Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Προχτές ο υπεύθυνος της NASA είπε σε μια πρόταση σχετικά με το αγκάλιασμα των 4 αστροναυτών του ARTEMIS II, ότι αν δεν εκπέμπουμε αγάπη προς το σύμπαν, τότε τι κάνουμε ως άνθρωποι;
Το ίδιο νόημα έχει προλάβει ένας καλλιτέχνης (πάντα η τέχνη προηγείται της επιστήμης) να το εκφράσει κάπου στα άδυτα του δικού του σύμπαντος και πρόσφατα ανασύρθηκε από μια παρέα ανθρώπων που και εγώ βρήκα τυχαία και ενθουσιάστηκα μόλις τους άκουσα.
Ακούστε το παρακάτω τραγούδι και αφεθείτε μόνο στην αγάπη... Τι άλλο;
- The point is not to be the best, but to do the best, in medicine...
Με αφορμή αυτόν τον σύντομο διάλογο, αντιλαμβάνομαι ότι σχεδόν τα πάντα πλέον σήμερα, γυρίζουν γύρω από τον αστερισμό του Εγώ-καιρω (των καιρών δηλαδή που όλα είναι Εγώ...). Όλα σχεδόν, είναι αυτοπροβολή, αυτοπαρουσίαση... και τελικά καταλήγουν σε αυτομόληση (=οικειοθελή προσχώρηση στο αντίπαλο στρατόπεδο), κοινώς σε αυτόματη παράδοση, χωρίς καμία αντίσταση, χωρίς καμία κραυγή (πού είσαι Καζαντζάκη με την Ασκητική σου και πού είστε παίδες της Β' Π/Θ με το Κομμένο σας όνειρο)! Πρόκειται για πολυδιάσπαση της κοινωνίας καθώς εξ-ομοιώνει (και ουσιαστικά εξω-μειώνει) σε μια μόνο μόδα όλους τους παγκοσμιοποιημένους ανθρώπους και δεν πρόκειται για μια σύνθεση αυτής μέσα από τις διαφορετικότητες των εξ ων συνετέθησαν και εδημιουργήθησαν.
Αυτή η διαπίστωση έρχεται ως συνέχεια της εξαγρίωσης της κοινωνίας η οποία επιτελείται εντέχνως και με μεγάλη επιτυχία τα τελευταία χρόνια, σε αντιδιαστολή με τις προσπάθειες εξευγενισμού της κοινωνίας που προσπαθούσαν οι πάλαι ποτέ, βιο-παλαισταί. Κάποτε, πηγαίναμε από το Εγώ στο Εμείς, τώρα η διαδρομή είναι αντίστροφη.
Κάποτε σε απέβαλαν από το σχολείο αν δεν ήσουν χτενισμένος. Πλέον, αν δεν είσαι το πρότυπο εκείνο που λες και σε έχει πατήσει τρένο αφού πρώτα επιβίωσες από τον τυφώνα αχτένιστη Κατερίνα (κοινώς το επιμελώς ατημέλητο look), τότε μην πας καλύτερα στο σχολείο να σε δουν.
Αν δεν είσαι hipster δεν είσαι άντρας.
Αν δεν είσαι ξυρισμένος και αποτριχωμένος πάτω-κορφή, τότε δεν είσαι άντρας.
Αν δεν έχεις 5.783 τατουάζ πάνω και κάτω στο κορμί σου, τότε δεν είσαι άντρας.
Αν δεν έχεις μούσκουλα αλά Σβαρτζενέγκερ και βυζιά αλά Χάλκ Χόγκαν, τότε δεν είσαι άντρας.
Αν δεν έχεις φρύδια αλά Καραμανλή, δεν είσαι γυναίκα μέσα στη μόδα.
Αν δεν έχεις διευθυντική θέση και Personal trainer, δεν είσαι γυναίκα.
Αν δεν έχεις οικιακή βοηθό να σε ξεκουράζει όσο εσύ σερφάρεις στο Instagram, δεν είσαι γυναίκα.
Αν δεν έχεις στείλει το σύζυγό σου με το μωρό στο πάρκο της γειτονιάς, δεν μπορείς να λέγεσαι γυναίκα του σήμερα.
