Ανοσία απέναντι στην Ανοησία! - 4

Και από τον Γλέζο, θυμήθηκα έναν άλλον μεγάλο νικητή του θανάτου, που πρόσφατα τον έφτυσε κατάμουτρα.

Είναι ο Θάνος Μικρούτσικος με τα φοβερά εκείνα λόγια:

"Τον θάνατο, δεν τον φοβάμαι! ΚΑΘΟΛΟΥ! Από την ώρα που γεννιόμαστε μέχρι την ώρα που πεθαίνουμε με νορμάλ τρόπο, περνάνε 4.160 Σαββατοκύριακα. Πενήντα δύο είναι τα Σαββατοκύριακα του έτους, επί 80 χρόνια που 'ναι ο μέσος όρος ζωής, 4.160 μας βγαίνει. Εσείς, που είστε νέος, δεν βλέπετε να φεύγουν σαν νερό τα Σαββατοκύριακά σας; Φανταστείτε εμένα, που πάω στα 69. Γεννιόμαστε, εν ολίγοις, για να παλέψουμε στο ρινγκ με έναν τύπο τρία μέτρα ψηλό, γεροδεμένο, φορμαρισμένο, ο οποίος είναι προδιαγεγραμμένο ότι στον πέμπτο γύρο θα μας βγάλει νοκ-άουτ. Το στοίχημα που έχω βάλει, και μέχρι τώρα τα 'χω καταφέρει, είναι σε κάθε γύρο να του γαμώ τη μάνα! Τον κερδίζω στα σημεία και με αυτό τον τρόπο τον φρενάρω! Τι θα κάνουμε, θα χεστούμε απάνω μας; Μετά από μια τέτοια ζωή, με όλα αυτά που έκανα στα προσωπικά και στα επαγγελματικά μου, να φτάσω να του λέω: «Σε παρακαλώ, δώσε μου δυο χρόνια ακόμα;». Μη σώσει και μου δώσει!" 

Αυτές τις μέρες στο νοσοκομείο χρειάστηκε πολλές φορές να κάνω μετάγγιση αίματος. Το ίδιο και οι άνθρωποι στους διπλανούς θαλάμους. Σκεφτόμουνα αντί για δώρο φέτος να δώσετε αίμα. Για τον Θ.Μ. Για κάποιον που το έχει ανάγκη. Αυτές τις γιορτές σκεφτείτε τους άλλους και γίνετε αιμοδότες.

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ


Και με τις φοβερές εκείνες μελωδίες:

Από την πρώτη φορά που άκουσα αυτό το τραγούδι στο μυαλό μου, μού ήρθε μια εικόνα: ένα σπουργιτάκι που μετά από μια καταιγίδα στέκεται στην κουπαστή ενός ρημαγμένου πλοίου κάπου στο μεσοπέλαγο και τινάζει τα φτεράκια του για να φύγουν τα νερά από πάνω του, εν μέσω ομίχλης και το τίναγμα των φτερών του να συντονίζεται με τα τινάγματα της μελωδίας του Μικρούτσικου (άκου και φαντάσου από το 7':00'' ως το 7':15'' τι εννοώ).

Αυτή η εικόνα, δείτε τώρα πως συνδέεται με την εικόνα του Γλέζου που στέκεται στη βροχή, στην προηγούμενη ανάρτηση. 

Και για να δειτε ότι οι ομοιότητες δεν σταματούν, όσο κάποιος ψάχνει, αφουγκραστείτε τον στίχο του Καββαδία όταν λέει για τον Γκόμπυ ο οποίος ξορκίζει με ένα φτερό τη μαλάρια... δηλαδή την ελονοσία που κάποτε θέριζε και έσφαζε κόσμο και κοσμάκη. Ατελείωτες ψυχές που έχουν φύγει και για αυτούς ούτε λόγος... Δεν ανακοινώθηκαν σε κανένα απογευματινό δελτίο ειδήσεων, δεν μπήκαν σε καμία στατιστική, δεν έκλαψε για αυτούς ίσως κανένας... Και η αντίσταση τότε, κανένας αναπνευστήρας, καμία κολχικίνη, κανένας κινέζος, καμία μάσκα, παρά μόνο ένα φτερό και ένα ξόρκι... 

