Γίγαντες σμιλεύουν τα διαμάντια

 

Ανάδειξη διαμαντιού από το παρελθόν, κάπου εκεί ανάμεσα όταν το νανούρισμα (του νου) γίνεται φτερούγισμα (της ψυχής και των ονείρων)...

Γίγαντες σμιλεύουν τα διαμάντια με ευγένεια αγιορείτικη...

"Το νανούρισμα της Μαριάννας"

Στίχοι: Νικηφόρος Βρεττάκος

Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Ερμηνεία: Πάνος Μπούσαλης

"... δεν θα το ξανάιδω πια..."

Μια έξοδος κινδύνου

Για εκείνο το ρυακάκι, που μας διαποτίζει, που μας ξεπλένει, που κουβαλά μαζί του κάθε μας σκέψη ή αμαρτία, που κυλά μέσα μας αενάως και που τον κόσμο γυρεύει να πλημμυρίσει...

Για εκείνο το ρυακάκι θέλω να μιλήσω απόψε, αλλά δεν ξέρω πώς...

Με λόγια; Με πράξεις; Με μουσική; 
Ζωγραφίζοντας ένα χαμόγελο στα χείλη ενός παιδιού;

Μήπως, αφήνοντάς το να περάσει έτσι απλά, επιτρέποντας στον λευκό θόρυβο των τρεχούμενων νερών του, να δροσίσει τις όχθες των ονείρων και να αποκοιμίσει τις ανεκπλήρωτες επιταγές του χρόνου...;

Πόσο θα ήθελα να χαθώ για πάντα στο ρηχό βυθό σου, 
απαλό ρυακάκι μου,
εσύ, μια έξοδος κινδύνου, 
απέναντι στη βαθειά ρηχότητα της εποχής μας...;

"River Flows in You"
by Yiruma

Μην τους πεις πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!

Γράμμα στον Άνθρωπο της πατρίδας μου

Ἀπαντῶ στὴ σιωπή σου μ’ ἕνα φῶς ἤρεμο· ὅσο καὶ νἆναι
σὰν τὸν Ἀτλαντικὸ οἱ στιγμές μου ταραγμένες
ὅσο κι ἂν ἡ καρδιὰ στὰ βάθη μου χορεύει ὅπως μιὰ φλόγα
φωτιᾶς. Τὸ αἷμα μου καίγεται σὰν ἕνα μακρὺ δάσος
σὲ μιὰν ἀπέραντη πλαγιά. Ὅσο κι ἂν ἕνας ὄμορφος
ἥλιος βασίλεψε, σοῦ γράφω. Ἂν ὄχι τίποτε ἄλλο,
σ’ ἕνα μικρὸ φύλλο χαρτιοῦ σοῦ γράφω καὶ σοῦ στέλνω
τὸ παιδικό μου ἀλάβωτο χαμόγελο σὰν ἕνα
φεγγάρι μέσα σὲ μιὰ στέρνα.
Ἔχεις τὸ ἔλεος. Πάνω σου τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ.
Ἔχεις τὴν εὔνοια τῶν πρωινῶν του. Μὴ μὲ μαρτυρήσεις!
Καὶ προπαντὸς νὰ μὴν τοῦ εἰπεῖς πὼς μ’ ἐγκατέλειψεν
ἡ ἐλπίδα.
Καθὼς κοιτᾶς τὸν Ταΰγετο σημείωσε τὰ φαράγγια
ποὺ πέρασα, καὶ τὶς κορφὲς ποὺ πάτησα, καὶ τὰ ἄστρα
ποὺ εἶδα. Πές τους ἀπὸ μένα, πές τους ἀπ’ τὰ δάκρυα μου
ὅτι ἐπιμένω ἀκόμα πὼς ὁ κόσμος
εἶναι ὄμορφος!
Κι ἂν σκίστηκε
τῶ χῶμα μου στὰ δύο, κι ἂν χάσκει ἡ ὕπαρξή μου
σὰν ἕνας τοῖχος ἀνοιγμένος κάτω ἀπ’ τὴν κοιλιὰ
μιᾶς φορτωμένης καταιγίδας,
πές τους πὼς σοῦ στέλνω
τὸ παιδικό μου ἀλάβωτο χαμόγελο σὰν ἕνα
φεγγάρι μέσα σὲ μιὰ στέρνα.
Κατὰ μῆκος τοῦ ποταμιοῦ
ποὺ κατεβαίνει στὴν κοιλάδα,
δίπλα στὶς λεῦκες ποὺ σοῦ νανουρίζαν
τὴ λύπη, γράψε στὸ νερὸ
τ’ ὄνομά μου: Ἐλπίδα.
τ’ ὄνομά μου: Ἀγάπη
τ’ ὄνομά μου: Σιωπή.
Τάραξε πάλι τὸ νερό.
Σβύσε τὰ ἴχνη μου πάλι.
Πές τους πὼς εἶμαι ἕνας ἐλεύθερος ἄνεμος ποὺ γυρνᾶ
μέσα στὸ μέλλον. Πὼς σὲ κάθε δέντρο ἔχω δεμένο
κι ἀπὸ ἕνα χρυσοσέλωτο ἄλογο. Πές τους πώς,
ἐγὼ κι ὁ ἥλιος εἴμαστε πάντοτε σὲ πορεία.
Πὼς ὅταν κάθε Κυριακὴ ντύνομαι τὶς ἐλπίδες μου
γιομίζει καθὼς περπατῶ ὁ κόσμος.
Ἐσύ, ἔτσι πές τους.
Πὼς δὲν σοὔγραψα τίποτα. Πὼς σοὔστειλα μονάχα
τὸ παιδικὸ μου ἀλάβωτο χαμόγελο σὰν ἕνα
φεγγάρι μέσα σὲ μιὰ στέρνα.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, από "Τα Θολά Ποτάμια", 1950)


