Δυο φίλοι 66 δισεκατομμύρια χρόνια μετά...

 

Με αφορμή κάτι απολιθώματα-παιχνίδια που βρήκαν τα παιδιά μου και σκάλισαν για να βγουν στην επιφάνεια, συζητήσαμε γιατί οι δεινόσαυροι χάθηκαν... και τελικά η όλη αλληλεπίδραση έφερε το παρακάτω:

Ζωγραφική, Προ-ιστορία, Καλλιτεχνία, Χιούμορ, Σύνθεση, Σκηνικά, Διάλογος... όλα προσπαθούν να χωρέσουν σε μια αποτύπωση της στιγμής με τα και για τα παιδιά μου...

Το τι πετυχαίνει αυτή η στιγμή, θα φανεί ίσως σε μια... μελλοντική στιγμή στη ζωή τους (ελπίζω όχι δισεκατομμύρια χρόνια μετά)!

"Δυο φίλοι"

Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Χατζημπιερής

Ερμηνεία: Απόστολος Ρίζος

Κιμωλία-Ομιλία

 

Είναι συγκινητικό να βλέπεις τη συνέχεια.

Τη συνέχεια της σκέψης σου, του σώματός σου, της οπτικής σου.

Και μαζί, να βλέπεις και τον εναγκαλισμό του προηγούμενου με το επόμενο...

Σήμερα, έκανα σύνδεση μιας στιγμής παιδικής δημιουργίας της κόρης μου, με μια στιγμή πριν περίπου 3,5 χρόνια που είχα αποτυπώσει σε αυτό το blog εδώ, που πάλι αφορούσε παιδική δημιουργία, αυτή τη φορά από εμένα για την κόρη μου... Και η σύνδεση γίνεται μέσα από κόκκους κιμωλίας που αποτελεί έναν εξαιρτετικό τρόπο... ομιλίας!

Αφορμή, ένα δέντρο Χριστουγέννων...

"Το Δέντρο των Χριστουγέννων"

Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Χατζηπιερής

Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Αυθεντικότητα

Αυθεντικοί Άνθρωποι, 

είναι εκείνοι που εκπέμπουν

Αυθεντικά Λόγια, ντυμένα σε Αυθεντικές Μελωδίες...

Αρχή Ιστορικής Σοφίας...

Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις... Δεν υπάρχει πιο ανθρωπολογική θεώρηση των κοινωνιών και των επι-κοινωνιών του ανθρώπου, από αυτή τη ρήση.

Διαβάστε οπωσδήποτε το συγκεκριμένο άρθρο του Δρ. Στέφανου Μανζούκα, για τον τρόπο που εμείς οι άνθρωποι προσεγγίζουμε και αγγίζουμε τα πράγματα, τα νοήματα, και τελικά τους άλλους ανθρώπους.

Κρατώ από το άρθρο, εκείνον τον τρόπο που εκφράζει περισσότερο εμένα και έτσι βρίσκω και εγώ την ταυτότητά μου: το κριτικό αντιληπτικό περίγραμμα, με το οποίο ο ερευνητής προσπαθεί να αποκαλύψει την απατηλή και παραμορφωμένη πραγματικότητα που είναι κατασκευσμένη (α, ρε κοινωνική ανθρωπολογία...) και βασίζεται στην ψεύτικη συν-είδηση (false conciousness), άρα και στην ψεύτικη είδηση (fake news)...

αντιγράφω από τη σελ. 409 του άρθου:

