Conflict of interest

 

Σε όλες τις παρουσιάσεις της επιστημονικής κοινότητος πλέον, είναι απαραίτητο να δηλωθεί η "σύγκρουση συμφερόντων" των ομιλητών στην αρχή. Τι είναι αυτή η σύγκρουση; Ότι ξεκαθαρίζει πόσο μπορεί η ομιλία να είναι πειραγμένη ή κατευθυνόμενη ή επηρεασμένη από τους σπόνσορες. Πόσο δηλαδή τα "θέλω" της εταιρείας, διαμορφώνουν τα "πιστεύω" του επιστήμονα. 

Για τέτοια conflicts θέλω να μιλήσω σήμερα. Για τη σύγκρουση κάποιων "θέλω" με κάποιων "πιστεύω". 

Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν πραγματικά τέτοια conflict, αλλά πιστεύω ενδόμυχα ότι μάλλον θέλω τελικά να εθελοτυφλώ στο τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει πραγματικά...

Το ερώτημα εστιάζεται στο τι γίνεται όταν ένας ποιητής επιστήμονας θέλει να συνταιριάζει την φαντασιακή δημιουργία της ψυχής του με την πραγματιστική λειτουργία του μυαλού του;

Τι γίνεται επί της ουσίας, όταν μια αποδημητική ψυχή η οποία αναζητά σαν το πουλί την ουράνια γαλήνη, συναντά την αποδομητική νόηση ενός ανήδονος ανθρώπου που βρίσκει το κενό (του) σε κάθε τι γεμάτο;

Αλλά, ας το δούμε και αντίστροφα. Γιατί να πρέπει να είναι σε συγκρουσιακό περιβάλλον αυτά τα δυο στοιχεία; Δεν μπορούν να συνυπάρξουν; 

Η άποψή μου, η θέση μου και η εμπειρία μου, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μπορούν να συνυπάρξουν εξαιρετικά σπάνια και δύσκολα κάτω από το ίδιο σώμα και μέσα στο ίδιο πνεύμα. Ως αποτέλεσμα το conflict of interest προσεγγίζεται καλύτερα ως interest of conflict, κοινώς κάποιος καταλήγει να τρώγεται με τα ρούχα του, σαν ένας σκύλος που κυνηγά την ουρά του. Και αν είναι μακριά η ουρά, έχει καλώς, διότι ίσως κάποτε μπορέσει να την πιάσει, αλλά αν η ουρά του είναι κοντοκουρεμένη, τότε οι κύκλοι θα είναι ατέρμονες και α-τέμνοντες...

Η αποδοχή της αυτο-διάλυσής σου ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης των εξ ων συνετέθης, είναι μια πικρή διαπίστωση. Που τελικά σε αφήνει παγερά μόνο. Και αδιάφορο. 

Και πώς βρίσκεις δύναμη να ισορροπήσεις τα υλικά που σε συν-θέτουν ή καλύτερα σε αντι-θέτουν; Πώς μπορείς τελικά να μιλήσεις με πραγματογνωμοσύνη για κάτι χωρίς να νιώσεις ότι κατευθύνεσαι από κάπου; Πόσο μη-conflict τύπος είσαι; Και κυρίως, πόσο αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι, ώστε είτε να απευθυνθείς στον ψυχίατρό σου -αν έχεις τα κότσια- είτε να τα παρατήσεις;

Άνθρωποι και ανθρωπάκια

Ο κορωνοϊός μας τα έφερε όλα φάτσα φόρα...

Και όλα είναι εδώ. Πάντα ήταν εδώ. Και θα παραμένουν εδώ. Το "εδώ" είναι το ανθρώπινο μυαλό, που ξενυχτά, βασανίζεται, μα και αναπαύεται, βαυκαλίζεται, βραχυκυκλώνει, ασθενεί και δυναμώνει. Εδώ είναι και οι Άνθρωποι και τα ανθρωπάκια. Εδώ τα ζώα και τα παπάκια...

Με λίγα λόγια:

"Ξενύχτησα στην πόρτα σου"

Στίχοι: Γιώργος Κανελλόπουλος

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Ερμηνεία: Γιάννης Χαρούλης

Ευτυχία

Ευτυχία.

Αυτή είναι μια άλλη λέξη παρεξηγημένη. Σε συνέχεια προηγούμενου post που μιλούσε για τη Δημιουργία, σήμερα θα πω δυο λόγια για την Ευτυχία. Συνήθως όταν ευχόμαστε σε γιορτές, γενέθλια, επετείους κλπ πολύ συχνά ευχόμαστε Ευτυχία, Δημιουργία κλπ κλπ... Άρα, αυτές οι δυο κυρίες πάνε συνήθως μαζί.

