Της οποίας η ενέργεια περιμένει να απελευθερωθεί...

 

Ένας καλός συνάδελφος με βλέπει προχτές στο τμήμα πρώτων βοηθειών και μετά την εξέταση που έκανα σε έναν νεαρό ασθενή -ξέρετε, από εκείνους που το παίζουν μάγκες και έρχονται με δέκα κιλά όρχεις- μου λέει:

-Ρε φίλε, εσύ όσους και να δεις και κυρίως "όποιους" και να δεις τους μιλάς πάντα με τον ίδιο γλυκό και ήρεμο τρόπο. Εγώ όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Να, ας πούμε ο συγκεκριμένος που εξέτασες, ξέρεις τι έχει κάνει στη ζωή του και πόσο ψεύτης είναι; (Και ξεκίνησε να μου λέει στοιχεία από την "παράνομη" και ανήθικη ζωή του)

- Φίλε μου, εγώ εδώ δεν είμαι δικαστής. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι αξίζουν να δουν έστω μια φορά το καλό μπροστά τους, μήπως αυτό κατορθώσει να κινήσει μέσα τους το δικό τους καλό. Νόημα πλέον στη ζωή μου, δίνει αυτή η στάση ζωής (την οποία πλέον έχω κάνει αποστολή ζωής): να βγάζω μέσα από τον καθένα συνομιλητή μου, μόνο το καλό... ή τουλάχιστον, όσο καλό έχει απομείνει μεσα του. Τίποτε άλλο δεν μου δίνει νόημα πλέον με τους ανθρώπους...

Σήμερα, διαβάζω τυχαία, απόσπασμα από μια επιστολή του Αϊνστάιν στην κόρη του. Πηγή από εδώ. Στέκομαι στο σημείο που αναγράφει: 

"Ωστόσο, κάθε άτομο φέρει μέσα του μια μικρή αλλά ισχυρή γεννήτρια αγάπης της οποίας η ενέργεια περιμένει να απελευθερωθεί."

Στέκομαι και αναρωτιέμαι: πόσο όμορφο να αναζητάς αυτήν την ενέργεια να απελευθερωθεί...; Ας προσπαθήσουμε όλοι για τη μέγιστη απόδοση αυτής της γεννήτριας!

Ας μείνει κάτι όρθιο...

 

Κλινική περίπτωση 1:

Ανοίγω το ραδιόφωνο όσο οδηγώ και πηγαίνω προς τη δουλειά (να σημειωθεί ότι κυκλοφορώ πλέον σε κυπριακό έδαφος και ακούω κυπριακό ραδιόφωνο): "...Απόλυτη απογοήτευση του προέδρου Αναστασιάδη και του επιτελείου του για την πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ και τα μέτρα που (δεν) επιβλήθηκαν στη γείτονα χώρα Τουρκία". Τυχαία διαβάζω στο διαδίκτυο στις προτεινόμενες ειδήσεις, (έτσι όπως μας τις πλασάρει το έξυπνο διαδίκτυο που παρακολουθεί και προσαρμόζεται στο ηλεκτρονικό μας αποτύπωμα) ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης είναι απόλυτα ικανοποιημένος...

Αναρωτιέμαι: ποιος δουλεύει ποιόν? Ή καλύτερα, ποιός δουλεύει για ποιόν? Με άλλα λόγια, βλέπεται πώς πολιτικώς διαστρεβλώνεται η ειδησεογραφική πληροφορία.

Κλινική περίπτωση 2:

Πηγαίνω σπίτι μετά τη δουλειά, δεν ανοίγω ραδιόφωνο ή ειδήσεις. Ανοίγω το ψυγείο και παίρνω μια κατακόκκινη λαχταριστή ντομάτα... Την κόβω και το κατακόκκινο εξωτερικό περίβλημα, αποκαλύπτει μια καταπράσινη άγγουρη αρρωστιάρικη ντομάτα. 

