"Η έννοια της καταγραφής της μνήμης ως αντισταθμίσματος στην απώλεια, εκφράζεται δραματικότερα στη μαρτυρία η οποία εμπεριέχει τόσο τη μνήμη όσο και την καταγραφή της. Η μαρτυρία προκύπτει ως αντίσταση, ως ανάγκη να καταγραφεί, να ειπωθεί και να μείνει, ως αντίσταση στον θάνατο και στην εξαφάνιση."
(απόσπασμα από το βιβλίο "Πώς το παρελθόν γίνεται Ιστορία" του Αντώνη Λιάκου, εκδόσεις Πόλις, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)
Από μια τέτοια ανάγκη γεννήθηκε και τούτο το ιστολόγιο. Να μην χαθεί δια παντός η ύπαρξη του δημιουργού του, εις τους αιώνας των αιώνων.
Και ξέρετε σε τι αντιστεκόμαστε με τέτοιου είδους ενέργειες; Στον αδυσώπητο χρόνο που στο τέλος θα είναι ο μοναδικός και αδιαμφισβήτητος νικητής. (Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, θα τον φάει και αυτόν η μαρμάγκα, που ακούει στο όνομα μοναξιά... Έτσι θα δικαιωθούν όλα μας τα όνειρα που κατόρθωσε να μας κλέψει στα νιάτα του και στα νιάτα μας.)
(απόσπασμα από το βιβλίο "Πώς το παρελθόν γίνεται Ιστορία" του Αντώνη Λιάκου, εκδόσεις Πόλις, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)
Από μια τέτοια ανάγκη γεννήθηκε και τούτο το ιστολόγιο. Να μην χαθεί δια παντός η ύπαρξη του δημιουργού του, εις τους αιώνας των αιώνων.
Και ξέρετε σε τι αντιστεκόμαστε με τέτοιου είδους ενέργειες; Στον αδυσώπητο χρόνο που στο τέλος θα είναι ο μοναδικός και αδιαμφισβήτητος νικητής. (Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, θα τον φάει και αυτόν η μαρμάγκα, που ακούει στο όνομα μοναξιά... Έτσι θα δικαιωθούν όλα μας τα όνειρα που κατόρθωσε να μας κλέψει στα νιάτα του και στα νιάτα μας.)
"Clocks" - Coldplay (βρετανικό συγκρότημα)
(από http://www.youtube.com/watch?v=pmej-clcqA4)
Υ.Γ.: Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται σε έναν κάγκουρα, που πρόσφατα με ρώτησε γιατί κάθομαι και τα μαρτυράω όλα όσα νοιώθω, σε τούτο το ιστολόγιο και γιατί δεν τα γράφω σε ένα ημερολόγιο. Η απάντηση είναι: για να μπορεί και ο ίδιος να τα διαβάζει.
