκώς αλλάζει. [...] Ακόμα πιο δραματικά, η σκοπιά από όπου θεωρούμε τον κόσμο αλλάζει διαρκώς και πολύ γρήγορα. Όταν είμαστε παιδιά είμαστε εξαρτημένοι και αδύναμοι. Όταν γίνουμε ενήλικοι, μπορούμε να είμαστε δυνατοί. Ωστόσο, σε περίπτωση αρρώστιας ή γεροντικής αναπηρίας μπορεί να ξαναγίνουμε αδύναμοι και εξαρτημένοι. Όταν έχουμε παιδιά που πρέπει να φροντίσουμε, ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός απ' όταν δεν έχουμε κανένα παιδί. Όταν ανατρέφουμε μικρά, ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός απ' όταν ανατρέφουμε εφήβους. Όταν είμαστε φτωχοί, ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός απ' όταν είμαστε πλούσιοι. Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε με νέες πληροφορίες για τη φύση της πραγματικότητας. Αν θέλουμε να αφομοιώσουμε αυτές τις πληροφορίες, πρέπει συνεχώς να αναθεωρούμε τους χάρτες μας, και μερικές φορές όταν αρκετές νέες πληροφορίες έχουν συσσωρευτεί, πρέπει να κάνουμε πολύ σημαντικές αναθεωρήσεις. Η διεργασία της αναθεώρησης, και ιδιαίτερα της σημαντικής αναθεώρησης, είναι επίμοχθη, μερικές φορές μάλιστα βασανιστική. και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη πηγή πολλών από τα κακά του ανθρώπινου γένους. 

Τι συμβαίνει όταν ένας έχει μοχθήσει πολύ και για μακρόχρονο διάστημα για να σχηματίσει μιαν ικανοποιητική κοσμοαντίληψη, έναν φαινομενικά χρήσιμο και πρακτικό χάρτη, και ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πληροφορία που δείχνει πως η αντίληψη αυτή είναι λαθεμένη και πως ο χάρτης χρειάζεται σε ένα μεγάλο μέρος του να ξανασχεδιαστεί; Η απαιτούμενη οδυνηρή προσπάθεια φαίνεται τρομερή, σχεδόν συντριπτική. Εκείνο που κάνουμε πιο συχνά και συνήθως ασυνείδητα, είναι να αγνοούμε το νέο στοιχείο.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι ένα τέτοιο άτομο μπορεί να ξοδεύει πολύ περισσότερη ενέργεια υπερασπίζοντας μια απαρχαιωμένη κοσμοθεωρία από ό,τι θα χρειαζόταν για να την αναθεωρήσει ή να την διορθώσει."


(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το έργο του Σκοτ Πεκ, "Ο Δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος", εκδ. ΚΕΔΡΟΣ 1988, σελ. 46)


Τι μας λέει αυτή η πάθηση συνεπώς; Ότι συνεχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα παιδικά μας μάτια. Ο κόσμος του ενήλικα απαιτεί άλλα προσόντα και άλλα κριτήρια για να ζεις μέσα στον κόσμο και όχι εκείνα τα κριτήρια που απόκτησες σαν παιδί. Αυτό, δεν ξέρω αν λέγεται ωριμότητα ή προσαρμοστικότητα. Το πρόβλημα όμως ξεκινά, όταν ένα παιδί μεγαλώνει με τέτοια αξιώματα και με τέτοια κοσμοθεωρία, κατά τα οποία γαλουχείται να παραμένει συνεπής, σταθερός, αμετάβλητος και συμπαγής, ως στοιχεία μιας καθαρής, άμεμπτης, ειλικρινούς και χωρίς κρυφά σημεία, προσωπικότητας. Αντιλαμβάνεστε, αν το φυσιολογικό είναι οι άνθρωποι να αλλάζουν και να αναθεωρούν τη ζωή τους, πόσο τραγικές φιγούρες είναι εκείνοι οι φερέλπιδες νέοι που αναγκάζονται να συνειδητοποιήσουν ότι όλο το οικοδόμημα περί σταθερότητας χαρακτήρα που χρόνια έκαναν για να χτίσουν, είναι σε εντελώς λάθος κατεύθυνση: και ο Ερωτόκριτος ψεύτικος, και η Αρετούσα μόνο στη φαντασία, και ο Πλατωνικός Έρως ανύπαρκτος και ο Ιπποτισμός ουτοπικός και το φεγγαράκι χάρτινο... Πώς αλλάζεις τη ζωή σου όμως, όταν από μικρός έμαθες να αντιστέκεσαι και να παραμένεις αμετάβλητος στα όνειρά σου και τους στόχους σου, κόντρα στον καιρό και στη φθήνια των ανθρώπων και πώς γίνεται να πρέπει να αλλάξεις όταν σκληραγωγήθηκες  από μικρός στο να μην αλλάζεις παρά τα τόσα ρεύματα που προσπάθησαν να σε τραβολογήσουν από εδώ και από εκεί και που προσπάθησαν να σε αποπροσανατολίσουν από το στόχο σου; 