Για αυτό ας χαλαρώσουμε λιγάκι, δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Η συντέλεια του σύγχρονου και εικονικού παραλογισμένου κόσμου, ίσως (και το εύχομαι). Μα όχι του πραγματικού κόσμου.

Για αυτό όποιος ξέρει Ιστορία, αναγνωρίζει και τη δική του ξεχωριστή ιστορία μέσα σε αυτό το σύμπαν, στο οποίο μπερδεύονται οι ιστορίες όλων μας, των προηγούμενων, των νυν και των αεί.

Τέτοια Αντισώματα θέλουμε λοιπόν, που να λένε του θανάτου, σου γαμώ τη μάνα!

Ο τέλειος Έλλην;

Όποιος δει αυτό το βίντεο και δεν αισθανθεί έναν σφίξιμο στην καρδιά, τότε...
να πάει άμεσα σε καρδιολόγο γιατί η καρδιά του σίγουρα έχει σταματήσει να αισθάνεται.

"Οι Γερόντοι"

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη

Η λειτουργία της... Λειτουργίας! Μάθημα 4ο (φροντιστηριακό, για τους αδύναμους που δεν κατάλαβαν τα προηγούμενα...)

Η Ρητορική είναι μια τέχνη με μακραίωνη πορεία. Είναι όμως, θαρρώ και μια τέχνη που υποβάλλει τους φορείς της σε μια μακραίωνη ταλαιπωρία. Είναι επίσης, εν πολλοίς υπεύθυνη και για τη σημερινή ασυνεννοησία. 

Η Ρητορική, δημιουργήθηκα από τους προσωκρατικούς και τους Σοφιστές για να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εργαλείο πειθούς στις μεταξύ τους διενέξεις. Στην πορεία καλλωπίστηκε, ακονίστηκε, ενδυναμώθηκε, πολυχρησιμοποιήθηκε, μέχρι να φτάσει στην Αναγέννηση που συμβολοποιήθηκε και καταγράφηκε σε εικόνες όπως η παρακάτω, ως γυναικεία μορφή με ρομφαία-σύμβολο της δύναμης του λόγου.

Τελικά, φτάνει ως τις μέρες μας, αφού πρώτα παρερμηνεύθηκε, διαστρεβλώθηκε, κακοποιήθηκε, πολυφορέθηκε, πολιτικοποιήθηκε στυγνά και τελικά επισημοποιήθηκε ως το βασικό εκείνο εργαλείο της δημόσιας ζωής.

Έχω όμως μια αλλεργία στη Ρητορική, από καταβολής της... Ο λόγος είναι ότι, όσο και αν το διατείνεται, δεν υπηρετεί τον... λόγο, αλλά την εξουσία! Η Ρητορική από γενέσεώς της, προτάσσει την πειθώ ως τον βασικό στόχο της. Μέσο για την πειθώ είναι η δύναμη του λόγου και ακριβώς αυτό προσφέρει η Ρητορική, δηλαδή δύναμη. Δύναμη και εξουσία για να πείσεις. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό από μόνο του, όσο το ότι παραβλέπει κάτι πολύ πιο βασικό: την ίδια την επικοινωνία!! Αν ξεκινάς πεπεισμένος  ότι θέλεις να πείσεις και στην προσπάθεια σου αυτή με τον συνομιλητή σου βγάζεις σπαθιά και μαχαίρια (εξου και το σύμβολο του σπαθιού στην ανωτέρω αναγεννησιακή γκραβούρα), τότε ξεχνάς να επικοινωνήσεις... 