Και για το τέλος: άφησα το μετά...
Το μετά του Κρούκενμπεργκ και του facebook και το μετά του Μπαμπινιώτη.
Το μετά των υπολοίπων και το μετά το δικό σου.
Το μετά της κοινωνίας και το μετά της επικοινωνίας.
Το μετά ως απλή διαδοχή και εναλλαγή και το μετά ως όνειρο και προσδοκία,
Το μετά ως στόχευση και ως ευτυχία...
Το μετά ως αντιδιαστολή με το πριν και το τώρα.
Το μετά ως απλή προέκταση του τώρα, σε αντιδιαστολή με το μετά ως βάθος, ως εντρύφηση του ποτέ.
Το μετά ως σίγουρα επερχόμενο σε αντιδιαστολή του μετά ως πάλαι ποτέ και πάντα αναβαλλόμενο.
"... Σε αυτό το κλίμα των πολλαπλών αντιφάσεων που συνοδεύουν το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, ιδρύεται το 1919 η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας, και η μόνιμη γραμματεία της, το Διεθνές Γραφείο Εργασίας. Βέβαια, η προώθηση σε διεθνές πια επίπεδο της εργατικής νομοθεσίας -και μάλιστα μέσα από την επιλογή της τριμερούς συνεργασίας, κράτους, εργοδοτών, εργατών- είναι <<έργον κατ' εξοχήν αμυντικόν>>, όπως το χαρακτήρισε ο Αλέξανδρος Σβώλος: <<Ο νέος διεθνής προσανατολισμός της εργατικής νομοθετικής πολιτικής οφείλεται και εις μιαν μαρτυρημένην διάθεσιν των αστικών κρατών να θωπεύσουν με κάποιαν καθησυχαστικήν χειρονομίαν τον ερυθρόν αναβρασμόν ο οποίος διασείει εκ των κάτω προς τα άνω την επιούσαν του πολέμου, ολόκληρον την υδρόγειον σφαίρα>>". (απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από "Το αντιφατικό περιεχόμενο της κοινωνικής προστασίας: η νομοθεσία για την εργασία των γυναικών στη βιομηχανία (19ος-20ος αι.)" της Έφης Αβδελά, όπως δημοσιεύτηκε στην περιοδική έκδοση ιστορικών σπουδών "Τα Ιστορικά", τον Δεκέμβριο του 1989, τόμ. 6, τεύχ. 11) Είναι αυτός ο αναθεματισμένος ερυθρός αναβρασμός, λοιπόν, μέσα στη μαυρίλα της ανθρώπινης κοινωνίας, που πηγάζει από κάτω προς τα άνω, από τα μέσα -τα πολύ μέσα, τα εσώψυχα- προς τα έξω, και επιδρά σε ολόκληρη την υδρόγειο... Είναι ερυθρός, γιατί είναι βαμμένος με αίμα, και είναι αναβρασμός, γιατί πρόκειται για αίμα που βράζει... Και το αίμα που βράζει μπορεί να είναι μόνο το αίμα κάποιου που είναι ερωτευμένος με την ίδια τη ζωή. Και τότε, εκείνος, γονατίζει, υποκλίνεται στη μαύρη κυρά-ζωή, στέκεται κάτω (παρακάτω δεν πάει), και της προσφέρει ό,τι πολυτιμότερο έχει: τα ματωμένα του όνειρα!
Έτσι, ο καταγραφέας των φαινομένων, ο μέγας μουσικός,
κάθεται παράμερα και κλαίει,
όταν όλα στο θολωμένο του μυαλό,
στέκονται επί χορδών κρεμάμενα
και επί νοτών δακρυόμενα...
γιατί το ερυθρόν,
γίνεται και αυτό,
συν τω χρόνω,
καρβουντιστόν...
Υ.Γ.: Η πρώτη και η τρίτη φωτό, είναι από την Κοζάνη, η δεύτερη είναι από τη Λωζάνη (μέσω διαδικτύου)... Επειδή, όμως, τί Κοζάνη τί Λωζάνη, νομίζω, μπορούν και οι τρεις τους να συνυπάρξουν σε τούτο των σκέψεων το χαρμάνι!
