Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο8

3/3/2011


Ικαρία

"Αποχαιρέτα την, την Ικαρία που φεύγει..."


Τώρα αυτή φεύγει, εγώ φεύγω... θα σας γελάσω, διότι όλα είναι σχετικά! Σημασία έχει ότι η γεωγραφική απόσταση ανάμεσά μας αυξήθηκε, όπως επίσης και η συναισθηματική (πράγμα σπάνιο, καθώς συνήθως τα μεγέθη είναι αντιστρόφως ανάλογα).

Διασχίζοντας το νησί κάθετα ως προς τον οριζόντιο και επιμήκη άξονά του για να πάω από τον Εύδηλο στον Άγιο Κήρυκο, γνώρισα ένα πανέμορφο και καταπράσινο τοπίο, ομιχλώδες στην κορφή του, ανεμοδαρμένο στο ένα του πλευρό, μα και φωτεινό στην κατάβαση του ταξιδιού μου. Πρώτη φορά εδώ και εβδομάδες, αναφέρουν οι μόνιμοι κάτοικοι, είδαν ήλιο στο νησί...

Σε τούτα εδώ τα μέρη, οι άνθρωποι αναγκάζονται να ζήσουν με τα λίγα και να καλύψουν τις ανάγκες τους με αυτά. Και εντάξει η επιβίωση. Η ανάγκη δημιουργίας; Πώς καλύπτεται με το τίποτα; Και όμως, αυτό είναι το μήνυμα τούτων των ξερολιθιών: με το τίποτα και από το τίποτα ο άνθρωπος συνεχίζει να δημιουργεί τα πάντα. Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να φιμωθεί, να χειραγωγηθεί, να εγκλωβιστεί. Είναι στη φύση του. Ίσως απλώς πρέπει να το ξαναθυμηθούμε λιγάκι σήμερα, όταν όλα γύρω, μάς καλούν να το ξεχάσουμε και έτσι να παραμείνουμε στην παραφύσει κατάστασή μας...

Ο άνθρωπος έχει αποδείξει ότι μπορεί να υλοποιήσει τα όνειρά του, έστω και αν αυτά κρατάνε λίγο. Κρατάνε όμως, και αυτό μας δείχνει το δρόμο. Την επόμενη φορά ας κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουν πιο πολύ τα όνειρά μας και ας κρατήσουμε ψηλά τη λέξη άνθρωπος...

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο7

2/3/2011

Χριστός Ικαρίας


Η Ανθρωπολογία της Τελετουργίας και των Συμβολικών συστημάτων, μιλάει για τους μηχανισμούς της συμβολικής σκέψης. Ένας από αυτούς είναι η "Αντιστροφή". Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα φυσικά, το καρναβάλι. Τότε όλα ανατρέπονται και όλα επιτρέπονται. Έρχονται τα πάνω κάτω, ο άνδρας γίνεται γυναίκα, ο εξουσιαζόμενος γίνεται εξουσιαστής, και γενικά η φύση ανατρέπεται. Ηθική και Ανηθικότητα για μοναδική φορά μές στο χρόνο αγκαλιάζονται σαν αδερφάκια, παίζουν και γλεντούν.

Γιατί ανατροπή; Για να κοροϊδέψει ο ανθρώπινος νους το απαραβίαστο των φυσικών νόμων. Για να υπονοήσει ότι τίποτα δεν είναι άκαμπτο και τίποτα δεν είναι για πάντα. Κάτι σαν το "θανάτω θάνατον πατήσας" των Χριστιανών (μιας και βρισκόμεθα στον Χριστό Ικαρίας), που θέλει τον θάνατο να σπάει σαν αιωνιότητα και σαν συμπαγότητα. Έτσι και η ανθρώπινη φύση: κοροϊδεύει ουσιαστικά τη φύση της, ή πιο σωστά τον τρόπο που εμείς βλέπουμε τη φύση μας... Με λίγα λόγια, η φύση αντιδρά στον διαστρεβλωμένο τρόπο που εμείς οι άνθρωποι την προσεγγίζουμε, γυρίζοντας πίσω σε μας (κάτι σαν το... οι μαλακίες επιστρέφονται!) την διαστρέβλωση. Να το θέσω ακόμα πιο απλά: η φύση (του μυαλού μας) σε ένα καρναβάλι, μας διαστρεβλώνει αντίστροφα τον διαστρεβλωμένο τρόπο που βλέπουμε τη φύση μας, σε μια προσπάθεια να επαναφέρει την ισορροπία και την πραγματικότητα στα ίσια της. Ενώ λοιπόν εμείς στην καθημερινότητά μας, βαφτίζουμε αυθαίρετα (και γιαυτό λανθσμένα) το κάτω πάνω και χτίζουμε τις κατά καιρούς Ηθικολογίες μας, σε καιρούς καρναβαλιού λέμε το πάνω κάτω και επαναφέρουμε τα πράγματα σε τάξη.