Η διαδικασία της επικοινωνίας είναι βαθύτερη. Ξεκινάς να συνδιαλέγεσαι με κάποιον για να του δείξεις τον τρόπο που εσύ βλέπεις τα πράγματα. Το ίδιο κάνει και ο άλλος. Αν τώρα στη διαδρομή της συζήτησης σου φανεί η άποψη του άλλου καλύτερη, τότε πείθεσαι και την ασπάζεσαι. Το ίδιο και ο άλλος, αν κάτι του φανεί καλύτερο, τότε το ακολουθεί. Αυτό, νομίζω είναι μια υγιής συζήτηση, ένας ώριμος διάλογος. Η πειθώ λοιπόν, είναι η κατάληξη, ή αλλιώς αν θέλετε, το επιστέγασμα της συζήτησης και του δημοκρατικού διαλόγου μεταξύ δυο συνειδητοποιημένων ανθρώπων. Το να ξεκινά κάποιος την κουβέντα του με απόλυτο και ξεκάθαρο σκοπό την πειθώ, έχει χάσει όλο το ταξίδι της επικοινωνίας, που δεν είναι άλλο από το να επιτρέψει στον εαυτό του να δει τα πράγματα μέσα από τα μάτια του συνομιλητή του. Η τακτική αυτή (που επιβάλλεται από τη Ρητορική), είναι τακτική επιθετική, εξουσιαστική, καταδυναστική και τελικά εξευτελιστική για έναν άνθρωπο, αν θέλει να λέγεται κοινωνικό ον με πολιτική συμπεριφορά (κατά Αριστοτέλη). 

Θα μου πείτε βέβαια, ο ίδιος ο Αριστοτέλης πίστευε στη Ρητορική, ως μαθητής του Πλάτωνα ο οποίος με τη σειρά του ήταν μαθητής του Σωκράτη... Ναι, αλλά με το εξής χαρακτηριστικό: η Ρητορική του Αριστοτέλη (θεωρούσε ο ίδιος ότι) κατείχε την απόλυτη αλήθεια, τη μια και μοναδική, αυτή που πρέπει να διαδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο, από στόμα σε στόμα, κάτι σαν τη θεία Κοινωνία (και ακριβώς για αυτό το λόγο ο Αριστοτέλης κατόρθωσε να επιβιώσει μέχρι την Αναγέννηση, γιατί προωθούσε ένα μοντέλο παρόμοιο με αυτή της Θρησκείας, άρα δεν ερχόταν σε αντίφαση με αυτήν, οπότε δεν δέχτηκε ποτέ την μήνιν της όλα αυτά τα εκατοντάδες χρόνια...). Η Ρητορική αυτή, υποστήριζε ένα μοντέλο ανάπτυξης και διάδοσης, επειδή ακριβώς θεωρούσε ότι συμπορεύεται με ένα σχέδιο διάσωσης της πανανθρώπινης Αλήθειας. 

Αυτή η στάση, στην πορεία των αιώνων άλλαξε, το σπαθί της Ρητορικής έγινε από κάποιο σημείο και ύστερα το Εξκάλιμπερ, για να καταλήξει τη σήμερον εποχή να γίνει το Φωτόσπαθο που ρίχνει Φως ή καταδικάζει στο Σκοτάδι με την άνεση του πατήματος ενός και μόνο πλήκτρου... Και για να σας δώσω να καταλάβετε ένα παράδειγμα ανάλογο, θα σας ζητήσω να κοιτάξετε γύρω σας σε μια κοινωνική εκδήλωση. Τί θα δείτε να επικρατεί; Ελάτε λίγο, σκεφτείτε προσεκτικά... Πάμε λίγο ακόμα... Μπράβο! Το βρήκατε! Είναι τα smartphones, τα tablets, και όλη εκείνη η τεχνολογία που και η κουτσή Μαρία έχει αποκτήσει (το "εν μέσω κρίσης" νομίζω δεν χρειάζεται να το αναφέρω σε αυτό το σημείο, δεν θα προσθέσει και πολλά στη νοσηρότητας της κατάστασης...). Είναι λοιπόν, εκείνα τα εργαλεία που μας δίνουν φοβερές δυνατότητες επικοινωνίας, αλλά παραδόξως... δεν μας δίνουν επικοινωνία! Μα πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται τα φοβερά αυτά μέσα επικοινωνίας, να μας αποτρέπουν από την πραγματική επικοινωνία; 

