Με χρυσές νότες που λάμπουν...

Φθάνοντας αισίως στις 1111 αναρτήσεις, 1 έχω να πω:

είχα πολύ καιρό να ακούσω τέτοιο γάργαρο κελάιδισμα που μου προσέφεραν πουλιά της θάλασσας και του κάμπου, τα οποία με χάιδεψαν με χρυσά φτερά που λάμπουν...

Μέσα σε μια χώρα που παραπαίει, στην οποία κανείς δεν έχει το θάρρος να παραδεχτεί τα λάθη του και μέσα σε ένα σύστημα υγείας γεμάτο σήψη, στο οποίο κανείς δεν έχει το θάρρος να αποδεχτεί ότι η ζωή και ο θάνατος έχουν όρια τα οποία πρέπει να σεβαστείς, σέρνοντας και ποδοπατώντας την αξιοπρέπεια του αρρώστου,

είναι κάποια τέτοια πρωινά που ξυπνάς και (ανα)θαρρείς πως έχεις βρει τη μελωδία της ευτυχίας...

είναι κάποια τέτοια πρωινά που θες να φορτώσουν το κουφάρι σου τα πουλιά στα χρυσά φτερά τους και να σε ταξιδέψουν πέρα μακρυά από τούτη εδώ τη λάσπη της καθημερινότητας... διαγράφοντας με μια μονοκοντυλιά τη σαθρότητα του κόσμου...

"Σητειακές κοντυλιές"

Ψαρογιώργης και ο γιος του

Άρωμα πρωίας

Σας το λέω ξεκάθαρα. Όσο υπάρχουν ακόμα τέτοια τραγούδια, εγώ δεν φοβάμαι. Δείχνουν τις βαθύτερες χάρες του ανθρώπου. Δείχνουν την κατεύθυνση που πρέπει να βαδίσουν χορεύοντας, τα μουσικά μας εγκεφαλικά κύματα...

Αποκοιμήθηκα με αυτό το τραγουδάκι το βράδυ,

"Ό,τι σε πάει στο Θεό"

Στίχοι: Βαγγέλης Βελώνιας

Μουσική, Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός

Ξύπνησα σε μια πανδαισία αρωμάτων, χρωμάτων και εικόνων με αυτό το τραγουδάκι,

"Το άρωμα"

Στίχοι, Μουσική: Γεωργίου Κουτσουρέλη - Τζέκα

Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

Καλημέρα και καλή δύναμη σε όλους.

Αποκοπή χωρίς Επικόλληση

Μετά από ένα mail που έλαβα σήμερον, ξαναήρθαν κάποια παραμερισμένα συναισθήματα, που τα είχα μαλώσει, τα είχα βάλει για λίγο στη γωνία και τους είχα πει να μην βγάλουν τσιμουδιά! Όμως, όπως ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να ησυχάσει, (έχει τριζόνια ο πωπός του), έτσι και αυτά τα συναισθήματα, που εκπορεύονται από την παιδική μου ηλικία, δεν μπορούν να ησυχάσουν για πολύ.

Μου έκαναν λοιπόν πάλι, την καρδιά περιβόλι...

Δεν πειράζει όμως, γιατί με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι όλο αυτό το ανακάτεμα, το πισωγύρισμα της σκέψης και ο συνοδός ίλιγγος, η αναβίωση συναισθημάτων, η ναυτία και παραζάλη, είναι η κλινική εικόνα της ανα-φυλακτικής αντίδρασης, που σκοπεύει να προστατέψει. Τίνα τρόπο; Με το να δείξει ότι ο κόσμος που είχα στο νου μου σαν παιδί, έχει γκρεμιστεί. Δεν χρήζει λοιπόν περεταίρω προσπάθεια παραμονής σε έναν ψεύτικο κόσμο, μιας και η ζωή είναι αλλού. Όσο λοιπόν παλεύω να είμαι σε έναν κόσμο εκτός πραγματικότητος, ο οργανισμός μου θα αντιδρά, θα ανακατεύεται, θα διχάζεται. Είναι καιρός να αντικρύσω την πραγματικότητα, τις πραγματικές μου διαστάσεις μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, τι πραγματικά μπορώ να πραγματώσω στον πραγματικά μικρό μου κόσμο. Είναι καιρός να μεγαλώσω. Μόνο έτσι θα πάψει το παιδί μέσα μου. Μόνο σαν του κοπεί η λαλιά και μείνει άφωνο, από αυτά που αντικρύζει και συνειδητοποιεί, θα πάψει να γκρινιάζει.

Τότε θα ξεκινήσει το κλάμα. Αυτό όμως είναι καλύτερο από τη γκρίνια.


Επίσης, το σημερινό mail με έκανε να θυμηθώ ένα υπέροχο τραγουδάκι, που αρμόζει στην περίσταση.

"Χαραυγή"
Μουσική: Αντώνης & Μιχάλης Φραγκιαδάκης
Στίχοι: Αντώνης & Μιχάλης Φραγκιαδάκης, Γιώργος Σταυρακάκης, Θανάσης Σκορδαλός
Ερμηνεία: Γιώργος Παπαδάκης, Θανάσης Σκορδαλός