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας τη λέξη Ευτυχία, οι περισσότεροι εννοούμε μάλλον το να έρθει μια "καλή τύχη". Και καλή τύχη, είναι φυσικά, κάτι καλό που μας τυχαίνει. Ένας καλός φίλος, ένας καλός σύντροφος, μια καλή δουλειά, ένας καλός μισθός, καλή υγεία. Οπότε το πρώτο συνθετικό, το ευ- κατευθύνει τη σκέψη σε όλα εκείνα τα πολλά που θεωρούμε καλά. Έλα όμως, που ουκ εν τω πολλώ το ευ, άρα κάπου διαπράττουμε ένα σφάλμα λογικής στην προσπάθεια προσδιορισμού της πραγματικής ευτυχίας μας.

Για μένα, η καλή τύχη δεν είναι αυτό που θα σου τύχει να είναι εκ των προτέρων ή από μόνο του ή κατά γενική ομολογία και αποδοχή καλό, αλλά να το αποδεχτείς εσύ ως καλή τύχη που το γνωρίζεις και σου έτυχε μπροστά στο σύντομο διάβα της ζωής σου. Καλή τύχη είναι ότι μπορείς και το αντιλαμβάνεσαι, το γεύεσαι, το βιώνεις. Καλή τύχη είναι να τριγυρνάς σε άγνωστα μέρη όχι φοβισμένος, μα παθιασμένος για εμπειρίες και για βιώματα, σε τούτη τη σύντομη ζωή. Εδώ, ίσως σας έρχονται στο νου άνθρωποι που έχουν δηλώσει ότι έπαθαν πχ καρκίνο και αυτό τους έκανε να δουν τη θετική πλευρά του πράγματος, δηλαδή ότι τους έκανε να νιώσουν εσωτερική γαλήνη και ηρεμία. Τους προσδιόρισε καλύτερα στον συμπαντικό χάρτη. Μάλιστα κάποιοι το ορίζουν και ως δώρο. Και έτσι είναι πράγματι.

Κάπως έτσι, θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε και τον κύριο-Κορωνοϊό. Θα πείτε τώρα, πάει αυτός τρελάθηκε τέλλλλεια (που λένε και στην Κύπρο). Και όμως, πότε άλλοτε και πώς αλλιώς θα μας δινόταν η ευκαιρία να αντιληφθούμε την ευθραυστότητα της ζωής, να συνειδητοποιήσουμε τον τρόμο των ανθρώπινων κινήσεων μπροστά στην αβεβαιότητα και στο άγνωστο, να νιώσουμε τα όρια του επιστητού και τα όργια του επιστημονικού, τις αθλιότητες των πολιτικών και τους άθλους των ταπεινών εργατικών; 

Ευτυχία είναι να σου τυχαίνουν λοιπόν, τα πάνδεινα (και κατ' επέκταση και τα πάνδημα, όπως τώρα) και εσύ να νιώθεις τυχερός, γιατί μπορείς να δεις τη σημασία όλων αυτών που σου τυχαίνουν και να βγάζεις κάτι από όλα αυτά, ως απόσταγμα.

Ευτυχία τελικά, δεν είναι να σου έρχεται κάτι καλό. Αλλά να αναζητάς το καλό σε κάθε τι που σου έρχεται. Αυτός είναι ο πραγματικά ευτυχισμένος. Αυτός που μπορεί να το κάνει αυτό.

istorima.org - ένας θησαυρός

 

Μια εξαιρετική δουλειά, ένα εξαιρετικό site σχετικό με την Προφορική Ιστορία του τόπου μας.

Θυμάμαι το μάθημα της Προφορικής Ιστορίας στο Παν/μιο Αιγαίου, ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ως περιεχόμενο, σε αντιδιαστολή με την καθηγήτρια που το δίδασκε η οποία ήταν μια από τις πιο αδιάφορες ως περιεχόμενο... Και θυμάμαι την ομορφιά που είχα ανακαλύψει με αφορμή αυτό το μάθημα, στις αφηγήσεις των κοινών ανθρώπων με τις μυριάδες αποχρώσεις της Ιστορίας. Τότε, ήταν που κατάλαβα ότι η Ιστορία δεν είναι μία και δεν γίνεται να είναι μία... Η Ιστορία, είναι η Ιστορία του καθενός μας, ως ανθρωπολογικό εξατομικευμένο πρίσμα αντίληψης των γεγονότων ή έστω κάποιων από τις πολυπρισματικές πλευρές τους.