"... ο απώτερος σκοπός του ερευνητή που πρεσβεύει το κριτικό αντιληπτικό περίγραμμα είναι να πάρει μια κριτική στάση απέναντι στο ερευνηθέν θέμα και να αποκαλύψει την απατηλή και μυθόπλαστη πραγματικότητα που δημιούργησαν οι ισχυροί και με αυτόν τον τρόπο να απελευθερώσει και να ενδυναμώσει τους πολλούς καταπιεσμένους. [...] Έτσι, λοιπόν, τόσο ο ερευνητής, όσο και το ερευνηθέν θέμα συναποτελούν το αντικείμενο της έρευνας, όπου και οι δυο υπόκεινται σε ανάλυση, για να συναποκαλύψουν την ψευδή και επιβαλλόμενη πραγματικότητα και αφού την ανακαλύψουν, τόσο ο ερευνητής όσο και το ερευνηθέν θέμα, υπόκεινται σε μια προσπάθεια αλλαγής. Αυτή η αλλαγή συνίσταται στο ότι μέσω της έρευνας ανακαλύφθηκαν οι μύθοι και οι διαστρεβλώσεις τις οποίες πίστευαν και ο ερευνητής, αλλά και οι συμμετέχοντες στην έρευνα και πλέον αυτή η ψεύτικη πραγματικότητα, που και οι δυο υποστήριζαν έως το σημείο της έρευνας, μετά την έρευνα πρέπει να αλλάξει. Έτσι, μια έρευνα που εντάσσεται στο κριτικό αντιληπτικό περίγραμμα για να ολοκληρωθεί πρέπει, πέρα από τη γνώση που θα προσφέρει, να προσφέρει και κάποιου είδους αλλαγή. Τα ονόματα που είναι συνυφασμένα με το κριτικό αντιληπτικό περίγραμμα είναι αυτά του Μαρξ  και των ερευνητών της Κριτικής Σχολής της Φρανκφούρτης, όπως Adorno, Habermas κ.α."


Και τώρα, αφιερώστε 2 ώρες να δείτε τα δυο μέρη, Α' και Β', του αφιερώματος της σειράς "Ιστορικοί Περίπατοι" σχετικά με τον Εμφύλιο Πόλεμο. Απολαύστε τη διαδρομή, κλαύστε για όλα αυτά που συνέβησαν και καταλήξτε στο τέλος του Β' μέρους, στο 54' λεπτό και εξής, για να προσπαθήσετε να το εντάξετε στα αντιληπτικά περιγράμματα που λέγαμε πιο πριν, και ειδικά στο κριτικό αντιληπτικό περίγραμμα... 

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το δικό μου, είναι το αρχικό: αρχή σοφίας...


Υ.Γ.1: Και για να δείτε πώς, όλα συνδέονται μεταξύ τους, μα κυρίως για να δείτε πώς ο Μαρξ προσέγγισε με τρόπο ανεπανάληπτο την ανθρώπινη ύπαρξη και συμπεριφορά, ας προσθέσουμε κάποιες σκέψεις. Είπαμε προηγουμένως, ότι υπάρχει η θεώρηση από τους υποστηριχτές της κριτικής προσέγγισης, ότι η πραγματικότητα είναι φτιαγμένη από τους ισχυρούς, τους οποίους προσπαθεί να αποκαλύψει και να ανατρέψει. Οι ισχυροί εκφράζονται κυρίως μέσω της οικονομικής εξουσίας, ή για να το πούμε αλλιώς, καταλήγουν όλες οι συμπεριφορές τους σε θέματα οικονομικής εξουσίας. Και αυτό, συμβαίνει από την μια άκρη του πλανήτη στην άλλη, από τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης μέχρι τους αχυρώνες της υποσαχάριας Αφρικής... Και αυτό μας το εξηγούν τόσο τα Συμπεριφορικά Οικονομικά, αν κάποιος ερευνητής βλέπει τα πράγματα από τη Νέα Υόρκη, ή η Οικονομική Ανθρωπολογία, αν τα βλέπει από την Αφρική. Πάντως, όλοι οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι όλα γίνονται για να υπάρχει και να εγκατασταθεί μια μορφή εξουσίας, που θα εξασφαλίζει οικονομικά οφέλη -φυσικά μαζί με τα συναισθηματικά, ηθικά και άλλα πολιτισμικώς οριζόμενα οφέλη-, τα οποία με τη σειρά τους, θα ερμηνευτούν σε οφέλη επιβίωσης. Φτάνουμε δηλαδή, στη Δαρβίνεια αντίληψη της δύναμης του ισχυρότερου και ικανότερου με μοναδικό σκοπό την επιβίωση και την καλύτερη αναπαραγωγή. Να πως εξηγούνται μορφές αντιπαράθεσης όπως οι εμφύλιοι ή όπως και οι μικρές και καθημερινές παρεξηγήσεις και μπερδέματα... Ξεκινάμε από την ίδια ανάγκη: να επιβιώσουμε έναντι άλλων. Αυτή η ανάγκη περνά μέσα από τη διαφορετική αντιληπτική ικανότητα και σύνθεση, τόσο τη δική μας όσο και εκείνων των άλλων. Για να καταλήξουμε να σκοτωνόμαστε όχι για την επιβίωση ημών ή των άλλων, αλλά για τον διαφορετικό τρόπο που αντιλαμβανόμαστε εμείς έναντι των άλλων, την έννοια της επιβίωσης και γενικά την έννοια της πραγματικότητας. 

