35 χρόνια πριν ειπώθηκαν τα μετά...

 

Τη σημερινή εποχή ανατριχιάζει κανείς με όλα αυτά που μπορούν να κάνουν τα ρομπότ και η νέα τεχνολογία.

Αρκεί να ανατρέξει κανείς σε μερικά βίνετο (πατήστε πάνω στους αριθμούς που λειτουργούν ως σύνδεσμοι) και θα σοκαριστεί με αυτά που θα δει. Μερικά βίντεο εδώ:

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

Με ρωτάει η κόρη μου γιατί να μην μπορούμε να μάθουμε κάτι αμέσως, χωρίς να χρειάζεται κόπος, προσπάθεια και γενικά επίπονη διαδικασία, κάτι που είναι η μέχρι τώρα πεπατημένη από την πρώτη κιόλας εμφάνιση του ανθρώπινου νου στη Γη... 

Γιατί δηλαδή να μην πατούσαμε ένα κουμπί και το μυαλό μας να μάθαινε αυτόματα, κάτι που φαίνεται ότι θα είναι η από εδώ και ύστερα φυσική πορεία του ανθρώπινου είδους, το οποίο όμως θα έχει μετατραπεί ή αντικατασταθεί πλήρως σε ρομποτικό είδος...

Εύλογο ερώτημα της κόρης μου. Και εγώ το έχω αναλογιστεί πολλάκις στη ζωή μου. Γιατί να μην μαθαίναμε με ένα κλικ ολόκληρη την Ιατρική ή ακόμα και ολόκληρη την Ιστορία ή και το πώς να παίζουμε μέσα σε μια νύχτα βιολί ή πιάνο ή πώς να κατασκευάσουμε αεροπλάνα, αυτοκίνητα κλπ;

Ας δούμε την μεγάλη απάντηση πρώτα κορούλα μου, δια στόματος και γραφή του μεγάλου Κορνήλιου Καστοριάδη κάπου τα 1989... που ελπίζω κάποια στιγμή στη ζωή σου να διαβάσεις, είτε εγώ υπάρχω δίπλα σου είτε όχι...:

«O πληθυσμός βυθίζεται στην ιδιώτευση, εγκαταλείποντας τον δημόσιο χώρο στις γραφειοκρατικές, διευθυντικές και χρηματιστικές ολιγαρχίες. Ενας νέος ανθρωπολογικός τύπος ατόμου αναδύεται, που καθορίζεται από την απληστία, την αποστέρηση, τον γενικευμένο κομφορμισμό (που στη σφαίρα του πολιτισμού αποκαλούν ωμά μετανεωτερικότητα). Ολα αυτά υλοποιούνται μέσα σε δομές βαρύτατες: την τρελή και δυνάμει θανατηφόρα πορεία μιας αυτονομημένης τεχνο-επιστήμης, τον καταναλωτικό, τηλεοπτικό και διαφημιστικό αυνανισμό, την εξατομίκευση της κοινωνίας, την ταχύτατη τεχνική και “ηθική” παλαίωση όλων των “προϊόντων”, ενός “πλούτου” που, αν κι αυξάνεται αδιάκοπα, λιώνει ανάμεσα στα δάχτυλα.

»Ο καπιταλισμός φαίνεται ότι επιτέλους κατόρθωσε να κατασκευάσει τον ανθρώπινο τύπο που του “αντιστοιχεί”: διαρκώς περισπασμένο, σε ζάπινγκ από τη μιαν “απόλαυση” στην άλλη, χωρίς μνήμη και χωρίς πρόταγμα, έτοιμο να ανταποκριθεί σε όλες τις προκλήσεις μιας οικονομικής μηχανής που όλο και περισσότερο καταστρέφει τη βιόσφαιρα του πλανήτη για να παραγάγει αυταπάτες αποκαλούμενες εμπορεύματα.

