Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Scorpions. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Scorpions. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η διττή φύση του αφύσικου δύτη



Φεύγω για ταξίδι, αναζητώντας τη γοργόνα...

Κάπου στα βαθειά την βλέπω να λούζεται κρυφά.



Η συνέχεια μας βρίσκει αναπάντεχα αγκαλιά!

Μα σαν ανοίγω τα αδέξια χέρια τα βαριά, βλέπω πληγές με εντύπωμα δικό μου... εντύπωμα από τον ενθουσιασμό μου.

Ήταν αγκάλη αυτό ή φυλακή;




Ποιός άνεμος φυσά και μας παίρνει μαζί του αγκαλιά;

Ποιός άνεμος φυσά και σέρνει της ψυχής μας το καράβι;

Ποιά αλλαγή να περιμένει πια κανείς, όταν του κάτω κόσμου η φυλακή είναι δυο μίλια μακρυά;

Από-πού θα δούμε τον από-πλου, το ταξίδι ποιός θα καταλάβει;



Κι η γοργόνα αναζητά του βυθού τη λάμψη



του σκότους την ελευθεριά,




Κι εγώ αναζητώ του κόσμου τη φουρτούνα


του φέγγους την καυτή ματιά.




Ποιός άνεμος της αλλαγής θα αλλάξει την ώρα της αυγής;


Ποιός άνεμος της αλλαγής θα αλλάξει τον κόσμο της σιωπής;



"Wind of Change"
Scorpions







Υ.Γ.1: Οι φωτό με τις γοργόνες είναι τυχαία επιλεγμένες από την λίστα που η μηχανή αναζήτησης του Google σου πλασάρει σαν αναζητήσεις mermaides. Η φωτό με τους πλανήτες είναι από εδώ.
Υ.Γ.2: Αν αναρωτιέστε πώς ένα πολιτικό τραγούδι σχετίζεται (μες στου μυαλού μου την παραζάλη) με τις περιπέτειες μιας γοργόνας, η απάντηση είναι ότι η πολιτική όπως και η γοργόνα, προσπαθεί να συνταιριάξει δυο φύσεις που έχουν μέσα τους: την ανθρώπινη και την κτηνώδη.











Υπάρχουν άγγελοι; Υπάρχουν αληθινά όνειρα;


Εξομολογητική διάθεση σε ένα πλάσμα συμπονετικό, δίπλα στον Άγιο Ιωάννη, με την Μυτιλήνη να απλώνεται από μια οπτική που δύσκολα ανακαλύπτεις αν δεν γνωρίζεις τα λημέρια...

Ύστερα, στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, να ακούω άγιους βυζαντινούς ύμνους, σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα που μου έφερε θύμησες από τα παιδικά χρόνια στο χωριό, όταν το "ω γλυκή μου έαρ" μου χάιδευε την καρδιά...

Στη συνέχεια, στην Αγία Παρασκευή για την θρέψη του σώματος...

Τέλος, σπίτι, μόνος, αναρωτιέμαι: γίνονται τα όνειρα πραγματικότητα;


Υ.Γ.: Σαν πολύ αγιοσύνη δεν έπεσε σήμερα;! Αφού το ξέρω, είμαι αλλεργικός στα άγια τοις αγίοις... τι θέλω και ανακατεύομαι;



"Send me an angel"
Scorpions





The wise man said just walk this way
To the dawn of the light
The wind will blow into your face
As the years pass you by
Hear this voice from deep inside
It's the call of your heart
Close your eyes and your will find
The passage out of the dark

Here I am
Will you send me an angel
Here I am
In the land of the morning star

The wise man said just find your place
In the eye of the storm
Seek the roses along the way
Just beware of the thorns

Here I am
Will you send me an angel
Here I am
In the land of the morning star

The wise man said just raise your hand
And reach out for the spell
Find the door to the promised land
Just believe in yourself
Hear this voice from deep inside
It's the call of your heart
Close your eyes and your will find
The passage out of the dark

Here I am
Will you send me an angel
Here I am
In the land of the morning star
Here I am
Will you send me an angel
Here I am
In the land of the morning star




Scorpions





Επιστροφή από την συναυλία των Scorpions... Τα γεροντοπαλίκαρα καλά κρατούν, ίσως με τη βοήθεια ποικίλλων διεγερτικών αφεψημάτων, αλλά τι σημασία έχει; Αρκετό rock, ένταση στα ύψη, ταρακούνημα γερό, αλλά παρ' όλα αυτά έχω την ετνύπωση ότι δεν ήταν το παραλήρημα που οι κύριοι επί σκηνής θα περίμεναν, καθώς συνεχώς φώναζαν "give us some noise...". Ίσως έφταιγε ότι το κοινό είχε μεγάλη ανομοιομορφία ως προς την ηλικία. Είδα για παράδειγμα γιαγιάδες που θα έπρεπε τέτοια ώρα να είναι για ύπνο... Τώρα βέβαια, ίσως στα νιάτα τους να ήταν ροκούδες του κερατά... Δεν ξέρω, ίσως... Πάντως δεν τους φαινόταν! (τόσο πολύ αλλάζει ο άνθρωπος τελικά ρε παιδιά...;;) Το θέμα είναι να πηγαίνεις κάπου με τη θέλησή σου και όχι με το ζόρι ή επειδή πάνε όλοι. Είπαμε κοινωνικό γεγόνός, αλλά όχι και έρμαια μαζικότητος...

Τέλοσπάντων, για κάποιον όπως εγώ που δεν τους γνώριζα ουσιαστικά, ήταν μια καλή εμπειρία. Γενικά η βραδιά ήταν όμορφη, αλλά σε αυτό μάλλον συνετέλεσε το απίστευτο φεγγάρι που κρεμόταν πάνω από το κάστρο της Μυτιλήνης και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του...



http://www.youtube.com/watch?v=0yQeSKa4RsU