Η απάντηση είναι η ίδια και στο ερώτημα, πώς γίνεται η Ρητορική, που γεννήθηκε για να μπορέσουν οι άνθρωποι να επικοινωνήσουν καλύτερα, να κατορθώνει να κάνει τους ανθρώπους να μπερδεύονται και να συγχέονται (αφού πρώτα καταφέρνει να τους κάνει να συγχύζονται...), και δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι η Ρητορική όπως έχει διαμορφωθεί στη σύγχρονη εποχή, δίδει έμφαση στην έννοια της δύναμης και στην έννοια της εξουσίας που υπόσχεται ως πυλώνες των ανθρώπινων σχέσεων, χάνοντας έτσι την τριβή της πραγματικής επικοινωνίας ανάμεσά τους, συνθλίβοντας το άνοιγμα προς στον συνομιλητή, ή το κάλεσμα για μια κοινή πορεία... 

Αν ανατρέξετε στην προηγούμενη ανάρτηση αυτού του blog, μια τέτοια στάση, εμποδίζει τη θετική στάση της Ηθικής, αυτής που πάει μπροστά, που καλεί τους συνανθρώπους σε κάτι καλύτερο, που βάζει πάνω από τον εαυτό μας τον ίδιο τον συνάνθρωπο, αυτής που στηρίζεται τελικά σε αλτρουιστικά πρότυπα. Και επειδή, ως γνωστόν, η τριβή παράγει θερμότητα, είναι λογικό και φυσικώς αναμενόμενο, μια τέτοια στάση να προάγει τη θερμότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, και όχι την κακή, ψυχρή και ανάποδη σχέση που η εξουσία και η δύναμη επιθυμούν να επιβάλουν. Διότι, κάθε εξουσία (και αυτό είναι επίσης γνωστό από την Ιστορία) νοηματοδοτείται από το γεγονός ότι μπορεί να επιβληθεί σε κάποιους. Αν δεν υπάρχουν κάποιοι προσφερόμενοι και άμεσα διαθέσιμοι, η εξουσία αυτομάτως ισοπεδώνεται και γκρεμίζεται.

Κάτι ακόμα για να γίνει πιο ξεκάθαρη η αναφυλαξία που μου προκαλεί η τέχνη της Ρητορικής: όλοι οι πολιτικοί ετούτης της χώρας, αλλά σίγουρα και όλων των χωρών, έχουν δεχτεί μαθήματα Ρητορικής, από μικρή ηλικία, με σκοπό να μπορούν να σταθούν στον πολιτικό στίβο. Δεν σας κάνει εντύπωση όταν ακούς σε ένα τηλεοπτικό πάνελ καμιά δεκαριά πολιτικούς, να νομίζεις ότι ο καθένας τους ξεχωριστά έχει δίκαιο και ότι μιλάει με αληθινά και πειστικά στοιχεία; Πώς γίνεται όμως, παράλληλα όλοι αυτοί μεταξύ τους να μην επικοινωνούν; Γίνεται, γιατί πολύ απλά δεν θέλουν να επικοινωνήσουν! Έτσι, και η Ρητορική που τους γαλούχησε, δεν θέλει να τους διδάξει επικοινωνία, αλλά εξουσία... Θυμάμαι, έναν συνάδελφο ιατρό, ο οποίος (καλό και τουλάχιστον ειλικρινές παιδί) μου είχε εξομολογηθεί κάποια στιγμή, ότι οι γονείς του, μεγάλα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, τον προόριζαν να γίνει σαν μεγαλώσει, ο υπεύθυνος-αρχηγός της νεολαίας της ΝΔ και για αυτό το λόγο, από μικρό του επέβαλαν να κάνει μαθήματα (κάθε εβδομάδα 2-3 ώρες) Ρητορικής μέσα από ασκήσεις επιχειρηματολογίας, μέσα από στρατηγική ορθής χρήσης συγκεκριμένων λέξεων σε συγκεκριμένες περιστάσεις, που σκοπό είχαν αυτές οι λέξεις όχι να αποκαλύψουν νοήματα και να ξεκαθαρίσουν καταστάσεις και παρεξηγήσεις, αλλά να αποκρύψουν νοήματα και να διαστρεβλώσουν την πληροφορία...

