Σήμερα, είχα άλλο ένα θλιβερό παράδειγμα από την Κέρκυρα, (για αυτό δεν πρόκειται ποτέ να τη δω με καλό μάτι) ότι το μόνο που ενδιαφέρει τους ανθρώπους εδώ είναι ΤΟ ΧΡΗΜΑ και ΜΟΝΟΝ! Οι ντόπιοι ενδιαφέρονται να σου πιουν το αίμα, σαν τα τσιμπούρια των σκύλων... Δεν θέλω να αναφέρω το συμβάν.
Δηλώνω όμως ότι πραγματικά θλίβομαι. Ειλικρινά, δεν με τσαντίζει η στάση τους, αλλά με θλίβει, και αναρωτιέμαι, πώς γίνεται να αλλάξει μια λογική δεκαετιών... (τι ζητάω τώρα ε;)
Τουλάχιστον, έρχεται η φύση (η πραγματική και όχι αυτή η μεταλλαγμένη - των ανθρώπων), να μου μεταφέρει ελπιδοφόρα μηνύματα. Από την πρωινή μου βόλτα με τον σύντροφο Μαρξ, (που του πίνουν και αυτουνού το αίμα κάποια τσιμπούρια αυτήν την περίοδο),
όσο και αν βάζεις σύρματα, η ζωή τα διαπερνά...
όσο και αν με περιορίζεις, τόσο ο νους σε ξεπερνά...
όσο και αν τις αναγκάζουν να σκύψουν το κεφάλι,
η ομορφιά των συναισθημάτων,
η ζωγραφιά των σχημάτων
και η δροσιά των χρωμάτων,
θα μας χαρίζουν ένα χαμόγελο για να συνεχίσουμε την προσπάθεια...
Την προσπάθεια για ΟΛΟΥΣ τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Και εκεί που μας λεν ότι κάτι απαγορεύεται,
απαντούμε: δεν πα' να κουρεύεται...!
Είμαστε υπεράνω απαγορεύσεων...
Είμαστε υπεράνω απαγορεύσεων...
Και συνεχίζουμε να πετάμε στον δικό μας ουρανό...
(η τελευταία φωτο είναι από το διαδίκτυο)