Ροζ Φεγγάρι

Για την αποψινή Ροζ Πανσέληνο...

δυο υποκλίσεις και ένα τραγούδι

"Ροζ"

Στίχοι, Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας

Ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου, Γιάννης Μηλιώκας

El sistema greco (mascara!)

Πίστευα ότι όλοι απέναντι του είμαστε ίσοι. Ότι κανείς μας δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί από το πρόσταγμά του. Κανείς δεν μπορεί να του ξεφύγει. Ότι δεν εξαρτάται από εμάς, πότε θα τον συναντήσουμε, αλλά μόνο από Εκείνον.

Δεν είναι άλλος φυσικά, από τον... Θάνατο!

Βλέπω όμως το πρωί, την κάτωθι ρεκλάμα θανάτου,

και συνειδητοποιώ ότι κάποιοι θέλουν να εννοούν ακόμα και τον θάνατο, ως στοιχείο διαφοροποιόν... 

"Ανεξάρτητο" γραφείο τελετών, όπως λέμε "ανεξάρτητος" πολιτικός ή "ανεξάρτητος" συνδυασμός...; Ο ανεξάρτητος, έρχεται να αντιπαραβληθεί με τον εξαρτημένο, μα στην εν λόγω περίπτωση ποιος είναι ο εξαρτημένος και -το σημαντικότερο- πού και σε ποιον είναι εξαρτημένος;

Ακόμα και εκεί που τα πράγματα δεν εξαρτώνται από εμάς, προσπαθούμε να χτίσουμε εξαρτήσεις, μόνο και μόνο για να διακηρύξουμε περιχαρείς αμέσως μετά, ότι είμαστε "ανεξάρτητοι"! Αυτού του είδους η εξάρτηση του ανθρώπου από τις ψευδεπίγραφες διακηρύξεις ανεξαρτησίας από διάφορα πράγματα και καταστάσεις, νομίζω του έχουν στοιχίσει αρκετά...

Ως πότε λοιπόν, παλικάρια αυτές οι εξαρτήσεις ανεξαρτησίας;

Οι πραγματικά Ανεξάρτητοι, δεν γίνονται -και το κυριότερο- δεν αυτοδηλώνονται.

Οι πραγματικά Ανεξάρτητοι, γεννιούνται και κάθε στιγμή απογειώνονται.

Τώρα, πώς γίνεται οι άνθρωποι να έρχονται στη ζωή ανεξάρτητοι και να καταλήγουν εξαρτημένοι από τα πάντα, αυτό νομίζω λέγεται πολύ απλά: σύστημα! Και μάλιστα, θανατηφόρο!

"Γκρέκο Μασκαρά"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: 

Μηλιώκας Γιάννης

Πώς θα μας πούνε κάποτε;

Ήτανε κάποτε, το 1991, όταν ο Γιάννης Μηλιώκας, προφητικά σκεπτόμενος και εκφραζόμενος έβαζε τις νότες να χορέψουν τον κάτωθι χορό:

"Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία: Γιάννης Μηλιώκας

Είναι σήμερα, 10 χρόνια μετά, που τα λόγια αυτά, αναζητούν τη δικαίωση που τους χρωστά ο χρόνος... Όπως η δικαίωση που αναζητά ο Κατάδικος που δεν έφταιξε.

Άντε να δούμε κάποτε, πώς θα μας πούνε οι μελλοντικές γενιές;

Με κάθε κόστος;

Κάθε μέρα που περνά, φανερώνεται μπροστά μου το ίδιο δίλημμα, με διαρκώς αυξανόμενη απαίτηση να απαντηθεί:


Αλλάζεις ή, με κάθε κόστος, διατηρείς αυτό που είσαι (ή πιο σωστά, αυτό που έχεις χτίσει να είσαι); Αλλάζεις ή παραμένεις πιστός σε ό,τι πιο σταθερό -θεωρείς- ότι έχεις, δηλαδή τις αξίες σου;


Εκείνο το "με κάθε κόστος" με πεθαίνει όσο το σκέφτομαι, μα πιότερο όσο εξακολουθώ να το πράττω... Αλήθεια, ποια είναι αυτή η εσωτερική φωνή που υπακούω σαν πιστός και καλός στρατιώτης;


