"Milk-y Way" ή αλλιώς, Ο τρόπος που "το κάνει" το γάλα!

"Love Story in milk"

Φοβερό, φουλ συναισθηματικό, και σίγουρα έως ενός βαθμού, προσωπικό για τον καθένα. Όλοι μας έχουν περάσει από τέτοια περίεργα συμπαντικά μονοπάτια ("σκουληκότρυπες" νομίζω λέγονται;) και επειδή αυτά τα μονοπάτια, είναι στενά, αναγκαζόμαστε να πάμε δυο-δυο, παρεΐτσα και ίσως χεράκι-χεράκι μερικές φορές, με ανθρώπους που τυχαία βρεθήκαμε να συνοδοιπορούμε σε τούτες τις γλιστερές και απόμερες κοσμικές γωνιές...

"Σταγόνες στο γιαλό"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Αλκίνοος Ιωαννίδης

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τον Στέλιο για την αποστολή του πρώτου βίντεο.

Ο Καραγκιόζης Έλληνας και ο Έλληνας Καραγκιόζης

Βγαίνεις και λες αυτά. Οκ, άποψή σου, να την σεβαστώ. Βέβαια, διαφωνώ ριζικά. Και μιας και αναφέρθηκες σε πληγές, άρα μπαίνεις στα δικά μας ιατρικά χωράφια, να σου υπενθυμίσω ότι σε μια ολοκληρωμένη θεραπευτική προσέγγιση παίζει κεντρικότατο ρόλο η αιτιολογική θεραπεία, και όχι μόνο η συμπτωματική.

Κοινώς: αν θες να ρίξεις τον πυρετό απ' τον οποίο ψήνεται ο άλλος, είναι το μόνο εύκολο σήμερα. Για να μην ξανανέβει όμως ο πυρετός (και μαζί και το αίμα στο κεφάλι), οφείλεις να βρεις το λόγο που ανέβηκε ο πυρετός.

Ακόμα πιο κοινώς (για περί αυτού πρόκειται, δηλ. περί ενός πολύ κοινού ανα-θέματος, που αφορά και αγγίζει όλους μας): ο πυρετός είναι ένας δείκτης, ένα σινιάλο, ένα σήμα του πολύπαθου οργανισμού ότι κάτι πάει στραβά. Εσύ, ως σοβαρός (μουσικός) θεραπευτής, οφείλεις να αντιληφθείς αυτό το σήμα τι κρύβει και να κατευθυνθείς προς την αιτία. Όλα τα άλλα είναι κομπογιανίτικα και καραγκιοζίστικα πράγματα.


Κάποτε όμως, δεν ξέρω αν θυμάσαι, είχες πει αυτά:

"Σαν τον Καραγκιόζη"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Σαββόπουλος Διονύσης


Κείνο που με τρώει
κείνο που με σώζει
είναι π' ονειρεύομαι
σαν τον καραγκιόζη

Φίλους και εχθρούς
στις φριχτές μου πλάτες
όμορφα να σήκωνα
σαν να 'ταν επιβάτες

Λευκό μου σεντονάκι
λάμπα μου τρελή
Ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου
τούτο το παιδί
Που δεν έχει απόψε
πού να πάει πού να πάει

Σαν κουκιά μετρώ
τα λόγια του καμπούρη
πίσω απ' το λευκό πανί
μέσα στο κιβούρι

Μα όσο κι αν μετρώ
κάτι περισσεύει
Τρύπια ειν' η αγάπη μας
και δε μας προστατεύει

Λευκό μου σεντονάκι
λάμπα μου τρελή
Κόκκινα αυγά ή καρναβάλια
μέσα από την κάλπη τη στατιστική
Μας κοιτάζει ο Χάρος
και του τρέχουνε τα σάλια

Σαν σκιές γλιστρούν
λόγια και εικόνες
Κάρα σκουπιδιάρικα,
φεύγουν οι χειμώνες
Αν δε ντρέπεσαι
να καθίσεις πίσω
Έλα Ηπείρου κι Αχαρνών
να σε γιουχαΐσω

Λευκό μου σεντονάκι
λάμπα μου τρελή
Ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου
τούτο το παιδί
Που δεν έχει απόψε
πού να πάει πού να πάει



Αλήθεια, Διονύση, που πήγε το
"βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί, που δεν έχει απόψε πού να πάει" ;

Μήπως η απάντηση στο ερώτημα:
"ποιά αγάπη τάχα μας φυσάει;"

είναι
"τρύπια είναι η αγάπη μας και δεν μας προστατεύει" ;

Να δεχτώ ότι οι άνθρωποι αλλάζουμε. Κάποιες φορές λίγο, κάποιες φορές πολύ, και κάποιες άλλες αλλάζουμε ριζικά. Όταν όμως, από την μια άκρη, πάμε στην άλλη, και οι δυο αυτές άκρες απέχουν χαοτικά, τότε κάτι περίεργο έχει συντελεστεί... Τι κάνει τους ανθρώπους να αλλάζουν τόσο; Η φύση τους; Οι συγκυρίες; Η ανάλυση των νεότερων δεδομένων με σκοπό να ταιριάζουν καλύτερα στα συμφέροντά τους; Η ανάλυση των παλαιότερων δεδομέων του πρότερου βίου, που αναδεικνύει το πόσο λάθος θεωρούσαν τα συμφέροντά τους τότε; Άγνωστο, και μαζί αβυσσαλέο το πεδίο των απαντήσεων...