πόσο επίκαιρο...

Το ίδιο ο ποιητής και ο προλετάριος...

Δυο ποιήματα, που άκουσα χτες,

μα ταιριάζουν θαρρώ περισσότερο στο σήμερα...

"Το όνομά σου" 

Ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος 

Μουσική: Τερψιχόρη Παπαστεφάνου 

Ερμηνεία: Χορωδία Τρικάλων

"Ειρήνη" 

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος 

Μουσική: Τερψιχόρη Παπαστεφάνου 

Μουσική: Χορωδία Τρικάλων

 

"τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού 

το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος 

είναι η ειρήνη.."

Μόνο που...

"Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος. 
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη. 
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη. 
Σιωπή. 
Ακούστε τούτη την καμπάνα. 
Σιωπή..."

(απόσπασμα από το "Άνθρωπος με το γαρύφαλλο" του Γ. Ρίτσου, 
ή μήπως, 
ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο από το... "εκτελεστικό απόσπασμα";)

Να γράψω με μια κιμωλία την αγάπη...

Στα πολύ περίεργα παιχνίδια που συνεχίζει να παίζει η τύχη,
κουβαλώντας, όπου και αν πάω, γη Λακωνική,
αφουγκράζομαι το μήνυμα που έχουν πάνω τους οι τοίχοι,
και αναρωτιέμαι, για πού αναφέρεται τελικά ο ποιητής, για το εδώ ή το εκεί...


Από το παράθυρο ενός λεωφορείου, σήμερα, κάνω κλικ και νομίζω ότι αποθανατίζω μια συγκινητική στιγμή γεμάτη νόημα, τούτες τις μέρες, του πολέμου, των στρατιωτών, του μίσους, του πένθους, της μαυρίλας, της απόγνωσης, μα και της αγάπης... Νομίζω ότι αποτυπώνω έναν επίγειο ψίθυρο...

Κάνω λάθος, όμως, γιατί έχει προλάβει ένας άλλος Λάκωνας να αποθανατίσει με την πένα του ετούτη την προαιώνια -τελικά- σκηνή, κάμποσα χρόνια πριν...

Ανάγνωση και Γραφή

Έμαθα γραφή και ανάγνωση για να γράψω 

τ’ αηδόνια˙ και τ’ αέρινα σχέδια των βουνών 

που κοσμούν τους ορίζοντες γύρω μου. Κι ακόμη 

να γράψω κάθε ουράνιο και κάθε επίγειο 

ψίθυρο˙ και τις ίριδες που στα μάτια των ζώων, 

μικροί τέλειοι ήλιοι, αχτιδίζουν αδιάκοπα. 

Να γράψω τα τραύματα αυτών των παιδιών 

αγγέλων που βλέπω απ’ αυτό το παράθυρο 

να πηγαίνουν και να ‘ρχονται κάτω 

από σύννεφα, καθώς και των άλλων 

στρατιωτών του πλανήτη μας˙ κι ακόμη 

την άπειρη μαύρη πομπή, που οι Μαρίες 

μητέρες θα σχημάτιζαν πάνω του. 