Πώς να μην μπερδεύομαι λοιπόν όταν βλέπω κινήσεις όπως αυτές, που συγκροτημένα φιλόλογοι και πανεπιστήμονες προσπαθούν να ταυτίσουν την Ρητορική με την Εξουσία, και όχι τη Ρητορική με την Επικοινωνία; Πώς γίνεται να με πείσουν ότι το άρθρο α και το άρθρο γ ενός καταστατικού όπως αυτό, δεν έρχονται σε αντίφαση; Πώς γίνεται από τη μια να γίνεται λόγος για την ισχύ της επιχειρηματολογίας και από την άλλη να γίνεται λόγος για σεβασμό της διαφορετικής άποψης και για δημοκρατικό διάλογο; Πώς γίνεται να κάνουμε επίκληση στην Εξουσία με σκοπό να επικοινωνήσουμε και αυτό να το ονομάζουμε Δημοκρατία; 

Πώς γίνεται τελικά, η Εξουσία του ενός να επιβάλλεται και να προβάλλεται ως η Δημοκρατία όλων; Και ακόμα χειρότερα, πώς γίνεται αυτή η σύγχυση όλων σήμερα, να μην μπορεί να αντικρουστεί από κανέναν; Άρα, ποια είναι η πραγματική κρίση αγαπητοί μου συνάνθρωποι;

Πόσο μπερδεμένα είναι τελικά τα πράγματα και πόσο διαφορετικά λειτουργούν αν προσπαθήσεις να τα βγάλεις από τα στεγανά πλαίσια εκφοράς τους; Πόσο γυμνός φαίνεται ο βασιλιάς όταν του τραβήξεις έστω και μια κλωστή από το χρυσοποίκιλτο ένδυμά του; 

Τελικά, επειδή τα λόγια τα κούφια των Ρητόρων τα παίρνει ο άνεμος, μερικές φορές το να λες για τον άνεμο (ανεμο-λόγιο) έχει πιο πολύ ουσία...

"Ανεμολόγιο"

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

"επιτέλους, σκασμός οι ρήτορες, πολύ μιλήσαμε..."

Αγαπητέ Αριστοτέλη, ξέρω θα σε στενοχωρήσω, αλλά πρέπει να σου το πω την αλήθεια, αυτή που όπως υποστήριζες σε όλη σου τη ζωή, είναι μία και μοναδική, που κατευθύνει τις ζωές μας, που είναι το πρώτο κινούν του σύμπαντος:

Αγαπητέ Αριστοτέλη, 

"ξέσκισε η τσούλα η Ιστορία αρχαία οράματα..."

και μαζί ξέσκισε και τα παιδιά της...

Ξέσκισε η πόρνη η Ιστορία, αρχαία οράματα

Είναι κάποια παιδιά διαφορετικά από τα άλλα. Έχουν ροζιασμένα χέρια, ρυτιδωμένο μέτωπο, γκριζαρισμένα μαλλιά, αφυδατωμένο δέρμα…

Είναι κάποια παιδιά διαφορετικά από τα άλλα, που η ταυτότητά τους λέει 80 ετών και άνω… μα αυτά δηλώνουν γύρω στα 10. Εκεί, έχουν μείνει. Από πείσμα, από άποψη...


Αυτά τα παιδιά όμως, διατηρούν αμόλυντη την ψυχή, ασίγαστη τη φλόγα στα μάτια τους, αγέρωχο το πνεύμα, αμείωτη την όρεξη για επικοινωνία.