Πώς γίνεται όμως, κάποτε να απλώνεις το δικό σου χέρι να βοηθήσεις, και αργότερα όχι μόνο να το μαζεύεις, αλλά και να κόβεις όλα τα χέρια που σου απλώνονται και ζητούν αυτά τώρα βοήθεια, όπως άλλοτε έκανες εσύ; Είναι μήπως το σύστημα, που σε ενσωματώνει; Και αν ναι, τότε υπήρξε ποτέ Καραγκιόζης, που αντιστάθηκε στο σύστημα και δεν ενσωματώθηκε σε αυτό; Υπάρχει αυτό το μοντέλο ζωής σαν καθημερινή πρακτική; Και αν υπάρχει τι προσφέρει; Και αν προσφέρει κάτι, πώς μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να προσφέρει αυτό το κάτι;

Πριν απαντήσουμε όμως αυτά τα ερωτήματα, οφείλουμε να ορίσουμε δύο έννοιες, αρχέγονες, κοσμοϊστορικές και πρωτογονοϊστορικές, ένα δίπολο που σμιλεύει την καταραμμένη ζωή του ανθρώπου από καταβολής, ακόμα, κόσμου. Ένα ταξινομικό δίπολο που, από το πρώτο-πρώτο κιόλας ταξίδι του ανθρώπου, κατά το οποίο περιδιάβαινε την λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, προερχόμενος από την Αφρική, και κατευθυνόμενος στην Ευρώπη, οράται με το ίδιο δέος μέσα από τα μεγάλα του μαύρα (=καρά) μάτια (=γκιόζ). Το δίπολο αυτό είναι το: σύστημα-Καραγκιόζης.

(Ο Έλληνας Καραγκιόζης)





(Ο Καραγκιόζης Έλληνας)

Το ανέκδοτο των Ελλήνων

Πιο ελληνικό ανέκδοτο, ειλικρινά, δεν έχω ακούσει. Σύντομο, αντιπροσωπευτικό, συμπυκνωμένο:


Ήταν δύο, ένας απαισιόδοξος και ένας αισιόδοξος, και συνομιλούσαν:

(Απαισιόδοξος) - Ρε, συ δεν πάει άλλο! Έχουμε πιάσει πάτο...
(Αισιόδοξος) - Κι όμως, πάει, πάει...


Κάθε μέρα που περνά στο νέο μου περιβάλλον, διαπιστώνω ότι πραγματικά έχω να μάθω πολλά καινούργια πράγματα! Δια βίου μάθηση, όχι αστεία... Εκπαίδευση για το πώς θα κάνεις να μην λειτουργήσει το σύστημα, για το πώς θα σπάσεις τα νεύρα του συνανθρώπου σου, για το πώς θα αφαιμάξεις τον άλλον, με το μικρότερο δυνατό κόστος, εκπαίδευση για το πώς να μην εκπαιδευτείς, αλλά για να παιδευτείς όσο δεν πάει...

Τώρα, αν θεωρήσεις, ότι προχτές για αστείο έλεγα σε μια νοσηλεύτρια πόσο χαίρομαι που διαπιστώνω ότι το σύστημα αυτό φαίνεται να μην έχει πάτο, και χτες άκουγα αυτό το ανέκδοτο, καταλαβαίνεται σε τι (τυχαία) κατάσταση βρίσκονται τα εντόσθιά μου... Και όποιος θέλει το πιστεύει και όποιος θέλει πάλι όχι.

Όπως και να έχει όμως, αδερφοί μου χριστιανοί, αισιοδοξία! Δεν έχει σημασία για τι πράγμα είσαι αισιόδοξος, αλλά απλά και μόνο ότι είσαι! Αυτό είναι η πραγματικότητα! Η ελληνοχριστιανική πραγματικότητα, εδώ και 1700 περίπου χρόνια.

απόσπασμα από το "Τραγούδι της Γκιλοτίνας"
(από το δίσκο "Το Μεγάλο μας Τσίρκο")

Σ-Ο-Σ

Κάποιες φορές στις Σ-κιές, τούς πρέπει να σιωπούν.

Κάποιες άλλες στις Ο-μορφιές, τούς πρέπει να συγχωρεθούν.

Και κάποιες ακόμα, στις Σ-τιγμές, τους πρέπει να πονούν.

"Σκιές"
Μουσική: Ελένη Τσαλιγκοπούλου, Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Ερμηνεία: Ελένη Τσαλιγκοπούλου

Να έχουν ή να μην έχουν;

Μικρός, -αφελής ών- πίστευα ότι "κάτι είναι νόμος, επειδή είναι δίκαιο".

Μεγαλώνοντας, διαπιστώνω ότι "κάτι είναι δίκαιο επειδή είναι νόμος".


