Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Ένα μικρό οδοιπορικό στην αγαπημένη μου Μυτιλήνη και μου προσέφερε τόση συμπυκνωμένη πνευματική τροφή σε τόσες λίγες μέρες...
Τι σχέση έχουν ο Ηράκλειτος, ο Σοφοκλής, ο Αρχιμήδης, ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, ο Ελύτης, ο Ιγνάτιος Ουγγροβλαχίας, ο Πατριάρχης Ε' και ο Ρήγας Φερραίος...; Όλοι πέρασαν από μπροστά μου αυτές τις λίγες μέρες καθώς περιπλανιόμουν, παρατηρούσα και συζητούσα στους δρόμους της Μυτιλήνης. Ήταν εδώ που πρωτοάναψε τη σπίθα ενός νέου κόσμου συμπαντικού (και σημαντικού) για μένα πριν πολλά χρόνια...
Ξεκινούμε:
Εξηγεί ο Σωκράτης στον Ερμογένη:
«Λέει ο Ηράκλειτος, ξέρεις, ότι όλα κινούνται και τίποτε δεν μένει ακίνητο και παρομοιάζει τα όντα με τη ροή ενός ποταμού λέγοντας: ‘δεν μπορεί να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι’» Πλάτων, Κρατύλος, 402a (Α6)
Το ίδιο μαρτυρείται και από τον Πλούταρχο:
«Δεν μπορεί να μπει κανείς δυο φορές στο ίδιο ποτάμι, όπως λέει ο Ηράκλειτος, ούτε να κρατήσεις μια θνητή ουσία σε μια μόνιμη κατάσταση» Πλούταρχος, De E apud Delphos, 392b (Β91)
Αυτό ακριβώς βίωσα εδώ ετούτες τις μέρες που πάτησα και έβαλα το πόδι μου' ξανά στο ίδιο ανθρώπινο ποτάμι μετά από περίπου 14 χρόνια. Είδα τους ίδιους ανθρώπους αλλαγμένους, βουνά που λύγισαν, κορμιά που έπεσαν, χαμόγελα που στράβωσαν, πρόσωπα που ρυτίδιασαν. Η αλμύρα της ζωής; Το αναπόφευκτο του χρόνου; Κάποτε, αναλογίζομαι, ήταν όλα τόσο έντονα, τώρα είναι κάπως αποστασιοποιημένα... Τα πάντα ρει...
Κάνω μια βόλτα στον Άγιο Θεράποντα και πέφτω πάνω στον τάφο του Ιγνάτιου Ουγγροβλαχίας, που στη συλλογική μνήμη έχει λάβει υψηλές θέσεις ήρωα και πρωτοστάτη. Ήταν όμως έτσι...; Υπάρχουν πηγές αρκετές που δημιουργούν μια κάποια άλλη εικόνα... Τα τελευταία χρόνια με απασχολεί έντονα η ιστορία του 1821... (Δεν ήξερα παρεμπιπτόντως ότι οι γονείς του Ιγνατίου ήταν Λακεδαιμόνιοι που ταξίδεψαν στη Μυτιλήνη και εκεί γεννήθηκε ο Ιγνάτιος...).
Και ενώ η μια επιγραφή αναφέρει για τη "σπουδαία" προσπάθεια του Ιγνατίου να απελευθερωθεί ο ελληνικός λαός και να εκδιώξει τους Τούρκους, μια επιγραφή 2 μέτρα μακριά από την πρώτη, γραμμένη στα τούρκικα, γράφει:
«Αδέλφια μου, παρακαλώ σταματήστε εδώ. Η παραμονή σας στον ναό να είναι ήσυχη και με σεβασμό. Ευχαριστούμε.»
