Μπαίνει έντρομο ένα παλικάρι στη σκηνή του Καραϊσκάκη και του λέει, ενώ εκείνος γυρισμένος πλάτη κάπνιζε το τσιμπούκι του σκεφτικός:
-Αρχηγέ! Έπεσαν τρεις ακόμα δικοί μας πιο πάνω στο διάσελο. Χτυπήθηκαν από τους μπαμπέσηδες πισώπλατα καθώς κυνηγούσαν τον Χάρο...
-Ποιοι ήταν οι τυχεροί; Γύρισε λοξά την κεφαλή ο αρχηγός με μάτια που αγρίεψαν αστραπιαία.
-Ήταν ο Λάκης Χαλκιάς, ο Νίκος Καλογερόπουλος και ο Στέλιος Ράμφος...
-Και πώς πέθαναν ωρέ;! Ρώτησε με θολά μάτια ο Καραϊσκάκης;
-Ο ένας τραγουδώντας, ο άλλος ηθοποιώντας και ο τρίτος φιλοσοφώντας. Όλοι όμως με τα μάτια ορθάνοιχτα ξεψύχησαν, με μια στάλα χαμόγελου στα χείλη...
Τότε, σηκώθηκε ο Καραϊσκάκης κοίταξε προς τον ουρανό και είπε στο παλικάρι του:
-Μάζεψε τους Έλληνες ωρέ, πες να αφήσουν τα όπλα μια στιγμή και να θρηνήσουν. Και αύριο βλέπουμε τι θα γενούμε...