»Ομιλώ προφανώς για τις φιλελεύθερες και πλούσιες χώρες (το ένα έβδομο του παγκόσμιου πληθυσμού). Η εικόνα καθίσταται πολυπλοκότερη, αλλά όχι περισσότερο ειδυλλιακή, όταν θεωρήσουμε τον Τρίτο Κόσμο (που ως τώρα υιοθετεί από τη Δύση τα χειρότερα που αυτή παρήγαγε) ή ακόμα και τις Ανατολικές χώρες (όπου οι αξιοθαύμαστοι αγώνες για την ελευθερία που αναπτύσσονται τώρα [1989] δεν κατορθώνουν να αποκρυσταλλωθούν σε κανέναν καινούργιο στόχο – πράγμα πού ασφαλώς “εξηγείται” ιστορικά, αλλά δεν αλλάζει σε τίποτα τη διάγνωση. Να γίνει η Πολωνία ή η Ουγγαρία σαν την Πορτογαλία είναι ασφαλώς απείρως προτιμότερο από τη σημερινή κατάσταση, για τους Πολωνούς, για τους Ούγγρους και για όλους. Ουδείς όμως μπορεί να με υποχρεώσει να σκεφθώ ότι η Πορτογαλία – ή και οι Ηνωμένες Πολιτείες – αντιπροσωπεύουν την τελική μορφή της ανθρώπινης κοινωνίας).

»Αυτή η κατάσταση απειλείται ασφαλώς βαθύτατα από δύο τουλάχιστον παράγοντες. Ο πρώτος αφορά τις συνέπειες της σημερινής μορφής του καπιταλισμού για τη συνεχιζόμενη αναπαραγωγή του συστήματος. Τα άτομα που η τωρινή κοινωνία κατασκευάζει δεν μπορούν να την αναπαράγουν επί μακρόν· ή, για να το πούμε αλλιώς, αν τα πάντα πωλούνται, ο καπιταλισμός δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει. Το δεύτερο σχετίζεται με το οικολογικό όριο που το σύστημα θα συναντήσει αργά ή γρήγορα. Ο καπιταλιστικός “πλούτος” επιτεύχθηκε στην πραγματικότητα με αντίτιμο την καταστροφή, εφεξής μη αντιστρεπτή και επιταχυνόμενη, των πόρων της ανθρώπινης βιόσφαιρας πού συσσωρεύτηκαν επί τρία δισεκατομμύρια χρόνια.

»Ομως, αυτή η εσωτερική αντινομία κι αυτό το εξωτερικό όριο δεν “εγγυώνται” καθόλου μια “θετική” λύση. Με τους Δυτικούς πληθυσμούς να είναι αυτοί που είναι σήμερα, μια μεγάλη οικολογική καταστροφή θα οδηγούσε, το πιθανότερο, σε έναν νέου τύπου φασισμό παρά σε οτιδήποτε άλλο.

»Φθάνουμε έτσι στον γόρδιο δεσμό του πολιτικού ζητήματος σήμερα. Μια αυτόνομη κοινωνία δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί παρά μόνο με την αυτόνομη δραστηριότητα του συνόλου. Μια τέτοια δραστηριότητα προϋποθέτει ότι οι άνθρωποι επενδύουν έντονα σε κάτι άλλο από τη δυνατότητα να αγοράσουν μια καινούργια έγχρωμη τηλεόραση. Βαθύτερα, προϋποθέτει ότι το πάθος για τη δημοκρατία και την ελευθερία, για τα κοινά, αντικαθιστά τον περισπασμό, τον κυνισμό, τον κομφορμισμό, τον αγώνα για την κατανάλωση. Ενί λόγω, προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, ότι το “οικονομικό” θα παύσει να αποτελεί την κυρίαρχη ή αποκλειστική αξία. Αυτό είναι, για να απαντήσω στον Φέχερ, το “τίμημα” για μια αλλαγή της κοινωνίας. Ας το πούμε ακόμα σαφέστερα: το τίμημα για την ελευθερία είναι η καταστροφή του οικονομικού ως κεντρικής και μάλιστα μοναδικής αξίας.