Ο λόγος είναι ότι τη Μυτιλήνη εδώ και λίγα χρόνια την επισκέπτονται πάρα πολλοί Τούρκοι καθώς απ' ό,τι έμαθα λόγω καθαρά οικονομικών παραγόντων (υψηλός πληθωρισμός στα απέναντι παράλια της Τουρκίας) συμφέρει τα αδέλφια μας να έρθουν να ψωνίσουν και να κάνουν διακοπές στη Μυτιλήνη παρά στα Μοσχονήσια... Τώρα, πώς γίνεται να συνυπάρχουν αυτοί που υποτίθεται ότι έδιωξαν τους Τούρκους κάποτε (πρώτη κοροϊδία), μαζί με τους σύγχρονους Τούρκους που επισκέπτονατι το χώρο για διακοπές και εισέρχονται στο χώρο της εκκλησίας (τους θέλουμε να ανάβουν κανένα κεράκι και να αφήνουν τον οβολό τους που έχει τον Κεμάλ ως πρόσοψη, αλλά δεν τους θέλουμε να κάνουν φασαρία, δεύτερη κοροϊδία...).
Αυτή η συνύπαρξη των δυο επιγραφών μου θύμισε μια άλλη περίεργη συνύπαρξη, έξω από το Εθνικό και Καποδιστριακό Παν/μιο Αθηνών όπου το άγαλμα του Πατριάρχη Ε' είναι αιωνίως δίπλα από το άγαλμα του Ρήγα Φερραίου στου οποίου τις νέες ιδέες τότε είχε εναντιωθεί ως αντίθετες του δόγματος των ελληνορθοδόξων ("…τοις δόγμασι της ορθοδόξου ημών πίστεως εναντιούμενον...").
Τελικά, μια άλλη επιγραφή, αυτή τη φορά έξω από το Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, θα μου δώσει την κατεύθυνση σκέψης ώστε να συνδυάσω όλα αυτά καθώς και τις δυο πιο βαρυσήμαντες λέξεις στη ζωή μου, αυτές του χρόνου και του φωτός... Πρόκειται για μια ρύση μάλλον του Σοφοκλή:
"Πάντα εκκαλύπτων ο χρόνος εις το φως άγει."
Ο χρόνος αποκαλύπτει τα πάντα και τα φέρνει στο φως.
Και εδώ φυσικά, ο χρόνος και το φως μας μεταφέρουν σε ένα άλλο τεράστιο και μεγάλο ζεύγος εννοιών που είναι φυσικά η Ιστορία και η Αλήθεια, ή αν τα συνδυάσουμε μαζί είναι η Ιστορική Αλήθεια... Την καλύτερη νομίζω ερμηνεία της Ιστορίας την έχει δώσει ένας λαϊκός θρύλος, αριστερόχειρας λαϊκός ζωγράφος που πέθανε από χαλασμένο φαγητό με τον οποίο τον πλήρωσε ένας πλούσιος στον οποίο παρείσχε τις ζωγραφικές του υπηρεσίες στη Μυτιλήνη και δεν είναι άλλος από τον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ. Είχε πει λοιπόν:
"Δεν ξέρω την ιστορία όπως οι δάσκαλοι από τα βιβλία.
Την ξέρω όπως την λέει ο τόπος και τα τραγούδια του.
Η ιστορία είναι άνεμος που την καταλαβαίνεις όταν την ανασαίνεις".
Και εδώ αποκαλύπτεται η μεγάλη αλήθεια για την Αλήθεια ή μπορεί και το μεγάλο ψέμα για την Αλήθεια... Συζητήσεις σχετικά με την Αλήθεια και τις προσεγγίσεις της με μια σπουδαία φίλη, την Καλλιόπη στον κήπο, δίπλα στο Δημοτικό Θέατρο... Πόσο μου έλλειψαν αυτές οι ανθρωπολογικο-κοινωνικο-οικονομικές συζητήσεις...
Για να πάω λίγο πιο πέρα και να δω σε γιγάντα γκράφιτι τον ίδιο τον Θεόφιλο
μαζί με τον άλλο σπουδαίο του νησιού, τον Ελύτη... ο ένας απένταντι από τον άλλο, σε μια μια αιώνια πλέον συζήτηση και συνύπαρξη σε ένα στενό της Μυτιλήνης, όπως στενό είναι και το πέρασμα της Ηθικής βάσει αυτών που λέγαμε με τη φίλη Καλλιόπη...
