Εκμάθηση ΜουσικοΙατρικής

Αν η Μουσική είναι Θεραπεία
και η Θεραπεία είναι Ιατρική,

τότε δεν μπορεί παρά η Μουσική να είναι Ιατρική
και τανάπαλιν.

Τη σχέση αυτών των δυο οντοτήτων την επιβεβαιώνουν εξάλλου και τα πιο διάσημα επιστημονικά περιοδικά... (αναδημοσίευση χωρίς άδεια)

Μα κυρίως τη σχέση αυτή, την αποδεικνύουν εμπράκτως οι ίδιες οι νότες που στάγδην εισέρχονται στο σώμα μας και διαποτίζουν την ψυχή μας...

"When you believe"
by Celtic Woman

The Fields Of Gold

"Κάποτε, ένα παιδί, άρχισε να μετρά τα άστρα..." ήταν η εναρκτήρια φράση ενός υπέροχου ομιλητή, στην πανελλήνια συνάντηση εραστη-τεχνών αστρονόμων, στους Φιλιππαίους Γρεβενών. Η συνέχεια, μαγευτική! Πώς θα μπορούσε άλλωστε να ήταν, όταν βρίσκεσαι σε υψόμετρο γύρω στα 1400μ. πάνω από τη θάλασσα, στην κορυφή ενός από τα υψηλότερα βουνά, η οποία σου παρέχει έναν αμόλυντο, κατάφωτο, σαγηνευτικό νυχτερινό ουρανό, καθώς και την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να απλώσεις το χέρι και να ξεκρεμάσεις ένα από τα αρίθμητα φωτάκια;! Μέσα στο σκοτάδι του νου σου, ανοίγει μια καρδιά τα φωτεινά της φυλλοκάρδια και σε προσκαλεί να την ακολουθήσεις... "Μη φοβάσαι το φως", σου κράζει γλυκά! Πώς μπορείς να αρνηθείς μια τόσο μελωδική γυναικεία φωνή;

Στην κορυφή του βουνού (σου), Είσαι εσύ και το Σύμπαν, μόνο. Κάποιες φορές μάλιστα, νοιώθεις ότι είσαι Εσύ, το σύμπαν, μόνο. Όπως και να 'χει, υπάρχει ομοιότητα στις δυο καταστάσεις. Κρύβεται στην τελευταία λέξη: το "μόνο".

Ξαπλωμένος ανάσκελα, σαν τότε που ήσουν παιδί, αφηρημένος και αφαιρεμένος από κάθε τι χωμάτινο, γήινο, υλικό, απογειώνεις την ψυχή και ξεκινάς ταξίδι διαστρικό... Σαν άλλος πρίγκιπας, πιάνεσαι από τον πρώτο περαστικό και διαβατάρη αλήτη του διαστήματος που τυγχάνει να περνά από εκεί κοντά, και αμολιέσαι στο ξέφωτο... Μα ναι, είναι η Αρκούδα η Μεγάλη, που σου απλώνει την ουρά του χαρταετού της και σε προσκαλεί για βόλτες μυστικές...

Τραβάς μπρος, πίσω, στρίβεις στον τρίτο γαλαξία αριστερά, κάνεις αναστροφή μετά το πρώτο φανάρι του μεγάλου σμήνους δεξιά, επιστρέφεις στο απότομο σαν πέταλο παρελθόν, εκτοξεύεσαι στην ευθεία του μέλλοντος, γκαζώνεις όταν πρόκειται να πλησιάσεις το παρόν, σουζάρεις στις πέτρες που σκάνε μπροστά σου, πετάς, εξαϋλώνεσαι, θρυμματίζεσαι και έτσι σκοτώνεσαι... Τα κατάφερες! Έστω, με αυτόν τον λίγο άκομψο τρόπο, κατόρθωσες να σκοτώσεις μαζί και τα εγωιστικά σου στοιχεία! Ωραία, τώρα πλέον άδειασες... Ώρα για να ξαναγεμίσεις με νέες εγγραφές. "Από πού να αρχίσω", σκέφτεσαι... Μα φυσικά από την φυσική σου φύση! Αυτή που σε γέννησε, σε έπλασε από τα σπλάγχνα της, σε σμίλεψε με χώμα και ύδωρ και σε στέριωσε σε τούτη τη γης που την πατούμε και όλοι μέσα θε να μπούμε... Μετά την νυχτερινή εξόρμηση, (σχεδόν κατά συνέχεια ιστού όπως λένε οι γιατροί, μόνο που αυτή τη φορά, αφορά παγκόσμιο ιστό, διότι ως γνωστόν όλα είναι συνδεδεμένα στης ζωής μας το κανένα), ακολουθεί εξόρμηση στη Βάλια Κάλντα! Τόσα χρώματα, αρώματα, στρώματα, και ιδιώματα... Ολόκληρο σύμπαν σε σμίκρυνση! Ισορροπίες, που ούτε καν φανταζόμαστε, παιχνίδια και ερωτοτροπίες που κρύβονται κάτω από το χώμα, ιδιοτροπίες που στοιχειοθετούν την μαγευτική ομορφιά της ποικιλίας και της κοινωνικής συμβίωσης... Απαγορεύεται η παρέμβαση! Το σύστημα -το φυσικό, φυσικά, μην το μπερδεύετε με το ανθρώπινο- έχει βρει τους μηχανισμούς αυτοδιόρθωσης...