Βέβαια, διαπιστώνω ότι δεν διαπιστώνω και κάτι καινούργιο, καθώς πολλοί πριν από εμάς, είχαν πιάσει πρώτοι το μήνυμα:

"Σύνταγμα"
(απόσπασμα από το Μεγάλο μας Τσίρκο)

«Και καθεμιά εξουσία φτιάχνει τους νόμους κατά το δικό της συμφέρον, η δημοκρατία τους φτιάχνει δημοκρατικούς, η τυραννίδα τυραννικούς, το ίδιο και οι άλλες εξουσίες. Και θεσπίζοντας τους νόμους διακηρύχνουν ότι δίκαιο για όσους διατελούν υπό την εξουσία τους είναι το δικό τους, των εξουσιαστών, το συμφέρον, κι όποιον ξεστρατίζει από αυτό τον τιμωρούν, επειδή κατ’ αυτούς παραβαίνει το νόμο και διαπράττει αδικία. Αυτό λοιπόν εννοώ, καλέ μου άνθρωπε, όταν λέω ότι σε όλα τα πολιτεύματα δίκιο είναι το ίδιο πράγμα: ό,τι συμφέρει την κατεστημένη εξουσία. Αυτή έχει την ισχύ, κι έτσι για όποιον σκέπτεται σωστά δίκιο είναι παντού ένα και το αυτό: το συμφέρον του ισχυρότερου». (σελ. 59)

(απόσπασμα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το «Πολιτεία» Πλάτωνος, εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2002)



Σήμερα, φίλοι και αδέλφια, έχουμε την σπάνια συγκυριακή ευκαιρία να διαλέξουμε ποιό από τα δυο αυτά (νόμος ή δίκαιο) θέλουμε να κάνουμε το ισχυρότερο θεμέλιο της νέας μας κοινωνίας. Δυστυχώς, η ευκαιρία δίνεται με έναν κακό και βίαιο τρόπο, αλλά ας κρατήσουμε το θετικό: ότι η ευκαιρία δίνεται!

Δεν βρίσκεις κάθε μέρα συνθήκες νέας κοινωνικής αρχής. Η τελευταία που μπορώ να καταγράψω είναι επί χούντας. Τότε έγινε το αδιανόητο: η ανατροπή της ολιγαρχίας. Πώς έγινε κάτι τέτοιο; Με την ομαδική αντίσταση.

"Το μεγάλο μας τσίρκο"

Δυστυχώς όμως, δεν χρησιμοποιήθηκε αυτή η συγκυρία όπως θα έπρεπε και χάθηκε πολύτιμος χρόνος, ενέργεια και ζωές.

Λόγω λοιπόν, υποθεραπευθείσης συνταγματικής ασθένειας, η κοινωνία μας επανέρχεται σήμερα ασθμαίνοντας, σε σχεδόν κωματώδη κατάσταση, με κάκιστη πρόγνωση και με μηδενικές εφεδρείες.

Είναι λοιπόν, ώρα να δούμε εμείς τι ιατρικές υπηρεσίες μπορούμε να προσφέρουμε!

Κύριοι και κυρίες, ώρα για κοινωνικοπολιτική αναζωογόνηση.


Υ.Γ.: Θεωρώ το "Μεγάλο μας Τσίρκο", ένα από τα σπουδαιότερα και πιο ολοκληρωμένα έργα του ελληνικού πνεύματος.

Το χελιδόνι του σήμερα

Σήμερα, μια νέα μέρα άρχισε. Νέα διάθεση. Ομαδικό πνεύμα. Δυναμικότητα. Το είχαμε ρε παιδί μου, πώς το λένε;

Σήμερα, και η φύση το επιβεβαίωσε: μια νέα αρχή, που μυρίζει άνοιξη και στάζει χρυσοσταλίδες, μας έκλεισε το μάτι. Μα καθώς το έκλεισε, έσταξαν τα δάκρυά της και άγγιξαν το άυπνό μας πρόσωπο, σαν μια χαϊδεμένη υπενθύμιση ότι το χλωμό και το χρωματισμένο, το υποσχόμενο με το αναθεματισμένα υπενθυμιζόμενο, το νέο με το παλιό, το καυτό με το δροσερό, είναι τα πρωτογενή υλικά που σμιλεύουν τη φύση μας (τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική μας).

Σήμερα, όμως, η καρδιά μου χτυπούσε σταθερά και με βραδύτητα. Τίποτε δεν της τάραξε τα φυλλοκάρδια. Τίποτε δεν την συγκλόνισε. Τίποτε δεν την έκανε να εκτοξεύσει παλμούς και να φτάσει στο κόκκινο.

Για να δούμε αύριο... Ως τότε, εν αναμονή να κοπάσει η μπόρα.

"Why does my heart feel so bad"
Moby

Υ.Γ.: Ζητώ συγνώμη από το χελιδόνι που το φωτογράφισα χωρίς την άδειά του. Ίσως αν με κοιτούσε και αυτό, να έβλεπε τα ίδια χρώματα που είδα και εγώ όταν το κοιτούσα: πολύ μαύρο και λίγο άσπρο...

28 χρόνια αγαπώ... να πληγώνω!

