Pale Blue Dot

 

Για το έτος που τελειώνει και αυτό που έρχεται, έχω να ευχηθώ μακάρι να έδιναν σε όλους μας 6 δισεκατομμύρια... Χιλιόμετρα, όχι ευρώπουλα...

Να το πω διαφορετικά. Να ευχηθώ μέσω της κάτωθι φωτογραφίας...

Οι περισσότεροι ίσως να μην καταλαβαίνετε τίποτα από μια τέτοια φωτογραφία. Και με το δίκαιο σας.

Διαβάστε για αυτήν όμως, διότι αξίζει όσο όλοι οι θησαυροί του κόσμου...

Τραβήχτηκε 14 Φεβρουαρίου 1990, κατόπιν προτροπής του μεγάλου Carl Sagan από το Voyager 1.

Και μετά δείτε, ακούστε, συλλογιστείτε, ανασκουμπωθείτε, πάρτε βαθιά ανάσα, και προχωρήστε μπροστά στο νέο έτος με ταπεινότητα, σύνεση και βιώνοντας την ευεργεσία της γνώσης και όχι γιορτάζοντας την αποβλάκωση της άγνοιας, όπως μας καλούν οι απανταχού Σειρήνες...

Μια διαφορετική διαφορετικότητα

 

Για να μην χάσουμε όμως και τη γήινη πραγματικότητα, πέρα από τη συμπαντική (βέβαια, η γήινη είναι τμήμα της συμπαντικής), δείτε και το δεύτερο επεισόδιο της σειράς COSMOS:

Και μετά από από όλα αυτά, επίσης αναφωνώ μια κρητική μαντινάδα:

"Μόνο τη φύση ζηλεψα που με εντυπωσιαζει,

ό,τι στον κόσμο γεννηθεί, το ένα τ' άλλου δεν μοιάζει..."

Αυτό, σαν απάντηση στη συστηματική ομογενοποίηση των καιρών μας που τσαλαπατά κάθε τι πραγματικά διαφορετικό, στο όνομα της (απραγματοποίητης) προστασίας της διαφορετικότητας!! Μιλάμε η παράνοια στο έπακρον... ή μάλλον μιλάμε για μια διαφορετική διαφορετικότητα που οφείλουμε από καθαρό σεβασμό να προστατεύσουμε ως συνεχιστές της γήινης ζωής...

Όλος ο κώλος!

 

Πολλές φορές ενσκύπτοντας στην καθημερινότητα και αναλογιζόμενος την πραγματικότητα γύρω μας, απορώ πώς μπορεί να τα χωρέσει όλα όσα γίνονται, ο ανθρώπινος νους.

Είναι όμως φορές, που σηκώνω το βλέμμα ψηλά και τότε βλέπω μια άλλη πραγματικότητα την οποία σίγορα δεν μπορεί να τη χωρέσει ο ανθρώπινος νους.

Δείτε το παρακάτω πρώτο επεισόδιο της ανανεωμένης σειράς COSMOS με τον Neil deGrasse Tyson και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Και μετά από όλα αυτά, αν μου ζητούσαν με μια μόνο φράση να περιγράψω τη θέση του ανθρώπου στην "πραγματική" πραγματικότητα, τότε θα ανατύπωνα με υπερηφάνεια, την πάνσοφη γνωστή λαϊκή ρήση:

"έκανε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο...!!"

(δεν χρειάζονται νομίζω εξηγήσεις ποιος είναι η μύγα και ποιος όλος ο κώλος!)

The great Conjunction

 Η Μεγάλη Συνεύρεση...

Αυτή που τόσο ονειρεύονται όλοι.

Σε ερωτικό επίπεδο, ένας σύντροφος

Σε φιλικό επίπεδο, ένας καρδιακός φίλος

Σε ψυχικό επίπεδο, μια αδελφή ψυχή

Σε πνευματικό επίπεδο, ένας μέντορας

Στο σύμπαν, απόψε, ο Δίας και ο Κρόνος.

Ακολουθώντας και εκείνοι άραγε τη μόδα της ομοφυλοφιλίας?

Ή πιστοί σε μια παλαιά υπόσχεση για ραντεβού στο μέλλον?

Όπως και να έχει απόψε, θα ευθυγραμμιστούν οι απόψεις και οι διαθέσεις τους.

Απόψε, θα κοιτάξουν το σύμπαν από την ίδια οπτική α-γωνία...

Απόψε, που είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και η μικρότερη ημέρα,

αποφάσισαν να ευθυγραμμίσουν τα μυστικά τους και να τα απλώσουν σαν άπλυτα ρούχα

πάνω σε ευθυγραμμισμένο τεντωμένο σχοινί.

Απόψε, που ο χρόνος τους κάνει το χατίρι να αργήσει να ξημερώσει.

Πόσο σπάνιο τελικά να βρεις αυτή την ευθυγράμμιση?

Θέλει πολύ ζυγοστάθμιση μέσα σου για να βρεις την τροχιά σου.

Και πολύ θάρρος για να την ακολουθήσεις. 

Και πολύ αντοχή για να την συνεχίσεις.

Και πολύ πίστη για να μην την προδώσεις.

Και πολύ υπομονή για να συναντήσεις κάποιον άλλον σε παρόμοια τροχιά.

Και πολύ δρόμο για να καταλάβεις τα μικρά βήματα της διαδρομής σου.

Η Μεγάλη Σύζευξη. Μια φορά στα 800 χρόνια. Αξίζει να περιμένει κανείς 800 ή και περισσότερα χρόνια για μια Μεγάλη Σύζευξη. Το δύσκολο είναι να βρει όλα εκείνα τα Μικρά και ασήμαντα για να γεμίσει το χρόνο περιμένοντας τη Μεγάλη Σύζευξη.

It matters that you don't just give up...

«Θεωρώ τον εγκέφαλο ένα κομπιούτερ που θα σταματήσει να δουλεύει, όταν τα μέρη του χαλάσουν. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για τους χαλασμένους κομπιούτερ. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι».


Έτσι, για να συνδεθούν αυτά τα λόγια, με την προηγούμενη ανάρτηση, όλως τυχαίως...

Αξίζει να δείτε και την ταινία που αναφέρεται στη ζωή του.

Τώρα που οδεύει προς τις καταβολές μας, θα μάθει τελικά αυτός ο μεγάλος επιστήμονας την αρχή του χρόνου και τα βαθειά μυστικά του σύμπαντος...

Εξάλλου, it matters that you don't just give up...

Σταχυο-λογιών-τας...