Λέω: θα φύγω, θα τα παρατήσω. Δεν μου ταιριάζει αυτό το σύστημα. Γιατί να χαλάμε τις καρδιές μας και να χάνω χρόνια από τη ζωή μου, όταν αυτό που είχα στο μυαλό μου τότε που δήλωνα ιατρική, δεν το κάνω τώρα που με φωνάζουν "ιατρό"; Γιατί να κοροϊδευόμαστε και να εξαντλούμε όση από την ψυχική ηρεμία μας έχει απομείνει; Γιατί πχ να μην πάω στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη;

Λένε: μα, το να τα παρατήσεις, είναι για κακό σου. Έφτασες μέχρι εδώ και τα παρατάς; Κάνε υπομονή, κάνε τον μαλάκα, αδιαφόρησε, βάλε φίλτρα στα ερεθίσματα που δέχεσαι, γράψε τους όλους εκεί που δεν παίρνει μελάνι, σκέψου τον εαυτό σου και όλα θα φτιάξουν. Κοίτα το μετά, το μέλλον. Μετά, όλα θα είναι καλά.

Λέω: Δεν φτιάχνουν έτσι απλά τα πράγματα, νομίζεις ότι έχουν φτιάξει, γιατί πολύ απλά δεν ενδιαφέρεσαι για αυτά. Και εξάλλου ποιός σου είπε, ότι ενδιαφέρομαι για το "μετά"; Ενδιαφέρομαι για το "τώρα" και μάλιστα για την ποιότητα του "τώρα". Το "μετά" με ενδιέφερε σαν ήμουν μικρός. Από όταν πήγα πανεπιστήμιο και γνώρισα τον Μάνο Μπόγδο, με ενδιαφέρει μόνο το "τώρα".

"Για το καλό μου"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Μηλιώκας Γιάννης

Απορώ, πώς γίνεται ρε παιδιά, να δίνεις το 100% της ενέργειάς σου για τον ασθενή, και μερικές φορές ίσως και παραπάνω, και από όλη την προσπάθειά σου, να φτάνει μόλις το 10-20% πραγματικά σε αυτόν; Το άλλο 80% έχει πάει υπέρ πίστεως και πατρίδος, κοινώς υπέρ του συστήματος... Αυτό, κύριοι, λέγεται ε-ντροπή-α, στη φυσική.

Αυτό το αδηφάγο ελληνικό σύστημα, σου τρώει τα σπλάγχνα και σε γερνάει. Ποιό το νόημα να συμμετέχει κανείς σε αυτό;

Αλλά, αν θέλω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται και όσο πιο πιστός στη θεωρία της γαμημένης διαφορετικότητας, δύο τεινά συμβαίνουν: ή αυτοί δεν καταλαβαίνουν εμένα, ή εγώ δεν καταλαβαίνω αυτούς. Το ενδεχόμενο να ισχύει το πρώτο, με εκνευρίζει απίστευτα. Το ενδεχόμενο να ισχύει το δεύτερο, με θλίβει απύθμενα.


Καλέ φίλε, Κώστα Θωμά, μόλις έβγαινα από την πύλη του ΚΕΕΜ, ορκίστηκα, ότι θα πετάξω πίσω το δεύτερο συνθετικό του ονόματός μου (-στράτιος=στρατιώτης) και ότι πλέον θα κρατήσω μόνο το πρώτο (-ευ=καλός). Με άλλα λόγια, είπα: όχι πια μαλάκας και μαλθακός, όχι πια χωρίς αντίδραση στην παράνοια και στην αδιαφορία, όχι πια μουγκός στην αδικία, όχι πια στραβός στην καταπίεση, όχι άλλα "ναι" και "μάλιστααα"! Αρχίζω όμως, να διαπιστώνω, ότι η εκτός φυλακής ζωή, σε κρατά περισσότερο δέσμιο στις παρανοϊκές δομές της και σε υποδουλώνει πιο πολύ από τους ταξίαρχους και τις πουλάδες. Αρχίζω να διαπιστώνω ότι μέσα ήταν καλύτερα... Είμαι σίγουρος ότι δεν περίμενες να πω ποτέ κάτι τέτοιο αγαπητέ Κώστα, αλλά οι άνθρωποι αλλάζουμε! Ωπ!! Είπα..., αλλάζουμε;! Ρε μπας και αλλάζουμε και δεν το καταλαβαίνουμε; Ποιες αξίες και κουραφέξαλα;