Όσο και αν ανθρωπάκος, θέλει να ονοματίζει το άγριο ρέμα που κατεβαίνουν και πίνουν νερό οι αρκούδες, ως "αρκουδόρεμα", δεν ξέρει ότι από την άλλη πλευρά του ποταμού, οι αρκούδες ονοματίζουν το άγριο ρέμα ως "ανθρωπόρεμα" για τον ίδιο ακριβώς λόγο: γιατί κατεβαίνουν και οι άνθρωποι να πιουν νερό... Ύδωρ, το 75% της σύστασής μας...

Πώς γίνεται να αγνοούμε τόση ομοιότητά μας; Πώς γίνεται να αγνοούμε πως όλοι σκύβουμε και προσκυνούμε, πριν πιούμε νερό; Και αυτό το σκύψιμο, δεν είναι τίποτε άλλο από μια βαθειά υπόκλιση στο ζωογόνο άστρο μας.

Μέσα στη φύση (σου) είναι τα φάρμακα και τα φαρμάκια. Εκεί τα αδύνατα και τα δυνατά. Οι πληγές και τα βαλσαμόχορτα. Εκεί και οι καρδιακές οι γλυκοσίδες, αυτές που σκιρτούν τα φύλλα της καρδιάς, σαν πλέκεις στα μαλλιά σου κόρη του ουρανού, των άστρων της αχτίδες...

Ο δρόμος μακρύς, ατελείωτος κάποτε φαντάζει... Ξερνά πύρρα από τα σωθικά του και σου ψήνει το σώμα...

Και εκεί, στην πιο δύσκολη στιγμή, που θες να απιθώσεις το κουφάρι σου στην πρώτη του διάβα σου ακούνητη ξερολιθιά, τότε ορθώνεται ομπρός σου το πιο δύσκολο κομμάτι. Αυτό, που αν το ξεπεράσεις σε βγάζει κατευθείαν στα επουράνια...

Ψάχνεις να βρεις στις τσέπες σου λίγη αντοχή ακόμα... Μα αυτές, τρύπησαν από τόσων χειμώνων τα χιόνια... Δεν σκέφτεσαι. Δεν δύνασαι να σκεφτείς... Αφήνεσαι. Και αν ο αγέρας, ο πάντα σύντροφος, σε σπρώξει προς τα μπρος με φόρα, ίσως ανέβεις κανα δυο σκαλοπάτια πιο κοντά στα άσπρα σύννεφα, αλλιώς ψυχοραγείς στης πέτρας τη γλιστερή την κατηφόρα! Ακόμα και ως εδώ, όμως... Πόσο ταξίδι λαμπερό! Άλλοτε λυπητερό και άλλοτε μαγευτικό. Ας είναι. Ξερίζωσε την ψυχή σου και φύσηξέ την στα λιβάδια του χρυσού. Άστην να πετάξει πέρα, μακρυά, έτσι και αλλιώς, εκεί παντοτινά ανήκει. Εκεί γεννήθηκε, εκεί ανδρώθηκε, εκεί ο θάνατος προσήκει...

Όλοι παλεύουμε για μια θέση κάτω από τον Ήλιο. Δεν αντιλαμβανόμαστε όμως, ότι την έχουμε ήδη κερδίσει, ότι από εκεί εκκινούμε τις μικρές μας καθημερινές περιπέτειες... "Μάγεμα η φύσις και όνειρο και ομορφιά και χάρη, η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι..." (Σολωμός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)

Κάτω από τον έναστρο ουρανό, στα χωράφια της ψυχής, παλεύουμε με τα σκότη του εαυτού μας... Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να σηκώσουμε ψηλά τα μάτια, να ανοίξουμε φαρδιά την αγκάλη και να ψελλίσουμε: "ευχαριστώ..." όπως τότε παλιά, που αποχαιρετούσαμε την πρώτη μας αγάπη...