Προσπαθώντας να αμυνθείς απέναντι στη σάρωση κάθε ορθής (=σωστής, μα και όρθιας) στάσης και συμπεριφοράς που η κοινωνία μας συντεταγμένα επιβάλλει με σκοπό να εδραιώσει οσφυοκάμπτες και σφουγγοκωλάριους ως το νέο ανθρώπινο είδος της νέας εποχής, και πραγματικά δεν ξέρεις από πού να πρωτοφυλαχτείς... Η μια είδηση ακολουθεί την άλλη με τέτοια συχνότητα που δεν μένει χώρος ή χρόνος για να λειτουργήσει και να εκφραστεί εγγενώς το μυαλουδάκι σου. Κοινώς, το Πνεύμα σου, με αυτόν τον τρόπο της μη-χρησιμοποίησης που μας επιβάλλεται, καταλήγει να είναι εκφραστής της παρα-ποίησης, άρα της αδρανο-ποίησης μέχρι τελικής πτώσης, δηλαδή της σαπιο-ποίησης... "Χους ει και εις χουν απελεύσει", θα μου πείτε και δεν θα έχετε και άδικο. Άρα, προς τι ο καημός για το ενδιάμεσο βραχύτατο στάδιο της ζωής όταν αυτή κείται μεταξύ των δυο αιώνιων περιόδων της ανυπαρξίας και της απραξίας (της προ γέννησης και της μετά θάνατον); Ή μήπως οι περισσότεροι εξ υμών ευελπιστείτε στη μετά θάνατον αιώνια Ζωή όπου θα είστε αραχτοί και λάιτ...;

Ξέρετε, όλα γίνονται για αυτή την ενδιάμεση βραχύτατη περίοδο που λέγεται "Ζωή" και το Νόημα που της δίνουμε.

Ξεκινώ με την πρόσφατη άδεια λειτουργίας ως Κέντρου Δια Βίου Μάθησης που εδόθη σε "Σχολή Αστρολογίας", από τον ΕΟΠΠΕΠ που προκάλεσε σάλο αντιδράσεων και φυσικά ως επακόλουθο ήταν το Υπουργείο Παιδείας, "μη γνωρίζοντας" τι είχε συμβεί, να ακυρώσει αυτήν την απόφαση και να καλέσει τους υπεύθυνους στο γραφείο του για να ξηγηθούν... Το ότι η κοινωνία μας, και ειδικά με αυτήν την άσχετη Κυβέρνηση στο τιμόνι της, πάει κατά διαόλου, νομίζω κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να το αρνηθεί. Το ότι όμως, αυτό το κατά διαόλου θα ήταν προς τα πίσω στοχεύοντας σε εποχές Μεσαίωνα, όπου το δίπολο του Διαόλου και του Θεού μεσουρανούσε ως καθοριστικός ρυθμιστής των κοινωνικών συμπεριφορών, δεν μπορούσα εύκολα να το φανταστώ... Με λίγα λόγια: θαρρώ πως αντί να πηγαίνουμε μπροστά, πηγαίνουμε προς τα πίσω. Και αν αυτό για μερικούς είναι πρόοδος, για την ίδια τη Φύση και τους μηχανισμούς Εξέλιξής της, δεν νομίζω ότι είναι ανεκτό.

Κάποτε λοιπόν, η Αστρολογία και η Αστροφυσική ήταν ένα και το αυτό, Λογική και Δεισιδαιμονία ήταν οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος και οι άνθρωποι άγονταν και φέρονταν από του καθενός την οπτική, ρίχνοντας σκοτάδι αντί για φως στα μεγάλα ερωτήματα. 

Αργότερα, γεννήθηκε η Επιστήμη και η προσπάθεια καθαρισμού της από μιάσματα αστρολογικά και δεισιδαιμονικά έγινε με άξονα την προάσπιση της Μίας και Μοναδικής Αλήθειας. Το ζήτημα όμως, αυτό είναι ακόμα πιο παλιό, τόσο παλιό που μόνο στον ίδιο το Μύθο μπορούμε να βρούμε τα πρώτα σημάδια του. Ήδη, η ιστοριούλα του Προμηθέα με τους Θεούς και τη Φωτιά ως σύμβολο του Φωτός, της Αλήθειας και της Διαφάνειας, έχει αποτυπώσει το δίπολο μεταξύ της ανθρώπινης Λογικής και της έξωθεν του ανθρώπου Μεταφυσικής. 

Η Επιστήμη λοιπόν, διατείνεται τη σήμερον ημέρα ότι είναι κεκαθαρμένη από ψευτιές και αμπελοφιλοσοφίες και διατείνεται ότι χρησιμοποιεί ισχυρά εργαλεία που την προστατεύουν. Κάποια από αυτά είναι οι μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που χρησιμοποιούν για παράδειγμα οι ιατροί για να βγάλουν συμπεράσματα για φάρμακα και θεραπείες, ή τα πειράματα όπως αυτό του CERN που χρησιμοποιούν οι θετικοί επιστήμονες. Είναι όμως, η σημερινή Επιστήμη πράγματι αυτό που διατείνεται; Είναι ο μόνος εκφραστής και υπερασπιστής της Αλήθειας;

Αν πάρω για παράδειγμα το χώρο εργασίας μου, την Ιατρική, οφείλω να ομολογήσω ότι θεωρώ πολλές φορές ότι δεν ακολουθώ κάποια Αλήθεια, αλλά την Αλήθεια που προτείνουν κάποιοι "σοφοί" που φτιάχνουν κατευθυντήριες οδηγίες. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που αυτά που καλούμαι να εφαρμόσω, δεν με εκφράζουν ή μου δημιουργούν πολλές απορίες για το αν πράγματι ευσταθούν στην καθημερινή κλινική πράξη. Τυχαία, διάβασα χτες ένα υπέροχο και φωτεινό άρθρο ενός αγαπημένου Καθηγητή της Ιατρικής που δυστυχώς δεν πρόλαβα ποτέ να ακούσω από τα έδρανα, του κυρίου Μουντοκαλάκη. Σε αυτό το άρθρο, γίνεται σημαντική αναφορά στις έννοιες Αλήθεια, Αποδείξεις, Ενδείξεις, Στοιχεία και Τεκμήρια. Νομίζω αξίζει της προσοχής σας, καθώς βάζει τα πράγματα σε μια πιο πραγματιστική οπτική.

Θα μπορούσε τώρα, η Αστρολογία να ελεγχθεί με όρους επιστημονικούς και με μελέτες σχεδιασμένες να υπηρετήσουν την ίδια την Επιστήμη; Κάτι τέτοιο, έχει ήδη γίνει πριν πολλά χρόνια, με συμπεράσματα που απογυμνώνουν την επιστημοσύνη της Αστρολογίας, όπως φυσικά θα περίμενε κανείς. Άρα, τι κίνηση ήταν αυτή του ΚΔΒΜ; Ασχετοσύνη; Αδιαφορία; Συντεταγμένη σπορά βλακωδών και αποχαυνωτικών συμπεριφορών του Πνεύματος; Η Αλήθεια, για μια ακόμη φορά θα μείνει στα σκοτεινά.

Συνεχίζοντας, αυτή την ατέρμονη κουβέντα για τα πραγματικά όρια της πραγματικής Αλήθειας, σε αντιδιαστολή με την φτιαχτή και φτιασιδωμένη Αλήθεια, ή την κατευθυνόμενη Αλήθεια, θα αναφερθώ σε κάποια στοιχεία με τα οποία μας έχουν γαλουχήσει, τα οποία είναι τόσο ισχυρά μέσα μας και στην κοινωνική μας συμπεριφορά που αδυνατούμε να αντιληφθούμε την κενότητά τους.