Όλες τούτες οι πέτρες είναι πλάκες του Θεού 

όπου πάνω τους, έμαθα γραφή και ανάγνωση 

να γράψω με μια κιμωλία την αγάπη.

("Ανάγνωση και Γραφή" - Νικηφόρος Βρεττάκος)

Μόλις, συνειδητοποιώ την ομοιότητα, δεν μπορώ παρά να σιωπήσω και να αφήσω να γεμίσει η πλάση με μαντολινένια διαμαντάκια... σαν δάκρυα ξενιτεμένου, που αναπολεί μια ρημαγμένη αγάπη...

"Τώρα που πας στην ξενιτιά"

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Ερμηνεία-Εκτέλεση: ΑΤΤΙΚΑ

Μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!

Όποιος μπορεί ας μου απαντήσει, παρακαλώ, γιατί αρχίζω να χάνω την ελπίδα μου!

Πώς παλεύεται το χάος;

Πώς γίνεται αντιληπτό;

Πώς μπορείς να ζήσεις με αυτό και μέσα σε αυτό;

Και αν η απάντηση είναι το να βάζουμε φίλτρα στις εισερχόμενες πληροφορίες για να μην τρελαθούμε, τότε γιατί κάποιοι με έχουν πείσει ότι η απέκδυση κάθε λογής φίλτρου θα με πάει πιο κοντά στην αλήθεια, άρα και στην αλήθεια του χάους...;

Γράμμα στον άνθρωπο της πατρίδας μου

...Μην με μαρτυρήσεις!

και προπαντός να μην του πεις

πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!

Καθώς κοιτάς τον Ταϋγετο,

σημείωσε τα φαράγγια που πέρασα.

Και τις κορφές που πάτησα.

Και τα άστρα που είδα.

Πες τους από μένα,

πες τους από τα δακρυά μου,

ότι επιμένω ακόμη

πως ο κόσμος είναι όμορφος!

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Υ.Γ.: Ευχαριστώ την Ε.Β. που μου θύμισε το ποίημα αυτό του Βρεττάκου.

Στου αιώνα την παράγκα

Σου στήνω μια καλύβα

Σοῦ στήνω μία καλύβα, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων,

ἕνα κῆπο νὰ περπατᾷς, ἕνα ρυάκι νὰ καθρεφτίζεσαι,

μιὰ πλούσια πράσινη φραγὴ νὰ μὴν σὲ βρίσκει ὁ ἄνεμος

ποὺ βασανίζει τοὺς γυμνοὺς - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

Σοῦ στήνω τ᾿ ὅραμά σου πάνω σ᾿ ὅλους τοὺς λόφους,

νὰ σοῦ φυσάει τὸ φόρεμα ἡ δύση μὲ δυὸ τριαντάφυλλα,

νὰ γέρνει ὁ ἥλιος ἀντίκρυ σου καὶ νὰ μὴ βασιλεύει,

νὰ κατεβαίνουν τὰ πουλιὰ νὰ πίνουνε στὶς φοῦχτες σου

τῶν παιδικῶν ματιῶν μου τὸ νερὸ - στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Πού να 'ξερες όμως αγαηπητέ, ότι δεν βλέπουν όλοι το ίδιο χρώμα στις εικόνες που σκορπίζεις μπροστά στα μικροσκοπικά μας μάτια...

Αλλά, αυτό διαφοροποιεί τους ποιητές από τους εκ-ποιητές: το χρώμα στη ζωή τους!

"Για μια Ντολόρες"

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Στις ανθισμένες κορυφές
ζήτησες τη ζωή σου
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού
το φως του παραδείσου
χαράζει η μέρα σαν γυαλί
στην κόψη κόβεις βόλτες
παρέα με λαθρόβιους
πότες και μηχανόβιους
παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
με βρισιές και προσευχές
και της μάνας τις ευχές
Στου αιώνα την παράγκα
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
στα κρυφά και ταπεινά
ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες
το δέρμα σου μια νύχτα
και το κορμί σου κάρφωσες
στου φεγγαριού την πίστα
Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ
τσακίζεις τη φωνή σου
ληστής, Πιλάτος και Χριστός
εκεί που στάζει ο Θεός
θ' απλώσεις τη ζωή σου