Ο Ελύτης τα είπε όλα ως προς τη φύση, τη σύνθεση και την αποσύνθεση της Ελλάδας...
Για να προχωρήσω λίγο ακόμα πιο πέρα και να δω δυο ακόμα συνθέσεις νέων Θεόφιλων του δρόμου, που όπως εκείνος ζωγράφιζε σε τοίχους πριν 100 χρόνια, έτσι και αυτοί οι νέοι ζωγράφοι του δρόμου, προσπαθούν να αφήσουν το δικό τους μήνυμα...
(τι είναι αυτό που σε ανθίζει ρωτούσε κάποτε ένας φίλος από τα Γρεβενά...
αξίζει να ψαχτείτε για να απαντήσετε)
(και εκείνες οι αναμνήσεις από παιχνίδια στην αλάνα και στους χωματόδρομους...
άραγε θα τα ξαναζήσουμε...;)
Κλείνοντας, συχνά νιώθω ανάμεσα σε τόσο πόλεμο και πολεμική που μας περιβάλει σήμαρα, όπως ο Αρχιμήδης, που ίσως είχε βρει το νόημα της πραγματικής ζωής...
Κατά την άλωση των Συρακουσών το 212 π.Χ., αφοσιωμένος σε ένα γεωμετρικό πρόβλημα, αρνήθηκε να υπακούσει σε Ρωμαίο στρατιώτη που τον διέταξε να τον ακολουθήσει. Του είπε τη διάσημη φράση «Μὴ μου τοὺς κύκλους τάραττε» (στα λατινικά: Noli turbare circulos meos), προτού σκοτωθεί. Αφοσιωμένος στα σχήματα που έφτιαχνε στην άμμο και στο πρόβλημα που είχε να επιλύσει, όλα τα άλλα τριγύρω του, φαίνονταν ασήμαντα... και πράγματι ήταν!
Το ίδιο σκέφτομαι και λέω και εγώ πολλές φορές σε όλους εκείνους τους τοξικούς ανθρώπους:
Με ρώτησε πρόσφατα η κόρη μου γιατί να υπάρχει το κακό τριγύρω μας και την επόμενη ημέρα με ρώτησε τυχαία το ίδιο ακριβώς και η γυναίκα μου...
Τους απάντησα ότι αυτή η απάντηση δεν έχει βρεθεί έως τώρα.
Σήμερα (ξανα)είδα ένα αρκετά φορτισμένο βίντεο το οποίο φαίνεται να έχει κάποια απάντηση επί του θέματος και του ερωτήματος... Αξίζει να αφιερώσετε 45 λεπτά εσωτερικής αναζήτησης, μόνο που αντί να ψάχνετε τον εαυτό σας όλο αυτό το διάστημα, αφήστε τον να χαθεί...
Υ.Γ.: Τελικά εκείνο το χωριάτικο "άη-χάσου από το μάτια μου" δεν ακούγεται και τόσο βρισιά μετά από αυτό το βίντεο...
Στο ερώτημα "τι μπορείς να κάνεις με ένα βιβλίο" οι απαντήσεις είναι τόσες, ώστε θα χρειαζόταν ένα ολόκληρο βιβλίο για να τις χωρέσει.
Θα τις ομαδοποιήσω αδρά όμως σε δυο κατηγορίες:
Α. Μπορείς να ανοίξεις ένα παράθυρο στον κόσμο ώστε να χυθεί άπλετο φως μέσα στην ψυσή σου.
Β. Μπορείς να κλείσεις ένα παράθυρο ώστε να εμποδίσεις να μπει φως στην καρδιά σου.
Την πρώτη περίπτωση μπορούσα να την κάνω εικόνα.