Παράδειγμα πρώτο: πρόσφατα, γιορτάσαμε την 25η Μαρτίου και την έναρξη της Επανάστασης του 1821. Αλήθεια, είναι όντως έτσι τα γεγονότα που θεωρούμε ότι έχουν καταγραφεί στην Ιστορία; Δείτε εδώ μια άποψη, που περιγράφει εξαιρετικά την έννοια του Εθνικού Αφηγήματος, όπως κάποιοι έχουν προσπαθήσει να συντάξουν για κάποιους "Εθνικούς" σκοπούς. Εθνικό Αφήγημα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αφήγημα, ένα παραμυθάκι πιο σωστά, που πρέπει να το μάθουμε απέξω και ανακατωτά και μας το περνάνε ήδη από τα γεννοφάσκια μας, όπως και πολλά άλλα παραμυθάκια...

Παράδειγμα δεύτερο, σαν επέκταση του πρώτου και σαν γέφυρα για το τρίτο: κάποιοι οδηγούνται στη θυσία πιστεύοντας ακράδαντα σε κάποια ιδανικά. Είτε αυτά είναι αληθινά είτε όχι. Δεν είναι εκεί το θέμα, στην αλήθεια ή στο ψέμα. Αλλά στη δυναμική και στη λειτουργία που επιφέρει. Ο Χορός του Ζαλόγγου, ήταν πράγματι μια ασύλληπτη απόφαση. Ήταν η απόφαση των αποφάσεων πιο σωστά. Ήταν η απόφαση με την οποία κάποιες γυναίκες (αυτές είναι πιο δυνατές από τους άνδρες, είτε μας αρέσει είτε όχι, στη λήψη αποφάσεων), διάλεξαν να μην αποφασίσουν ποτέ ξανά! Ήταν η απόφαση που δεν ξεκίνησε κάποιες διαδικασίες, αλλά τελείωσε όλες τις διαδικασίες. Και αυτή ήταν η Αλήθειά Τους. Με τι θάρρος, αποφασίζεις ότι δεν πρόκειται να ξανα-αποφασίσεις ποτέ για κάτι; Με τι δύναμη ψυχής, διαλέγεις να μιλήσεις μια φορά, αλλά σθεναρά, με τη δήλωση της σιωπής σου; Μόνο με εκείνη τη δύναμη που κάνει κάθε κύτταρό σου να πιστεύει ότι έχεις δίκιο και ότι ζεις την Αλήθειά σου. Και δεν θες κανείς να σου την υποδουλώσει.

Παράδειγμα τρίτο και τρανό: υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν όρθιοι και αντιμετωπίζουν όρθιοι κάθε πρόκληση της ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι, ακόμα και αν συνειδητοποιήσουν κάποια στιγμή στην πορεία τους ότι αυτή η ίδια η πορεία τους ήταν λανθασμένη, δεν πανικοβάλλονται ούτε αρνούνται, παρά διατηρούν την πίστη τους, σε ένα σύστημα που μάτωσαν για να το υπερασπιστούν. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν ευτυχώς γύρω μας. Παλαιότερα ήταν περισσότεροι, σήμερα λιγότεροι, καθώς οι κωλογυριστρούλες είναι πολλές, πάνε όπου φυσάει ο άνεμος, κάνουν κωλοτούμπες και φιγούρες και γενικά διακατέχονται από βαρυτική ελαφρότητα. Αξίζει να διαβάσετε την αναφορά του Νίκου Δήμου για το Νίκο Μπελογιάννη , και την Αληθινή διαπίστωση του Ψέματος Του. Ο Μπελογιάννης σε αντίθεση με τις Γυναίκες του Ζαλόγγου, κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται το λάθος και το ψέμα, αλλά η μέχρι τότε Αληθινή πορεία του, δεν μπορούσε να του επιτρέψει να πράξει διαφορετικά σε ένα Ψέμα, ακόμα και αν η ίδια η Αλήθεια που διατύπωνε όλα τα χρόνια αποδείχτηκε ένα μεγάλο Ψέμα. Χάθηκε η Αλήθεια λοιπόν, μπροστά σε ένα τόσο μεγάλο Ψέμα, όπως ο Κομμουνισμός; Όχι, φυσικά. Αντιθέτως, μεταμορφώθηκε δια συμπεριφοράς Μπελογιάννη, σε Αληθινή Συγχώρεση μιας Ψεύτικης Αλήθειας.

Σαν συμπέρασμα τελικά, όλων των προαναφερθέντων: η Αλήθεια, που διατείνεται η κάθε Επιστήμη ότι μονοπωλιακά της ανήκει, δεν είναι αυθυπόστατη, κοινώς, δεν μπορεί να σταθεί μόνη της. Θέλει και στηρίγματα: είναι η Αλήθεια η δική μου, η δική σου, είναι τελικά η Αλήθεια του καθένα.

Άρα, πάντα θα μένει σαν κατάρα η διελκυστίνδα ανάμεσα σε Αλήθεια και Ψέμα, σε Επιστήμη και Κομπογιαννιτισμό, σε Μπροστά και Πίσω... Και άντε βγάλε άκρη καημένη μου Ψυχή καθώς ακόμα επιμένεις να ψάχνεις το δρόμο που κάποτε σε συνέδεε με το Πνεύμα...

"Στα φεγγάρια λησμονιέσαι"

Στίχοι: Γιώργος Αθανασόπουλος

Μουσική: Γιώργος Καζαντζής

Ερμηνεία: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Πνεύμα μου παραδομένο
και ψυχή μου μοναχή
χρόνια θα σας περιμένω
να σας δω μαζί...

Η πρόταση της ημέρας

Σήμερα, προτείνω να παρακολουθήσουμε τη διάλεξη του Μάνου Δανέζη στον Πολυχώρο του δήμου Παλαιού Φαλήρου...

Κύκλος Ομιλιών Θεοδοσίου-Δανέζη !

Be there!

Νέοι Ορίζοντες;

Ανοίγω, μετά από πολλά χρόνια (!) εφημερίδα και διαβάζω:

Σαν Σήμερα:

το 1054 ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριος επισημοποιεί το Σχίσμα των Εκκλησιών και αφορίζεται από τους απεσταλμένους του Πάπα.

το 1661 τυπώνεται το πρώτο χαρτονόμισμα στην Ευρώπη από την Τράπεζα της Στοκχόλμης.

το 1877 γεννιέται ο Άιβι Λι, αμερικανός δημοσιογράφος, ο 'πατέρας' των δημοσίων σχέσεων και εφευρέτης των δελτίων τύπου.


Πόσο επίκαιρες είναι οι μαυρισμένες λέξεις των παραπάνω προτάσεων; Διχασμός, χρήμα στην Ευρώπη των Τραπεζών, δημοσιοσχεσίτες και δελτία τύπου και πιθανός και πάσης φύσεως δελτία...

Τελικά, η Ιστορία επαναλαμβάνεται;


Συνεχίζοντας, το Σαν Σήμερα, όμως, διαβάζω και το εξής:

το 1969 εκτοξεύεται το διαστημόπλοιο Apollo 11, με τους Νιλ Άρμστρογνκ, Μπαζ Ώλντριν, Μάικ Κόλινς, με προορισμό τη Σελήνη.