»Είναι τόσο υψηλό αυτό το τίμημα; Για μένα, ασφαλώς όχι. Προτιμώ χίλιες φορές να έχω έναν καινούργιο φίλο από ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Προτίμηση αναμφισβήτητα υποκειμενική. “Αντικειμενικά” όμως; Αφήνω ευχαρίστως στους πολιτικούς φιλοσόφους το έργο να “θεμελιώσουν” την (ψευδο-)κατανάλωση ως υπέρτατη αξία. Κάτι όμως σημαντικότερο. Αν τα πράγματα εξακολουθήσουν την παρούσα πορεία τους, αυτό το τίμημα θα πρέπει να πληρωθεί, έτσι κι αλλιώς. Ποιος μπορεί να πιστεύσει ότι η καταστροφή της Γης μπορεί να συνεχιστεί έναν ακόμα αιώνα με τον σημερινό ρυθμό; Ποιος δεν βλέπει ότι θα επιταχυνόταν ακόμα περισσότερο, αν οι πτωχές χώρες εκβιομηχανίζονταν; Και τι θα κάνει το καθεστώς, όταν δεν θα μπορεί να συγκρατήσει τους πληθυσμούς, παρέχοντάς τους διαρκώς διάφορα γκάτζετ;

»Αν η υπόλοιπη ανθρωπότητα πρέπει να βγει από την αφόρητη αθλιότητά της· και αν η ανθρωπότητα ολόκληρη θέλει να επιβιώσει πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη σ’ ένα steady and sustainable state [σε μια σταθερή και βιώσιμη κατάσταση], πρέπει να αποδεχθεί μια διαχείριση bonus pater familias των πόρων του πλανήτη, έναν ριζικό έλεγχο της τεχνολογίας και της παραγωγής, μια λιτή ζωή. Δεν έχω επαναλάβει προσφάτως τους υπολογισμούς, που άλλωστε θα έπασχαν από τεράστια περιθώρια αβεβαιότητας. Ομως, χονδρικά μπορούμε να πούμε: θα ήταν ήδη καλά, αν μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε “απεριόριστα” σε όλους τους κατοίκους της Γης το “επίπεδο ζωής” των πλούσιων χωρών του 1929.

Αυτό μπορεί να επιβληθεί από ένα νεοφασιστικό καθεστώς· αλλά μπορεί και να γίνει ελεύθερα από την ανθρώπινη κοινότητα, οργανωμένη δημοκρατικά, που θα επένδυε σε άλλες σημασίες, θα καταργούσε τον τερατώδη ρόλο της οικονομίας ως σκοπού και θα την τοποθετούσε στην κανονική της θέση ως μέσου της ανθρώπινης ζωής. Ανεξάρτητα από ένα πλήθος άλλων προβληματισμών, σ’ αυτή την προοπτική, και ως στιγμή αυτής της ανατροπής αξιών, η ισότητα μισθών και εισοδημάτων φαίνεται ουσιώδης.

Είναι βέβαιον – το είδα και το είπα πριν από πολλούς άλλους – ότι αυτό δεν φαίνεται να αντιστοιχεί στις επιθυμίες των σημερινών ανθρώπων. Και όχι μόνον αυτό· πρέπει επίσης να πούμε ότι οι λαοί είναι ενεργά συνένοχοι της τρέχουσας εξέλιξης. Θα παραμείνουν έτσι εσαεί; Ποιος μπορεί να το πει; Ενα όμως είναι βέβαιον: ότι δεν θα αυξήσουμε τις πιθανότητες της ελευθερίας τρέχοντας πίσω απ’ ό,τι “φοριέται” και απ’ ό,τι “λέγεται”, ευνουχίζοντας αυτό που σκεπτόμαστε κι αυτό που θέλουμε. Την ανάγκη μας δεν την έχει αυτό που είναι, αλλά αυτό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι».

Ο άνθρωπος τα είπε όλα, και μάλιστα 35 χρόνια πριν...

Και τώρα η σύντομη απάντηση, η δική μου, κορούλα μου...:

"Άκου παραδοσιακή μουσική - έχει τις απαντήσεις σε όλα σου τα ερωτήματα. Ενέχει τη Διαδρομή. Τη Μεγάλη Διαδρομή επιστροφής στο Σύμπαν. Αυτήν που πρέπει να βαδίσει κανείς μέχρι να "μάθει" όλα αυτά που αναζητά σε αυτήν την πλάση. Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Δεν μετρά αν θα φτάσεις, μα αν θα ξεκινήσεις. Δεν μετρά ο προορισμός, μα το πέρασμα. Αν θα αφήσεις ο άνεμος να σου ανακατέψει τα μαλλιά, αν η αλμύρα της θάλασσας γδάρει το απαλό σου δέρμα, αν το χώμα και οι πέτρες γραντζουνίσουν τα γόνατά σου. Το ταξίδι είναι συναίσθημα. Είναι όνειρα. Αυτά δεν περνάνε σε τσιπάκια. Όσο καλύτερα και αν γίνουν (και θα γίνουν μιας και ο δρόμος άνοιξε κάπου το 1996) τα ρομπότ από τους ανθρώπους, πάντα κράτα τα συναισθήματα, τη χαρά της ανακάλυψης, τον ενθουσιασμό της πρώτης γνωριμίας, τον θαυμασμό του να σηκώνεσαι μετά από μια πτώση, το καθαρκτήριο μπάνιο του ιδρώτα σου μετά από μια υπερπροσπάθειά σου... Πάρε μια μελλοντική γεύση από το παρελθόν λοιπόν και στα 12 βίντεο των ρομπότ που μόλις είδες, αντιπαράβαλε άλλα 21 βίντεο 

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

Και καλό ταξίδι!

Απο-κωδικοποιώντας τη... φύση μας (2)

Και εκεί που αναρωτιέμαι για τις συμπτώσεις, διαβάζω τα εξής (γραμμένα κάπου στα 1700 μΧ) και ανατριχιάζω:


"Παρά την πρόθεσή του να παραμείνει πια στο σπίτι του, ο Γκιούλιβερ επιστρέφει στη θάλασσα ως πλοίαρχος ενός εμπόρου, καθώς βαριέται με την εργασία του ως γιατρού! Σε αυτό το ταξίδι αντιμετωπίζει την ανταρσία του πληρώματός του, που τον κρατούν υπό περιορισμό για κάποιο διάστημα και στη συνέχεια αποφασίζουν να τον εγκαταλείψουν στην πρώτη στεριά που θα βρουν και να συνεχίσουν ως πειρατές.

Ο Γκιούλιβερ εγκαταλείπεται μέσα σε μια βάρκα και στη στεριά συναντά αρχικώς μια φυλή (φαινομενικά) φρικωδώς παραμορφωμένων και άγριων ανθρωποειδών πλασμάτων. Λίγο αργότερα συναντά ένα άλογο και καταλαβαίνει ότι τα άλογα εδώ αποκαλούν τους εαυτούς τους Χουίνμς (Houyhnhms, που στη δική τους γλώσσα σημαίνει «η τελειότητα της Φύσης»), και ότι είναι τα αφεντικά, ενώ τα παραμορφωμένα ανθρωποειδή, που ονομάζονται «Γιαχού» (Yahoo), είναι ανθρώπινα πλάσματα στην ταπεινότερη μορφή τους. Ο Γκιούλιβερ γίνεται ένα με την οικογένεια του αλόγου και καταλήγει να θαυμάζει και να μιμείται τους Χουίνμς και τον τρόπο ζωής τους, απορρίπτοντας τους ανθρώπους ως απλώς Γιαχού που είναι προικισμένοι με κάποια ίχνη λογικής, τα οποία χρησιμοποιούν μόνο για να επιδεινώνουν και να προσθέτουν στα κακά που τους έδωσε η Φύση. Ωστόσο, μια Συνέλευση των Χουίνμς αποφασίζει ότι ο Γκιούλιβερ, ένας Γιαχού με κάποια φαινομενική λογική, αποτελεί κίνδυνο για τον πολιτισμό τους, οπότε τον διώχνουν.

[...] Ο ήρωάς μας επιστρέφει σπίτι του στην Αγγλία, αλλά δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα να ζει ανάμεσα σε Yahoos...

[...] 

και περνά αρκετές ώρες την ημέρα μιλώντας με τα άλογα στο στάβλο του..."

Τα σχόλια, δικά σας, αγαπητοί μου ταξιδευτές, για το ποιος είναι ο λογικός και ποιος ο άλογος, ποιος ο φυσιολογικός και ποιος ο παρα-φύσει...

Από 'κει πάνω!