Τη δεύτερη δεν μπορούσα, μέχρι που είδα πρόσφατα αυτή την εικόνα στην Αμερικανική Σχολή κλασσικών σπουδών στην Αθήνα...:
Περίεργοι καιροί... Λέτε να ακολουθεί η Αμερικανική Σχολή κάποιο τραμπ-ικό (δηλαδή, τραγ-ικό) σχέδιο φίμωσης των κλασσικών σπουδών...;
Υ.Γ.: Αυτή είναι η 1700η ανάρτηση σε αυτό το ιστολόγιο, και συνειδητοποιώ ότι μου δόθηκε 1700 φορές η ευκαιρία κάτι να πω... Ελπίζω να μην σπατάλησα το χρόνο μου και την ενέργειά μου φλυαρώντας, ούτε τα megabytes του διαδικτυακού ιστοχώρου καταχ(ω)ρώντας, διότι αυτές οι 1700 αναρτήσεις νιώθω ότι είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο από το... βιβλίο της ζωής μου!
Με αφορμή κάτι απολιθώματα-παιχνίδια που βρήκαν τα παιδιά μου και σκάλισαν για να βγουν στην επιφάνεια, συζητήσαμε γιατί οι δεινόσαυροι χάθηκαν... και τελικά η όλη αλληλεπίδραση έφερε το παρακάτω:
Ζωγραφική, Προ-ιστορία, Καλλιτεχνία, Χιούμορ, Σύνθεση, Σκηνικά, Διάλογος... όλα προσπαθούν να χωρέσουν σε μια αποτύπωση της στιγμής με τα και για τα παιδιά μου...
Το τι πετυχαίνει αυτή η στιγμή, θα φανεί ίσως σε μια... μελλοντική στιγμή στη ζωή τους (ελπίζω όχι δισεκατομμύρια χρόνια μετά)!
Αυτές τις μέρες μιλούσα στα παιδιά μου σχετικά με το "φυσικό" και το "παρά-φύσει", σχετικά με τη δύναμη της Φύσης και τους "κανόνες λειτουργίας" της, ή αλλιώς τα "αξιώματά" της. Και τα συνέκρινα με τις σημερινές "αφύσικες" κατά την άποψή μου, συμπεριφορές των ανθρώπων, των πιο δύσκολων ζώων της Φύσης...
Και σε αυτό το πλαίσιο, είδαμε με τα παιδιά μου τυχαία το παρακάτω βίντεο:
Φαντάζεστε τί συζήτηση ακολούθησε μετά από αυτό το βίντεο!
Θα μου πείτε βέβαια, ότι η "Φύση" όπως την αποκαλώ, ενέχει αρκετή βιαιότητα, βαναυσότητα, εγωισμό και αίσθημα επιβίωσης. Περιέχει πυρκαγιές που τελικά ανανεώνουν τη ζωή. Περιέχει πλημμύρες και αέρηδες με καταστροφικές -αλλά και μέσω αυτού, ανανεωτικές- συνέπειες για τα ζωντανά είδη. Σωστά. Αλλά περιέχει και μια ισορροπία που μετά από 3,5 σχεδόν δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης της ζωής φαίνεται ότι διακυβεύεται σήμερα μπρος στην επέλαση του ανισόρροπου (και ανιστόρητου) ανθρώπου...
Με άλλα λόγια, το "φυσικό" και το "αφύσικο" θα μπορούσε να απλοποιηθεί στην εξής αρχή, με όρους καθαρής ενέργειας:
Το "φυσικό" είναι μια σύγκρουση και κίνηση ενέργειας μεταξύ των εμπλεκομένων μερών (ζωή και ύλη) με κατεύθυνση την αύξηση της απόδοσης της παραγωγικής ενέργειας και της μείωσης της θερμότητας (ως waste energy) και τελικά τη διαρκή κινητικότητα, τη συνεχή δημιουργικότητα, τη ρέουσα αναζήτηση, την πηγαία ανανέωση, την αυτορρύθμιση, τον αυτοέλεγχο, τον αυτοπροσδιορισμό.
Το "αφύσικο" είναι μια σύγκρουση και κίνηση ενέργειας μεταξύ των εμπλεκομένων μερών (ζωή και ύλη) με κατεύθυνση τη μείωση της απόδοσης της παραγωγικής ενέργειας και της αύξησης της θερμότητας (ως waste energy) και τελικά την ακινησία, την απραξία, τη στασιμότητα, την ανικανότητα, την αποβλάκωση, την καθοδήγηση, την αντιγραφή, τον ετεροπροσδιορισμό.