και ακολούθως, διαβάζω με ιδιαίτερη χαρά και το εξής:

Το διαστημόπλοιο New Horizons, προσέγγισε τον πλανήτη Πλούτωνα! Το διαστημόπλοιο που ξεκίνησε την αποστολή του στις αρχές του 2006, ταξιδεύοντας με μια ταχύτητα μεγαλύτερη των 49.300 χλμ την ώρα, πέρασε σε απόσταση περίπου 12.400 χλμ από τον πλανήτη Πλούτωνα γύρω στις 02:48 σήμερα ώρα Ελλάδος. Το New Horizons είναι το πιο γρήγορο σκάφος που έχει στείλει ο άνθρωπος στο διάστημα. 

Τελικά, η Ιστορία πάει μπροστά; Προχωρά σε Νέους Ορίζοντες; Βελτιώνεται ο Άνθρωπος με όλα αυτά που ανακαλύπτει και εφευρίσκει;

Το ερώτημα δύσκολο και μάλλον αναπάντητο...

Οι Βοωτίδες και οι Βοωδίτες...

Σήμερα, ήδη από τα ξημερώματα με αποκορύφωμα το απόγευμα, πέφτουν αστέρια... Είναι οι Βοωτίδες!

Παρομοίως, κάποιοι άνθρωποι που πέφτουν, είναι και αυτοί σαν τα αστέρια που πέφτουν, δηλαδή... ανθρωποπεφταστέρια! Έχετε σκεφτεί όμως, ότι μπορεί να μην πέφτουν τα αστέρια, αλλά ο κόσμος μας, η Γη μας, πάνω σε αυτά; Αυτά δηλαδή να ανεβαίνουν και εμείς να πέφτουμε; Να νομίζουμε σε μια γεωκεντρική και εγωκεντρική οπτική των φαινομένων, ότι πέφτουν τα αστέρια πάνω μας; Κάτι τέτοιο έκαναν και παλαιότερα οι άνθρωποι όταν θεωρούσαν τη γη επίπεδη και επίκεντρη (δηλαδή στο κέντρο του κόσμου). Εξάλλου, το πάνω ή κάτω, είναι σχετικά. Σχετικά ως προς κάποιον παρατηρητή. Αυτοί, οι άνθρωποι πάντως, στα μάτια μου ανεβαίνουν... όσο και αν με τους συμβατικούς όρους θεωρούμε ότι πέφτουν.

Παρομοίως, πολλά πράγματα και έννοιες σε αυτή τη ζωή μπορούν να θεωρηθούν από δυο οπτικές: μια θετική και μια αρνητική.

Το πάνω-κάτω, 

το ίδιον-ξένο,

το μόνος-μαζί

 το αληθινό-ψευδές, 

το ιστορικό-ανιστορικό... 

Αυτές τις έννοιες βέβαια, τις μπερδεύουν πολλοί που ενώ (ξε)πέφτουν στα μάτια μου, νομίζουν με βάση τα δικά τους μάτια ότι "κάπου" ανεβαίνουν... Αυτοί οι κύριοι, είναι μια άλλη κατηγορία φυσικών φαινομένων, οι Βοωδίτες, με βλέμμα βοδιού και μια μόνο ωφέλιμη ιδιότητα για τη φύση:

Και εκεί που ψάχνει κανείς, τους δαίμονές του να δαμάσει,

"Demons"

by Imagine Dragons

είτε για να καλοπεράσει,

είτε την ψυχή του να καθησυχάσει,

Tych-αίνει ένα ποίημα να διαβάσει...

The Old Astronomer

Reach me down my Tycho Brahe, I would know him when we meet, 

When I share my later science, sitting humbly at his feet; 

He may know the law of all things, yet be ignorant of how 

We are working to completion, working on from then to now. 

Pray remember that I leave you all my theory complete, 

Lacking only certain data for your adding, as is meet, 

And remember men will scorn it, 'tis original and true, 

And the obliquy of newness may fall bitterly on you. 

But, my pupil, as my pupil you have learned the worth of scorn, 

You have laughed with me at pity, we have joyed to be forlorn, 

What for us are all distractions of men's fellowship and smiles; 

What for us the Goddess Pleasure with her meretricious smiles. 

Υou may tell that German College that their honor comes too late, 

But they must not waste repentance on the grizzly savant's fate. 

Though my soul may set in darkness, it will rise in perfect light; 

I have loved the stars too fondly to be fearful of the night. 

(Sarah Williams - English poet, 1837–1868)



και με ένα συμπέρασμα,

μυστικά να συνταιριάξει

νου-ψυχή-πάθη-ερωτήματα...

που όλα τώρα φαίνονται

να κάθονται εν τάξει...

Τα πρώτα σκιρτήματα

Το κβαντικό κενό, δημιουργεί κάποιες διακυμάνσεις στο 10 εις την μείον 35 του δευτερολέπτου από τη Μεγάλη Έκρηξη. Μην ρωτάτε γιατί - από καθαρή Τύχη. Θα μπορούσαν όμως να αναλογιστούν ως τα πρώτα ρίγη της ύπαρξης του Τίποτα. Του κβαντικού τίποτα. Του κβαντικού κενού. Τα πρώτα ρίγη, μπροστά στη συνειδητοποίηση του ολόδικού του Τίποτα..;

Ένα από αυτά τα σκιρτήσματα, δημιουργεί τέτοιες αναδιπλώσεις του χωροχρόνου, που οδηγεί σε μια εκρηκτική, τεράστιας εκθετικής αύξησης, μεγέθυνση του σύμπαντος, κάτι που ονομάζεται θεωρία του πληθωρισμού, και γιγαντώνει το σύμπαν. Από χτες όμως, δεν είναι πλέον θεωρία, αλλά με έμμεσα αποτελέσματα, επιβεβαιωμένη άποψη.

Ωραία. Και τι μας νοιάζει εμάς;

Μας νοιάζει, γιατί πρόκειται για το μεγαλύτερο ίσως ερώτημα που έχει απασχολήσει τον άνθρωπο:

Πώς δημιουργήθηκε το Σύμπαν; Ποιος νομοθέτης, ποιος δημιουργός;


Με τη χτεσινή αναφορά από αποτελέσματα του BICEP2, για πρώτη φορά αντιλαμβάνεται κανείς ότι από την τύχη και μόνο μπορούν να δημιουργηθούν τόσο οι Φυσικοί Νόμοι, όσο και -κατ'επέκταση- και η ίδια η Φύση, εξαρτώμενοι άμεσα από τον τυχαίο τρόπο που αυτές οι διακυμάνσεις θα αναδιπλωθούν.


Συμπέρασμα 1:

Το δικό μας Σύμπαν, οι δικοί μας Φυσικοί νόμοι που το διέπουν, η δική μας Φύση τελικά, είναι μια εκδοχή από τις 10 εις την 500 που μπορούν να δώσουν αυτές οι τυχαίες αναδιπλώσεις. Να σημειωθεί, ότι η κάθε μια από αυτές τις 10 εις την 500 εξελίξεις της τυχαιότητας, δίνει τους δικούς της, μονάκριβους, Φυσικούς νόμους, διαφορετικούς κάθε φορά... Κοινώς, οι Φυσικοί Νόμοι, είναι απόρροια της τυχαιότητας... και όχι της δημιουργικότητας ενός πανόπτη όντος...