Το ερώτημα είναι πολύ πιο απλό: πώς γίνεται να παραδεχτείς ότι η ζωή που έχτισες σαν παιδί και έβαλες τα θεμέλιά της για την ενήλική ζωή σου, θυσιάζοντας πολλά πράγματα στο διάβα ειδικά της νεανικής σου ηλικίας, είναι μια ζωή ουτοπική, χωρίς κανένα πρακτικό νόημα όταν πια φτάσεις να είσαι ενήλικας... Πώς γίνεται να αποδεχτείς ότι το "να αλλάζει" κάποιος είναι θεραπευτικό, όταν όλη σου τη ζωή ολόκληρο το "είναι" σου χτιζόταν γύρω από την ακλόνητη πεποίθηση ότι ικανός και άξιος είναι αυτός που "δεν αλλάζει" και που αντιστέκεται στις μη-αξίες της ζωής; 

Πώς θα νοιώθατε αν σας έλεγε κάποιος πως το νερό που πίνατε από όταν γεννηθήκατε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δηλητήριο...; Μπορείτε να αντιληφθείτε το μέγεθος του βασανισμού της ψυχής και τη συντριβή της;

"Τι λάθος κάνω;"

Στίχοι, Μουσική: Πορτοκάλογλου Νίκος

Ερμηνεία: Χαρούλης Γιάννης

Και ο μέγας ποιητής αυτού του μικρού κόσμου, ο κύριος Σεφέρης, το έχει αποτυπώσει ανεξίτηλα αυτό το τραγικό ταξίδι της ψυχής...

"Άρνηση"

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

διψάσαμε, μα το νερό γλυφό...
σχεδόν δηλητήριο...

Επιτέλους συμφωνήσαμε;

Για μια ακόμη φορά, η τέχνη προλαβαίνει τα γεγονότα και αποτυπώνει τις καταστάσεις των ημερών...

"Τι συμβαίνει εδώ;"

Στίχοι: Μάνος Ξυδούς

Μουσική: Κώστας Παρίσης

Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

Αυτή τη νύχτα που κοιμήθηκαν τα ψέματα

και μαζευτήκαμε στο σπίτι του Νικόλα

κάποιος μας είπε μιαν απόφαση να πάρουμε

έχει χορτάσει η υπομονή με μοιρολόγια

Τι συμβαίνει εδώ; Τι συμβαίνει εδώ;

κάποιος μας μίλησε σαν άγνωστος θεός

Τι συμβαίνει εδώ; Τι συμβαίνει εδώ;

ήταν μονάχα ένας άνθρωπος απλός

Αυτή τη νύχτα που ξυπνήσαμε τα όνειρα

με μόνη ελπίδα μια φωνή παρανομίας

κάποιος εφώναξε "επιτέλους συμφωνήσαμε"

μήπως θυμώσουμε ξανά την ιστορία

Τη μέρα που χαθήκανε τα ίχνη του

σπάγανε τζάμια απ’ τη βροχή και το χαλάζι

δε βρήκαν σήματα ειρήνης μες στο σπίτι του

ούτε μια αόρατη απειλή να τους τρομάζει

Του το κρατάω αυτού του κόσμου

Με αυτό το τραγουδάκι σαν ξύπνημα και σαν ξέπλυμα στων ομματιών τις φράξες... ξεκινάμε άλλη μια μέρα βροχερή.