Σήμερα που είναι τα γενέθλειά μου, κάνω δώρο στον εαυτό μου αυτήν την ερώτηση:

"Have you ever really love o woman?"
Bryan Adams

Συνειδητοποιώ, ότι η απάντηση τείνει να έχει μάλλον αρνητικό πρόσημο... Συνεπώς, δεν νομίζω να ξανακάνω εύκολα σχέση με γυναίκα. Όχι, φυσικά γιατί προτιμώ τους άνδρες, αλλά γιατί δεν αντέχω να πληγώνω για μια ακόμα φορά, γυναίκα... Δεν αντέχω να νοιώθω τα δάκρυά της... Δεν αντέχω να ξέρω ότι μου έδωσε τα πάντα από τη ζωή της -την ίδια τη ζωή της πιο σωστά- και εγώ να συρρικνώνομαι στην ασυνείδητη εγωτικότητά μου... Δεν αντέχω άλλο να μου αφιερώνουν κάποια πλάσματα αυτό το τραγούδι και εγώ να μην έχω να τους απαντήσω κάτι που θέλουν τόσο πολύ να ακούσουν...


28 χρόνια πέρασαν και έφτασα εκεί από όπου ξεκίνησα: στη μοναχική αρχή...


Τρελή πρόοδος, μιλάμε! Μπράβο μου.

Τσίρκο Medrano, έτσι για να γουστάρουμε!

Εργάζομαι σε έναν χώρο με πολλά προβλήματα. Άλλα μικρά και άλλα μεγαλύτερα. Ξέρω ότι σε όλους τους χώρους υπάρχουν προβλήματα. Όμως εδώ καταγράφω και ένα ακόμα στοιχείο, που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την επίλυσή τους: την οκνηρή αδιαφορία που μερικές φορές αγγίζει τα όρια της εγκληματικής αδιαφορίας.

Και ας φέρω μερικά παραδείγματα, έτσι για να γουστάρουμε:


1.
Με το που σκάω μύτη στο νοσοκομείο, ήδη από την πρώτη ημέρα, μου ανέφεραν οι συνάδελφοι ειδικευόμενοι, με μερικούς από τους οποίους ήμουν και συνάδελφος φοιτητής (οπότε τους ξέρω και από την καλή και από την ανάποδη), ότι το επίδομα εφημεριών (δηλαδή ο μισθός για τις εφημερίες), είναι τσεκουρεμένο, και ότι μας κλέβουν περίπου 20 ευρώ κάθε μήνα, και ότι κάτι πρέπει να κάνουμε επιτέλους και πρέπει να πάμε σε δικηγόρους και δεν μπορεί αυτή η κατάσταση να συνεχίζει εδώ και 1 χρόνο έτσι... Με λίγα λόγια, ενώ το επίσημο επίδομα για τις 7 εφημερίες τον μήνα είναι 714 ευρώ, τα παιδιά πληρώνονταν εδώ και ένα χρόνο 694 ευρώ για τις 7 εφημερίες.

Δεν παίρνω θέση εξαρχής. Παρά μιλάω με την υπεύθυνη μισθοδοσίας, η οποία μου εξηγεί ότι πληρωνομόαστε 694 ευρώ εφημερίες, διότι οι ώρες καθημερινής εφημερίας μας είναι 16 και όχι 17 ώρες, και αυτό συνεπάγεται από το γεγονός ότι το καθημερινό μας ωράριο θεωρείται 8ωρο και όχι 7ωρο.

- Πώς αποδεικνύεται αυτό; την ρωτώ.
- Από τον ισχύοντα νόμο, μου απαντά.
- Μπορώ να τον δω; ξαναρωτώ.
- Βεβαίως, μου λέει, και μου δείχνει τον κάτωθι νόμο (νόμος 3754/2009):

Μου εξηγεί ότι επειδή στην πρώτη παράγραφο του Άρθρου 1 του συγκεκριμένου νόμου διαχωρίζονται ρητώς οι νοσοκομειακοί ιατροί (δηλαδή οι επιμελητές-ειδικευμένοι ιατροί) από τους πανεπιστημιακούς και από τους ειδικευόμενους, στην πρώτη παράγραφο του Άρθρου 2 που μιλά για το 7ωρο ωράριο, αναφέρεται μόνο στους νοσοκομειακούς ιατρούς, άρα όχι στους ειδικευόμενους. Συνεπώς το ωράριο των ειδικευόμενων είναι αυτό που ίσχυε με τον προηγούμενο νόμο, δηλαδή 8ωρο.

- Είστε σίγουρη; την ρωτάω.
- Απόλυτα, μου λέει. Είμαι διοικητικός υπάλληλος πάνω από 30 χρόνια.
- Ναι, αλλά στην αρχή της δεύτερης παραγράφου του Άρθρου 1 μιλάει ότι "ο παρών νόμος αφορά το σύνολο του ιατρικού προσωπικού του κλάδου ΕΣΥ", και το Άρθρο 1 προηγείται του Άρθρου 2, οπότε ό,τι περιγράφεται στα επόμενα του Άρθρου 1 άρθρα, υπόκειται σε αυτά που λέει το Άρθρο 1, άρα και ότι τα επόμενα γραφόμενα στον νόμο επηρρεάζονται από τα προηγούμενα γραφόμενα. (μάλλον πρέπει να την άφησα σέκο, γιατί τη είδα ότι ανοιγόκλεινε τα μάτια της για κανα δίλεπτο...).
- Δεν νομίζω κύριε Τρογκάνη, μου απαντά. Το λέει ξεκάθαρα, κοιτάξτε... και φτου και από την αρχή να μου λέει ότι άλλοι είναι οι νοσοκομειακοί ιατροί και άλλοι οι ιατροί του νοσοκομείου...