Συμπέρασμα 2:

Δεν είμαστε μόνο παιδιά ενός πλανήτη που δημιουργήθηκε τυχαία,
δεν είμαστε μόνο παιδιά ενός μέσου ήλιου που δημιουργήθηκε τυχαία,
δεν είμαστε μόνο παιδιά ενός γαλαξιακού συστήματος, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια που δημιουργήθηκαν τυχαία,

είμαστε επίσης και παιδιά ενός σύμπαντος που "επιλέχτηκε" τυχαία να δημιουργηθεί από την Τύχη ανάμεσα σε 10 εις την 500 άλλες επιλογές...


Συμπέρασμα 3:

Δεν κάνουμε τίποτε άλλο σήμερα από το επαναλαμβάνουμε τη ρύση ενός ακόμα μεγάλου, που πριν πολλά χρόνια είχε πει:

"Νόμωι γαρ φησι γλυκό (και) νόμωι πικρόν, νόμωι θερμόν, νόμωι ψυχρόν, νόμωι χροιή, ετεήι δε άτομα και κενόν". 

(Συμβατική είναι η αίσθηση του γλυκού, του πικρού, του θερμού, του ψυχρού, των χρωμάτων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο τα άτομα και το κενό) 

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

Υ.Γ.: Από σήμερα νομίζω θα λατρέψετε την έννοια του "πληθωρισμού" κάθε φορά που προσπαθούν οι μεγάλοι αυτού του κόσμου, να μας την επιβάλλουν...

Δημιουργηθήκαμε ίσοι;

Συνεχίζοντας, από την τελευταία διαπίστωση του αγαπητού φίλου, στην προηγούμενη ανάρτηση, πρέπει να τονίσω ότι αυτό το blog, έχει επανειλημμένα εξυμνήσει τη διαφορετικότητα και έχει προσπαθήσει να την προσεγγίσει ως τα βαθιά ριζά της... ως μια ελάχιστη κίνηση αντίστασης στην ομογενοποιημένη σαβούρα που μας πλασάρουν καθημερινά που μας κάνει να βλέπουμε τα πάντα ως ένα.

Τι είναι άραγε αυτό που μας κάνει τόσο διαφορετικούς; 
Μας κάνει άραγε ή μας ξε-κάνει;
Και το βασικότερο: γεννιόμαστε ή γινόμαστε διαφορετικοί;

Μεγάλα ανθρωπολογικά ερωτήματα...

Θυμάμαι όμως πάντα, όταν ο νους μου καταπιάνεται με αυτά τα ερωτήματα, μια διαφήμιση ενός ποτού, που διατύπωνε σοφά: 

- Ποια απόσταση είναι η μεγαλύτερη μέσα στο σύμπαν;
- Η απόσταση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους...

(Αστροναύτης - Θύμα απαγωγής από ΑΤΙΑ...)

πηγή εδώ

Ένας σοφός, ένας ιατρός, ένας αστρολόγος και ένας αστρονόμος

Η διαφορά ενός σοφού και ενός αστρολόγου:

"Ο αστρολόγος προλέγει τα αποτελέσματα των ουρανίων φαινομένων στον άνθρωπο.
Ο σοφός προλέγει τα αποτελέσματα των πράξεων του ανθρώπου στον ουρανό."

(Γιανγκ Σιουνγκ, 5ος αι.)

-----------------------------------------------

Η ομοιότητα ενός ιατρού και ενός αστρονόμου:

"Και πρέπει (ο ιατρός) να θυμάται καθένα από αυτά τα στοιχεία*. Διότι, εάν ο ιατρός γνωρίζει καλώς αυτά τα πράγματα, κατά προτίμηση όλα, και αν όχι όλα, τα περισσότερα, όταν φθάσει σε πόλη την οποία δεν γνωρίζει, δεν θα είναι δυνατόν να του διαφύγουν ούτε οι νόσοι που επιχωριάζουν (χαρακτηριστικές του τόπου), ούτε η φύση των συνήθων νόσων. Έτσι δεν θα βρίσκεται σε αμηχανία κατά τη θεραπεία των νόσων και δεν θα κάνει λάθη, που πιθανόν να συμβούν, αν δεν γνωρίζει αυτά εκ των προτέρων και δεν έχει εξετάσει το καθένα προηγουμένως. Με την πάροδο του χρόνου και του έτους, θα μπορεί να προβλέψει ποια νοσήματα θα προσβάλουν συνολικώς την πόλη το καλοκαίρι ή τον χειμώνα, και ποια θα προσβάλουν κάθε άτομο λόγω αλλαγής της δίαιτάς του. Γνωρίζοντας τις εποχικές μεταβολές και τις επιτολές και τις δύσεις των αστέρων, πότε καθεμιά τους γίνεται, θα μπορούσε να προβλέψει, τι είδους θα είναι η χρονιά. Ερευνώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο και γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις καιρικές συνθήκες, θα γνωρίζει άριστα κάθε ζήτημα, και θα επιτυγχάνει κατά τον καλύτερο τρόπο την υγεία και θα ασκεί με μεγαλύτερη επιτυχία την (ιατρική) τέχνη. Αν κάποιος νομίζει ότι αυτά είναι θέματα της μετεωρολογίας, και αν αποστασιοποιηθεί από αυτή τη γνώμη του, θα διαπιστώσει, ότι η συμβολή της αστρονομίας στην ιατρική δεν είναι καθόλου μικρή, αλλά πολύ μεγάλη."

*Το φυσικό περιβάλλον ενός τόπου, μιας πόλεως, δηλαδή α) ο προσανατολισμός του, προς ποια κατεύθυνση του ορίζοντος βλέπει (Βορράς, Ανατολή, Νότος, Δύση)∙ β) από πού προέρχονται τα ύδατα υδρεύσεως του τόπου (από βαθιές πηγές, επιφανειακά, ποταμίσια, ελώδη κλπ)∙ και γ) οι τοπικές κλιματικές συνθήκες (μικροκλιματολογία).

(Ιπποκράτης, Περί αέρων, υδάτων, τόπων, κεφ.2)

--------------------------------------------

Ο καθένας, ανάλογα με το σημείο παρατήρησής του, προσεγγίζει τα πράγματα... 
μα και συνάμα, διαπιστώνει με έκπληξη, ότι τα πράγματα προσεγγίζουν (ε)αυτόν...

Αφ-αιρετικά...

Όλα ξεκίνησαν όταν πρωτοδημιουργήθηκε η αφαίρεση! Η πρόσθεση αυτής, στις λοιπές ιδιότητες του ανθρώπου, δημιούργησε μια νέα πραγματικότητα στην εγκεφαλική του λειτουργία.

Η αφαίρεση μετά, μέσω της διαδικασίας της μνήμης, οδήγησε στη ανάμνηση. Και οι συνεχείς και αλλεπάλληλες αναμνήσεις, σαν τα συνεχή και αλλεπάλληλα χτυπήματα της μοίρας, δημιούργησαν μια νέα πραγματικότητα.

Αυτή η νέα πραγματικότητα, ονομάστηκε Ιστορία. Ήταν η Ιστορία του Ανθρώπου.

Η Ιστορία όμως του Ανθρώπου, θα ήταν χωρίς νόημα, αν δεν υπήρχε η παρατήρηση της περιοδικότητας κάποιων φαινομένων και καταστάσεων που περιέβαλαν Εαυτόν! Έτσι, η Ιστορία του Ανθρώπου συμπληρώθηκε και από την Ιστορία του Περιβάλλοντός του, και τα δυο μαζί γέννησαν την μια και μοναδική Ιστορία.