Αναρωτιέμαι: μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Ψεκάζουν τις ντομάτες για να είναι υπέρλαμπρες και κατακόκκινες απέξω και από μέσα αντικρύζεις το πραγματικό τους πρόσωπο. Θα μου πείτε, ρε φίλε Δεκέμβρη μήνα περιμένεις να φας ντομάτα κανονική; Οκ... Απλά, απορώ με εκείνους που ξέρουν ότι αν κόψεις τη ντομάτα θα αντικρύσεις την εξαπάτηση, αλλά δεν τους νιάζει. Ήδη θα έχεις απομακρυνθεί από το ταμείο...

Κλινική περίπτωση 3:

Λαμβάνω το παρακάτω λινκ σχετικά με το εμβόλιο ή τα νέα μονοκλωνικά αντισώματα. Και τραβάω τα μαλλιά μου (παρεμπιπτόντως, δείτε την ρηχότητα του Γκίκα και πώς δεν παίρνει θέση στη συζήτηση, ποιος αυτός; που είναι συμβουλάτορας παρά τω πρωθυπουργό!). Τις επόμενες μέρες βλέπω ξανά τον καθηγητή Φαρμακολογίας που εξηγεί πάλι με την ίδια ηρεμία και τον ίδιο τόνο αναζήτησης της αλήθειας και διαφάνειας ("μπορεί να μην ξέρω την αλήθεια αλλά θέλω να είμαι ειλικρινής, μεταφέρω αυτά που πιστεύω" λέει ο άνθρωπος), την ανάγκη να ξεκολλήσει το μυαλό αυτών που καθορίζουν πολιτικές υγείας παγκοσμίως και να στραφούμε στα απλά και αποτελεσματικά μέσα καταπολέμησης ενός ιού...

Αναρωτιέμαι: Οι επιστήμονες μέχρι ποιο όριο επιτρέπεται να είναι επιστήμονες και από ποιο σημείο και ύστερα επιβάλλεται να παρεμβαίνουν στις πολιτικές αποφάσεις? Πρέπει να αφήσουν μόνους τους τους πολιτικούς? Πρέπει να γίνουν οι ίδιοι πολιτικοι΄? Να παραμείνουν μόνο σε μια απλή συμβουλευτική στάση? Ποιος το ξέρει? Οι επιστήμονες γνωρίζουν. Οι πολιτικοί όμως καθορίζουν. Ποια η σωστή αναλογία των δυο αυτών ρόλων?

Ξέρετε, με όλα αυτά που συμβαίνουν και την καταγύμωνση της ανθρώπινης αλλαζονίας, όσο και αν προσπαθεί να επιβιώσει ως κορυφαία εποχή στην Ιστορία, η σημερινή κοινωνία πάσχει από παντού. Είναι βασισμένη στην επιπολαιότητα, στο εύκολο χρήμα, στην εξαπάτηση, στην επιδερμιδική προσέγγιση των προβλημάτων σε συνδυασμό με την παντελή αδιαφορία για Ήθος και Αξίες. Οκ, αυτό το γνωρίζουμε. Οι καιροί αλλάζουν, οι ανάγκες αλλάζουν. Μου έρχονται στο μυαλό όμως, κάποιες ρήσεις σοφών που πέρασαν από αυτόν τον κόσμο και δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ:

α] Η επιστήμη από μόνη της καθιστά τον άνθρωπο ισχυρότερο αλλά όχι καλύτερο. (νομίζω Σοπενχάουερ)

β] Σο βιβλίο του παππού Ιπποκράτη «οι Αφορισμοί», ο πρώτος αφορισμός γράφει: «Η ζωή είναι βραχεία, η επιστήμη μακρά, οι ευκαιρίες παρέρχονται, η πείρα μπορεί να είναι λανθασμένη και η κρίση μας δύσκολη. Ο ιατρός δεν πρέπει να είναι προετσοιμασμένος να κάνει μόνο το σωστό… αλλά επίσης να κάνει τον ασθενή, τους συνοδούς και τους εξωτερικούς παράγοντες να συνεργαστούν μαζί του». 

γ] Ο προπάππους Δημόκριτος έλεγε: «είναι καλύτερο να σκεφτόμαστε πολύ παρά να μαθαίνουμε πολλά».