Οκ, λέω στον εαυτό μου, θα το ψάξω αλλιώς, όπως ξέρω εγώ.

Τι κάνω λοιπόν; Σκέφτομαι να ρωτήσω κατευθείαν τον συντάκτη αυτού του νόμου, δηλαδή το Υπουργείο Υγείας, για το τι εννοεί ο ποιητής, ή αλλιώς για το ποιό είναι το ωράριο των ειδικευόμενων ιατρών!

Αυτό, όπως καταλαβαίνεται στην Ελλάδα, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Οπλίστηκα όμως με υπομονή και άρχισα το ψάξιμο. Για περίπου μια εβδομάδα τηλεφωνούσα καθημερινά και επί ώρες (κυριολεκτικά...) στα παρακάτω τηλέφωνα του Υπουργείου:

2105232821
2105232822
2105232823
2105232824
2105232825
2105232826
2105232827
2105232828
2105232829
2105249011
2105249012
2105249013
2105249014
2105249015
2105249016
2105249017
2105249018
2105249019
2105231910
2105223830
2105225997
2105239328
2105235453
2105226453
2105237384

Καμιά βδομάδα μετά, κάποιος επιτέλους απάντησε (μέχρι τότε, όλες οι γραμμές μιλούσαν)! Φυσικά, άρχισε νέος κύκλος εσωτερικών τριψήφιων τηλεφώνων, συνδέσεων από γραφείο σε γραφείο και από (άσχετο) προϊστάμενο σε (ακόμα πιο άσχετο) προϊστάμενο και τανάπαλιν και τούμπα και ξανά κωλοτούμπα... Εγώ όμως εκεί, υπομονετικός όσο δεν πάει! Κάποια στιγμή, πρέπει να ήταν μετά δυο εβδομάδες, βρήκα κάποια κυρία, που δεν ήταν μεν η αρμόδια, όπως μου εξήγησε, αλλά θα προσπαθούσε να προωθήσει το θέμα μου και να μου απαντήσει κάποιος για το πιο είναι επιτλέλους το επίσημο ωράριο εργασίας των ειδικευόμενων ιατρών της χώρας...

Να μην σας τα πολυλογώ, σήμερα μου ήρθε η απάντηση από το Υπουργείο. Ιδού:

Τα συμπεράσματα δικά σας. Αύριο, θα βγάλω και εδώ τα δικά μου, όταν τρίβω αυτό το έγγραφο στα μούτρα της κυρίας που είναι υπεύθυνη για τα διοικητικά μας θέματα και για τα θέματα της μισθοδοσίας.


Αξίζει όμως να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις:

α) Αυτή η κυρία -κυράτσα- αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσε να ερμηνεύσει το νόημα κάποιων λέξεων. Με άλλα λόγια, δεν μπορούσε να αντιληφθεί επακριβώς ένα δημόσιο κείμενο. Το μόνο που μπορώ να υποθέσω, αν δεν θέλω να είμαι κακός και κακοπροαίρετος, είναι ότι αυτή η γυναίκα έδωσε πανελλήνιες με το παλιό σύστημα, τότε δηλαδή που στο μάθημα της έκθεσης έγραφες και έγραφες και έγραφες, και όσα περισσότερα έγγραφες τόσο το καλύτερο, ακόμα και αν κανείς δεν καταλάβαινε τι έγγραφες... Στη δική μου εποχή (που να πω την αλήθεια, μου φαίνεται τόσο μακρινή τώρα πια), εμείς είχαμε και έκθεση, αλλά έπιανε μόνο το 50% του βαθμού. Το υπόλοιπο έβγαινε από ερμηνεία λέξεων, από νόημα δοθέντος κειμένου, από ασκήσεις τύπου συνώνυμα-αντώνυμα, από ασκήσεις έκφρασης, απο ερμηνεία και σύνθεση νοημάτων, από κριτική και συγκριτική κειμένων... Τι να πω; Μάλλον, το παλαιότερο σύστημα δεν προσέφερε και πολλά στους μεγαλύτερούς μας όσον αφορά την αντίληψη νοήματος... Και ξέρετε, μεγαλύτερη σημασία πιστεύω ότι έχει να πιάνεις το νόημα...