Θα μου πει επιτέλους κάποιος τι πραγματικά συμβαίνει; Θα μου πει κάποιος έστω μια μικρή, τόσο δα, λέξη, από την οποία να πιαστώ και να εμπνευστώ για το αύριο, διότι φαίνεται ότι η κατάθλιψή μου είναι σε οξεία φάση;

"Δημοσθένους λέξις"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Διονύσης Σαββόπουλος

Υ.Γ.1: Θυμάμαι πριν καμιά 10ριά χρόνια, ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος σε μια τηλεοπτική εκπομπή που είχε, προσκάλεσε τον Πάνο Κατσιμίχα. Όταν ο Κατσιμίχας είπε, αναφερόμενος στην τότε κοινωνική κατάσταση, ότι κάποιες φορές δεν έτρωγε, δεν έπινε και δεν κοιμότανε από τον εκνευρισμό του για το σύστημα, ο Παπαδόπουλος ξαφνιασμένος τον ρώτησε: "σοβαρά; δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι σε επηρεάζει τόσο πολύ αυτό το σύστημα". Εγώ τότε, εντυπωσιάστηκα διπλά από το γεγονός: πρώτα, γιατί ένοιωσα ότι βρήκα άλλον ένα άνθρωπο, κοινό σαν εμένα, ο οποίος σωματοποιούσε τόσο έντονα την αγανάκτηση για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, δείγμα ότι πραγματικά δεν μπορεί να χωνέψει και κάνει εμετό αυτά που τον αναγκάζουν να καταπιεί, και δεύτερον, εντυπωσιάστηκα με την ανικανότητα κάποιων άλλων ανθρώπων, όπως ο Παπαδόπουλος, που δεν μπορούν να αντιληφθούν τη βίαιη φθορά κάποιων συνανθρώπων τους.

Υ.Γ.2: Αγαπητέ συνάδελφε, ξέχασες και μια άλλη, πολύ πιο μεγάλη και βασική έλλειψη: την έλλειψη όρεξης για αλλαγή και αντίσταση όλων όσων ανήκουν και στοιχειοθετούν το σύστημα υγείας. Όλα τα άλλα που μου λες, μού φαίνονται ότι απομακρύνονται από την αληθινή πραγματικότητα του ΕΣΥ και με κάνεις να σκέφτομαι περί της προπαγανδιστικής φυσιογνωμίας του βίντεο (η οποία δεν έχει λάθος κατεύθυνση, αλλά λάθος τρόπο έκφρασης).

Ροζ και πάλι Ροζ!

Σε συνέχεια των προβληματισμών του προηγούμενου post, για να δούμε τι λέει και η Pink κοπελιά περί του θέματος!

"Please don't leave me" - Pink



I don't know if I can yell any louder
How many times have I kicked you outta here?
Or said something insulting?
I can be so mean when I wanna be
I am capable of really anything
I can cut you into pieces when my heart is broken

Please don't leave me, please don't leave me
I always say how I don't need you
But it's always gonna come right back to this
Please don't leave me

How did I become so obnoxious?
What is it with you that makes me act like this?
I've never been this nasty
Can't you tell that this is all just a contest?
The one that wins will be the one that hits the hardest
But baby, I don't mean it, I mean it, I promise

Please don't leave me, please don't leave me, don't leave me
I always say how I don't need you
But it's always gonna come right back to this
Please don't leave me

I forgot to say out loud
How beautiful you really are to me
I can't be without
You're my perfect little punching bag
And I need you, I'm sorry

Please, please don't leave me, baby, please don't leave me
No, don't leave me, please don't leave me
I always say I don't need you
But it's always gonna come right back to this

Please don't leave me, please don't leave me
I always say how I don't need you
But it's always gonna come right back to this
Please don't leave me, baby, please, please don't leave me

Και μιας και μιλάμε για ροζ, για να δούμε και μια ελληνική τραγουδιστική απάντηση στο θέμα που μας απασχολεί:

"Ροζ" - Γιάννης Μηλιώκας, Αφροδίτη Μάνου

Τελικά, καταλήγω στο ότι μάλλον πρόκειται περί συμβιβασμού. Όπως εξάλλου όλα στη ζωή μας. Συμβιβαζόμαστε με αυτό που έχουμε μέσα μας και επεξεργάζεται τα ερεθίσματα που έρχονται από έξω μας.