Δυο διαφορετικές κατευθύνσης ενέργειας λοιπόν. Ξέρω ότι οι όροι "φυσικό" και "αφύσικο" είναι συμβατικοί για το μυαλό μας, όπως συμβατική είναι και η πολικότητα του ρεύματος (γιατί δηλαδή ορίσαμε το "+" και το "-" ως τέτοιο, βάσει την κίνηση των ηλεκτρονίων και όχι πχ το αντίθετο...). Άρα, δεν είναι οι λέξεις που προσπαθώ να πω εδώ πέρα, αλλά οι πράξεις... Όλα εκεί φαίνονται αγαπητοί μου (σπάνιοι) φίλοι και περαστικοί αυτού του blog. Στις πράξεις και τις συμπεριφορές μας και όχι στο τι ορίζουμε, αλλά στο τι ζούμε. Στο προς τα πού οργανώνουμε ή σπαταλούμε την ενέργειά μας. Σε ποια κατεύθυνση στρέφεται ο νους μας: στον ουρανό ή στο χώμα...
Η επιλογή δική σας, όπως και των παιδιών μου. Όμως εύχομαι κάποια στιγμή στη ζωή τους τα παιδιά μου να περάσουν από τούτα εδώ τα ηλεκτρονικά μέρη, όταν δεν θα υπάρχω εγώ πια σε τούτον τον πλανήτη και θα έχω γίνει απολύτως και εξολοκλήρου εξαϋλωμένη θερμική ενέργεια και θα έχω ταξιδέψει σε άλλη γη σε άλλα μέρη, και να κάνουν μια μικρή στάση να αναλογιστούν: "τι ενέργεια θα παραδώσεις μωρή ψυχή πίσω στο σύμπαν που σε γέννησε";;;
Προχτές ο υπεύθυνος της NASA είπε σε μια πρόταση σχετικά με το αγκάλιασμα των 4 αστροναυτών του ARTEMIS II, ότι αν δεν εκπέμπουμε αγάπη προς το σύμπαν, τότε τι κάνουμε ως άνθρωποι;
Το ίδιο νόημα έχει προλάβει ένας καλλιτέχνης (πάντα η τέχνη προηγείται της επιστήμης) να το εκφράσει κάπου στα άδυτα του δικού του σύμπαντος και πρόσφατα ανασύρθηκε από μια παρέα ανθρώπων που και εγώ βρήκα τυχαία και ενθουσιάστηκα μόλις τους άκουσα.
Ακούστε το παρακάτω τραγούδι και αφεθείτε μόνο στην αγάπη... Τι άλλο;
Αν εκτιμούσα μία φορά αυτόν τον καλλιτέχνη, μετά από τα παρακάτω λόγια του, τον εκτιμώ χίλιες...
Ο λόγος... για τα λόγια και κυρίως τη στάση και τη φιλοσοφία του μεγάλου Μανώλη Μητσιά, ο οποίος πρόσφατα δήλωσε ότι:
"Είχα την εντύπωση ότι τα τραγούδια μου δεν είχαν απήχηση στους νέους. Δεν θέλω να νιώθω περιττός, βάρος για την κοινωνία. Όμως η αγάπη του κόσμου και τα τηλεφωνήματα με ανάγκασαν να ανακαλέσω για λίγο. Σύντομα όμως θα αποσυρθώ."