Σαν τούτες τις μέρες, περίπου μισό αιώνα πριν, ένας άνθρωπος έκανε αυτό που μέχρι τότε φάνταζε εξωπραγματικό: ο Yuri Gagarin, ο Ρώσος Κοσμοναύτης, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Για περίπου 90 λεπτά ο άνθρωπος έβλεπε τον πλανήτη μας από εκεί που μας βλέπουν και οι υπόλοιποι συγγενείς μας: τα αστέρια.

Το κατόρθωμα αυτό για μένα συμβολίζει και κάτι ακόμα: το πόσο δύσκολο είναι να ξεκολλήσει ένας άνθρωπος από τη γήινή του θέση και να δει τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Το πόσο δύσκολο είναι να απαγκιστρωθείς από τις καταβολές σου, να ξεφύγεις από την βαρύτητα που έχουν για σένα κάποιες απόψεις, ιδέες και συμπεριφορές, και να δοκιμαστείς σε συνθήκες εξω-πραγματικές! Αρχικά, φαίνεται σαν να είναι ένα βήμα στο κενό, μια τέτοια στάση. Όταν όμως τελικά φτάσεις εκεί ψηλά, αναφωνείς αυτό που είπε και ο μαστρο-Yuri: "κοιτάζω τη Γη και είναι τόσο όμορφη". Έτσι κάπως είναι και η Ζωή. Μερικές φορές είναι χρεία να δεις τα πράγματα όχι αφ'υψηλού, αλλά από ψηλά! Ίσως κατορθώσουμε τότε να μας δούμε στις σωστές μας διαστάσεις, στα σωστά μας χρώματα, στις σωστές μας συμπεριφορές, ίσως τότε κατορθώσουμε να αγαπήσουμε ολοκληρωτικά, ίσως τότε αγκαλιαστούν οι ψυχές μας και συμπορευτούν σε τούτο το τρελό κοσμοναυτικό ταξίδι.

"Απ'το αεροπλάνο"
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική, Ερμηνεία: Χατζής Κώστας

Τι είχες Γιαννη μου, τι ε-i-χα Pad-α!

Παραθέτω λίγα λόγια για το iPad της Apple που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στην Αμερική, όπως αυτά ανευρίσκονται στον ελληνικό τύπο:

"...παιχνίδια τα οποία χρησιμοποιούν το επιταχυνσιόμετρο ή το GPS της συσκευής, λεξικά, υπηρεσίες web TV όπως αυτή του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου ABC, ακόμη και ψηφιακοί οδηγοί μαγειρικής. Και βέβαια, applications από τους σημαντικότερους διεθνείς ειδησεογραφικούς τίτλους –μεταξύ άλλων, από τους New York Times, τη Wall Street Journal, τη γαλλική Le Monde ή το Time– οι οποίες μετατρέπουν την ανάγνωση ενός εντύπου σε διαδραστική εμπειρία, όπου ο χρήστης έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να τα «ξεφυλλίσει» σχεδόν τόσο φυσικά όσο και στο τυπωμένο χαρτί, αλλά και να αλλάξει τον σχεδιασμό και τη γραμματοσειρά ή να δει τα άλμπουμ φωτογραφιών και τα βίντεο τα οποία συνοδεύουν τα άρθρα.

Πολλοί αναλυτές προβλέπουν πως αυτή η μορφή ηλεκτρονικών εντύπων, τα οποία είναι πολύ πιο ελκυστικά και εύχρηστα από τα ειδησεογραφικά websites, θα αποτελέσει το σωσίβιο για τη σωτηρία του χειμαζόμενου οικονομικά Τύπου. Οσον αφορά, πάντως, την Apple, τέτοιες applications συμβάλλουν με τη σειρά τους στην ακόμη μεγαλύτερη δημοφιλία του προϊόντος της: υπολογίζεται ότι από το Μεγάλο Σάββατο οι αγοραστές του iPad έχουν «κατεβάσει» περισσότερες από ένα εκατομμύριο εφαρμογές και τουλάχιστον 250.000 ηλεκτρονικά βιβλία. Βιβλία στα οποία σύντομα θα προστεθούν και τα πρώτα πανεπιστημιακά συγγράμματα, καθώς το πανεπιστήμιο Seton Hill στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ ανακοίνωσε πως από το ερχόμενο σχολικό έτος θα διαθέτει ένα iPad σε κάθε φοιτητή του."

