Παραθέτω λίγα αποσπάσματα από το βιβλίο "ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ" του Μπιουνγκ-Χουλ Τσαν, εκδ. Opera 2026, (μτφ Βασίλη Τσαλή), ως υποστηρικτικά της ερμηνείας της τρίτης στάσης ζωής του Σίσυφου όπως την έχουμε αναγνωρίσει σε αυτή τη μίνι σειρά αναρτήσεων με τον τίτλο περί Σίσυφου, αυτής δηλαδή της συνειδητής επιλογής της ελπίδας εκεί που όλα τριγύρω μοιάζουν ανώφελα, εκεί που το πλαίσιο έχει καταστραφεί και κοιτάς τριγύρω σου και εντός σου τα συντρίμμια ενός ψέμματος... Η σπουδαιότητα της πράξης (άρα και του ήθους) κρύβεται ακριβώς σε αυτό το σημείο κατά το οποίο ενώ κάποιος αναγνωρίζει την έλλειψη νοήματος, δημιουργεί ένα νέο νόημα και το πιστεύει, το υποστηρίζει, το υπηρετεί. Εκ του μηδενός παράγεται κάτι, εκ του σκότους το φως... Αυτή είναι η υπέρβαση που μόνο ένας Άνθρωπος μπορεί να κάνει:
"Η αρνητικότητα της απόλυτης απελπισίας χαρακτηρίζει μια κατάσταση στην οποία, ουσιαστικά, κάθε πράξη φαίνεται αδύνατη. Βλασταίνει τη στιγμή που το αφήγημα που συνέχει τη ζωή μας καταρρέει εντελώς. Το αφήγημα συνίσταται από νοηματικές συνάφειες που ορίζουν τι είναι καλό, όμορφο, λογικό, αξιόλογο ή αξίζει να το επιδιώξουμε. Η απόλυτη κατάρρευση του αφηγήματος καταστρέφει τον κόσμο, τη ζωή, δηλαδή όλες τις αξίες και τους κανόνες σύμφωνα με τα οποία προσανατολιζόμαστε. Στην απόλυτη ακρότητά του σημαίνει την κατάρρευση της γλώσσας, την κατάρρευση των εννοιών με τις οποίες μπορούμε κατά περίπτωση να περιγράψουμε και να κατανοήσουμε τη ζωή. Η πράξη είναι δυνατή μόνο εντός ενός ιστού νοηματικών συναφειών. Αν διαρραγεί αυτός ο ιστός, τότε είναι δυνατή μόνο μία κενή νοήματος πράξη ή μια τυφλή πράξη. Τι είναι αυτό που μπορεί να μας λυτρώσει από αυτήν την απόλυτη απελπισία; Δεν έχουμε να κάνουμε εδώ απλώς με την επίλυση ενός προβλήματος ή με τη διευθέτηση μιας σύγκρουσης. Τα προβλήματα αναδεικνύουν ελλείψεις ή δυσλειτουργίες εντός ενός εύτακτου βιοτικού πλαισίου, τα οποία μπορούν να ξεπεραστούν ώστε να αποκατασταθεί η βλάβη. Εκεί, όμως, όπου το ίδιο το βιοτικό πλαίσιο καταρρέει ανεπανόρθωτα, δεν υφίστανται καν προβλήματα που θα μπορούσε να επιλυθούν. Στην περίπτωση αυτή, αν γενικώς είναι κάτι εφικτό, αυτό δεν είναι η λύση των προβλημάτων, αλλά μόνο μια λύτρωση από την απόλυτη αρνητικότητα της απελπισίας. Όσο βαθύτερη είναι η απελπισία, τόσο πιο έντονη είναι η ελπίδα. Αυτή είναι η διαλεκτική της ελπίδας. Η αρνητικότητα της απελπισίας βαθαίνει την ελπίδα. Η υψιπετής ελπίδα έχει βαθύτερες ρίζες. Σ’ αυτό το χαρακτηριστικό διαφέρει από την αισιοδοξία. Από την αισιοδοξία απουσιάζει κάθε αρνητικότητα. Η απόλυτη ελπίδα καθιστά εκ νέου δυνατή την πράξη, εν μέσω βαθιάς απελπισίας. [...] Η ελπίδα εμπνέεται από την ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχει ένα νόημα. Μόνο η πίστη στο νόημα μας προσανατολίζει και μας στηρίζει."(σελ 68-69)
