Φοινικόδασος παιδιών!

 

Τα παιδιά μας.

Για έναν γονέα, αυτός είναι ο υπέρτατος σκοπός του: να στεριώσει γερούς σωματικά και ψυχικά ανθρώπους. Να "αναστήσει", έλεγε η γιαγιά μου εννοώντας να μεγαλώσει τα παιδιά της...

Πόσες δυσκολίες σε αυτό το ανάστημα, καθώς υπονοεί την προηγηθείσα σταύρωση... Γονέων και παιδιών. Σε ένα ταξίδι συναρπαστικό, που όμοιό του δεν υπάρχει. Ένα θεατρικό έργο με πρώτη πρόβα και παράσταση, δίχως προετοιμασία στο νέο, το αναπάντεχο.

Πρόσφατα σε μια ομιλία μιας παιδοψυχολόγου για το πώς να ισχυροποιήσουμε τα παιδιά μας και να τα κάνουμε ανθεκτικά στο νέο κόσμο που ζούμε, μας μίλησε πως ο στόχος πρέπει να είναι οι... φοίνικες! 

Λυγίζουν στης ζωής τις κακοκαιρίες, μα επανέρχονται σε κατάσταση ισορροπίας. Αυτό δεν είναι η ζωή εξάλλου; Οι γερές ρίζες, η σταθερότητα στις αξίες και στη συμπεριφορά, που μας κρατούν στέρεους και όχι αιθεροβάμωνες σε μια εποχή που όλα είναι αέρας και κενό...

Η λέξη "φοίνικας" βέβαια, παραπέμπει και στον άλλον φοίνικα, το βαθυκόκκινο πουλί της μυθολογίας, που αναγεννάται από τις στάχτες του, από τα λάθη του ίσως ή από όλα αυτά που τον σκοτώνουν καθημερινά... Και μετά από κάθε γέννα, βγαίνει πιο δυνατός και πιο σοφός, έτοιμος για νέες περιπέτειες. Αυτό νιώθω σαν πατέρας κάποιες φορές. Κάθε μέρα, κάτι νέο. Μια μάχη με την ίδια τη ζωή. Πότε κερδίζεις, πότε σε κερδίζει. Αν σε ενδιαφέρει όμως η σωτηρία της ψυχής σου, τότε μέσω της διαδικασίας του φοίνικα, αυτή μπορεί και αναγεννάται...

Τυχαίο ότι ετυμολογικά ο Φοίνικας προέρχεται από το /Φοινός/, δηλαδή κόκκινος, πορφυρός, παραπέμποντας σε χρώμα δυνατό, που καίει και καθαρίζει τα πάντα, εξυγιαίνει, λυτρώνει;

Τυχαίο που ο Ιωάννης Καποδίστριας διάλεξε το σύμβολο του Φοίνικα για το νόμισμα της νεοσύστατης Ελλάδας;

"Ο δυνατός άνθρωπος είναι σαν το φοίνικα, το μυθικό πουλί. Ξαναγιεννέται απ΄τη στάχτη του..." θα μας πει και ο Μ. Καραγάτσης στη σελ. 82 του βιβλίου του με τίτλο "Τα στερνά του Μίχαλου", το τρίτο στη σειρά από μια φανταστικά υπέροχη τριλογία του, ίσως το καλύτερο έργο του κατά την άποψή μου... Τυχαίο;

Πάντα προδομένε

Σε μια αναλογία του αριστουργήματος "το 10" του Μ. Καραγάτση, (το οποίο θεωρώ το υπέρτατό του δημιούργημα που εγκολπώνει όλες τις ανθρωπολογικές μου αναζητήσεις και προσεγγίσεις), αν κάνει κανείς μια βόλτα στη γειτονιά του, τώρα που τα παράθυρα και οι μπαλκονόπορτες είναι ορθάνοιχτα και ό,τι γίνεται μέσα ακούγεται και έξω και το ανάποδο, θα μπορούσε να καταγράψει σήμερα το απόγευμα τα κάτωθι:

- στον πρώτο όροφο, ποδοσφαιρικός αγώνας: όλος ο πλανήτης παρακολουθεί ρούσσικη μπάλα...

- στον δεύτερο όρορφο, με παρόμοια ένταση, κάποιοι παίζουν με τις ζωές των ανθρώπων και τις ποδηγετούν, όπως κάνουν όσοι κυνηγούν μια μπάλα να κλωτσήσουν: δείτε εδώ μέσα από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου, τις ζωές να ποδοπατιούνται... όπως οι μπάλες των γηπέδων!

- στον τρίτο όροφο, επικρατεί σιωπή, καθώς περιμένουν όλοι να ακούσουν κάτι σημαντικό... και ξαφνικά ακούν το "Happy Birthday". Πρέπει να είναι δια στόματος του "Happy Feet - Nikos Teddy Bear Kotzias".

- στον τέταρτο όροφο, δεν περιμένεις συνήθως κάτι σημαντικό να ακούσεις, αλλά να! για πρώτη φορά μίλησε ο ένοικός του! Και μάλιστα σε γλώσσα άπταιστη! Λες και δεν το ξέραμε...