Θα ταιριάξω αυτά τα λόγια του που είναι εμποτισμένα στην απύθμενη ταπεινότητά του, με την προηγούμενη ανάρτησή μου, για να εξηγήσω ότι όλοι εκείνοι που σιωπούν και τους οποίους καλεί η Καρυστιανού να μιλήσουν επιτέλους φωναχτά (και να βγάλουν μια καζαντζακική ΚΡΑΥΓΗ), είναι δυο κατηγοριών: είναι αυτοί που νιώθουν αδύναμοι και ταπεινοί για την παρουσία τους αλλά στην πραγματικότητα έχουν αστείρευτες δυνατότητες (κάτι σαν τον ήρεμο γίγαντα), και είναι και αυτοί που νιώθουν αδιάφοροι επειδή νιώθουν πληρεξούσιοι ενός κόσμου που δήθεν τους χρωστάει ενώ στην ουσία είναι λαπάδες, τεμπέληδες, μπουχέσες και φλωράντζες οι οποίοι και οποίες πάσχουν από πρώιμη απομάγευση αυτού του κόσμου ή πιο απλά από πρώιμη εκσπερμάτιση ή πιο φιλοσοφικά από ανηδονία. Οι πρώτοι ενστερνίζονται τη σιωπή των αμνών. Οι δεύτεροι, τη σιωπή των αχαμνών (μετά την πρώιμη εκσπερμάτιση των αδύναμων γεννητικών τους οργάνων). Στους πρώτους ανήκει κάποιος σαν τον Μητσιά. Στους δεύτερους ανήκουν οι περισσότεροι νέοι, για τους οποίους μιλάει ο Μητσιάς... Τώρα το γεγονός ότι οι δεύτεροι προέρχονται άμεσα από τη γενιά του πρώτου, εκεί δημιουργείται ένα μεγάλο ερωτηματικό για τη συνέχεια ή ασυνέχεια αυτής της κοινωνίας της οποίας είμαστε όλοι μέλη και μένει στους κοινωνικούς ψυχολόγους του μέλλοντος να απαντήσουν για αυτή την περίεργη σχέση των γενεών...
"Ερωτικό"
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς
(τυχαίο με την προηγούμενη ανάρτηση ότι κάπου εκεί ανάμεσα στους στίχους ξεπηδά και η Αντιγόνη...;)
«Δεν υπάρχει τίποτα κρυμμένο που δεν θα φανερωθεί, ούτε τίποτα μυστικό που δεν θα γίνει γνωστό.»
2. Κάπου στα 1856 στην Κεφαλονιά ο Ανδρέας Λασκαράτος, σατιρικός συγγραφέας συνέγραφε το βιβλίο του "Τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς", όπου στο εισαγωγικό του σημείωμα ανέφερε τα εξής:
«Σκοπός του παρόντος βιβλίου είναι το σιάσιμο μιας σφαλερής ιδέας οπού έως τώρα εβασίλεψε και βασιλέβει ακόμη στην κοινωνία μας. Η κοινωνία νομίζει πως δεν πρέπει να ξεσκεπάζονται τα ελαττώματά της, και θεωρεί ως εγκληματίαν εκείνον οπού το κάμη. Νομίζει εξεναντίας ότι είναι χρέος κάθε καλού πατριώτη να κηρύττη αρετές εις τον τόπον των ελαττωμάτων της. Τούτο έκαμε, ώστε ο καθένας, φοβούμενος την πρόληψή της, αρνήθηκε ναν της ανοίξη τα μάτια εις τες αληθινές πηγές των κακών της. Ενώ απ' άλλο μέρος οι κατεργαραίοι, που σε κάθε κοινωνία ποτέ δεν λείπουνε, εκερδοσκοπήσανε ναν την αποκοιμήσουν, απάνω στον κρημνό της ανοησίας της, για να κλέψουνε την υπόληψή της. Εγώ δεν ημπορώ, εν συνειδήσει, να ναναρίσω την κοινωνία μας με το ναρκωτικό νανάρισμα των λαοπλάνων, ούτε μήτε να σιωπήσω τα ολέθρια αποτελέσματα μιας τέτοιας σατανικής κερδοσκοπίας. Εγώ εξεναντίας ξεσκεπάζω τα ελαττώματα με θάρρος και με εξουσίαν. Με όλην εκείνην την εξουσίαν οπού μου δίνει η Αλήθεια...Έως τώρα οι έξοχοί μας ενομίσανε πάντα, πως το καλύτερο που εμπορούσανε να κάμουνε είναι να κρύβουνε τες πληγές της κοινωνίας μας. Εγώ κατηγορώ τούτην την μέθοδο. Ξεσκεπάζω εξεναντίας τες πληγές και ζητώ ιατρείαν. Ιδού το Βιβλίο μου.»