Εμάς τους ανθρώπους, μας ενώνει η διαφορετικότητά μας και μας χωρίζει η ομοιότητα των τρόπων με τους οποίους διεκδικούμε αυτήν την διαφορετικότητά μας. Όλοι έχουν δίκαιο και όλοι έχουν άδικο, ταυτόχρονα... 

Ταυτόχρονα και Διαχρονικά...



Υ.Γ.2: 

"Όποιος στοχαστικός, σα γιαταγάνι

το στοχασμό του αντρίκεια ας τονε βγάζει.

Πες τα, και ακέρια και γυμνά· δε φτάνει

να λάμπ’ η αλήθεια· πρέπει και να σφάζει.

Ο λόγος, που χτυπά και που θυμώνει,

ριζώνει και της γης την όψη αλλάζει."

(Σατιρικά Γυμνάσια, Δεύτερη Σειρά, 13, Κωστής Παλαμάς)

Ψάχνοντας, βλέπω ξανά και ξανά, ότι αυτά που ανέφερα στο κυρίως κείμενο της ανάρτησης, έχουν απασχολήσει αρκετούς στοχαστές. Η αιώνια αντιπαράθεση λοιπόν, μεταξύ των δυνάμεων αλλαγής και των δυνάμεων συντήρησης της ισχύουσας κατάστασης... 

Η αιώνια αντιπαράθεση: Ταυτόχρονη και Διαχρονική...

Και στη μέση... ένα καρυδότσουφλο να ανεμοδέρνεται...

"Το καρυδότσουφλο"

Στίχοι: Διονύσης Καψάλης

Μουσική: Γιώργος Χατζηπιερής

Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ένας blogger την ημέρα, την ανία κάνει πέρα...

Χτες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα των απανταχού Bloggers !!

Το blogging, παρόν από το 1993 διαδικτυακά, νομίζω καλύπτει τρεις ανάγκες:

1. την ανάγκη για αποτύπωση των εμπειριών του συντάκτη τους, όπως κάποτε γινόταν με το προσωπικό μας τετράδιο-ημερολόγιο κάπου κάτω από το κρεββάτι ή μέσα βαθιά σε ένα συρτάρι με λουκετάκι απέξω... σε μια προσπάθεια να κλειδώσουμε αυτές τις εμπειρίες μας για να μην τις πάρει ο αέρας της φθοράς και χαθούν σαν τα θραύσματα ενός χρυσαλιφούρφουρου  στο πέρασμα του χρόνου...

2. την ανάγκη για μοίρασμα αυτών των εμπειριών με τους άλλους ανθρώπους, όπως ακριβώς όμως, θα θέλαμε να τις αναδείξουμε εμείς, σε μια προσπάθεια αποκάλυψης ή ακόμα και επίδειξης (χωρίς ο όρος να εμπεριέχει απαραίτητα αρνητική δυναμική) αυτών των εμπειριών, μια διαδικασία όμως που δίνει ευκαιρία στην τέχνη να εκφραστεί...

3. την ανάγκη να γίνουμε αρεστοί από τους γύρω μας, σε μια προσπάθεια ένωσης του σπασμένου "εγώ" με το κολλητικό "εμείς"...


Το blogging μεγάλωσε, άλλαξε περιεχόμενο και ταυτότητα, κάποιοι σταμάτησαν να γράφουν γιατί βαρέθηκαν, άλλοι γιατί κουράστηκαν, άλλοι γιατί η καθημερινότητα τούς ξεπερνούσε και δεν την προλάβαιναν και κάποιοι τέλος, ελάχιστοι, που προσπαθούν να συνεχίσουν να καλύπτους τις τρεις ανωτέρω ανάγκες...

