Ανακαινίζω τα παλιά...

"Γιατί οι στίχοι μου στερούνται νέου κόσμου

και δεν γεννούν λαμπρές τροπές ή ποικιλμούς;

Γιατί δεν στρέφω όπως στρέφει ο καιρός μου,

σ' άλλες μεθόδους, σε παράξενους ειρμούς;

............................................................................

Για σένα λέω πάντα, κι ο δικός μου μύθος

έχει για θέμα του τον έρωτα και σένα

κι ανακαινίζω τα παλιά με νέο ήθος,

πάλι ξοδεύοντας τα ήδη ξοδεμένα."

(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης το "Ουίλλιαμ Σαίξπηρ-25 Σονέτα" μετάφραση Διονύσης Καψάλης, εκδ. ΑΓΡΑ, 2009, σελ.55)

"Χέρια σαν κι αυτά"

Locomondo

Υ.Γ.: Αφιερωμένο στην μικρή μου γοργόνα...

Δεν προλαβαίνω!!!

Το πιο ωραίο -και πραγματικά ελληνικό- merengue! Μα πού να προλάβεις, όταν αφενός ο χρόνος είναι ένα τόσο υποκειμενικά οριζόμενο μέγεθος, και αφετέρου ένας τόσος μικρός χώρος για να χωρέσει τόση αναζήτηση...

"Δεν προλαβαίνω"

Apurimac & Locomondo

Τι μένει από όλα αυτά; Μα φυσικά ο χορός... και ο ίδρος που πέφτοντας, σου σφαλίζει τα βλέφαρα, σου καίει τα χείλη με την αρμύρα του, σου γαργαλεύει το λαιμό, σε λούζει πατόκορφα και τέλος σε παγώνει προσδίδοντάς σου αυτήν την λεπτή ανατριχίλα της αφύπνισης...

Αφύπνιση... ακόμα και αν έχεις να κοιμηθείς 30 ώρες... Τι είναι 30 ώρες μπροστά στην αιωνιότητα που χάνεται μπροστά στα μάτια μας;

Και εκείνη, αλλοπαρμένη να γυρίζει στους άδειους δρόμους, χαμένη σε έναν κόσμο ολότελα χαμένο, προδομένη από τα ίδια της τα όνειρα...

Αστέρια στην πολιτική σκηνή...

Έχοντας περιγράψει γλαφυρά και λεπτομερώς την ιδανική και παν-δίκαιη κοινωνία και πολιτεία, ο Σωκράτης, καλείται από τους συνομιλητές του, να απαντήσει στο πιο δύσκολο και καίριο ερώτημα: είναι δυνατόν, και αν ναι, πώς, να επιτευχθεί μια τέτοια άριστη κοινωνία;

Ξεκινά την απάντησή του, με κάτι που θα με κάνει όσο κουρασμένος και να είμαι, να μην κοιμηθώ απόψε, από τη χαρά μου που έτυχε να το διαβάσω...


"Αν δεν συμβεί, είπα εγώ, ή να κυβερνήσουν στις πολιτείες οι φιλόσοφοι ή να ασχοληθούν με τη φιλοσοφία, ανυστερόβουλα και άξια, αυτοί τους οποίους τώρα τους αποκαλούν βασιλιάδες και άρχοντες, έτσι ώστε η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία να συναντηθούν στο αυτό πρόσωπο, κι αν τούτος ο εσμός όσων σήμερα πορεύονται χωριστά προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση δεν εμποδιστεί δια της βίας να το κάνει αυτό, δεν θα ‘χουν τελειωμό, φίλε Γλαύκων, οι συμφορές για τις πολιτείες, νομίζω ούτε και για το ανθρώπινο γένος, κι ούτε τούτο το πολίτευμα, που τώρα μόλις το περιγράψαμε θεωρητικά, πρόκειται ποτέ να λάβει, προτού να γίνουν αυτά, αληθινή υπόσταση και να βγει στο φως του ήλιου. Αυτό είναι που ώρα τώρα διστάζω να το πω, καθώς βλέπω πόσο παράδοξο θα ακουστεί. Δύσκολο, βλέπεις να το αντιληφθεί κανείς πως δεν είναι δυνατόν να υπάρξει άλλος τρόπος να ευτυχήσουν ούτε τα άτομα ούτε το σύνολο!"

(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από την Πολιτεία του Πλάτωνα, εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2002, σελ. 405)

"Αστέρια στη σκηνή"
by Locomondo





"...δεν βλέπουν όλοι αυτοί
μέσα στην τόση υπερβολή
πως το αληθινό αστέρι είσαι εσύ..."

Κάποια πουλιά φεύγουν και πετούν ψηλά

Παίρνω πίσω ό,τι έχω πει για τις συνελεύσεις των φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια!

Δεν είναι μόνο αυτές που δεν θυμίζουν σε τίποτα δημοκρατικές διαδικασίες, είναι και οι συνελεύσεις οποιονδήποτε τυχαίων ανθρώπων που πιθανόν να συνευρεθούν τυχαία σε μια πλατεία μιας τυχαίας πόλης... με θέμα την προάσπιση των δημοκρατικών διαδικασιών!