Η προσπάθεια να δαμαστεί, να μετρηθεί και να ποσοτικοποιηθεί αυτή η περιοδικότητα, έπλασε τον πανδαμάτορα Χρόνο!


Αυτό εδώ το blog, έχει αρκετές φορές τολμήσει να αναμετρηθεί με την έννοια του χρόνου, Αναζητώντας τον χαμένο του Εαυτό (τόσο του Χρόνου, όσο και του Γράφοντος, μα και του ίδιου του blog), όπως είχε θαρραλέα τολμήσει κάποτε και ο κύριος Προυστ. Το μόνο που κατάφερε βέβαια αυτό το blog μέχρι τώρα, είναι να δεχτεί, ένα ηχηρό Ουστ! από τον ίδιο τον χρόνο...


Σε αυτήν την αναμέτρηση όμως, νομίζω ότι θα καταφέρουμε ένα καίριο πλήγμα στον κύριο Χρόνο και θα ρίξουμε άπλετο φως στο σκοτάδι του... που τόσο σκεπάζει και τυραννά τα ανθρώπινα.

Θα πάμε αρκετά πίσω... Εκεί στην αρχή. Ο Άνθρωπος των πρώτων χρόνων, ζούσε στους ρυθμούς της μέρας και της νύχτας, καταδικασμένος να ρυθμίζεται καθημερινά από την εναλλαγή φωτός-σκοταδιού. Έτσι, το δικό του βιολογικό ρολόι, κουρδίστηκε επακριβώς με βάση το ρολόι του περιβάλλοντός του, της Φύσης του... Το Φως, εξισώθηκε με τη δημιουργία, την γέννηση, την κίνηση, την ίδια τη Ζωή, καθώς όλα δημιουργούνταν, κινούνταν και ζούσαν κάτω από το Φως. Το σκοτάδι από την άλλη, ταυτίστηκε με την παύση, την ακινησία, το κρύο, το φόβο, το αβέβαιο, τελικά με τον ίδιο τον Θάνατο, καθώς τις νύχτες όλα σταματούσαν, αναπαύονταν, φοβούνταν και βίωναν την αβεβαιότητα της έλλειψης πληροφοριών. Το επόμενο πρωί, όλα ανασταίνονταν και εκκινούσαν από την αρχή, διαγράφοντας την ίδια κυκλική πορεία. Ιδού, λοιπόν, το πρώτο δείγμα της περιοδικότητας, της κυκλικής κίνησης, για την οποία μιλήσαμε πρωτύτερα.


Σε αυτόν τον κύκλο της καθημερινότητας, που ήταν ο κύκλος της Ζωής, οι άνθρωποι προσέθεταν -πάντα αφαιρώντας...- κάποια (φαινομενικά) σταθερά σημάδια. Ήταν τα σημάδια του ίδιου του Ουρανού. Αυτός και αν έχει δείγματα περιοδικότητας...

Δεν είναι μόνο ο Ήλιος, που εμφανίζεται και κρύβεται, δημιουργώντας τη Μέρα και τη Νύχτα.

Είναι και η Σελήνη, που ανάλογα τη φάση του προσώπου της, καθορίζει τις Εβδομάδες του Μήνα, μα και τις φάσεις της διάθεσής μας.

Τέλος, είναι και οι 7 ταυτόχρονες ουράνιες κινήσεις της Γης, που τις αντιλαμβανόμαστε μόνο εν συνόλω και μόνο παραλλαγμένες, μέσα από τα τυφλά γήινα μας μάτια (σε κάποια άλλη ανάρτηση θα μιλήσουμε για αυτές τις 7 κινήσεις).

Όλα αυτά, συνθέτουν το σταθερό (ή στέρεο, κοινώς) καμβά του ουράνιου θόλου, που για αυτό το λόγο είναι γνωστός ως στερέωμα. Ουδέν ψευδέστερον βέβαια, καθώς όχι μόνο δεν είναι στέρεος ο θόλος, μα καμιά μέρα μπορεί να μας πέσει κιόλας πάνω στο κεφάλι σαν σφοντύλι!

Οι άνθρωποι, παρατηρώντας τη φαινόμενη κίνηση του Ηλίου, καθότι τους έκαιγε τα μάλα να ξέρουν τι κάνει ο Ήλιος τους, μιας και όπως εξηγήσαμε είχαν κουρδιστεί με το Φως του, αντιλήφθηκαν από πολύ νωρίς, ότι δεν τους έκαιγε πάντα με τον ίδιο ρυθμό και ένταση, αλλά κάποιες φορές του κρύωνε μάλιστα! Με άλλα λόγια, η πορεία του Ήλιου στον ουράνιο θόλο, και κατ' επέκταση το εκπεμπόμενο Φως του και ακόμα κατ' επέκταση ο ρυθμός της καθημερινότητάς των ζωντανών οργανισμών της Γης, άλλαζε, διατηρώντας όμως ξανά μια ακόμα περιοδική συμπεριφορά: Ο Ήλιος κάποτε, που σήμερα έχουμε βαφτίσει ως την 22η Σεπτεμβρίου, είναι ισόπαλος με το Σκοτάδι, ορίζοντας την Φθινοπωρινή Ισημερία. Όσο περνάει ο Χρόνος όμως, αρχίζει να Φθίνει η διάρκεια της Ημέρας και να υπερτερεί η Νύχτα, φτάνοντας έως μια άλλη ημερομηνία, αυτήν της 22ης Δεκεμβρίου, η οποία οριοθετεί το σημείο που η Νύχτα έχει νικήσει κατά κράτος την Ημέρα και έχει φτάσει στη μεγαλύτερη δυνατή διάρκειά της. Είναι το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τότε, ο ήλιος φαίνεται να κάνει μια στάση εδώ, για να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο (όπως λέει και το τραγούδι του Μητροπάνου), να δείξει τη μαγκιά του και να ξαναπάρει τα πάνω του. Σαν τον Ρόκυ Μπαλμπόα ένα πράγμα, που εκεί που λες ότι πάπαλα, εκεί ξαναγιεννιέται και ανδρειωμένος ξανά προς τη δόξα τραβά! Έτσι, και ο Ήλιος, αρχίζει να κερδίζει έδαφος ως προς το Σκοτάδι, η Μέρα αρχίζει να μεγαλώνει ως προς τη Νύχτα, φτάνοντας τελικά μέχρι την 21η Μαρτίου, που το ματς ξαναγίνεται ισόπαλο και η ημερομηνία βαφτίζεται Εαρινή Ισημερία. Πλέον, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη νίκη του Φωτός, όλα γύρω έχουν ήδη στήσει ξέφρενο χορό, όλα βρίσκονται σε μια Άνοιξη, σε μια Ανάσταση μα και Ανάταση, σε μια ολοκληρωτική Άνθηση. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες αυτές οι έννοιες ξεκινούν από το ίδιο πρόθεμα, το Αν. Είναι το Αν εκείνο, που κρύβει κάθε κρυφός πόθος, κάθε τρελή ελπίδα, Αν το Όνειρο τελικά βγει Αληθινό... Είναι το ίδιο Αν, με το οποίο ξεκινά (την πορεία του, μα και την απορία του) ο ίδιος ο Άνθρωπος... Μόνος νικητής πλέον ο Ήλιος, κυριεύει τον κόσμο, χαρίζει απλόχερα το Φως του, δίνει Ζωή στα πάντα, Καρποφορεί την ίδια τη Γη σε μια συνεχώς ανοδική πορεία μέχρι την 21η Ιουνίου, δηλαδή το Θερινό Ηλιοστάσιο, οπότε αντιλαμβάνεται ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού και ότι οι Αυτοκρατορίες έρχονται και παρέρχονται... Έκτοτε, η διάρκεια της Μέρας αρχίζει να μειώνεται, η Νύχτα ορμητική ξανά, μεγαλώνει και γιγαντώνεται, οι ζωντανοί οργανισμοί αρχίζουν να κρυώνουν... Μέχρι τελικά, ξανά την 22η Σεπτεμβρίου, που τα πράγματα ολοκληρώνουν τον κύκλο τους και αρχίζουν από την αρχή... την φθίνουσα και αύξουσα τροχιά τους.