Αλήθεια, ποιός είναι από πάνω και ποιός από κάτω στης ζωής το ανακάτεμα;;

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο6

2/3/2011

Εύδηλος Ικαρίας

Παράσταση διαμαρτυρίας. Ήταν όλοι εκεί. Μαθητές, γονείς, καθηγητές, οδηγοί λεωφορείων και ταξί. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που θέλω να παίξω ξύλο, που είμαι τόσο εξοργισμένος. Θέλω να πλακωθώ στο ξύλο ρε παιδί μου, πώς το λένε; Πού είναι οι μπάτσοι; Πού είναι τα φάκεν ΜΑΤ και τα δακρυγόνα; Πού είναι τα κανάλια; Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που στην πρόταση της κατάληψης (στη ΔΟΥ του νησιού) είμαι απόλυτα σύμφωνος… Θέλω όχι απλώς να καταλάβω (από αυτό το ρήμα δεν έρχεται το ουσιαστικό «κατάληψη»;) την πραγματική αιτία όλων αυτών των τραγελαφικών που συμβαίνουν, αλλά θέλω να διαλύσω, να χαλάσω, να γκρεμίσω! Γκρρρ... Να γκρεμίσω αυτό το άθλια δομημένο σύστημα...

Μία μυρωδιά είχα πάρει στη Σάμο, όπου βρισκόμουν σε εκείνο το καφενεδάκι με την μικρή Ειρήνη. Είχε πάρει το αυτί μου, συν τοις άλλοις, ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τη μεταφορά των παιδιών από τα γύρω και απομακρυσμένα χωριά. Δεν είχα καταλάβει πολλά. Σήμερα όμως, κατάλαβα. Παιδιά, έχουν χάσει μέρες ολόκληρες από το σχολείο τους, επειδή… δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο. Οι οδηγοί λεωφορείων και ταξί (γιατί στα πιο γκραβαροχώρια ούτε καν φτάνει το λεωφορείο, οπότε ξηγιούνται οι ταξιτζήδες…), όχι μόνο δεν έχουν πληρωθεί τα περσινά δεδουλευμένα, αλλά φέτος δεν έχει ακόμα καν υπογραφεί η συλλογική σύμβαση με τους εξουσιαστές μας! Συνεπώς, είναι ακάλυπτος ο πισινός τους… και ο πισινός των παιδιών και των οικογενειών τους… Και αν δείτε τους δρόμους και τις περιοχές εδώ πάνω, θα καταλάβετε πραγματικά πόσο ακάλυπτος είναι ο πισινός τους. Και όταν τους δείτε ακάλυπτους, τότε μόνο διαπιστώνετε και τις μύριες πληγές που έχουν όλοι πάνω τους, ή μάλλον… κάτω τους! Οι κυβερνώντες λοιπόν, δεν πλήρωσαν και από ό,τι φαίνεται δεν έχουν τη διάθεση να πληρώσουν (αντιδιαστέλλω το ότι όλοι αυτοί οι οδηγοί, - όπως και όλοι οι γονείς, όπως εσείς και όλοι εμείς-, έχουν πληρώσει και τον ΦΠΑ τους, έχουν κάνει και φορολογική δήλωση, συνεχίζουν να πληρώνουν καθημερινά, αγόγγυστα και χωρίς καμία μα καμία χρονική καθυστέρηση αυτά που το κράτος θεωρεί ότι του χρωστούν, διότι αν δεν το κάνουμε μπαίνουμε φυλακή, δημεύονται περιουσίες). Τι έκαναν λοιπόν; Αποφάσισαν να μην δουλέψουν. Αποτέλεσμα;


ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 2011 ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ (;) ΝΑ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΧΟΛΕΙΟ.


Και στο μυαλό μου, ήρθε εκείνη η καταπληκτική ταινία, «Το Σκασιαρχείο», που είδα πρόσφατα στη Μυτιλήνη σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση, η οποία δημιουργήθηκε το 1948-1949. Πίστευα ότι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, αυτά είχαν εξαλειφθεί… Για ποια Ευρώπη μας μιλάτε ρε ξεφτίλες; Αυτή που τη λέξη «παραμεθόριο» την ταυτίζει με τη λέξη «περιθώριο»;

Ποιοί είστε εσείς ρε ξεφτίλες που θα καθορίσετε το μέλλον αυτών των παιδιών όπως το θέλετε; Κοιτάξτε τα παιδιά στα μάτια για μία φορά με ειλικρίνεια και αναρωτηθείτε ποιές είναι οι πραγματικές τους ανάγκες. Και μετά φτιάξτε τον κάθε νόμο. Εσείς επιμένετε όμως να κάνετε το αντίστροφο... Πρώτα φτιάχνετε νόμους, μετά διαπιστώνετε τις πραγματικές ανάγκες, και τέλος τους καταπατάτε πρώτα εσείς οι ίδιοι γιατί έτσι γουστάρετε! Ποιοί είστε ρε λαμόγια που κοροϊδεύετε τον κοσμάκη;

Ένα παιδί θέλει να μπορεί να παίξει, να ερευνήσει, να χτίσει όνειρα πάνω στην άμμο, να παλέψει με τα κύματα. Ένα παιδί θέλει και μπορεί να το κάνει. Ένα παιδί οφείλουμε να του επιτρέψουμε να το κάνει.

Ειδάλλως όταν αυτό το παιδί μεγαλώσει λιγάκι, θα του μείνει μόνο το "θέλει". Ίσως το "μπορεί" να έχει χαθεί στης φάκεν αδυσώπητης κοινωνίας μας τα πνιγερά κύματα. Αυτά τα κύματα που πνίγουν κάθε όνειρο, κάθε ελπίδα, κάθε δημιουργική μέρα, αυτά τα κύματα που καίνε κάθε σου αντίσταση. Τότε σου μένει μόνο το "θέλω". Θέλω να φύγω από εδώ, μακρυά, να ταξιδέψω, να είμαι δημιουργικός και όχι οξειδωμένος από τη μούχλα του συστήματος...

Και αν σου πάρουν το "μπορώ" και σου μείνει σαν αγγούρι μόνο το "θέλω" τότε αρχίζουν τα ερωτήματα. Παρόμοια ερωτήματα βασάνιζαν και έναν ιστορικό τύπο για τον οποίο συζήτησα με την TsilC, τον οποίο λίγες ώρες μετά τον είδα ξαφνικά μπροστά μου! Θα γίνω κουραστικός, αλλά θα επαναλάβω ότι κάποιες φορές νοιώθω πώς κάποιος από εκεί ψηλά, με κοροϊδεύει... Ειδικά μάλιστα όταν διάβασα και το βιογραφικό σημείωμα του κυρίου Τσε από την κυρία TsilC...

Κάποια από τα ερωτήματα που πνίγουν:

- Τι χρειάζεται για να ανθίσει το χαμω-γέλιο δίπλα στο χαμό και δίπλα στο τίποτα;

- Πώς κρατιέται το χαμόγελο δίπλα στο όριο στέρεας και υγρής μας φύσης; Στη μεθόριο αμετακίνητης και εύπλαστης πλευράς του χαρακτήρα μας; Στο σύνορο βεβαιότητας και αβεβαιότητας; Στην οριογραμμή εαυτού και άλλου μας εαυτού;

Παρακαλώ σεβαστείτε τη φύση μας...