"The Fields of Gold" by Celtic Woman (...many years have passed since those summer days...)

Υ.Γ.1: Οι περισσότερες φωτογραφίες σε αυτήν την ανάρτηση είναι από τον Ν-Tsigas και τον ευχαριστώ για την όμορφη οπτική της ζωής που με αφήνει να αντικρύσω. Υ.Γ.2: Το πρώτο-πρώτο ξενύχτι στη ζωή μου, ήταν λόγω μιας κρυφής ερωτικής συνάντησης: περιμένα να γνωρίσω κάποια με το όνομα "Πούλια", ένα καλοκαιρινό βράδυ κάποιου πολύ μακρινού Αυγούστου (...many years have passed since those summer days...). Έκτοτε, σαν κατάρα που βιάστηκα να σηκώσω ψηλά το βλέμμα και να αντικρύσω με λαχτάρα αυτήν την όμορφη κυρά, έχασα τον ύπνο μου και τριγυρίζω κάτω από τις φωτεινές σκιές της, συνεχίζοντας τα αξημέρωτα ξενύχτια αναζήτησης μιας στάλας ανάπαυσης στη ζεστή αγκαλιά της... Μόνο που δεν ήξερα ότι θα ήταν μια πλειάδα τέτοιων αγρυπνιών...

(οι Πλειάδες)

Η θηλυκιά η φύση

Υπάρχει πέρα από πολιτισμικές ή άλλου είδους κατασκευές. Πέρα από φτιασιδώματα, ορισμούς και περιορισμούς. Αφήστε τους ανθρωπολόγους να λένε για το αντίθετο... Υπάρχει κάτι πίσω από όλα τα ανθρώπινα που δεν βγαίνει και δεν ταξινομείται, δεν υποχωρεί και δεν βιβλιοδετείται: η φύση του. Η οποία είναι διττή, από τη φύση της!


Θαυμάστε το ερωτικό κάλεσμα, το κάλεσμα της ίδιας της φύσης. Το κάλεσμα που θέλει να σμίγει το θηλυκό με το αρσενικό. Πώς να αρνηθείς μια τέτοια πρόσκληση;

"Reels"
by Celtic Woman

Είναι η ίδια η φύση, που υπάρχει μέσα σε όλα τα φυσικά. Ακόμα και στα παραφύσει. Υπάρχει σε αυτά που βλέπουμε, σε αυτά που νοιώθουμε, σε αυτά που αγγίζουμε, σε αυτά που θέλουμε να αγγίξουμε. Υπάρχει στις πεταλούδες που αμέριμνες παίζουν, χορεύουν, τραγουδούν, ζωγραφίζουν, ταξιδεύουν. Θαυμάστε το ταξίδι τους στη φύση!

"The Butterfly"
by Celtic Woman

Μα κάπου στο διάβα αυτού του ταξιδιού, μπορεί η φύση να πληγωθεί... από την ίδια της τη φύση. Άρα η φύση πληγώνει και πληγώνεται. Και τότε αναδύεται, η στενοχώρια, η πληγή, η θλίψη, διόλου τυχαίο που είναι όλα τους θηλυκά... Μόνο τα θηλυκά, πραγματικά πονούν. Από τη γέννησή τους κιόλας. Παίζουν με χαρτιά σημαδεμένα από την ίδια τη φύση, καθώς άφησε το σημάδι της αέναης αναγέννησης, πάνω τους. Ορίστηκαν να γεννούν και έτσι να πονούν. Γεννούν ζωή, ιδέες, συναισθήματα, ενέργεια. Γεννούν αδιάκοπα και αλύγιστα. Και στο τέλος χαμογελούν.

Και οι άντρες; Χα... αυτοί είναι στο ντάπα ντούπα τους, κοινώς έχουν το χαβά τους! Τι να κάνουν όμως και αυτοί; Υπακούουν τη φύση τους, κοινώς υπακούουν ένα θηλυκό. Άρα κάπως ισοφαρίζει το πράγμα...