- στον πέμπτο όροφο γάμος γίνεται, φιλιά, αγκαλιές, χαρά και ικανοποίηση: η νύφη και ο γαμπρός, τύφλα να έχει και ο Κα-η-μμένος ο πεθερός, δίνουν όρκο κανένα σύνορο να μην τους χωρίζει από τούδε και στο εξής... Απλά, το μόνο που δεν μπορούσα να καταλάβω από εδώ κάτω κοιτώντας προς τον 5ο όροφο, ήταν αν ο χορός ήταν καλαματιανό ή πουστσένο...

- τέλος στον έκτο όροφο (έβδομο όροφο δεν επιτρέπει η Πολεοδομία, ακόμα και αν πέσει κανένα γρηγορόσημο... δεν ξέρω βέβαια τι θα γίνει αν πέσει κανένα γρηγορόπουλο ακόμα...), το σπίτι είναι κλειστό εδώ και αιώνες. Μια μόνο επιγραφή στέκει στο προσκέφαλο του ορόφου και αυτή μάλιστα σκονισμένη και φθαρμένη με κάτι σοφάδες να έχουν ξεκολλήσει αφήνοντας έκθετες τις τρύπες του (κοινωνικού) οικοδομήματος:

"Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ἠγαπημένε, 

 πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε."

Ο τελευταίος ένοικος που έζησε στον όροφο αυτό, πληρώνοντας αδρά για να βρίσκεται εκεί ψηλά, ήταν κάποιος...... Σολωμός ή Σιναγρίδας ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων. Τι σημασία έχει εξάλλου, αφού πλέον δεν υπάρχει ο ίδιος ούτε κάποιος απόγονός του...

"3ος όροφος"

Στίχοι: Τάσος Βουγιατζής

Μουσική: Κώστας Σέγγης

Ερμηνεία: Γλυκερία

Υ.Γ.: Ειλικρινά ένα έχω μονάχα να πω: σε τι κόσμους φέρνουμε τα παιδιά μας να ζήσουν...;

ΑΑΑΑ...

Τέσσερις αγάπες, συμπυκνωμένες μαζί. Αγκαλιασμένες, σαν τις τέσσερις αλυσίδες της ζωογόνου αιμοσφαιρίνης που μας κρατά στη ζωή, υπάρχουν κάπου εκεί ψηλά να αιωρούνται, κρεμασμένες από τα σχοινιά ενός ξεθωριασμένου πεντάγραμμου που παραπέει στου ανέμου το βούισμα...

Τέσσερις αγάπες, που απόψε τις συνάντησα τυχαία. Κι όμως, υπάρχουν για να μου θυμίσουν ότι η ισχύς κρύβεται εν τη ενώσει... Και να μου θυμίσουν επίσης ότι η Τέχνη μπορεί την ψυχή μας να σώσει...

Πρώτη Αγάπη, το ανεπανάληπτο "10" του αξεπέραστου και πολυαγαπημένου Μ. Καραγάτση. Το θεωρώ, από τις σημαντικότερες ανθρωπολογικές και κοινωνιολογικές σκιαγραφήσεις του ελληνικού αστικού χώρου. Το απόγειό του, και το πιο όμορφο χαρακτηριστικό του, είναι ότι έμεινε ατελές, όπως ακριβώς ατελής μένει και η ενασχόληση με τους ανθρώπους... (τ' ακούς εαυτέ; τ' ακούω να λες...)

Δεύτερη Αγάπη, το "Τάνγκο", που ενσαρκώνει και συντονίζει κάθε πείσμον και σκίρτον κύτταρο, το οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα να επικοινωνήσει με το διπλανό του και το πιο διπλανό του, και το ακόμα πιο διπλανό του... Και όλα αυτά, για ένα άγγιγμα.

Τρίτη Αγάπη, η "Ε. Καραΐνδρου", που με τη μουσική της, σου χτίζει πέρασμα για να ξεφύγεις από το αδιέξοδο. Που σου δίνει την ευκαιρία να αποβάλλεις κάθε ελεύθερη ρίζα του οργανισμού σου, η οποία σε κρατά δέσμιο στην αναμόχλευση της στάχτης του παρελθόντος...

Τέταρτη Αγάπη, ο "Έρωτας"! Μα, μπορεί να αγαπηθεί ο Έρωτας; Τι αντιφατικά λόγια;! Κι όμως, αν Αγάπη είναι να συγχωρείς αυτόν που σε πληγώνει και αν ο Έρωτας είναι αυτός ο μικρός τύπος που σου πετά ένα βέλος και σε... πληγώνει μπρος στο μέρος της καρδιάς, τότε ο Έρωτας μπορεί να αγαπηθεί και να συγχωρεθεί, και να αναζητηθεί εκ νέου, και να μην ξεχαστεί ποτέ... Αγαπιέται ο Έρωτας; Ερωτεύεται η Αγάπη...; Στο μυαλό μου μπερδεύονται αυτές οι έννοιες, στο συναίσθημά μου είναι αγκαλιασμένες... Όπως και να έχει, είναι και από ότι φαίνεται θα παραμείνουν εκεί, να κυβερνούν το σαπιοκάραβο της ζήσης μου.

"Το Τάνγκο του Έρωτα"
Ελένη Καραΐνδρου