Με μια συνοπτική ματιά, το βιολογικό ρολόι του Ανθρώπου, ακολουθώντας το ρολόι της Φύσης και του Περιβάλλοντος, επιβραδύνεται ή επιταχύνεται, ακολουθώντας την αυξομείωση του Φωτός και του Σκότους, με αντίστοιχη και επακόλουθη αυξομείωση της Ελπίδας και του Φόβου, της Πίστης και της Αβεβαιότητας...

Πάνω σε αυτό το βασικότατο δίπολο, έχει στηριχτεί ο Χρόνος και κατ' επέκταση ο Ανθρώπινος Χρόνος. Πάνω σε αυτό το συναρπαστικό δίπολο, έχει στηριχτεί ολόκληρη η Ανθρώπινη Κοινωνία, ο Πολιτισμός, η Θρησκεία (Εγώ είμαι το Φως το Αληθινό κλπ κλπ...), τα Ήθη και τα Έθιμα...

Φως και Σκοτάδι. Τα δυο συστατικά που συνθέτουν τα ανθρώπινα μα και τα συμπαντικά...




Υ.Γ.: Σήμερα, το Φως και το Σκοτάδι, πάλεψαν για άλλη μια φορά μπροστά στα μάτια του Ανθρώπου με σκοπό να κερδίσουν την εκτίμησή του... Πληρωμένος δολοφόνος η κυρά-Σελήνη. Ένας μόνο κανονισμός: ο ένας να πιάσει και να φάει τον άλλον... Το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της σημερινής έκλειψης Ηλίου, δικό σας...

Και ο μικρός (ειδικός κατά τα άλλα!) ανθρωπάκος, να εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να "πιάσει" αυτά τα φαινόμενα, είτε με τη φαντασία του, είτε με την κάμερά του, είτε με την ανοησία του... 

Εγώ, όμως, αγαπητοί, Δε Πιάνω, τίποτα από όλα αυτά που μας λένε οι ειδικοί... 

Γιατί εγώ, μόνο The Piano αντιλαμβάνομαι...

"The Piano"

Αν η ψυχή χωρέσει...

Είναι δύσκολο να πηγαίνεις αντίθετα. 

Έξω από το κοπάδι. 

Μακρυά από τον όχλο.

Θα συναντήσεις στο διάβα σου μύρια εμπόδια 

και άλλες τόσες απρόσμενες αναποδιές.

Θέλημά σου όμως ήταν να πηγαίνεις με τα πόδια 

και να φτύνεις τις κατουρημένες τις ποδιές...

-Τι σε φοβίζει τότε, πλιότερο, ταλαίπωρέ μου,

σ΄αυτόν τον κοσμικό χαμό;

-Με φοβίζει, αν εκείνη τη στιγμή...

όταν το σώμα θα σέρνεται κι η καρδιά θα αρρυθμεί,

όταν ο νους θα συνεπαίρνεται απ' τα παλιά που θ' αριθμεί...

με φοβίζει...

αν η ψυχή αντέξει στη σούμα της ζωής, 

αν η ψυχή χωρέσει στη λακκούβα αυτής της Γης...

Υ.Γ.: Η 1η και 2η φωτό, είναι από τη σημερινή βόλτα στην Καστοριά...

Αυτό το 5%...

Ο γνωστός μας κόσμος, η αντιληπτή μας καθημερινότητά,(δηλαδή, οι 7 δισεκατομμύρια συνάνθρωποί μας, οι τρισεκατομμύρια πλανήτες, οι δισεκατομμύρια αστέρες του γαλαξία μας και οι δισεκατομμύρια γαλαξίες του γνωστού σύμπαντός μας, αλλά και οι άπειρες μιζέριες μας, οι αμέτρητες κακίες μας και οι μουρτζουφλιές μας) αποτελούν μόλις το 5% της πραγματικότητας που μας περιβάλλει, αντιπροσωπεύοντας αυτό που εύκολα νοιώθουμε ως ύλη.

Ένα 25% λένε οι επιστήμονες ότι αποτελεί, αυτό που αποκαλούμε, σκοτεινή ύλη, ενώ το υπόλοιπο 70% αποτελεί την λεγόμενη σκοτεινή ενέργεια…

Όσο περνάει ο χρόνος δηλαδή και η φυσική αναθεωρεί τις θεωρίες της, τόσο περισσότερο συρρικνώνεται η θέση του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, χωρίς όμως να κατορθώνει να αντισταθεί στη συνεχώς διαστελλόμενη μεγαλομανία της ανθρώπινης βλακείας… 

Αντίφαση του νου; 

Νομίζω πως ναι. 

Αιώνια αντίφαση; 

Νομίζω -ευτυχώς- πως όχι. 

Κάθομαι και βλέπω τα φωτεινά σημάδια γύρω μου, σε μια αναπάντεχη προχτεσινή καλοκαιρινή βροχή στην Καστοριά, και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τις αναλογίες φωτός και σκότους που δίνουν οι φυσικοί… Το φως είναι ελάχιστο, στο σκοτεινό Σύμπαν…

Ελάχιστο, αλλά τόσο όμορφο… 

Λιγοστό, μα θαυμαστό… 

Πλουμιστό το φως, μα έστω μια φορά να τ' αντικρίσεις, 

το κάθε μαύρο και ζοφερό ολόγυρά σου, 

μοιάζει χαριτωμένο, ζωηρό, παιχνιδιάρικο και ζωντανό… 

Τελικά, μπορούν οι στατιστικές, οι αναλογίες και οι αριθμοί να μιλήσουν για τα πάντα; Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, δεν θα ευτυχήσουν ποτέ να (ανα)μετρηθούν…;

Αυτό το 5% γύρω μας, δηλαδή η ύλη, έχει δώσει τη ζωή μας…
Ένα άλλο 5%, αυτό της λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου, έχει δώσει με τη σειρά του, νόημα στη ζωής μας…

Και γεννάται λοιπόν το εξής ερώτημα: ποια είναι η προσωπική αλήθεια του καθενός…

Να μια σοφή απάντηση:

«Πάντα έλεγα ότι η αναζήτηση της Βερενίκης, της κάθε Βερενίκης, συνοδεύεται από προσδοκίες και μεγάλη ομορφιά. Όμως κουβαλά μαζί της και την απόγνωση. Ιδιαίτερα όταν έχει κανείς την υποψία, σχεδόν τη βεβαιότητα, ότι η Βερενίκη ίσως να μην υπάρχει. Η αναζήτησή της όμως δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει.»