"Κοίτα εγώ"

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου & Γιάννης Χαρούλης

Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις
δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις
Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πώς καταφέρνω και κρατιέμαι

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

"Του το κρατάω αυτού του κόσμου, που δεν μου ανήκει ο εαυτός μου..."

Άρωμα πρωίας

Σας το λέω ξεκάθαρα. Όσο υπάρχουν ακόμα τέτοια τραγούδια, εγώ δεν φοβάμαι. Δείχνουν τις βαθύτερες χάρες του ανθρώπου. Δείχνουν την κατεύθυνση που πρέπει να βαδίσουν χορεύοντας, τα μουσικά μας εγκεφαλικά κύματα...

Αποκοιμήθηκα με αυτό το τραγουδάκι το βράδυ,

"Ό,τι σε πάει στο Θεό"

Στίχοι: Βαγγέλης Βελώνιας

Μουσική, Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός

Ξύπνησα σε μια πανδαισία αρωμάτων, χρωμάτων και εικόνων με αυτό το τραγουδάκι,

"Το άρωμα"

Στίχοι, Μουσική: Γεωργίου Κουτσουρέλη - Τζέκα

Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

Καλημέρα και καλή δύναμη σε όλους.

Χίλιες φορές να γεννηθείς...

Μέρα που 'ναι...

"Οι πόνοι της Παναγιάς"
Στίχοι: Κώστας Βάρναλης
Μουσική: Λουκάς Θάνου
Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

Πού να σε κρύψω γιόκα μου
να μη σε φτάνουν οι κακοί
σε ποιο νησί του ωκεανού
σε πια κορφή ερημική.

Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ' άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.

Συ θα'χεις μάτια γαλανά
θα 'χεις κορμάκι τρυφερό
θα σε φυλάω από ματιά κακή
και από κακό καιρό

Από το πρώτο ξάφνιασμα
της ξυπνημένης νιότης
δεν είσαι συ για μάχητες
δεν είσαι συ για το σταυρό
εσύ νοικοκερόπουλο
όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Κι αν κάποτε τα φρένα σου
το δίκιο φως της αστραπής
κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
παιδάκι μου να μην τα πεις

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ' την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

Απεργιακός Απολογισμός

Η απεργία σήμερα λήγει επίσημα. Ιδού το ανακοινωθέν:


"Κάθε πραγματική απεργία καταλήγει σε μια νίκη ή σε έναν θάνατο. Η δική μου περιείχε και τα δυο.

Η νίκη: προσδιόρισα καλύτερα τη θέση μου στο Σύμπαν.
Ο θάνατος: πέθανε ο εαυτός μου που φοβόταν τη σκιά του.

Είναι καιρός εν όψει νέας χρονιάς να πάμε μπροστά. Να δοκιμάσουμε τα φτερά μας σε νέους ανέμους, δυνατούς. Να χαθούμε στο παρανάλωμα μιας ιδέας, ενός οράματος, ενός πάθους και ενός λάθους. Να πονέσουμε και να κλάψουμε. Να χάσουμε και να χαθούμε. Να δοκιμάσουμε και να πικραθούμε. Να πεινάσουμε και να διψάσουμε. Να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε. Να έχουμε τα σπλάγχνα μας ανήσυχα. Να παλέψουμε. Να σιωπήσουμε εκεί που πρέπει. Να κατεβάσουμε τα μάτια εκεί που δεν έχουμε κάτι να πούμε. Να τα δώσουμε όλα, ό,τι έχουμε και δεν έχουμε. Και αν μείνουμε κάποτε στην ψάθα, να έχουμε για άξια πλερωμή μας τις εμπειρίες και της αναμνήσεις της πρότερης ζωής. Και μια υπόσχεση στον εαυτό μας: να μην πάψουμε να ακούμε μουσική."

"...Ξύπνα διαμάντι και ρουμπλί και αφρέ του μαλαμάτου
κι έχω δυο λόγια να σου πω του παραπονεμάτου..."