Όπως και να έχει όμως κυρία μου -κυράτσα μου-, δεν μπορείς, την στιγμή που υπάρχει θέμα και αμφισβήτιση σε ένα σημείο του νόμου, σαν αρμόδια για να το επιλύσεις, να πάρεις το φάκεν υπουργείο και να κάνεις αυτό που έκανα εγώ; Δεν μπορείς να απευθυνθείς σε κάποιον πιο ειδικό και να σου λύσει την απορία αν ο ιατρός του νοσοκομείου είναι ο νοσοκομειακός ιατρός;


β) Έχω να πω όμως κάτι και για τους συναδέλφους μου, που έχω την εντύπωση ότι δεν άλλαξαν σχεδόν καθόλου από όταν ήμασταν φοιτητές. Την ίδια βλακεία, κινδυνολογία και απραξία κουβαλούν. Μεγάλα λόγια και πολλές πορδές για να βάψουν αυγά... Δικηγόρους και ψεύτικη επαναστατικότητα, μα ουσία μηδέν. Τσάμπα μαγκιά, ή αλλιώς, μαγκιά-κλανιά-και-κωλοφιλιστρίνι, που λέν και στο χωριό μου, και αποτέλεσμα μηδέν! Καλά ρε παιδιά, μιλάτε για εξωτερικές δυνάμεις ενίσχυσης, δικηγόρους και κουραφέξαλα, ενώ θα μπορούσατε κάλλιστα να ψάξετε μόνοι σας την λύση. Τι να πώ; Εξηγούνται πολλά από την δική μας την απραξία και σκουντράδα για την κατάντια μας. Ειδικά μάλιστα όταν μερικοί από τους συναδέλφους ανήκαν στα ΕΑΑΚ και οι άλλοι μισοί στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚΛΜΝΞΠΡΣΤ, αντιλαμβάνεστε ότι είχαν, έχουν και με βεβαιότητα θα εξακολουθούν να έχουν, την αδιαφορία και την ανικανότητα να πράξουν. Θα παραμείνουν ρήτορες της πορδής! Μπράβο μας, λοιπόν αγαπητοί συνάδελφοι. Καλά κάνουν και μας γαμάνε πατόκορφα όλοι τους!



2.
Κάποιες φορές, εφημερεύουμε στα ΤΕΠ χωρίς ειδικευμένο ιατρό, που στην πράξη σημαίνει χωρίς Γενικό Ιατρό (δηλαδή ιατρό με τίτλο ειδικότητας Γενικής Ιατρικής). Δηλαδή, μόνοι μας ΠΑΝΤΕΛΩΣ, και Άγιος ο Θεός, ή Άγιος ο Σπυρίδωνας, που είναι και τοπικός Άγιος και τον επικαλούνται πολύ συχνά οι ντόπιοι, λες και θα τους ακούσει, τρομάρα μας... Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την κάτωθι εγκύκλιο (αρ.πρωτ. 439 της 20/9/2006 του Υπουργείου Υγείας) που μιλά για το ρόλο και τη θέση των επιμελητών στα ΤΕΠ:

Τι κάνουμε εμείς λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις; Μάλλον, τον σταυρό μας (και αυτοί που πιστεύουν ότι θα πιάσει, και αυτοί που πιστεύουν ότι δεν θα πιάσει...) και άντε και κανά τέτοιο έγγραφο, έτσι για να δηλώνουμε παρόντες:

Αποτέλεσμα; Να πεθαίνει κόσμος έτσι για πλάκα, χωρίς να γίνεται αντιληπτό για ποιό λόγο πεθαίνει... Δεν βαριέσαι, υπάρχει και υπερπληθυσμός στον πλανήτη, μην το ξεχνάμε, κάποιος επιτέλους πρέπει να δώσει λύση.



3.
Όλες τις μέρες που είμαι στην κλινική, εμφανιζόταν πότε ο ένας και πότε ο άλλος επιμελητής, από τους δυο, όλους και όλους που έχουμε στην κλινική μας (Β' Παθολογική). Δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά οι δυο τους. Επικοινωνούσαν με σημειώματα. Θα με ρωτήσετε, πώς γίνεται να επιβιώνει μια κλινική με συνεννόηση μέσω σημειωματαρίου... Θα σας απαντήσω πολύ απλά: δεν γίνεται!

Όμως υπάρχουν και χειρότερα, αν νομίζατε ότι είχαμε πιάσει πάτο σαν κλινική: η μια επιμελήτρια, ασθένησε προχτές, και πήρε κάποιες μέρες αναρρωτική άδεια. Ο σύζυγός της, ο οποίος είναι συνάδελφος ιατρός και εργάζεται στο ίδιο νοσοκομείο, αλλά σε άλλο τμήμα, ήρθε σήμερα να ζητήσει από τον δεύτερο επιμελητή μας, που εκτελεί χρέη διευθυντή κλινικής, ενώ δεν είναι Διευθυντής, να υπογράψει την αναρρωτική άδεια της γυναίκας του. Μάλλον ζήτησε και κάποιες μέρες παραπάνω, πχ αντί για 5, ζήτησε 10. Ο άλλος φαίνεται ότι δεν δέχτηκε αυτήν την πρόταση και αντέδρασε. Αποτέλεσμα; Μετά από φωνές στο γραφείο του, που είναι δίπλα στο δικό μας γραφείο, βγαίνουμε και βλέπουμε τον έναν (τον σύζυγο της επιμελήτριας) να φεύγει με ματωμένη γροθιά και τον άλλον (τον επιμελητή που εκτελεί χρέη διευθυντή) να βγαίνει με σπασμένα γυαλιά, με ματωμένο πρόσωπο, με μπλαβί μάτι, με 4-5 θλαστικά τραύματα στην κεφαλή, και να φωνάζει ότι θα κάνει μήνυση και κάποιος ας καλέσει επιτέλους την αστυνομία...