"Shenandoah"
by Celtic Woman

Η διαχείρηση της ετερότητας Νο6

Πόσα διαφορετικά στοιχεία συνδυάζονται για να παραχθεί το παρακάτω υπερθέαμα; Πέντε φωνές, πέντε ζωές, ένα βιολί, μια ολάκερη ορχήστρα, ένας μαέστρος, τόσες δεύτερες φωνές να σιγοντάρουν, τόσα χρώματα, τόσα φορέματα, τόσα αρώματα, τέτοια σκηνοθεσία, τόσος κόσμος να παρακολουθεί εκστασιασμένος... Όλα όμως μοιάζουν και λειτουργούν σαν ένα! Όλα κατορθώνουν και διαχειρίζονται σαν ένας οργανισμός, σαν ένα σύνολο: είναι το σύνολο της διαφορετικότητος!

"The sky and the Dawn and the Sun"
Celtic Woman - New Jurney

"I am the sky and the dawn and the sun, I am one with the One..."

... και όλα μαζί συνυπάρχουν σαν ένα!

Αν όμως με μια πιο προσεκτική ματιά, αναλύσουμε ένα από τα τόσα διαφορετικά στοιχεία της παράστασης, αυτήν την καρδερίνα με το βιολί ας πούμε, θα δούμε ότι και αυτό αποτελείται από επιμέρους διαφορετικά στοιχεία! Δείτε και απολαύστε πώς συνδυάζονται κίνηση, χορός, μουσική, λίκνισμα πάνω στο ρυθμό, παίξιμο του βιολιού, χοροπηδήματα και εναιωρήσεις (σε μια προσπάθεια το υγρό γυναικείο στοιχείο να εξαερωθεί και να γίνει αέρας), φτερουγίσματα σαν από σουσουράδα, παιριπαίξιμο με τους λοιπούς μουσικούς σαν ερωτοτροπία... Και εκείνο το χαμόγελο; Σταθερά να στολίζει την φυσική ομορφιά του πλάσματος αυτού... Αχ, πόσα κάνει αυτό το μυαλό τελικά και πόσα διαφορετικά στοιχεία μπορεί και συνδυάζει;! Και όλα αυτά, είπαμε, συνυπάρχουν σε έναν μόνο συντελεστή της παράστασης, σε μία μονάδα του ευρύτερου καλλιτεχνικού σχηματισμού που παρουσιάζεται μπροστά στις αισθήσεις μας...

"Granuaile's Dance"
by Mairead Nesbitt of Celtic Woman

Άρα διαπιστώνω ότι αναλύοντας τη διαφορετικότητα, βρίσκω ακόμα περισσότερη διαφορετικότητα, η οποία με τη σειρά της κρύβει τόσες διαφορετικότητες από τις οποίες η κάθε μια κρύβει άλλες τόσες και άλλες τόσες και άλλες τόσες... σε έναν κύκλο ατέρμονα που κανείς δεν ξέρει πότε, πώς και κυρίως γιατί ξεκίνησε. Εμείς όμως, που από τη φύση μας υπεραπλουστεύουμε τα προσλαμβάνοντα ερεθίσματα, βλέπουμε κυρίως το σύνολο, το πώς δηλαδή συντονίζεται, διαχειρίζεται, αυτοελέγχεται και τελικά λειτουργεί η τόση διαφορετικότητα.

Διαφορετικότητα μέσα στη διαφορετικότητα, πασπαλισμένη με μπόλικη διαφορετικότητα που συνολικά όμως δίνει μια γεύση τόσο (ομοι)όμορφη και συμπαγή, αποτελεσματική, σαγηνευτική και παραγωγική, τόσο πραγματική και καθημερινή...

Μήπως τελικά αυτό που ονομάζουμε "ίδιον" δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μονολεκτική αποτύπωση της έννοιας της "διαφορετικότητας που υπάρχει ανάμεσα σε διαφορετικότητες, που υπάρχουν ανάμεσα σε άλλες διαφορετικότητες, που υπάρχουν ανάμεσα σε άλλες διαφορετικότητες, που υπάρχουν ανάμεσα σε άλλες και σε άλλες και σε άλλες...";

Με μάτια στον ορίζοντα!

Οι ναύτες στο καράβι έχουν ήδη αρχίσει τους εορτασμούς του νέου ταξιδιού... Μπροστά! φωνάζουν και χαϊδολογούνται με των κυμάτων τις γοργόνες! Όρτσα τα πανιά, με γέλιο και δάκρυ μαζί, σαλπάρουμε για να μην σαλτάρουμε...