"Η Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν συμπυκνώνει ποιητικά την αρνητικότητα της ελπίδας σε ένα "παρ' όλα αυτά". Είναι ακριβώς η γλώσσα, η ποίηση που προβάλλει αυτό το παρ΄όλα αυτά. Όσο ο ποιητής συνεχίζει να μιλάει, υπάρχει ελπίδα στον κόσμο: «Πιστεύω όντως σε κάτι, και αυτό το αποκαλώ “θα έρθει μια μέρα”. Και κάποτε θα έρθει αυτή η μέρα, ίσως να μην έρθει, γιατί πάντα μας το χαλάνε. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, πάντα μας το χαλάνε. Δε θα έρθει, και παρ’ όλα αυτά πιστεύω σ’ αυτό, γιατί αν δεν μπορώ να πιστεύω, δε θα μπορώ πια ούτε να γράφω»."
(σελ 71)
Τι να πούμε για όλους εκείνους τους Έλληνες, μέρα που είναι σήμερα 28η Οκτωβρίου, που στο κάλεσμα για μια πατρίδα ελεύθερη. αποχαιρέτησαν μανάδες και παιδιά και βγήκαν στο άγνωστο; Ποια ελπίδα τους ωθούσε; Ποια πίστη; Ποια δύναμη απέναντι στο μάταιο; Ποια περιφρόνηση απέναντι στον θάνατο;
"Η ιστορική δικαιοσύνη με αναγκάζει να δηλώσω ότι, μεταξύ των αντιπάλων που αντιμετωπίσαμε, ο Έλληνας στρατιώτης, ειδικότερα, πολέμησε με το ύψιστο θάρρος, αψηφώντας τον θάνατο. Συνθηκολόγησε μόνο όταν κάθε περαιτέρω αντίσταση κατέστη αδύνατη —και, κατά συνέπεια, μάταιη."
Πού έχει πάει αυτή η περίφημη Ιστορική Δικαιοσύνη; Όχι για να δικάσει το παρελθόν που λίγοι ασχολούνται μαζί του σήμερα, αλλά να δικάσει όλους εκείνους του άχρηστους σήμερα που προσπαθούν να ξεχάσουν το παρελθόν ή -πολύ χειρότερα- να το αντικαταστήσουν με ανόητες γιορτούλες τύπου Halloween. Τα παιδιά μια τέτοια μέρα έπρεπε να μνημονεύουν τις συμπεριφορές ηρώων που περιγράψαμε και όχι να άγονται από τους εξίσου ανόητους γονείς τους σε δραστηριότητες Halloween που έχουν κατακλύσει τις ημέρες αυτές όλες τις παιδικές δραστηριότητες. Είναι απαράδεκτο σήμερα μια τέτοια ημέρα να βρίσκεις ως προσφερόμενες δραστηριότητες σκάλισμα κολοκύθας και ντύσιμο Halloween... αντί να εμβαθύνουν στο σκάλισμα της Ιστορίας, της Αλήθειάς της και κυρίως της Δικαιοσύνης.
Δεν γίνεται που να πάρει ο διάολος σήμερα να είναι 28η Οκτωβρίου και τριγύρω μας όλα να αφορούν το Halloween!! Πόσο απελπισία με πιάνει;; (ίσως για να δώσει χώρο και έναυσμα για μια βαθιά ελπίδα βάσει όσον ισχυρίζεται το βιβλίο που παρουσιάσαμε στην αρχή της ανάρτησης;)