- Ποιά μπορεί να είναι η διέξοδος κινδύνου από αυτή τη φρίκη που μας βάζουν να αντικρύζουμε; Ποιά χρώματα θέλουμε να έχει ο κόσμος μας; Τι εικόνες θέλουμε να φτιάξουμε μέσα μας και έξω μας;

Παρακαλώ σεβαστείτε τη φύση (τους)...

- Πού εντοπίζεται η πραγματική αλήθεια; Στον πάτο ενός φλυτζανιού καφέ, που η Ανθρωπολογία της Τελετουργίας και των Συμβολικών συστημάτων εξηγεί ότι θέλγει ακόμα και τους πιο σκληρο-πυρηνικούς Φυσικούς (μιλώντας ουσιαστικά για τις απαρχές Αστρονομίας και Αστρολογίας);

- Ή η απάντηση βρίσκεται στις ξέρες των ωκεανών, όπου κατασκηνούν οι γοργόνες των παραμυθιών μας, που προσμένουν υπομονετικά τους αθεράπευτα ατρόμητους ταξιδιώτες;

- Ποιός είναι ο ζωτικός χώρος του καθενός; Πώς μπαίνει ο άλλος στο δικό μας διάσημο άβατο; Αλήθεια μπορεί και μπαίνει ο άλλος ή απαγορεύεται η είσοδος πλην προσωπικού; Τι ορίζει η φυσική ως χώρο και τι η ανθρωπολογία ως χορό; Τι χώρο πιάνει ο χορός; Και ακόμα, πόσοι χωρούν σε ένα χορό για δυο;

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο5

1/03/2011

Άγιος Δημήτριος Ραχών Ικαρίας


Τι είναι αυτό που δίνει δύναμη στους ανθρώπους να παλεύουν τα φυσικά θεριά που τους περικυκλώνουν; Από πού πηγάζει η αντίσταση; Η αντίσταση θαρρεί κανείς, είναι το τρεχούμενο νερό αυτών των ψηλών και απάτητων βουνών, που στο πέρασμά του, λειαίνει κάθε πέτρα, βρίσκει δρόμο μέσα από κάθε χωμάτινο εμπόδιο και ξετρυπώνει εκεί που δεν το περιμένει κανείς, έχοντας διανοίξει νέους δρόμους και νέα μονοπάτια… Η δύναμη κρύβεται στο «τρεχούμενο» ή στο «νερό»; (μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος είναι κατά τα 2/3 του περίπου νερό). Σήμερα η μέρα είχε συζήτηση, πολύ συζήτηση, εξαντλητική συζήτηση. Με όρους φυσικής, χημείας, ποίησης, φιλοσοφίας, ψυχολογίας και ψυχιατρικής. Και πού καταλήγουμε; (ίσως στο ότι ο άνθρωπος ξεκινά πάντα με σκοπό να καταλήξει κάπου…). Καταλήγουμε στο ότι είναι δύσκολο να την παλέψεις όταν τα πράγματα έρχονται διαφορετικά από αυτά που περίμενες… Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να δεχτούμε το διαφορετικό, εύκολα! Δεν είναι ένα σάπιο δόντι που το σφραγίζεις καλέ μου φίλε Μάνθο, αλλά ένα βαρύ κεφάλι που δεν αλαφρώνει με τίποτα, ούτε καν με λογής λογής υποσχόμενα βοηθητικά. Τι γίνεται όταν παίρνεις μια βαθειά ανάσα μα δεν γεύεσαι όλο το οξυγόνο μέσα στα πλεμόνια σου, επειδή κάτι σου βαραίνει το στήθος; Τι γίνεται όμως, όταν από την μια, εσύ θέλεις να ανοίξεις τα φτερά σου σαν άλλος Ίκαρος, για να πετάξεις ψηλά, αδιαφορώντας για «πρέπει» και «μη», να αψηφήσεις τον ήλιο, αυτό το καζάνι που βράζει, και να ταξιδέψεις, ενώ από την άλλη ό,τι σε συνδέει συναισθηματικά σε βαραίνει και σε τραβά προς τα κάτω; Ποια είναι η συνισταμένη των δυνάμεων όταν εσύ θες να τραβήξεις προς τα άνω και οι άλλοι προς τα κάτω;