Το blogging αυτά τα τελευταία 25 χρόνια αλληλεπίδρασε με τις νέες δυνάμεις της κοινωνίας της πληροφορίας και της κοινωνίας του διαδικτύου άλλοτε χάνοντας και άλλοτε κερδίζοντας, πάντα όμως ακολουθώντας και αλληλεπιδρώντας με αυτές τις δυναμικές αλλαγές που έχουν επέλθει στη σύγχρονη ζωή μας. Αν έχει αναδείξει κάτι το blogging, είναι τα αντιφατικά συστατικά της κοινωνίας μας που συνθέτουν (ή κατά την προσωπική μου άποψη, αποσυνθέτουν) τις επιμέρους εκφάνσεις της. Τα παραδείγματα είναι πολλά, καθημερινά και ασταμάτητα. Έχω προσπαθήσει πολλάκις να τα καταγράψω εδώ, θίγοντας ακροθιγώς εκείνα τα φαινόμενα που θίγουν αμιγώς αυτό που ονομάζεται στο συλλογικό ασυνείδητο "ανθρώπινη αξιοπρέπεια"...

Το blogging έχει καταγράψει αυτήν την αντίφαση της κοινωνίας μας, η οποία φαίνεται ότι βαδίζει σε αποσχιστικές συμπεριφορές, συμπεριφορές των άκρων, συμπεριφορές πόλωσης... Έτσι, τα αμέτρητα blogs, μπορεί να ξεκίνησαν για να καλύψουν τις τρεις ανωτέρω ανάγκες που αναφέρθησαν, νομίζω όμως ότι έχουν καταλήξει να είναι δυο κατηγοριών: εκείνα που εγκόλπωσαν τα σκουπίδια της δημοσιογραφίας και της φτιασιδωμένης, εμπορευματο(παρα)ποιημένης πληροφορίας που αραδιάζουν ό,τι αποβλακωμάρα μπορεί κανείς ελεύθερα να γράψει, και εκείνα που προσπαθούν ακόμα να καταγράψουν μια κριτική στάση και άποψη απέναντι στην προηγούμενη κατηγορία, καταθέτοντας τη βιωματική τους εμπειρία από τα θραύσματα της καταπατημένης ανθρώπινης αξιοπρέπειας που είπαμε πριν...

Αραδιάζω αδρά κάποιες αντιφατικές έννοιες εμπνευσμένες από τις εμπειρίες μου των τελευταίων ημερών:

- ποια τα όρια του "δεν θέλω" και του "δεν μπορώ"; πότε αυτό που νομίζουμε ότι δεν μπορούμε, είναι κατά βάθος αυτό που δεν θέλουμε και μήπως όταν λέμε ότι δεν θέλουμε, είναι όταν πραγματικά γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε; Α, ρε Φρόυντ... πού είσαι;