Ένα ντοκιμαντέρ τρέχει αυτές τις μέρες στην Αθήνα (πληροφορίες εδώ) του οποίο το τρέιλερ παραθέτω παρακάτω και παρακαλώ θερμά δώστε έμφαση στο λεπτό 2':15'' έως 2':25''
3. Για να περάσουμε πλέον στο 2026, όπου μια μάνα η Μαρία Καρυστιανού, σαν μια σύγχρονη Αντιγόνη απέναντι σε έναν σκληρό Κρέοντα που δεν την αφήνει να θάψει τον άνθρωπό της, κατορθώνει και ενώνει όλα τα κομμάτια της ψυχής της που θρυμμάτισε ένα σύστημα αδιαφορίας (αντί να είναι ένα ακλώνητο σύστημα αδιαφθορίας όπως θα έπρεπε) και δηλώνει τα εξής σε προσωπικό της λογαριασμό κατά την ανακοίνωση ίδρυσης νέου πολιτικού κόμματος:
«Ξεκινάμε την πρώτη του μήνα για την πρωτιά στη δράση για ΑΛΗΘΕΙΑ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Από το «Εγώ» στο «Εμείς»!
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που η σιωπή γίνεται πιο βαριά από την ίδια την αδικία. Σε μια τέτοια στιγμή, επιλέξαμε να μιλήσουμε.
Όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί είναι το μόνο που μπορεί να μας κρατήσει όρθιους
και να διατηρήσει την ΕΛΠΙΔΑ ζωντανή.
Το κίνημα αυτό δεν γεννήθηκε σε στείρους τόπους. Γεννήθηκε μέσα στις καρδιές των ανθρώπων που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με το σάπιο.
Ξεκινάμε σήμερα ως μια αδιαπέραστη ΕΛΠΙΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ & ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.
Σας αναμένουμε με αγάπη στην πρώτη
γραμμή! Γιατί το δίκαιο, όταν διεκδικείται με πίστη και ενότητα , δεν χάνει ποτέ!
ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ!»
Και στη σελίδα του νεοϊδρυθέντος κόμματος αναγράφονται τα κάτωθι:
«Όλοι εμείς
Είμαστε άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές, με ποικίλες διαδρομές, κινηματικές ή όχι, κάθε ηλικίας και εμπειρίας. Δεν μας χωράει μια ταμπέλα.
Μας ενώνει ένα κοινό όραμα: ότι ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΩΡΑ.
Και μια κοινή ανάγκη: ΝA ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ για την κοινωνία και την πατρίδα μας. Κουβαλάμε μέσα μας ιστορίες διαφορετικές, αλλά κοινά όνειρα και μεγάλη δυσπιστία σε όσους οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά πολλαπλά αδιέξοδα.
Είμαστε γυναίκες και άνδρες, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις, σπουδαστές, φοιτητές, άνεργοι ή εργαζόμενοι, στη γη, σε εργοστάσιο, εργαστήριο, σκηνή ή γραφείο, υπάλληλοι, επαγγελματίες και επιχειρηματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, που ονειρεύονται και δημιουργούν καθημερινά ένα καλύτερο ΚΟΙΝΟ ΑΥΡΙΟ.
Είμαστε άνθρωποι που βλέπουμε την αδικία και δεν γυρίζουμε το κεφάλι αλλού, που αισθανόμαστε καλύτερα δείχνοντας αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, κάθε φορά, που κάποιος σκοντάφτει ή δυσκολεύεται να ακολουθήσει.
Ποιοι Είμαστε
Είμαστε ένα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ που γεννιέται από τη βάση, από την κοινή μας ανάγκη να έρθει επιτέλους η αλλαγή.
Γεννηθήκαμε από τη Λαϊκή Υπόδειξη
Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ γεννήθηκε από τη λαϊκή υπόδειξη. Από τη στιγμή που ένα ισχυρό αίτημα μιας ομάδας ανθρώπων για δικαιοσύνη ανέδειξε τη διάσπαρτη παθογένεια ενός ολόκληρου κράτους. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι οι δίκαιοι και ανιδιοτελείς αγώνες μας δεν είναι μικροί, αδύναμοι, μεμονωμένοι – είναι συλλογικοί και μπορούν να νικήσουν.
