Αν είχα ένα τζίνι μπροστά μου και μου έδινε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσω μια ευχή θα ήταν ετούτη:
Να γίνω ένας μεγάλος μουσικοθεραπευτής! Να μπορώ να χρησιμοποιώ όπου σταθώ και όπου βρεθώ τα διάφορα είδη μουσικής, να μοιραστώ νότες, προσευχές, συναισθήματα, στίχους, μελωδίες και όλα εκείνα τα συγκινητικά που κουβαλά μέσα της η μουσική, ώστε σαν φάρμακα να δίδονται σε κάθε έναν πάσχοντα που θα συναντούσα... Πόσες φορές κλαίω που δεν μπορώ να παίξω μουσικές όπως αυτές που ακολουθούν, εν μέσω μιας εφημερίας, στην καρδιά ενός τμήματος Επειγόντων, δίπλα στο κρεβάτι ενός ασθενούς που αργοπεθαίνει ή που χαροπαλεύει, στο πλάι ενός επαγγελματία υγείας που ξενυχτά βιάζοντας το βιολογικό του ρολόι... Άπειρες φορές φαντασιώνομαι να συνυφαίνω τις μικρές ιστορίες των ασθενών μου με τις μεγάλες αγωνίες της ψυχής τους, να τις ξεπλένω στα τρίσβαθα της μουσικής και να τις απλώνω στο πεντάγραμμο να στεγνώσουν από τα δάκρυα και τον ιδρώτα... Πόσο θεραπευτικές οι νότες... Πόσο επουλωτικές οι διαδρομές τους...Κλίμακες του μικρού (μινόρε), του μεγάλου (ματζόρε), του χαρμόσυνου ή λυπημένου, φάρμακα που κατευνάζουν ή ταράζουν την ανθρώπινη καρδιά, που ηρεμούν ή ξυπνούν τον ανθρώπινο εγκέφαλο... που κλείνουν πληγές ή δίνουν το τελειωτικό χτύπημα...
Λέτε, τα ρομπότ να μπορούν να το κάνουν αυτό εύκολα; Εύχομαι το τζίνι της τεχνολογίας να τους δώσει μια τέτοια ευκαιρία ταχύτατης δημιουργίας, ασύλληπτης ανάκλησης δεδομένων και αστραπιαίας σύνθεσης σε όλα τα πεδία (μουσικής, επιστήμης, ανθρωπολογίας, κοινωνιολογίας). Ίσως εκείνα τα καταφέρουν καλύτερα στα όνειρά τους, από εμάς τους φθαρτούς και πεπερασμένους...
Μέχρι τότε, ας αφεθούμε στα μέχρι τώρα πεπραγμένα και στα μέχρι τώρα χαμένα...