Η Ιστορία έχει δείξει ότι η συνισταμένη των δυνάμεων που εφαρμόζονται σε κάθε Ίκαρο, σε βυθίζει στην κάθε Ικαρία…

Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Νο4

27/02/2011

Άγιος Δημήτριος και Χριστός Ικαρίας


Μεσάνυχτα και το καράβι -επιτέλους- μας βγάζει στον Εύδηλο Ικαρίας.

Ψιλόβροχο, ξέρετε αυτό το σπαστικό που νοιώθεις ότι καθ’ όλη τη διάρκεια κάποιος σε φτύνει κατάμουτρα (όχι δεν είναι το κράτος και ο Υπουργός, είναι ο ίδιος ο Θεός, που ας όψεται όμως, διότι κατευθύνομαι προς τον υιό του, τον Χριστό Ικαρίας). Περίπου 1 ώρα διαδρομής στα σκοτεινά, σε ανηφορικό δρόμο γεμάτο στροφές και ομίχλη, δίπλα σε γκρεμίλες, με χώματα και λακούβες να είναι τα στοιχεία που (απο)συνέθεταν το πρόσωπο του οδοστρώματος. Πού ζεις καλέ μου φίλε Μάνθο;;!

Κάποια στιγμή, ένοιωσα ότι είχα χαθεί, καμία ταμπέλα… Σταματώ στην πλατεία του πρώτου χωριού που συναντώ. Για καλή μου τύχη, ήταν το χωριό που έψαχνα. Εκείνη την ώρα, ο καλός φίλος Μάνθος είχε βγει και με περίμενε, σαν από μηχανής (της δικής μου μήπως;) Θεός!

Αυτό που ακολούθησε δεν το περίμενα να πω την αλήθεια. Πήγαμε για μεταμεσονύχτιο ποτάκι σε ένα εκπληκτικό μπαράκι, στον Υδροχόο, του Μάριου. Τι φοβερό περιβάλλον; Όαση θαλπωρής και ζεστασιάς ανάμεσα στη βαροχειμωνιά! Και ο Μάριος, παλικάρι με τη δική του ιστορία. Μουσικός από τους λίγους, πήρε την απόφαση να αρνηθεί τις γαλιφιές της πρωτεύουσας και να έρθει να δώσει τη δική του μάχη με τον Χριστό, τον Αντίχριστο και όλα τα λοιπά δαιμόνια που μας κατατρέχουν… Το αποτέλεσμα; Ένα από τα καλύτερα και ομορφότερα μπαράκια που έχω πάει. Φυσικά, ακολούθησε κουβέντα που τελειωμό δεν είχε. Και πώς να έχει όταν αγγίζεις τα πιο βαθειά ερωτηματικά που μπορεί να κατασκηνούν στα στήθια ενός νέου τραγουδοποιού; Στα στήθια, στο γαστρεντερικό, στα δάχτυλα ή κάπου αλλού; Όχι, όμως, τώρα δεν χωρά αυτή η ιατρική συζήτηση, ας την αφήσουμε να κοιμηθεί. Προς το παρόν, καλή τύχη Μάριε… Συνέχισε το όνειρό σου και άσε τους γιατρούς να κρύβονται στα κάστρο των ιδιωτικών τους ιατρείων...




28/02/2011

Άγιος Δημήτριος και Χριστός Ικαρίας


Η επόμενη μέρα, με βρίσκει χωρισμένο στα δυο. Στο παρελθόν μου και στο μέλλον μου.