Αυτά τα παιδιά όμως, αναζητούν μόνο να παίξουν... Να παίξουν πραγματικά. Μια ζωή έχουν ζήσει στο παιχνίδισμα των δρόμων: τους εμ-παίζουν όλοι -και κυρίως αυτή η πόρνη η Ιστορία-, μα προσπαθούν και εκείνοι με τη σειρά τους να παίξουν μάταια, μαζί της… Μια ζωή, παιχνίδισμα. Τίποτε στα σοβαρά. Όλα στον αέρα, όλα αβέβαια, όλα διαρκώς κινούμενα, όπως τότε που παίζαμε «μήλα», σαν ήμασταν και εμείς παιδιά… Ένα μόνο στέκεται και ριζώνει βαθιά: η θέληση για ζωή.

Αυτά τα παιδιά όμως, ό,τι και να έχουν ζήσει, ό,τι και να έχουν δει, ό,τι και να έχουν βιώσει (πόλεμοι, πείνες, κακουχίες, ξυλοδαρμοί, αρρώστιες, ατελείωτες νύχτες πόνου…), έχουν κατορθώσει να παραμένουν παιδιά. Ένα μόνο παράπονο θα ακούσεις από τα χείλη τους:

«Αυτή η ανηφόρα, μας έχει στοιχίσει πολλά… Η κατηφόρα είναι εύκολη, αλλά αυτή η ανηφόρα μας ταλαιπωρεί… Πρέπει να παίρνουμε ταξί για να ανεβούμε κάθε μέρα, μα εμείς δεν έχουμε ούτε καν για φάρμακα. Τι να σου κάνει μια σύνταξη της πείνας;»

Και στο μυαλό μου, αντιπαραβάλλεται μια άλλη σύνταξη, αυτή των αθώων σωμάτων, που κάποιοι εξουσιάζοντες, παλαιότερα απαιτούσαν από αυτά τα μικρά παιδιά, να μαζευτούν, να συντακτούν εν τάξει, και να χυθούν με το πύρινό τους νεανικό κορμί, στη λάβα του πολέμου, έτσι σαν να πέταγε κάποιος καμμένα ήδη χαρτιά στις φλόγες της φωτιάς… Στις φλόγες του ψεύτικου και φτιαχτού, του στημένου, πολέμου. Τώρα, αυτοί οι συντεταγμένοι άτακτοι, στέκονται φρόνιμοι σαν παιδιά που έχει μ(εγ)αλώσει η πόρνη η Ιστορία, και ζητούν και αυτοί μια σύνταξη… Μια σύνταξη ζωής όμως αναζητούν, και όχι μια σύνταξη ντροπής…



Υ.Γ.: Το Post αυτό αφιερώνεται στον κύριο Βασίλη, του οποίου ο φλογερός λόγος, η αμόλυντη παιδική του ψυχή και τα αθώα τρεμάμενά του μάτια (να είναι άραγε από τις μύριες σκηνές ανθρώπινης θηριωδίας στον αιώνα που πέρασε;), συγκλόνισαν την γερασμένη μου ψυχή… Σαν αντάλλαγμα, εγώ του πρόσφερα απλά μια μέτρηση πίεσης… σε ένα μπράτσο ατελείωτης συμπίεσης… που κανείς δεν χάιδεψε ποτέ.

"Ανεμολόγιο"

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης

Μουσική, Ερμηνεία: Θάνος Μικρούτσικος

Το κλουβί με τις τρελές - Σκηνή 3η

Είχαμε αφήσει τις πυγολαμπίδες να λαμπυρίζουν.


Σκηνή 3η:


"Και ξάφνου εκεί που οι πυγολαμπίδες έσπερναν με όλη τους τη δύναμη το φως των σπλάγχνων τους, πήραν τέτοια θέση στον αιθέρα, που κάποιος κοιτώντας από τα επουράνια, θα μπορούσε με ευκολία να διαβάσει την κάτωθι επιγραφή:

Αν δεν καώ εγώ

Αν δεν καείς εσύ

Αν δεν καούμε εμείς

πώς θα γεννούν 

τα σκοτάδια

λάμψη;

Και μετά ο σχηματισμός λύθηκε και σκορπίστηκε στου αγέρα το νυχτερινό κυμάτισμα..."