δ] Και ο παππούς Αλβέρτος, έλεγε το θεϊκό: "Ο κόσμος όπως τον έχουμε κατασκευάσει είναι μια διαδικασία της σκέψης μας. Δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξει πρώτα η σκέψη μας".

Επειδή οι μέρες είναι δύσκολες, οι αντοχές του κόσμου λιγοστές και η δυσπιστία πλέον διάχυτη, λόγω της κακής διαχείρισης μιας ακόμα κρίσης, αυτή τη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο, ας μείνει κάτι όρθιο (για τα παιδιά μας τουλάχιστον): η διάθεση για ειλικρίνεια. Και οι νέοι ιατροί, ας θυμούμαστε λίγο πώς φτάσαμε ως εδώ και κυρίως, προς τα πού θέλουμε να πάμε...

4 σκηνές από το βίο των Ελλήνων: Σκηνή δεύτερη

Το ότι τα Μαθηματικά είναι το βασικό ερμηνευτικό εργαλείο του Σύμπαντος, το ξέρουμε ήδη από τα αρχαία χρόνια (αει ο θεός ο μέγας γεωμετρεί... κλπ, κλπ).

Το ότι οι Φυσικοί χρησιμοποιούν τα Μαθηματικά, περισσότερο και από τους Μαθηματικούς, για να περιγράψουν και να ερμηνεύσουν τον κόσμο γύρω τους, και αυτό μας το έχουν αποδείξει...

Το τί ακριβώς όμως, μας έχουνε πει με απλά λόγια, αλήθεια Ελληνάρες μου, το έχουμε καταλάβει...;

Υ.Γ.: Σημαντικό tip για να καταλάβετε τη μαθηματική αυτή σχέση, είναι να συνειδητοποιήσετε τη διαφορά "γνώσης"-"πληροφορίας"...

Δια-χρονικές απόψεις περί Χρόνου...

Και μιας και μιλάμε για το Χρόνο, ανέτρεξα στο διαδίκτυο και βρήκα την άποψη κάποιων μεγάλων της Ιστορίας μας, σχετικά με το τί είναι χρόνος:


• Ζούμε με συναισθήματα, όχι με τις ώρες στο ηλιακό ρολόι. Θα έπρεπε να μετράμε το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς 
Αριστοτέλης 

• Η άβυσσος του χρόνου είναι ο κοινός τάφος όλων
Ασκληπιός 

• Η θεωρία της σχετικότητας είναι η εξής: Μία ώρα κοντά σε μια ωραία γυναίκα μοιάζει να κρατάει ένα λεπτό. Ένα λεπτό κοντά σε μια άσχημη γυναίκα μοιάζει να κρατάει μία ώρα 
Αϊνστάιν 

• Ο χρόνος: κινούμενη μορφή της ακίνητης αιωνιότητας 
Ρουσσώ 

• Χρόνου φείδου (Μη σπαταλάς τον καιρό σου) 
Χίλων 

• Χρόνω πίστευε (Να έχεις εμπιστοσύνη στον χρόνο) 
Θαλής

Συντονισμός

Σήμερα, στο κυριακάτικο τραπέζι του blog θα συν-καθίσουν χωρίς απαραίτητα να συν-καταθέσουν για αυτήν την συνύπαρξη, οι κάτωθι: Νταλάρας, Αγγελάκας, Αϊνστάιν, Χοσέ Μουχίκα και ο σωσίας του (δικού μου) Μαρξ!

Ίσως έχεται ακούσει τη νέα καλλιτεχνική διαμάχη μεταξύ Γιώργου Νταλάρα και Γιάννη Αγγελάκα, μετά από τη δήλωση του Νταλάρα ότι αισθάνεται ενοχές για τα λεφτά που κέρδισε...