Το παρελθόν μου, με κάλεσε να ξαναγίνω μαθητής, να μπω σε τάξη και να παρακολουθήσω τα μαθήματα Αστρονομίας και Φυσικής που διδάσκει ο καλός μου φίλος Μάνθος στο εδώ σχολείο, σε Γ’ Λυκείου και Β’ Γυμνασίου αντίστοιχα… Α, ρε φίλε, παλεύεις με όπλο το τίποτα απέναντι σε αγρίμια υπό αντίξοες συνθήκες! Πώς να εμπνεύσεις τα μικρά μυαλουδάκια και μάλιστα τις δυο τελευταίες ώρες του 7ώρου, όταν όλα στην μικρή και ξεκομμένη κοινωνία που ζουν, τους κάνουν να διασκορπίζουν κάθε προσπάθεια μελέτης και αφοσίωσης; Θυμήθηκα τότε που Α’ Λυκείου και εγώ, ήμουν ο μόνος που είχε διαλέξει το μάθημα της Αστρονομίας στο σχολείο και γι’ αυτό δεν έγινε ποτέ το μάθημα… Πόσο παράπονο το είχα; Τόσα χρόνια μετά, ένα όνειρο εκπληρώθηκε! Διδάχτηκα έστω και λίγο αυτό το μάθημα που σαν μαθητούδι είχα καημό… Τουλάχιστον τότε, παρ’ ότι δεν έγινα τάξη, με ένα μικρό ψέμα (ότι αντί για Α’ Λυκείου ήμουν στη Β’ Λυκείου), κατόρθωσα και πήρα μέρος στον Πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό Αστρονομίας και Διαστήματος, όπου κατάφερα -άσχετος ών- να βγω 13ος… Την επόμενη χρονιά, επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό (πάλι ήμουν ο μόνος που δήλωσε το μάθημα, πάλι πήρα δηλαδή τα @@ρια μου τα δυο…), εγώ όμως πάλι συμμετείχα στον διαγωνισμό, και αυτή τη φορά κατέλαβα την 15η θέση πανελληνίως (δυο διακρίσεις έχω και εγώ στη ζωή μου, να μην τις παινευτώ;;)… Ωραία χρόνια τότε βρε παιδιά! Τότε, μετρούσαμε ακόμα τα άστρα…

Το μέλλον μου από την άλλη πλευρά, με καλούσε δυνατά, μέσω του αριθμού πρωτοκόλλου που μου έδωσε σήμερα το Υπουργείο Υγείας, να δηλώσω Νοσοκομείο για το κυρίως αλλά και το μη-κυρίως κομμάτι, της ειδικότητας. Και άντε τώρα εγώ Δευτέρα μεσημέρι, στο Χριστό Ικαρίας να βρω φαξ να στείλω τα απαραίτητα δικαιολογητικά για να κατοχυρώσω τη θέση στη λίστα αναμονής και να μην με προλάβει άλλος, πχ κανένας Αθηναίος και έτσι αυξηθεί η αναμονή… Βρε δεν πάει να αυξηθεί η φάκεν αναμονή; Εγώ, είμαι σε ένα μαγεμένο μέρος στην ορεινή Ικαρία με τις καμινάδες να καπνίζουν, με τα φιλαράκια να παλεύουν με βράχια και αγρίμια, σε περιοχές που και ο ίδιος ο Χριστός τις έχει ξεχάσει, και αυτό μου φτάνει... Τι αναμονές και λίστες μου λέτε τώρα; Εδώ, δεν χωρούν προτεραιότητες. Εδώ είναι όλοι ίσοι απέναντι στην ανισότητα που γεννά η σκληράδα τούτων των χωμάτων...

Είπαμε για παρελθόν, είπαμε και για μέλλον. Για το παρόν όμως δεν μιλήσαμε, έτσι αποφάσισε να μιλήσει αυτό και μάλιστα με τον πιο τρανταχτό τρόπο... με την πείνα!! Τα ορεινά βουνά όμως ξέρουν από καλό φαί και κάπως βολεύεται η κατάσταση... Φαί στη γάστρα, με τις πίτες του μπαρμπα-Θοδώση, που στα νιάτα του τον φώναζαν Γιε-Γιε… Χαχα! Τι ωραία ατμόσφαιρα; Με την Βικτωρία, καθηγήτρια μουσικής, να μαγεύει με το ούτι της και να μας μεταφέρει σε μυστικιστικά ανατολίτικα σκηνικά… Όλα αυτά φυσικά, δίπλα στο τζάκι!