Fenistil και Dakota

Αντιμετωπίζουν τη ζωή τόσο μάχιμα. Καθόλου προγραμματισμένα. Όλα γίνονται σχεδόν αναπάντεχα για αυτούς και μάλιστα για θέματα πολύ σοβαρά, όπως αυτά της υγείας. Του λένε: "σε μισή ώρα αναχωρείτε για την Αθήνα, ο παππούς πρέπει να χειρουργηθεί επειγόντως και εσείς ο εγγονός, ως ο πιο άμεσος συγγενής αυτήν τη στιγμή, οφείλετε να τον συνοδεύσετε". Και αυτός, μην πολυκαταλαβαίνοντας καλά καλά τι συμβαίνει, συμφωνεί. Δεν έχει άλλωστε και άλλη επιλογή. Όμως δεν είναι απλά η συμμόρφωση, όσο ο τρόπος που την εκτελεί: δυναμικά και μάχιμα. Είναι η ανικανότητα αντίληψης ολόκληρου του πίνακα που ξεδιπλώνεται μπροστά του; Είναι η αγαθότητα, που τον κάνει να σκέφτεται την Αθήνα σαν αναπάντεχο κέλευσμα στην χωρίς ποικίλλες διεξόδους ζωή ενός παιδιού κάποιου απομακρυσμένου χωριού; Είναι ότι έτσι γαλουχήθηκε;

Λίγα λεπτά μετά, μέσα στο ασθενοφόρο, κατάλαβα. Παρατηρώντας τις χαρακιές στο πρόσωπο του παππού (που θα μεταφερόταν στην Αθήνα για επείγουσα επέμβαση) και ακούγοντας τον λόγο του που ήταν γεμάτος ηρεμία, γεμάτος χορτασιά από το μεδούλι της ζωής, χωρίς κλαψομουνιάσματα και χωρίς φόβο απέναντι στο επικείμενο άγνωστο (που μπορεί να είναι και ο ίδιος ο θάνατος), κατάλαβα ότι ο εγγονός πήρε τα χνάρια του παππού. Έγινε μάχιμος. Ο ίδιος δεν το ξέρει, δεν το αντιλαμβάνεται. Το μυαλό του δεν φτάνει ως αυτό το σημείο. Όμως τι σημασία έχει, αφού η καρδιά του φτάνει και μάλιστα ξεπερνά αυτό το σημείο;!

Και εκείνη η ματιά του παππού... Ναι, κουρασμένη, αλλά όχι ηττημένη. Ναι, σκονισμένη, αλλά όχι βρώμικη... Όχι βρώμικη που να πάρει ο διάολος! Για τέτοιες ματιές οφείλεις να δώσεις όχι απλώς ιπποκράτειους όρκους αλλά και την ίδια σου τη ζήση. Και αυτό, επειδή όλοι εκείνοι σαν τον εν λόγω παππού, έχουν προλάβει και έχουν θυσιάσει πρώτοι τη δική τους τη ζήση προς χάρην της δικής μας ελευθερίας και κολοπέρασης. Δεν χύσαν δάκρυ εκείνοι, για να μπορούμε να κλαίμε με το παραμικρό εμείς σήμερα. Πόσο παρα-μικροί είμαστε! Τους οφείλουμε τουλάχιστον μια καλύτερη ποιότητα ζωής και ένα χάδι.

Κύριοι της φάκεν εξουσίας! Υπάρχουν άνθρωποι σε τούτη τη χώρα που αξίζουν πολλά περισσότερα από Fenistil και Dakota!! Που έχουν δώσει την ίδια τους τη ζωή -το καταλαβαίνεται ρε; την ίδια τους τη ζωούλα, ολόκληρη, κομματάκι κομματάκι- για τούτη τη χώρα. Και εσείς; Διατηρείτε ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που καταρρέει και το μόνο που κάνετε είναι να το πουδράρετε συνεχώς, καλύπτοντας έτσι τη σαπίλα που κάτω από τους στόκους (μεταφορικά και κυριολεκτικά) δουλεύει...

Ουστ! Σαρδανάπαλοι της εξουσίας! Δεν κουραστήκατε ποτέ στη ζωή σας, δεν ξενυχτήσατε ποτέ, δεν σας έλειψε τίποτα ποτέ.

"Για το καλό μου" - Στίχοι, μουσική: Γ.Μηλιώκας