Δεν θα ξεχάσω επίσης, και τους δικούς μου παππούδες που μου εξιστορούσαν ενδιαφέρουσες ιστορίες πολέμου μα και ειρήνης σαν ήμουν παιδί. Τότε, όπως και τώρα, με σαγήνευε η γαλήνη στα πρόσωπά τους και η πραότητα στη φωνή τους, ακόμα και όταν περιέγραφαν τα πιο αποκρουστικά γεγονότα της ανθρώπινης φύσης εν καιρώ πολέμου και βιαιότητας.

Πολλά συγχαρητήρια στους δημιουργούς της συγκεκριμένης ιστοσελίδας istorima.org και στις 50.000 ιστορίες που έχει καταγράψει ως τώρα.

Μια ενδεικτικά, είναι η συγκεκριμένη, που μιλά για δυο τόπους που γνωρίζω καλά. Έναν, στον κάβο Μαλιά και έναν άλλον, στη Λεμεσό. 

H2O: 2 parts Heart, 1 part Obsession

 

Δημιουργία.

Μια λέξη που ξαφνικά απόψε μου φανέρωσε για πρώτη φορά μια ξεχωριστή πλευρά της, τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού της. Με πρώτη λέξη τον "Δήμιο-" και δεύτερη το "έργο", ένιωσα ότι η δύναμη της λέξης και του νοήματος που κουβαλά αυτή η λέξη, κρύβεται στην καταστροφή. Η Δημιουργία λοιπόν, θα μπορούσε να εκλειφθεί ως "έργον" της "καταστροφής", το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από αυτό που εστιάζει κανείς εκ πρώτης όψεος ή πιο σωστά εκ πρώτης αναγνώσεως της λέξης.

Για να Δημιουργήσεις πρέπει να καταστρέψεις. 

Ο γλύπτης καταστρέφει και σφυρηλατεί (κατά το "λεηλατεί") την πέτρα για να βγάλει ένα άγαλμα θεάρεστο, πχ τον Δισκοβόλο ή τον Ερμή του Πραξιτέλη. Όλοι εστιάζουν όμως στο τελικό προϊόν, στο άγαλμα. Κανείς δεν μιλά για τα κομμάτια που αποκολλήθηκαν, που συνετρίβησαν, που πετάχθηκαν στα μπάζα. Το ένα μέρος της πέτρας το ονομάσαμε άγαλμα και το υπόλοιπο απλά μπάζα, σκόνη και θρύψαλα... Για να βγει το άγαλμα όμως, έπρεπε κάποια κομμάτια της πέτρας, της πρώτης ύλης δηλαδή, να θυσιαστούν, να βγουν από τη μέση, να αφήσουν χώρο για τα υπόλοιπα. Και ο Δημιουργός, ως ένας άλλος δήμιος, καρατομώντας όλα αυτά τα μικρά κομμάτια της πέτρας, ξεσκίζοντας φλεσκίδια από την ίδια σάρκας της πρώτης αυτής ύλης, καταστρέφοντας με το καλέμι, χαράσσοντας, διαμορφώνοντας, σμιλεύοντας, διαχωρίζοντας, τελικά δίνει μορφή σε κάτι που μέχρι τότε δεν υπήρχε. 

Έτσι κάπως, γίνονται και με τα υπόλοιπα "γλυπτά" της ζωής μας. Πρέπει να πνίξουμε μέσα μας συναισθήματα πρωτόγονα (πρώτης ύλης), να συνθλίψουμε προθέσεις και διαθέσεις, να απογυμνώσουμε από συναισθήματα -σε μια προσπάθεια κάθαρσης τύπου αρίας φυλής- τις πρώτες μας ανάγκες, να πετάξουμε τις εξώτερες στιβάδες που μας συνθέτουν στο πυρ το εξώτερον σε μια διαδικασία εναρμόνισης με όλα τα "κόσμια" που κυριαρχούν στα "εγκόσμια" και η λίστα δεν έχει τέλος...

Από τα μικρά παιδιά μας, όπως τα διαμορφώνουμε, προσπαθούμε να τα Κατακρεουργήσουμε με σκοπό να τα Δημιουργήσουμε. Σπάζοντας (νεύρα, τσαμπουκά, ζαβολιές και πονηριές), νομίζουμε ότι έτσι δημιουργούμε. Ερωτώ όμως ξανά: τι γίνονται όλα εκείνα τα θραύσματα που εκτοξευτήκανε δώθε κακείθε, κακείν κακώς, και αποτελούν από ψυχιατρικής απόψεως τα θραύσματα μιας μνήμης βασανιστικής που συνηθίζει να επισκέπτεται τη ζώσα εμπειρία μας μόνο βραδινές ώρες...;

Ο Δήμιος του οποίου το έργο είναι να καρατομεί, ασχολείται με τα Άκρα. Εκεί εντοπίζεται όλη η μάχη. Έτσι και φας την άκρη, εν προκειμένω την κεφαλή, πάει τελείωσε, έχεις κερδίσει το σύνολο. 