"The contradiction"
Celtic Woman

Ταξιδευτής, παρατηρητής και στοχαστής

ή αλλιώς άφραγκος, ατάλαντος και ψύχραιμος

ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ ξεκινά από τη μέση του πουθενά

όρη, δάση και λαγκάδια με φόρα προσπερνά

τρέχει, τρέχει, μα δεν ξέρει τι ζητά

με ένα μαντολίνο χιαστί θέλει να πάει πιο μπροστά

καβάλα σε μαύρο άλογο 400 κυβικά

πόσο αλαργινό θα ‘ναι αυτό το ταξίδι πια;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ του κόσμου τα μάτια του ανοίγει

μικρές καθημερινές ιστορίες βρίσκει και ξετυλίγει

βλέπει, βλέπει μα δεν ξέρει αν αυτό πιο πολύ αξίζει

από το να βουτήξει στης ζωής το μετερίζι^.

κρυφά χαμογελά στην τύχη του, μα και μόνος βρίζει

μακριά από του ανθρώπου το πολύβουο μελίσσι

πότε θα πάψει τους άλλους να αντικρίζει;

Ίσως όταν ο εαυτός του πάψει να τον φοβίζει

και η καρδιά του αρχίζει με αγάπη να γεμίζει

ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ βάζει μπρος τις μηχανές του νου

για να φτάσει στα όρια του ανεξήγητου

απορεί, απορεί για την πορεία του ανθρώπου

είναι ευθεία η γραμμή ή κάνει κύκλους επί τόπου;

Υψώνει την κεφαλήν ψηλά προς τη μεριά του ήλιου

αναζητά τη γεύση που του έταξαν του απαγορευμένου μήλου

μα τα μάτια χάνει οριστικά και τυφλώνεται δια βίου

ΑΦΡΑΓΚΟΣ με τις τσέπες τρύπιες, χρωστά του καθενού

από την κοινωνία της κατανάλωσης ζητά έξοδο κινδύνου

σειρήνες απαστράπτουσες του κλονίζουνε το νου

και νέοι, μοντέρνοι του φωνάζουνε «παππού»!

Μα κανείς δεν ρώτησε πια να ΄ναι η πεθυμιά του:

μια ζεστή γωνιά με ένα κουτάβι αγκαλιά του

και ας πέφτουν οι αντοχές του όλο και πιο κάτου…

ΑΤΑΛΑΝΤΟΣ αψηφώντας της τύχης το γραφτό

ονειρώνεται παραμύθι μαγικό

όπου με τη σπάθη του σκοτώνει το κακό

και κλέβει της όμορφης κόρης το συνετό μυαλό

μα του κάκου! Τελειώνει το όνειρο αυτό

και ξυπνά λουσμένος σε ίδρωτα καυτό

με ένα ερώτημα να του πνίγει το λαιμό:

Γιατί να μην πετάω ψηλά ωσάν τον αετό;

ΨΥΧΡΑΙΜΟΣ βάζει τα πράγματα κάτω και στον εαυτό του λέγει:

τη μια η ψυχούλα του βαστά, μπορεί και επιλέγει

την άλλη τα σκούρα συναντά, παίρνει τους δρόμους φεύγει

άλγος κεφαλής η μόνη συντροφιά του μένει

και ο χρόνος ο στυγνός ολονυχτίς τις πληγές του ξένει

έτσι είναι φτιαγμένη αυτή η οικουμένη

με αίμα, δάκρυα, χαρά, ποτέ δεν ξαποστένει

δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα, μην επιμένει

ο Δον Κιχώτης ο σκυφτός με άλογο που ξεφυσαίνει.

Μα το ίδιο πρόβλημα αιώνους τώρα λύση περιμένει

Πώς γίνεται να συνταιριάξουν δυο άνθρωποι ολότελά τους ξένοι;

2/10/08 by astromonos

Εν Γυθείω

Το λουλούδι της Καλής Δόνιας Τινκερμπελ!

Το λουλούδι του κάστρου

Αστραφτερό λουλούδι του κάστρου ήσουν
και ξεχώριζες από τα γύρω χαλάσματα
όταν σε πρωτόειδα
είχες το ουράνιο τόξο για ένδυμα,
μεθούσαν οι πεταλούδες από το μοσχοβόλημά σου
και ο αγέρας ξεχνούσε τη μανία του
σαν άγγιζε τα πέταλά σου
κομψή, λυγερή, έλαμπες μέρα και νύχτα.