Πόσο τραγικά αργά κινούνται οι διαδικασίες;

Πόσο τραγικά κουραστικά προχωρά η "συνέλευση";

Πόσο τραγικά μπερδεμένα και αποπροσανατόλιστα ακούγονται οι απόψεις των παρευρισκομένων;

Πόσο τραγικά εύκολα γίνονται παρεξηγήσεις και παρερμηνείες;


Και όταν αντιλαμβάνεσαι ότι οι τυχαία παρευρισκόμενοι δεν είναι και τόσο... τυχαίοι, μιας και είναι δάσκαλοι, καθηγητές λυκείων, καθηγητές πανεπιστημίων, δικηγόροι, συνδικαλιστές επί σειρά ετών, αγωνιστές... αντιλαμβάνεσαι τη σοβαρότητα του πράγματος! Αν οι έχοντες ικανότητες (με βάση τα κριτήρια πάντα του εκπαιδευτικού συστήματος και της ευρύτερης κοινωνίας) να επικοινωνήσουν, αδυνατούν να επικοινωνήσουν, τότε τι να περιμένει κανείς από τους ανθρώπους που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να πάνε σε ένα σχολείο ή ένα πανεπιστήμιο... Αν ο 40άρης - 50άρης ο σπουδαγμένος, ο γκατζετάκιας, ο λαπτοπάκιας, δεν μπορεί να συνδιαλεχτεί με 20 ακόμα "ομοίους" του (με βάση πάντα τα κριτήρια της ευρύτερης κοινωνίας) και να προσδιορίσει τη θέση του, τι να περιμένω από τη γιαγιά μου...

Δεν ξέρω σε άλλες πλατείες, τι γίνεται. Δεν έχω πάει στο Σύνταγμα για να δω τι παίζει. Από αυτά όμως τα λίγα, που έχω γευτεί από τους Αγανακτισμένους Κέρκυρας, μια μικρογραφία της νέας κοινωνίας που προσπαθεί να δομηθεί, διαπιστώνω ένα βασικό πράγμα: αν δεν προσδιοριστεί τι ακριβώς κάνουν και -πολύ περισσότερο- τι ακριβώς θέλουν να κάνουν, όλοι όσοι πάνε και μαζεύονται σε αυτές τις πλατείες, τότε το πράγμα δεν έχει και πολλές ελπίδες να καταλήξει κάπου εποικοδομητικά... Πάντα πίστευα ότι ένα πρόβλημα οφείλουμε να το πιάνουμε από την αρχή. Και η αρχή σε τούτο το φαινόμενο, είναι να ορίσουμε, να ξεκαθαρίσουμε και να συμφωνήσουμε τι ακριβώς είναι σήμερα η πλατεία. Διαφορετικά, ο καθείς, θα λέει το μακρύ του και το κοντό του, κάποιοι θα τσαντίζονται που δεν γίνεται το δικό τους και θα φεύγουν από την πλατεία εμφανώς προσβεβλημένοι (ήμαρτον ρε αγωνισταράδες μου...), κάποιοι θα κάνουν κλίκες και πηγαδάκια, κάποιοι θα καταθέτουν σκέψεις που θα φαντάζουν πολύ άκαιρες, κάποιοι θα δίνουν την υποψία ότι υποκινούνται από κάποιους άλλους, κάποιοι θα φαίνονται αστείοι, κάποιοι θα μιλάνε μέσω στίχων, άλλοι μέσω τραγουδιών, άλλοι θα διαβάζουν τις σκέψεις τους μέσα από το χαρτί, κάποιοι θα ξεχυλίζουν σπερματοζωάρια από τα μπατζάκια τους, και οι περισσότεροι θα παρακολουθούν εμφανώς νωχελικοί τα πεπραγμένα και απορημένοι για το τι ακριβώς ρόλο βαράνε...

Μην απορείτε φίλοι μου, για την κατάντιά μας. Δεν είναι κατάντια, είναι η πραγματική μας φύση. Αδυνατούμε, πιστεύω εκ φύσεως, να ξεπεράσουμε την διαφορετικότητά μας (ξέρω γίνομαι κουραστικός που επανέρχομαι συνεχώς σε αυτήν τη σκέψη, αλλά αυτή θεωρώ το κομβικό σημείο για να δομηθεί μια υγιής κοινωνία), και έτσι μπερδευόμαστε στις πάσης φύσεως πλατείες, συνάξεις και συνελεύσεις... Είμαι πλέον τόσο σίγουρος για την εγγενή δυσκολία του ανθρώπου να επικοινωνήσει με τον συνάνθρωπο, που θεωρώ τις μεγαλύτερες επαναστάσεις αυτού του πλανήτη, θέμα τύχης και συγκυριών... ίσως και θέμα στατιστικού σφάλματος! Πώς κατόρθωσαν τόσοι πολλοί και τόσο διαφορετικοί άνθρωποι να παρουσιαστούν συντεταγμένοι μπροστά στα κοινά προβλήματα που αντιμετώπιζαν; Πώς κατόρθωσαν να συνεννοηθούν και να ομοφωνήσουν; Πώς κατόρθωσαν να ξεπεράσουν εαυτούς; Πώς τους έπεισαν;

"Ο γλάρος"
by Locomondo