Σουρεάλ καταστάσεις... Ακολούθησαν, μηνύσεις, αυτόφωρο, φωνές, κακό, ασφαλιστικά μέτρα... Και φυσικά, αναρρωτική άδεια και για τον ίδιο τον επιμελητή που τις έφαγε... και η άδεια μάλλον θα είναι πάνω από 2-3 μήνες, καθότι η βλαμμένη από το συμβάν (μόνο;) ψυχική υγεία του, είνα ένα ισχυρό χαρτί τη σήμερον ημέρα, για να μην δουλεύεις!

Αποτέλεσμα; Η κλινική μας πλέον παραμένει και επίσημα ακέφαλη! Θα πεθαίνει κόσμος, αλλά θα γνωρίζει τουλάχιστον τους λόγους για τους οποίους θα πεθαίνει: επειδή δεν υπάρχουν ειδικευμένοι ιατροί.

Ουφ, κάτι είναι και αυτό, μην ζητάμε πολλά εν μέσω κρίσεως...


Εμείς, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σαν ειδικευόμενοι, είναι εκτός από τους σταυρούς (στους οποίους πλέον όλοι πιστεύουμε ότι μπορεί να πιάσουν, επί παραδείγματι όταν με ρώτησε ένας ασθενής ποιός θα του δώσει το σημερινό εξιτήριο, του απάντησα εντελώς φυσικά και ανερυθρίαστα: ο Άγιος Σπυρίδωνας!), να κυκλοφορούμε και με κάμποσες σκελίδες σκόρδα στις τσέπες και στους λαιμούς... Και άντε να συντάξουμε και κανά τέτοιο χαρτί, χωρίς φυσικά να ιδρώνει κανενός το αυτί:

Πόση ξεφτίλα ακόμη ρε παιδιά; Και κυρίως, για ποιούς; Για κάποιους κυρίους που έπρεπε, αντί παντελόνια να φορούν κιλότες;


"Αν λοιπόν κάποιος υποστηρίζει ότι δικαιοσύνη είναι να αποδίδει κανείς στον καθένα ό,τι του οφείλεται, και εννοεί με αυτό ότι ο δίκαιος οφείλει από τη μια να βλάπτει τους εχθρούς κι από την άλλη να ωφελεί τους φίλους, δεν ήταν σοφός όποιος το 'πε αυτό. Γιατί δεν έλεγε πράγματα σωστά: σε καμιά περίπτωση δεν προέκυψε ότι είναι δίκαιο να βλάπτεις - τον οποιοδήποτε." (σελ. 51, μιλάει ο Σωκράτης)

"Άκου τότε, είπε. Υποστηρίζω ότι το δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυρότερου! Μα γιατί δεν επικροτείς αυτή την απάντησ; Δεν έχεις τη διάθεση να το κάνεις." (σελ.57, μιλάει ο Θρασύμαχος)

(αποσπάσματα από το νέο βιβλίου που -επιτέλους- ξεικίνησα να διαβάζω: "Πολιτεία" του Πλάτωνα, εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2002, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης)

Πόσο φως κρύβεται σ'ένα τραύμα;

Τα σύμβολα έχουν νοθεύσει τις ζωές των ανθρώπων.

Ο χρόνος έχει τυραννήσει τις ζωές των ανθρώπων.

Ο χρόνος ως σύμβολο έχει πληγιάσει τη ζωή μου.
Γιατί συμβολίζει το ΤΙΠΟΤΑ όταν για τους υπόλοιπους συμβολίζει τα ΠΑΝΤΑ.

"Ό,τι κι αν ζήσεις"
Στίχοι: Οδευσσέας Ιωνάννου
Μουσική: Στέλιος Γαργάλας




"σ'έχουν πιάσει στα κρυφά να λες πως δεν άντέχεις;"

Μας δίνεις τη ζωή μας...

Όταν βρίσκω τα σκούρα και νοιώθω ότι δεν με χωρά ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος, καταφεύγω σε μια πολύ καλή φίλη: την κυρία-Μουσική. Και μάλιστα την Παραδοσιακή Μουσική.

Βλέπω τα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας απέναντί μου και σκέφτομαι όλους αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους αλλοτινών εποχών, που γύριζαν σκοτωμένοι από την καθημερινή μάχη με τη γη και τα υπεράνθρωπα φυσικά φαινόμενά της και παρ’ όλα αυτά είχαν αντοχές να δημιουργήσουν. Να δημιουργήσουν χαμόγελα, απογόνους, αξιοπρέπεια, ηθική. Να δημιουργήσουν μουσική και χορούς, τραγούδια και λογιών λογιών καλούδια! Να δημιουργήσουν αντοχές και όνειρα για την επόμενη ημέρα… Είχαν την ελπίδα αποκούμπι.