Το θέμα με τους καλλιτέχνες της Ελλάδος, είναι ότι κάποτε ξεπερνούν τα όρια της καλλιτεχνίας τους, και αγγίζουν τα όρια της πολιτικής. Θα μου πείτε, πνευματικοί άνθρωποι είναι, γιατί να μην ασχολούνται με τα πολιτικά; Κάποιοι, βέβαια, όπως ο Νταλάρας, μέσω της γυναίκας του, παραασχολούνται ίσως. Το χειρότερο όμως, δεν είναι αυτό. Είναι, ότι για μια ακόμη φορά, κάποιοι πουλούν την εικόνα τους, αφού την φτιάξουν, (ή καλύτερα φτιασιδώσουν) όπως θέλουν αυτοί. Ο Νταλάρας είναι μάλλον ένας από αυτούς. Ένας από αυτούς που ξεκίνησαν με όραμα, με όρεξη για δουλειά, με ικανότητες, με διάθεση προσφοράς, αλλά κάπου στη μέση μπέρδεψαν τη σημασία της λέξης "προσφορά", όπως λέγαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση... Το χρήμα αγαπητοί μου αλλάζει τους ανθρώπους (έλα ρε μεγάλε; τι είπες τώρα;!), και τους διαφθείρει. Τους κάνει να ξεχνούν την αφετηρία τους, το παρελθόν τους και τους αρχικούς τους στόχους. Το χρήμα, αποσυντονίζει ή για να μιλήσουμε με όρους μουσικής, ξεκουρδίζει και σε κάνει να φαλτσάρεις...

Ο Νταλάρας, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αδιαμφισβήτητα. Ο Αγγελάκας, έχει τη δική του πορεία και άποψη για τα μουσικά πράγματα. Και αυτός, μια σοβαρή παρουσία στο χώρο της μουσικής. Το μπέρδεμα όμως, αρχίζει όταν τους γνωρίζουμε ως ανθρώπους και όχι ως μουσικούς. Όταν μας φανερώνουν και άλλες πλευρές της προσωπικότητάς τους, πιο ουσιαστικές, ίσως αυτές που συνθέτουν την έννοια του πολιτικού όντος. Εκεί φαίνεται έκαστος, εκεί αξιολογείται ο καθένας με όρους πολιτικούς, ήτοι, κοινωνικούς. Ο Νταλάρας, προσπαθεί μέσα από τα τραγούδια του, να μιλήσει για μια εκδοχή της κοινωνίας, και έτσι ίσως να την αναδείξει και να την υπερασπίσει, για την οποία όμως δεν έχει -πλέον- βιωματική επαφή. Κάποτε, ίσως είχε. Τώρα, σίγουρα όχι. Είπαμε όμως, ότι τα πράγματα αλλάζουν, έτσι είναι η ζωή. Ο Αγγελάκας, από την άλλη, φαίνεται ότι προσπαθεί ακόμα να συνταιριάξει μουσική και πρακτική, μελωδία και τρόπο ζωής. Δεν ξέρω τι πραγματικά κάνει.

Και εδώ ακριβώς, σε αυτήν την αντιπαράθεση τρόπου ζωής και τρόπου έκφρασης των δυο καλλιτεχνών, είναι που αναδεικνύεται ένα πολύ σοβαρό θέμα: αυτό της καθαρότητας της προσωπικότητας! Της ολότητας της έκφρασης και της ολόψυχης πίστης σε μια άποψη, που υπερασπίζεται με κάθε τρόπο. Αν θέλω λοιπόν κάτι να πω, με αυτήν μου την ανάρτηση, είναι η σπουδαιότητα της καθαρότητας της έκφρασης και της συμπαγότητας της προσωπικότητας, χωρίς κενά ή διαμπερή κομμάτια. Κάνεις κάτι, είτε λέγεται επάγγελμα, συνεστίαση, συνύπαρξη, ή ευρύτερα έκφραση, για να πετύχεις τί ακριβώς; Λεφτά ή έκφραση; Υλικά ή άυλα; Ασήμαντα ή σημαντικά; Εφήμερα (και απλήρωτες εφημερίες) ή μόνιμα (και μονιμότητα του σεβασμού);