- έχετε αναρωτηθεί γιατί ο χρυσός, από αρχαιοτάτων χρόνων ζητούμενο των κοινωνιών, έχει τη θέση που έχει ανάμεσα στα ανθρώπινα; Γιατί να μην είναι, ας πούμε, το κάρβουνο που είναι φτιαγμένο από την ίδια χημική ουσία; Μήπως, γιατί  ο χρυσός έχει τέτοια διάταξη και "σειρά" στη δομή του, που τον κάνει να είναι τόσο σπάνιος και τόσο φωτεινός; Μήπως, γιατί η εσωτερική του διάσταση και ισορροπία, γεννούν μια εκθαμβωτική εξωτερική λάμψη που σπανίζει ανάμεσα στους υπόλοιπους λίθους; Κάνετε μια αναγωγή του χρυσού και των άλλων λίθων, στην κοινωνία με αφενός τους σπάνιους χρυσούς ανθρώπους και αφετέρου τους άλλους ηλίθιους που περιστοιχίζουν τους πρώτους και δυστυχώς φαίνεται ότι στοιχίζουν πιο πολύ από τους πρώτους. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος: ένα δώρο "μπριγιάν" (στην προφορά είμαι απαίκταμπλ...) που πουλιέται από πασίγνωστο οίκο στο Κολωνάκι 1550 ευρώ, αν το πας σε κάποιο υποκατάστημα του Ριχάρδου (όχι του Λεοντόκαρδου, αλλά του άλλου, του γνωστού μαυραγορίτη), στο αγοράζει γύρω στα 15 ευρώ... Ο πιο σιχαμερός από τους δυο -Ριχάρδου και Κολωνακιώτη κοσμηματοπώλη- είναι ο δεύτερος και όχι ο πρώτος που ίσως τρέξατε οι περισσότεροι από εσάς να σκεφτείτε, διότι ο δεύτερος σου πουλάει φύκια με μεταξωτές κορδέλες, τέχνη και φαντασία, μπαρούφες και γαρύφαλλα κολωνακιώτικα... χρεώνοντάς τα περίπου 100 φορές πάνω από την πραγματική αξία του πολύτιμου λίθου, σε εσένα που σε υποτιμά περίπου 100 φορές κάτω από το μέσο όρο του πολύτιμου (για το κοινωνικό γίνγεσθαι) ηλίθιου πελάτη του. Πού κρύβεται λοιπόν, εκείνος ο πολύτιμος χρυσός ανάμεσα στα ανθρώπινα; Πού κρύβεται εκείνη η σπανιότητα της λάμψης, της ξεχωριστής εσωτερικής δομής και συγκρότησης, της απαστράπτουσας σεμνότητας και νηφαλιότητας στους ανθρώπους...;


- σε συνέχεια του προηγούμενου, η κοινωνία έχει αντικαταστήσει το "αερικό" με το "αεριτζίδικο". Το πρώτο, είναι η ανάγκη της υπέρβασης, της μαγεμένης και ρομαντικής φαντασίας σε βαθμό συναρπαγής από τα στέρεα με στόχο να ξεφύγει το άτομο από την πραγματικότητα και να μεταφερθεί στα υπερφυσικά, ενώ το δεύτερο είναι η υπέρβαση της ανάγκης, η υπερβολή του ρεαλισμού, η επιβολή της πραγματικότητας με όρους αφύσικους και χθόνιους, κούφιους και φτιασιδωμένους με μόνο στόχο να παραμείνει το άτομο κολλημένο στην άθλια πραγματικότητα που του φοράνε... Αυτή η αντίθετη στάση ζωής υποδηλώνει τις δυο κατευθύνσεις που έχει λάβει τη σήμερον το blogging...


- και σε συνέχεια πάλι του προηγούμενου, παραθέτω δυο σκηνές:

α) η μια προ ημερών, όταν παρευρέθην σε εστιατόριο ενός εκ των μεγαλυτέρων και διασημοτέρων ξενοδοχείων του κέντρου της Αθήνας, και μας σερβίρισαν βλήτα ως το εξαιρετικό μενού της ημέρας... από τον διάσημο σεφ τάδε... αυτά πάντως, η γιαγιά μου, τα έλεγε "κουτόβλητα" και ήταν το πιο απλό φαγητό που μπορούσε κανείς να φάει στο χωριό μας... Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, κουτοί ήταν εκείνοι που μας έβγαλαν στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο και φυσικά πλήρωσαν και τα βλήτα...

β) και η δεύτερη σκηνή, μιλάει από μόνη της:

πώς η Παπαρίζου από τις πίστες της Γιουρ-βυζιόν (δεν ξέρω ποιο είναι το πιο σωστό: με -υ ή με -ι ) και της παραλιακής, θα βρεθεί ανάμεσα στα λάχανα και χάχανα του Ρέντη...; Μήπως έχει ξεμείνει από "μαϊντανό" (=χρήμα, κατά την τοπική διάλεκτο του χωριού μου), ή μήπως προωθεί λαϊκή καμπάνια με τον πασίγνωστο τίτλο: "εδώ δεν έχουμε να φάμε, μαρουλάκια για την όρεξη..."; Όπως και να έχει πάντως, παρότι το πράγμα είναι γελοίο, οι μάνατζέρ της προσπαθούν να αντιστρέψουν την γελοιότητα του πράγματος και να μας πλασάρουν το ταρατατζούμ γεγονός σαν να μην τρέχει τίποτα, όπως ακριβώς όταν πας σε πολυτελή εστιατόρια που σου πλασάρουν ξαναζεσταμένο σε φούρνο μικροκυμάτων φαγητό-σπεσιαλιτέ τους, και εσύ το πληρώνεις για χαβιάρι άρτι αλιευτέν από την Καραϊβικήν... και λες και "τι νόστιμο που είναι", γιατί φυσικά, έτσι σε μάθανε να λες...