Δύο σκέψεις μόνο:

1. Οι εν Ελλάδι φοιτητές παλεύουν ακόμα με έντυπα συγγράμματα προ 5ετίας ή και 10ετίας...

2. Γιατί έχω την εντύπωση ότι παρά τις αυξανόμενες τεχνολογικά δυνατότητες για επικοινωνία, αυτή η έρμη επικοινωνία δεν επιτυγχάνεται; Κάτσε να δεις πώς το έλεγε ο Αντώνης Σαμαράκης... "όσο τα σπίτια των ανθρώπων έρχονται πιο κοντά, τόσο απομακρύνονται οι ψυχές τους". Ε;

Bookcrossing

Πιστεύετε ότι διαδίκτυο και λογοτεχνία (στην έντυπη μορφή της), είναι δυο κόσμοι αμοιβαία αποκλειόμενοι; Κάποιοι έχουν διαφορετική άποψη! Είναι οι λεγόμενοι bookcrossers.

Τι είναι το bookcrossing; Το 2001 ο Ron Hornbaker από το Μιζούρι των ΗΠΑ είχε μια πρωτότυπη ιδέα. Σκέφτηκε να δημιουργήσει μια κοινότητα ανθρώπων που θέλουν να μοιραστούν τα διαβάσματά τους με άλλους. Με τη βοήθεια του διαδικτύου η κοινότητα έγινε πραγματικότητα και αριθμεί σήμερα περισσότερα από 830.000 μέλη από όλον τον κόσμο. Ποια η φιλοσοφία της κοινότητας; Αν θες να μοιραστείς ένα βιβλίο με άλλους ανθρώπους και να ανταλλάξεις γνώμες, δεν έχεις παρά να μπεις στο site www.bookcrossing.com και να καταχωρήσεις τον κωδικό του βιβλίου (BCID) που υπάρχει στο εσωτερικό του. Στη συνέχεια δηλώνεις το μέρος που θα το αφήσεις, εκτυπώνεις μια ειδική ετικέτα που διαμορφώνεται αυτόματα (I'm free, I'm not lost) και την κολλάς στο εξώφυλλό του. Τέλος, το αφήνεις σε ένα σημείο της πόλης που ζεις και το ταξίδι του βιβλίου ξεκινά! Κάποιος άλλος θα εντοπίσει την ύπαρξή του τυχαία ή επειδή το ανακάλυψε στο γνωστό site και θα το μαζέψει. Αφού το διαβάσει, θα το αφήσει σε κάποιο άλλο σημείο για να το βρει κάποιος άλλος και έτσι να συνεχίσει το βιβλίο το δρόμο του. Μοιάζει λίγο με κρυμμένο θησαυρό; Μα ναι, αφού τα βιβλία είναι πολύτιμα! Μπορείς μέσα από το ηλεκτρονικό ημερολόγιο του site να διαβάσεις τα σχόλια που κάποιος άλλος έχει καταχωρήσει για ένα βιβλίο, αλλά και να προσθέσεις και τα δικά σου. Το ίδιο θα γίνει και με το δικό σου βιβλίο. Επίσης, πάντα μέσω του site, μπορείς να παρακολουθήσεις την πορεία των βιβλίων σαν να επρόκειτο για σημασμένα διαβατάρικα πουλιά...

Τι γίνεται στην Ελλάδα; Ήδη υπάρχουν περισσότεροι από 4.000 bookcrossers, έχουν οργανωθεί τέσσερα συνέδρια και αρκετές συναντήσεις. Το Μάιο του 2010 γίνεται το πέμπτο συνέδριο bookcrossing στη Θεσσαλονίκη.


http://www.bookcrossing.com/

http://www.bookcrossers.gr/



Πηγή: εφημερίδα του Παν/μίου Αιγαίου "ΑΙΓΑΙΟ.edu", φύλλο Ιανουαρίου 2010.

"Μήνυμα στο μπουκάλι"
Ερμηνεία: Β.D.Foxmoor
Στίχοι: Σοφία Κολοτούρου