"Αν η μισή μου καρδιά"

Στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ - μετάφραση Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη
 

...πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται, γιατρέ μου...

Στου αιώνα την παράγκα

Σου στήνω μια καλύβα

Σοῦ στήνω μία καλύβα, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων,

ἕνα κῆπο νὰ περπατᾷς, ἕνα ρυάκι νὰ καθρεφτίζεσαι,

μιὰ πλούσια πράσινη φραγὴ νὰ μὴν σὲ βρίσκει ὁ ἄνεμος

ποὺ βασανίζει τοὺς γυμνοὺς - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

Σοῦ στήνω τ᾿ ὅραμά σου πάνω σ᾿ ὅλους τοὺς λόφους,

νὰ σοῦ φυσάει τὸ φόρεμα ἡ δύση μὲ δυὸ τριαντάφυλλα,

νὰ γέρνει ὁ ἥλιος ἀντίκρυ σου καὶ νὰ μὴ βασιλεύει,

νὰ κατεβαίνουν τὰ πουλιὰ νὰ πίνουνε στὶς φοῦχτες σου

τῶν παιδικῶν ματιῶν μου τὸ νερὸ - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Πού να 'ξερες όμως αγαηπητέ, ότι δεν βλέπουν όλοι το ίδιο χρώμα στις εικόνες που σκορπίζεις μπροστά στα μικροσκοπικά μας μάτια...

Αλλά, αυτό διαφοροποιεί τους ποιητές από τους εκ-ποιητές: το χρώμα στη ζωή τους!

"Για μια Ντολόρες"

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Στις ανθισμένες κορυφές
ζήτησες τη ζωή σου
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού
το φως του παραδείσου
χαράζει η μέρα σαν γυαλί
στην κόψη κόβεις βόλτες
παρέα με λαθρόβιους
πότες και μηχανόβιους
παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
με βρισιές και προσευχές
και της μάνας τις ευχές
Στου αιώνα την παράγκα
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
στα κρυφά και ταπεινά
ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες
το δέρμα σου μια νύχτα
και το κορμί σου κάρφωσες
στου φεγγαριού την πίστα
Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ
τσακίζεις τη φωνή σου
ληστής, Πιλάτος και Χριστός
εκεί που στάζει ο Θεός
θ' απλώσεις τη ζωή σου

Τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω

Μπορεί άραγε μια γοργόνα να φοβάται τα νερά στα οποία ζει; Μπορεί να τρομάζει από τις θάλασσες που την περιλούζουν; Είναι δυνατόν ένα δικό της στοιχείο, το νερό, να της προκαλεί τέτοια αποστροφή;

Μπορεί. Και ο αιτιολογικός παράγοντας ονομάζεται άνθρωπος.

Ο άνθρωπος μπορεί να θολώσει τα νερά σε τέτοιο βαθμό που να είναι αποκρουστικά. Μπορεί να προκαλέσει τέτοια τρικυμία, τέτοια δίνη κυματισμών και τέτοια θαλασσοταραχή, που οι ψυχές που διαβιούν στο υγρό στοιχείο, να ασφυκτιούν μέσα στο ίδιο τους το περιβάλλον.

Οι γοργόνες θέλουν καθάρια νερά, για να αναπνεύσουν, θέλουν φως για να θρέψει τις ελπίδες τους, θέλουν χάδι από τον παφλασμό των κυμάτων και όχι βιαιότητα από τη μανία της φουρτούνας. Θέλουν τον βυθό ζωντανό και κρουσταλλένιο, αλλιώς αργοπεθαίνουν...