Δεν κατάλαβα ποτέ, πώς γίνεται άλλος να είσαι και άλλος να πλασάρεσαι ότι είσαι; Πώς γίνεται άλλη εικόνα να προβάλεις και άλλη να έχεις; Για πιο λόγο; Για να καταφέρεις τί και να προφυλαχτείς από ποιον; Ποιος ο σκοπός;

Ο Νταλάρας τραγουδά την φτωχολογιά, όταν ο ίδιος πλούτισε. Σχήμα οξύμωρο, έως και αυτο-προσβλητικό ή αυτο-αναιρούμενο. Άρα, ενέχει ακόμα κάτι από εκείνη την αρχική ομορφιά και λάμψη του φτωχού τραγουδιστή που ζητά ειρήνη και δικαιοσύνη σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς και άρση της πείνας; Πόσοι αγαπητοί μου, κάνουν αυτό που είναι και είναι αυτό που κάνουν; Αναρωτηθείτε, σε πολλά πεδία δράσης. Από τους πολιτικούς έως τους ιατρούς...

Όλως τυχαίως, έλαβα το κάτωθι mail για τον Χοσέ Μουχίκα και χάρηκα, ομολογώ. Πόσοι από τους δικούς μας πολιτικούς έχουν παρόμοια προσωπικότητα;

Πώς γίνεται να είσαι άνθρωπος του πνεύματος και να μην προσπαθείς να προφυλάξεις την ανθρωπότητα από τις παρενέργειες του κάθε είδους χαλασμένου "οινοπνεύματος", που σου αίρει τη διαύγεια, σου προκαλεί εμετό, σου χαλάει το στομάχι, σε κάνει να ζεις σε έναν κόσμο με παραισθήσεις που καμιά φορά γίνονται και εφιάλτες; Πώς γίνεται να προσπαθείς να φανείς σαν υπερασπιστήςς της αξιοπρέπειας της ανθρωπότητας και κατά βάθος να υπερασπίζεσαι μόνο την ατομικότητά σου;

Ο θείος Αλβέρτος, γνήσιος ανθρωπιστής, είχε πει κάποτε:

"Ο κόσμος είναι επικίνδυνος, όχι εξαιτίας αυτών που κάνουν το κακό, αλλά εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα..."

Το βασικότερο πρόβλημα σήμερα λοιπόν, δεν είναι ότι υπάρχουν φωνές φάλτσες, αλλά ότι δεν υπάρχουν φωνές ορθές, για να στυλιτεύσουν και έτσι να παραδειγματίσουν, δημιουργώντας ορθοφωνία και τελικά μελωδία σε τούτη την πλάση. Δεν είναι τυχαίο, καθώς αυτό προσπαθούσαν να κάνουν χρόνια τώρα, με την αποβλακωμάρα που διαρκώς και καθημερινώς μας τάιζαν... Μην απορείτε γιατί λοιπόν, μας γδέρνουν σήμερα, μας απαξιώνουν, και κανείς δεν φωνάζει από το ακροατήριο. Έχουν φιμώσει, και έτσι φωνεύσει, τις φωνές εκείνες που θα μπορούσαν να αντιδράσουν σε αυτό το τερατούργημα που λέγεται κοινωνία...

Υπάρχει ελπίδα; Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα; Χμ... δύσκολη ερώτηση. Όμως, όταν βλέπεις πουλόσκυλα, όπως ο δικός μου ο Μαρξ, να συν-καθίζουν με τους "φύσει" εχθρούς τους, (όπως μας έχουν περάσει και πείσει τόσα χρόνια τώρα...), τότε λες, ίσως και τα πράγματα να μπορούν αν αλλάξουν κάποια στιγμή και το αθώο πουλάκι να μπορέσει να λαλήσει ξανά και με γλυκοτιτίβισμα να αντιλαλήσουν τα βουνά...

Ως τότε, μάλλον εμείς θα έχουμε "λαλήσει", από τις τόσες βλακείες που μας κουκουλώνουν καθημερινά...

"Άγρια των άστρων μουσική"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:

Γιάννης Αγγελάκας

"στην ανύπαρκτη πατρίδα των ονείρων..."