Συλλογική Ταυτότητα
Δεν γεννηθήκαμε για να υπηρετήσουμε προσωπικά συμφέροντα, ατομικές φιλοδοξίες, δόλιους υπολογισμούς, οικογενειακές ή ολιγαρχικές ατζέντες. Είμαστε ένα ακηδεμόνευτο κίνημα που ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν στις κοινές αξίες μας και θέλουν να δράσουν γι' αυτές.
Στάση Ζωής
Ξεκινάμε, προχωράμε και θα δώσουμε τη μάχη για όσα πολύτιμα μας στέρησαν. Έχοντας λάβει τη γενναία απόφαση να μη σωπάσουμε απέναντι στην αδικία και την ατιμωρησία.
Ίσες Φωνές
Κάθε φωνή μετράει εξίσου. Δεν υπάρχουν αφεντικά, ιδιοκτήτες ή προύχοντες, μόνο συμπολίτες, που δουλεύουν για το κοινό καλό.
Διεκδικεί τα παρακάτω στα εξής ζητήματα:
- Δικαιοσύνη: Ζητάμε μια χώρα, που αγκαλιάζει τους πολίτες της και μια οργανωμένη πολιτεία, που φροντίζει για όλους. Ένα γνήσιο κράτος δικαίου, που θα αλλάζει τη ζωή μας διαρκώς προς το καλύτερο, δεν θα διαλέγει πλευρά, αλλά θα υπερασπίζεται την αλήθεια.
- Διαφάνεια: Θέλουμε να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί το κράτος μας, πώς ξοδεύονται τα χρήματά μας, ποιος αποφασίζει και γιατί, ποιος δίνει λόγο και σε ποιον.
- Τέλος στην Ατιμωρησία: Ζητάμε να σταματήσει η θεσμοθετημένη εγκληματική ανευθυνότητα και ατιμωρησία, που επιτρέπει στους ισχυρούς να ξεφεύγουν από την ευθύνη, την έρευνα και τη λογοδοσία. Κανείς δεν είναι πάνω από το νόμο και όλοι είναι ίσοι απέναντί του.
- Τις Ζωές μας Πίσω: Ζητάμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Να έχουμε μέλλον στη χώρα μας. Να μην αναγκαζόμαστε να φεύγουμε για να ονειρευτούμε ή να επιβιώσουμε. Θέλουμε να πετύχουμε την επιστροφή όσων έδιωξε η στέρηση, η αναξιοκρατία, η δυσπραγία, η αδικία.
-Δημοκρατία: Παντού και σε κάθε χώρο. Με πλήρη δικαιώματα και αντίστοιχες υποχρεώσεις για όλους. Κριτήριό μας οι ανάγκες της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού της πατρίδας μας, ο σεβασμός και η στήριξη όλων των αδυνάτων, το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον.
- Ανεξαρτησία: Είμαστε ακηδεμόνευτοι και ανεξάρτητοι. Από κάθε οικογενειοκρατία, αριστοκρατία ή ολιγαρχία. Από κάθε εσωτερικό ή έξωθεν επιβαλλόμενο εκβιασμό. Από όλα τα ξένα συμφέροντα. Θέλουμε μια αξιοπρεπή Ελλάδα, που θα ανακτήσει τη φωνή της διεθνώς και δεν θα φοβάται να μιλήσει για την ιστορία και τις παραδόσεις της, για τα αδέρφια της εκτός συνόρων, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες συνεργασίας και ειρήνης στον ταραγμένο κόσμο, αξιοποιώντας το τεράστιο πολιτισμικό της κεφάλαιο.»
Ενώστε τώρα εσείς τα ανωτέρω 3 χρονικά σημεία που σας ανέφερα και δείτε τη μεγάλη εικόνα: τη διαρκή μάχη ανάμεσα στη φίμωση και τη ζύμωση. Δείτε ομοιότητες και διαφορές, σιωπές και κραυγές και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