- τούτη η ζωή, είναι ταυτόχρονα όμορφη μα και στενάχωρη.

α) η ομορφιά της και μαζί η σύνθλιψή της, έχει αποτυπωθεί στο μαγευτικό ετούτο παιδικό τραγουδάκι που ακούμε μαζί κάθε απόγευμα με την μπεμπάρα μου και εκείνη γελάει από τη χαρά της (δώστε βάση στον τόσο δραματικό μα αληθινό στίχο):

"Δυο φίλοι"

Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Χατζηπιερής

Ερμηνεία: Απόστολος Ρίζος

β) η στεναχώρια της και μαζί και η ελπίδα που έχει τρυπώσει στα βάθη της, έχει επίσης δηλωθεί με μαγευτικό τρόπο σε τούτο το άλλο παιδικό τραγουδάκι που επίσης ακούω με την μπεμπάρα μου κάθε απόγευμα, μόνο που τώρα γελάω εγώ στο άκουσμά του...

"Παλιάτσος"

Στίχοι: Μέλπω Ζαροκώστα

Μουσική: Νότης Μαυρουδής

Ερμηνεία: Παιδική Χορωδία ωδείου Kodaly

Και αν όλα τα προηγούμενα σας φαίνονται ασύνδετα ή και αντιφατικά, είναι επειδή ακριβώς το blogging μας δίνει αυτό ακριβώς το δικαίωμα: να γράφουμε ό,τι γουστάρουμε ελεύθερα και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Τα ποίηματα ας πούμε είναι πιο συγκεκριμένα...;

Συμπέρασμα: η ζωή έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Σιγά το νέο - έτσι ήταν πάντα, θα μου πείτε! Θα διαφωνήσω. Παλαιότερα, η κοινωνία διαμορφωνόταν από τις ανάγκες της οι οποίες οδηγούσαν σε λύσεις μέσα από έναν συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής τους. Σήμερα, οι ανάγκες γεννούν άλλες ανάγκες και όλες μαζί καταλήγουν να διασταυρώνονται μεταξύ τους, γεννοβολώντας ακόμα περισσότερες ανάγκες, κοινώς, η λύση που μας πλασάρουν κάποιοι για τις ανάγκες μας, είναι επιπλέον ανάγκες, ωθώντας μας να κάνουμε κύκλους στις ζωές μας, και να ζούμε ζωές χωρίς λύσεις, έως ότου ζαλιστούμε από τις πολλές στροφές και πέσουμε χάμω αποκαμωμένοι και έτοιμοι να μας γαργαλίσουν το ταμτιριριν... χωρίς να προβάλουμε καμία αντίρρηση! Το πολύ-πολύ να προβάλουμε το βιασμό της ίδιας της ζωής μας σε επαναλήψεις στο MEGA και να τις βλέπουμε στο μέλλον (γιατί δεν βλέπω το συγκεκριμένο κανάλι να παύσει ποτέ να εκπέμπει και να δείχνει για τουλάχιστον τα επόμενα 100 χρόνια τον Παπακαλιάτη να πηδά ό,τι βρίσκει στο πέρασμά του: μάνες, κόρες, γειτόνισσες, γάτες, κότες, μάντρες, βουνά και λαγκάδια...).

Αυτά! Ζήτω το blogging που παραμένει ελεύθερο και μπορούμε να γράφουμε και εμείς οι εκτός του συστήματος, για όλα εκείνα τα εκτός συστήματος που μας κινούν το ενδιαφέρον... Παράδειγμα απίστευτου ενδιαφέροντος που με έχει συγκινήσει τελευταία -και είναι φυσικά εκτός συστήματος- είναι η κάτωθι μαγευτική ιστορία:

"Ο Πρίγκιπας Λεμόνης και η Όμορφη Κρεμμύδω"

Στίχοι, Μουσική: Γιώργος Σακελλαρίδης