Οι γοργόνες θέλουν αληθινό ό-νε(ι)ρο για να ζήσουν και όχι βάλτο για να βυθιστούν... Θέλουν να βλέπουν το βυθό, για να μπορούν να συλλάβουν το βάθος του έρωτά τους...

Και αν ποτέ λάχει σε κάποιον ιατρό να πρέπει να γιατρέψει τη θάλασσα, αυτήν την πληγιασμένη από τους ίδιους τους ανθρώπους, αξίζει να προσπαθήσει πολύ σκληρά... Αξίζει για τα μάτια μιας γοργόνας.

"Θάλασσα"

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσικη: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Μίλβα

Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια

Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγο του χρόνου το καράβι
μια άγκυρα η ζωή μου ζητανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι

Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι

Λόγος ανέμων

"Ανεμολόγιο"
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Ερμηνεία: Θ.Μικρούτσικος, Μ.Πασχαλίδης



(από http://www.youtube.com/watch?v=PhzdRu5M6ns)





Χρυσοσταλίδες Καρπάθου

Οι χρυσοσταλίδες αφήνουν το τελευταίο άγγιγμά τους

να χαϊδέψει τις πλαγιές, να γαληνέψει τη θάλασσα,

να δείξει το δρόμο της επιστροφής στα τελευταία διαβατάρικα πουλιά

που ακόμα μια μέρα αναζήτησαν νέα φωλιά, πιο φωτεινή και πιο ψηλά.

Οι χρυσοσταλίδες φεύγουν ήσυχα

πριν αναλάβει η νύχτα τα ηνία του πλανήτη

και πλημμυρίσει με πλάνες αυτόν τον κόσμο τον αλήτη.

Είναι τότε που αποκαλύπτεται η συνταγή του φωτός

είναι τότε που αναλύεται το μεγαλείο του συνόλου στην απεραντοσύνη των υποσυνόλων

και στην μαγεία των συνδέσεών τους

είναι τότε που μία μία οι ηλιαχτίδες μετά τον επιβλητικό χορό τους, υποκλίνονται σεμνά

και αποχωρούν στα ιδιαίτερά τους, ευχαριστημένες που και σήμερα έδωσαν ζωή

σε τούτες τις ξερολιθιές που είναι παιδιά δικά τους.

Πώς άραγε έφτασε και ρίζωσε ο σπόρος της ζωής σε τούτα εδώ τα μέρη;

Πώς φύτρωσε κλωνάρι όταν ανέμοι από παντού βαρούν,

όταν η αρμύρα της θάλασσας διαβρώνει τα βουνά,

όταν η πέτρα γεννά μόνο πέτρα;

Ζωή εύθρυπτη, τι δυνάμεις έχεις;

Πώς μεταμορφώνεις την ανάγκη σου σε τέχνη και επιστήμη;

Πώς προσαρμόζεσαι σε κάθε τι που δεν είναι ζωή;

Πώς σμιλεύεις το άψυχο και δίνεις νόημα στο άυλο;

Και ‘γω που προσπαθώ να κυλίσω τους βράχους γύρω μου

αναζητώντας μάταια τα σανδάλια του Θησέα,

μήπως να αναταράξω πρώτα τους βράχους μέσα μου

για να δω αν υπάρχει επιλογή ή αν όλα είν’ τυχαία;

Οι χρυσοσταλίδες κρατούν τα μεγαλύτερα μυστικά τους

κρυμμένα στις τελευταίες στιγμές της παράστασής τους,

πριν βασιλέψουν^.

μόνο τότε τα φυλλοκάρδια μου μπορούν επιτέλους

να ημερέψουν^.

Η ζωή τελικά ένα ναρκοπέδιο ξεχασμένο

και συ ζητάς να μπεις σε τάγμα ειδικά εκπαιδευμένο.

Μη ρωτάς γιατί και πώς,

μόνο θυμίσου τούτο: η ζωή είναι μπρος, μόνο μπρος.

Μπρος μαρς!

5/5/08

Τόπος Απέρι(ττος)

by astromonos