"Το πισωμέρι"
Παραδοσιακό Κάσου
Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

Οι πολεμιστές του φωτός

Για καλή μου τύχη μέχρι τώρα στη ζωή μου έχω γνωρίσει αρκετούς πολεμιστές. Ο καθείς τους δίνει τους δικούς τους τιτάνιους αγώνες και έχει τη δική του πορεία μέσα στον χωροχρόνο. Ο καθείς τους είναι μια ξεχωριστή πηγή φωτός στο εσωτερικό μου ουράνιο θόλο(μα).

Όλοι όμως αυτοί οι τυπάδες ζουν, σκέφτονται και πραγματοποιούν πάνω στο ίδιο μοτίβο, πάνω στις ίδιες αρχές, πάνω στις ίδιες συμπεριφορές.

Όλοι αυτοί έχουν μάτια που πετούν σπίθες
Όλοι αυτοί έχουν μόνιμα ένα χαμόγελο καρφιτσωμένο στα χείλη
Όλοι αυτοί ποτέ παραδόξως δεν κατεβάζουν το κεφάλι χαμηλά
Όλοι αυτοί κρατούν μια φωτεινή ρομφαία και ανοίγουν δρόμους σκοτεινούς
Όλοι αυτοί ποτέ δεν αγκομαχούν, παρά μόνο στα ίσια μονομαχούν
Όλοι αυτοί δεν αγγίζονται από του χρόνου τις φρούδες υποσχέσεις
Όλοι αυτοί είναι πιο καθάριοι και από το διαμάντι το πιο καθάριο
Όλοι αυτοί δεν ονειρεύονται στη ζωή τους, αλλά ζουν στα όνειρά τους
Όλοι αυτοί δεν μιλάνε πολύ, αλλά πράττουν χωρίς δυνάμεων καταβολή
Όλοι αυτοί είναι συμπαγείς σαν από πέτρα και ξεφεύγουν από της μικρότητας τα μέτρα
Όλοι αυτοί παρά της μάχης τις πληγές, τραβάν ολόισια για τις βουνοπλαγιές
Όλοι αυτοί φωτίζουν την καθημερινότητά μου και δείχνουν πώς οι άντρες ζουν

Άραγε όλοι αυτοί θα με πάρουν κάποτε σιμά τους;
Ή μήπως οι πολεμιστές φτιάχνονται από τα γεννησιμιά τους;

"Το όνειρο του πολεμιστή" - Γιάννης Χαρούλης

Στης λήθης το πηγάδι

Το να βαδίζεις εμπρός είναι πολλά υποσχόμενο μα και επίπονο. Αυτές τις μέρες συνειδητοποιώ ότι για να πας παραπέρα έχεις να πληρώσεις ένα ακριβό αντίτιμο: τη λησμονιά (λήθη). Πρέπει να στριμώξεις τις αναμνήσεις σου και αυτούς που στις προκαλούν, σε βαθύτερα μνημονικά συρτάρια, ώστε να δώσεις χώρο σε νέες εμπειρίες, σε νέους ανθρώπους, σε νέα γνώση και γιατί όχι σε νέες πληγές, νέες απογοητεύσεις. Έτσι παίζεται το παιχνίδι: στιβάζεις στον σκληρό σου δεδομένα για να συνεχίσει να δουλεύει ο επεξεργαστής σου με νέα δεδομένα. Μα η διαδικασία απομνημόνευσης και αποθήκευσης πονά, καταναλώνει δυνάμεις και δάκρυα. Ο χώρος του σκληρού σου είναι στενός με αποτέλεσμα η διαδικασία να προκαλεί... στενο-χωρία ή στενοχώρια λαϊκιστί!

Είναι προσωπικό θέμα τι θα επιλέξουμε τελικά: αναζήτηση του νέου ή αναμόχλευση του παλιού.

Ό,τι απ'τα δυο και αν επιλέξουμε όμως, αναδύεται αμέσως απειλητικά ένα δεύτερο ερώτημα: υπάρχει όριο και αν ναι, ποιό είναι αυτό, στην αναζήτηση ή στην αναμόχλευση; Και τότε συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι πάλι στην αρχή και ενώ θες να φύγεις, αναρωτιέσαι μήπως αυτή τη φορά δεν πρέπει να φύγεις, μήπως η αναζήτηση ήταν ως εδώ... και όχι δια βίου...