"Μοιρολόι και Πωγωνίσιο Συρτό"
Παραδοσιακό Ηπείρου

Τι μιλάμε εμείς λοιπόν σήμερα; Ποια κούραση; Ποιο τρέξιμο; Δεν συγκρίνεται στο παραμικρό με αυτά που έχουν περάσει τόσοι ανώνυμοι και κατατρεγμένοι γέροντες και γερόντισσες. Και πάνω από την φθορά κάθε ζωτικού τους κυττάρου που θυσίαζαν στο βωμό της καθημερινής βιοπάλης, έβαζαν μια ιδέα: την αγάπη.

"Μεσιώτικο συρτό"
Παραδοσιακό Κέρκυρας

Η μουσική είναι εκεί. Πάντα ήταν εκεί και θα παραμείνει στη θέση της. Η μουσική είναι φάρμακο και δρα ως αντίδοτο στα φαρμάκια της ζωής. Η μουσική περιμένει απλώς να της ρίξουμε μια ματιά και έπειτα αυτή θα μας σφυ-ρίξει όλα της τα μυστικά.

"Διόνυσε καλοκαίρι μας"
Στίχοι: Παύλος Μάτεσης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης

Σήμερα μου λέει ένας ασθενικός πάππος (έτσι λέγεται ο παππούς σε τούτα τα αλλόκοτα μέρη): «Αφού επιβιώσαμε εμείς μόνο με τη μπομπότα, εσείς δεν έχετε σήμερα να φοβηθείτε τίποτα. Προχωρήστε λοιπόν μπροστά άφοβα».


«Η αισθητική απόλαυση βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η νόηση απέναντι στις μορφές, λέει ο Franz Boas. Οι μορφές αυτές όμως γεννιούνται από την ανθρώπινη νόηση, μια νόηση που αποτελεί τη σύνθεση ορισμένων παναθρώπινων τρόπων λειτουργίας κι ορισμένων επίκτητων πολιτιστικά τρόπων έκφρασης. Μ’ αυτήν την έννοια ο καθοριστικός παράγοντας για τη δημιουργία μορφών και στυλ, είναι το κοινωνικό πλαίσιο κι οι σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σ’ αυτό». (σελ.80)

«Η ίδια η ύπαρξη της μουσικής μοιάζει να γεννά κάθε είδους σωματικές αποκρίσεις. Εντούτοις οι ανθρώπινες αποκρίσεις στη μουσική δεν μπορούν να εξηγηθούν πλήρως χωρίς κάποιες αναφορές στις εμπειρίες που αποκτώνται μέσα στον πολιτισμό, τον πολιτισμό όπου οι μουσικοί φθόγγοι λειτουργούν ως σύμβολα. Όταν ένα έργο συγκινεί μια πληθώρα ακροατών, αυτό δεν οφείλεται στην εξωτερική του μορφή, αλλά στις σημασίες που έχει πάρει αυτή η μορφή για κάθε ακροατή, και που συνδέονται με ανθρώπινες εμπειρίες». (σελ.64)

«Όπου και αν δοθεί η έμφαση είτε σ’ έναν ήχο οργανωμένο μ’ ανθρώπινους τρόπους, ή σε μια ανθρωπότητα οργανωμένη ηχητικά, είτε δηλαδή σε μια ακουστική εμπειρία που ερμηνεύεται κοινωνικά ή σε μια κοινωνική εμπειρία που εκφράζεται ηχητικά, γεγονός παραμένει πως η λειτουργία της μουσικής είναι να ισχυροποιεί τις ανθρώπινες σχέσεις, εκφράζοντας και τονίζοντας ορισμένες εμπειρίες που απέκτησαν σημασία μέσα στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων». (σελ.88-89)

«Τα προβλήματα στις ανθρώπινες κοινωνίες αρχίζουν όταν οι άνθρωποι δεν διδάσκονται την αγάπη που βρίσκεται στη βάση της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξής μας. Ο Kierkaegaard το διατύπωσε αυτό ως εξής: “Κάθε γενιά μπορεί να διδαχτεί πολλά από την άλλη, όμως αυτό που αποτελεί την κατεξοχήν ανθρώπινη ιδιότητα, καμιά γενιά δεν μπορεί να το διδάξει στην επόμενη. Μ’ αυτήν την έννοια κάθε γενιά ξαναρχίζει πάντα από την αρχή, χωρίς να έχει περισσότερες ικανότητες απ’ αυτές που είχε η προηγούμενη γενιά, και χωρίς να προχωράει πιο πέρα… Εκτός αν η προηγούμενη γενιά έκανε σφάλματα και πρόδωσε τον ίδιο της τον εαυτό. Καμιά ανθρώπινη γενιά δε διδάχτηκε ποτέ την αγάπη από τους προηγούμενους, όλοι αρχίζουν από το ίδιο σημείο: από την αρχή, και καμία γενιά δεν είχε λιγότερα χρέη απ’ τα χρέη που είχαν οι προηγούμενες…” Το δυσκολότερο χρέος είναι η αγάπη, κι η μουσική είναι μια δραστηριότητα που προετοιμάζει τον άνθρωπο γι’ αυτή τη δύσκολη υπόθεση». (σελ. 94-95)


(αποσπάσματα χωρίς άδεια αναδημοσίευσης από το βιβλίο «Η έκφραση της ανθρώπινης μουσικότητας» του Τζων Μπλάκινγκ, εκδ. Νεφέλη 1981)