Χάιδεψα τον τρεμάμενο κορμό σου
μα τα χέρια μου σκίστηκαν
στα αγκάθια σου.
Μέσα από το αίμα μου είδα
τους φόβους σου να αναβλύζουν αγριεμένοι
δεν ήταν μόνοι τους,
ήταν και οι δικοί μου φόβοι εκεί.
Ξαφνιάστηκα και άπλωσα
τις υγρές μου παλάμες,
εσύ όμως έβλεπες τους δικούς μου φόβους μόνο
γιατί πίστευες πως το αίμα μέσα μου
είναι δικό μου μόνο...

Σε κρατούσα αγκαλιά, γελούσες,
ταξιδεύαμε, μαθαίναμε για τους εαυτούς μας.
Θυμάμαι με ρωτούσες πολλά
για τον περίεργο κόσμο που μας περιβάλλει.
Προσπάθησα να ξεριζώσω
ό,τι σε καρφώνει στη γη
και σου κλέβει από το πολύτιμο
νερό της ζωής.
Είχα την πεποίθηση ότι μπορούσα!
Ποιός; Εγώ ο Τιποτένιος...
Σου προκάλεσα δάκρυα,
μα κι εγώ πόσα δάκρυα έπνιξα
πέρα από αυτά που αντίκρυσες!

Σου έλεγα πως σ'αγαπώ
μου απαντούσες δεν ξέρεις
τι σημαίνει αγάπη...

Σαν άλλος μικρός πρίγκηψ
θέλησα να σε κλείσω σε σε γυάλινο κλωβό
για να μην σε αγγίζουν
τα παράσιτα του κόσμου.
Εσύ ασφακτιούσες, ήθελες ελευθερία
για να βλέπεις τριγύρω σου
τα άλλα λουλούδια,
όμως δεν καταλάβαινες ότι για μένα
εσύ ήσουν το μόνο αληθινό λουλούδι...

Σου έδειξα πως η αγάπη
δεν έχει ορισμό,
παρά μόνο φαντασία...
Μα όταν μάθεις τι θα πει αγάπη,
θα έχεις ξεχάσει πώς είναι ν'αγαπάς...

Χωρίς Αγάπη η ζωή
είναι Τυραννία,
μα με Αγάπη
είναι Ευτυχία.


Στην γλυκιά Τινκερμπελ
Πίτερ Παν

by astromonos





"Caledonia" - Celtic Woman





I don't know if you can see
The changes that have come over me
In these last few days I've been afraid
That I might drift away
So I've been telling old stories, singing songs
That make me think about where I came from
And that's the reason why I seem
So far away today

Oh, but let me tell you that I love you
That I think about you all the time
Caledonia you're calling me
And now I'm going home
If I should become a stranger
You know that it would make me more than sad
Caledonia's been everything
I've ever had

Now I have moved and I've kept on moving
Proved the points that I needed proving
Lost the friends that I needed losing
Found others on the way
I have kissed the ladies and left them crying
Stolen dreams, yes there's no denying
I have traveled hard with coattails flying
Somewhere in the wind

Now I'm sitting here before the fire
The empty room, the forest choir
The flames that could not get any higher
They've withered now they've gone
But I'm steady thinking my way is clear
And I know what I will do tomorrow
When the hands are shaken and the kisses flow
Then I will disappear

Η Φωνή

-Ποιά είναι αυτή η φωνή που μας καλεί να κυνηγήσουμε το άγνωστο; Από πού προέρχεται; Πώς; Τι; Γιατί;
-Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα ερωτηματικά; Μην βασανίζεσαι τόσο φίλε μου. Μέχρι να βρούμε απαντήσεις θα έχει χαθεί τέτοια ευμορφιά...

"The Voice" - Celtic Woman/Lisa Kelly

"The Voice"

I hear your voice on the wind
And I hear you call out my name

"Listen, my child," you say to me
"I am the voice of your history
Be not afraid, come follow me
Answer my call, and I'll set you free"

I am the voice in the wind and the pouring rain
I am the voice of your hunger and pain
I am the voice that always is calling you
I am the voice, I will remain

I am the voice in the fields when the summer's gone
The dance of the leaves when the autumn winds blow
Ne'er do I sleep thoughout all the cold winter long
I am the force that in springtime will grow

I am the voice of the past that will always be
Filled with my sorrow and blood in my fields
I am the voice of the future, bring me your peace
Bring me your peace, and my wounds, they will heal

I am the voice in the wind and the pouring rain
I am the voice of your hunger and pain
I am the voice that always is calling you
I am the voice

I am the voice of the past that will always be
I am the voice of your hunger and pain
I am the voice of the future
I am the voice, I am the voice
I am the voice, I am the voice