(σελ. 68 από το νέο βιβλίο του Γιώργου Γραμματικάτκη «Ένας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής», Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, 2013, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)


Τα δημιουργήματα του ανθρώπου, είναι στις αποχρώσεις της ζωής. Η ζωή, δημιουργεί στις αποχρώσεις του Σύμπαντος και το Σύμπαν, φτιάχτηκε από σκοτάδι και φως σε ένα μείγμα εκρηκτικό...


Σκοτάδι και Φως, λοιπόν, είναι αναπόφευκτο να μας ακολουθούν για πάντα.


Εξαρτάται από εμάς, αν μπορούμε να δούμε στο σκοτάδι, ή αν μας τυφλώνει το φως...

Υ.Γ.: Όλες οι φωτό και το βίντεο, είναι από την Καστοριά.

Μαθήματα Αστρονομίας

"Φεγγάρι αν είσαι λαμπερό"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία, Απογείωση:

Μάρκος Βαμβακάρης

Χιλιάδες χρόνια στα ψηλά, συντρόφους έχεις τ' άστρα, 
απόφευγέ τηνε τη γη, γιατί ΄ναι ξελογιάστρα, 
ποτέ μη θες φεγγάρι μου, ανθρώπους να γνωρίσεις, 
γιατί τα βάσανα της γης και συ θα τ' αποκτήσεις. 

 Ανθρώπου μάτι μη σε δει, φεγγάρι μου να ζήσεις, 
γιατί αν είσαι λαμπερό, χωρίς να θες θα σβήσεις, 
κάτσε στην ησυχία σου, και μες στην μοναξιά σου, 
όλοι της γης ζηλεύουνε, να δούνε τα καλά σου. 

 Παρτίδες με τους άνθρωπους, στο λέγω μην ανοίξεις, 
γιατί σκληρά θα πληγωθείς και θα μετανοήσεις, 
οι άνθρωποι είναι κακοί, στη γήινη τη σφαίρα 
κι από τη γη δεν πρόκειται, να δεις μιαν άσπρη μέρα. 

 Πίκρες, καημούς και βάσανα, θα έχεις πρώτoι φίλοι, 
ποτέ δεν θα γελάσουνε, τα δυο γλυκά σου χείλη 
κι αν είσαι τόσο πλούσιο, μην έχεις εμπιστοσύνη, 
οι άνθρωποι δεν γνωρίζουνε, ποτέ τους καλοσύνη.

Ένα μόνο τολμώ να γράψω. Οι πραγματικοί μάγκες, όπως ο Βαμβακάρης, ξεχειλίζουν λυρικότητα.

Η διάβαση 4

Μια άλλη διάβαση, με σπουδαία τελετουργία και με ακόμα πιο σπουδαία σημασία, είναι η διάβαση του κυρίου... Χρόνου! 

Ένεκα και της προσεχούς αλλαγής του... χρόνου (αν τελικά αποσοβήσουμε την καταστροφή του κόσμου!), θέλω να σταθούμε λίγο σε αυτήν την αλλαγή. Ο χρόνος αμείλικτα περνά. Κάποιοι λένε ότι πίσω δεν γυρνά. Νομίζω όμως ότι όσο και αν μιλάμε για το βέλος του χρόνου που δείχνει πάντα εμπρός, δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι όλα αυτά που είμαστε ανήκουν στο παρελθόν. Και το παρόν, μένει να λαμβάνει εκείνη την ελάχιστη θέση στο φάσμα του χρόνου, στριμωγμένο κάπου ανάμεσα στην αναπόληση του παρελθόντος και στην ενατένιση του μέλλοντος. Τι συνδέει όμως αυτές τις τρεις διαστάσεις (της τέταρτης διάστασης όπως μας λέει η Φυσική); 

Μην είναι μια απλή -εν συνεχεία- διάταξη όπως ορίστηκε από τη Φύση;

Μην είναι μια συμπεφωνημένη (κάτι σαν το... ξεφωνημένη!) σύμβαση (όχι άλλες συμβάσεις, σας παρακαλώ, δεν μπορώ...), όπως ορίστηκε απο τους Ανθρώπους;

Μην είναι μια Θεϊκή πορεία προς τη Δευτέρα Παρουσία;

Εγώ, πιστεύω ότι είναι όλα αυτά μαζί... Ενωμένα σε ένα: στην Ελπίδα. Αυτό που ξεκολλά τα πράγματα από το παρελθόν, τα περνά κάτω ακριβώς από τη μύτη μας στο παρόν, και τα σκορπά στο μέλλον, είναι η Ελπίδα για πρόοδο και βελτίωση. Βέβαια, θα μου πείτε ποια πρόοδο και ποιανού βελτίωση; Όμως, ακόμα και αν οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα παραμένουν προβληματικές και γεννούν τις αναρίθμητες αντιπαραθέσεις στον τρόπο που βλέπουμε και συναισθανόμαστε τον κόσμο, δεν μειώνουν επ' ουδενί τη δυναμικότητα του όρου της Ελπίδας. Και δεν μιλώ για αυτή που μας επιβάλλεται, την απροσδιόριστη, διότι τότε θα πέφταμε στην ελπίδα του Καζαντζάκη ("Δεν ελπίζω τίποτα"), αλλά μιλάω για την συνειδητοποιημένη Ελπίδα, την Ελπίδα από άποψη, την επιλεγμένη Ελπίδα, που τη χρησιμοποιούμε για να καταθέσουμε τη δική μας ύλη σε αυτό το πολύπλευρο Σύμπαν. 

Κάπου εδώ όμως, ίσως πρέπει να αρχίσει η τελετουργία της διάβασης του κυρίου χρόνου:

Σκηνή 1η: ένα παραμύθι ξεκινά, είναι μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Καρόλου Ντίκενς, που υφαίνει όμορφα Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον και Ελπίδα...

Σκηνή 2η: ύστερα, ένα φωτεινό αστέρι ανάβει περιδιαβάζοντας (σε μια δική του αυτοτελή διάβαση) στους ουρανούς και σκορπίζοντας το φέγγος του ολούθε, κατευθύνει τις σκέψεις μας, εκεί που προσδοκούμε να γεννηθεί κάτι νέο...

Σκηνή 3η: μετά, μια φωνή εξηγεί, πώς ο χρόνος διαπλέκεται με την Ελπίδα και αυτή γεννά τη χαρά...

Σκηνή 4η: τέλος, όλη η παρέα, (η χριστουγεννιάτικη ιστορία, το φωτεινό αστέρι και η φωνούλα), μαζί με την Ελπίδα, βγαίνουν στη σκηνή, όπως το Παρελθόν ακουμπά πάνω στο Παρόν και του δείχνει το Μέλλον. Όλα εμπνέονταν και συνεχίζουν να εμπνέονται από την Ελπίδα η οποία τα συνέχει άρρηκτα, προκαλώντας έτσι την συνέχειά τους...:

(πηγή της φωτό από εδώ)