Στα Άκρα όμως, φτάνουμε και όταν αποτυγχάνουμε, ως φίλοι, ως γονείς, ως εραστές, ως επαναστάτες, ως Άνθρωποι... Στα Άκρα όταν αποτυγχάνουμε με τον εαυτό μας. Όλη μας τη ζωή προσδοκούμε να φτάσουμε στα όρια μας, στσ' άκρες μας (όπως θα έλεγε ένας Κρητικός) ίσως μέσα από τα τσάκρα μας (όπως θα έλεγε ένας Σανσκριτικός της Τέχνης). Μα όταν τα φτάσουμε και δη τα ξεπεράσουμε, δεν ξέρω αν αντέχουμε αυτό που αντικρύζουμε: θαυμασμό ή σιχαμάρα; Και αναρωτιόμαστε: πρόκειται για καταναγκασμό ή βουβαμάρα;

Πολλές τέτοιες σκέψεις και άλλες ακόμα πιο μπερδεμένες, μου γεννήθηκαν απόψε τυχαίως, μετά από πρόσκρουση πάνω στο φαινόμενο Σπύρος Χρυσικόπουλος, ο οποίος μάλιστα, πάλι εντελώς τυχαία διάβασα κατόπιν, ότι ετοιμάζεται για κάτι ξανά εξωφρενικό και Ακραίο σε λίγες μέρες...

Ένα μικρό δείγμα των μεγάλων αποστάσεων που καλύπτει (μέσα του και έξω του):

"H2O: 2 parts Heart, 1 part Obsession"

"Αλλά αν σκεφτείς τον εαυτό σου για λίγο

ως σύννεφο ή κύμα

θα καταλάβεις ότι δεν μπορείς να κάνεις λάθος

ό,τι και αν κάνεις

γιατί ακόμα και αν κάνεις κάτι

που φαίνεται καταστροφικό,

με τον έναν ή τον άλλον τρόπο,

στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία

αναπτύσεις ένα είδος αυτοπεποίθησης

και μέσα από την αυτοπεποίθηση

θα εμπιστευτείς τη διαίσθησή σου"

(Alan Watts)

Ατσάλινες μάσκες

Ο COVID-19 δεν κάνει διακρίσεις.

Εμείς οι άνθρωποι, γιατί κάνουμε...;

Ας μην ξεχνάμε και τα προβλήματα

που υπήρχαν πριν

και θα υπάρχουν -δυστυχώς-

και μετά

τον COVID.

Ένας ιός,

θεωρεί τους ανθρώπους

ως φιλόξενους ξενιστές του

και τους πλησιάζει.

Εμείς, από την άλλη,

βλέπουμε κάποιους ανθρώπους

ως μολυσματικούς

και τους απωθούμε.

Τι να πω, βρε παιδιά,

σαν να μπερδεύτηκα λίγο...

 

Ποιο το χρώμα της αγάπης;

Το νου μου σήμερα,

βλέποντας αυτήν την εικόνα της κόρης μου,

πλημμύρισαν οι κάτωθι ερωτικές μελωδίες...

(ερωτικές, γιατί ερωτούν...)

"Ποιο το χρώμα της αγάπης"

Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:

Λουδοβίκος των Ανωγείων

Τι να απαντήσω εγώ τώρα;

Ροζ Φεγγάρι

Για την αποψινή Ροζ Πανσέληνο...

δυο υποκλίσεις και ένα τραγούδι

"Ροζ"

Στίχοι, Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας

Ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου, Γιάννης Μηλιώκας

Αντιληφθήκαμε και αναληφθήκαμε!

 

10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1826. 

"Λένε πως έτρωγαν άλογα, σκυλιά, γάτες και ποντίκια για να επιβιώσουν. Λένε πως οι μάνες έσφαζαν τα μωρά τους για να μη πέσουν στα χεριά του οχτρού και μετά αυτοκτονούσαν με το ίδιο ματωμένο μαχαίρι. Λένε πως ένας Τούρκος πήγε να σκυλέψει το άψυχο κορμί ενός παιδιού και η μάνα, αφού έβγαλε το μαχαίρι που είχε χώσει πριν λίγο στο στήθος της, τον έσφαξε. Λένε πως ο ήχος της έκρηξης από την ανατίναξη τράνταξε τον Άδη και τάραξε τον Χάρο. Γιατί ο Χάρος άκουσε την έκρηξη και περίμενε τους Μεσολογγίτες, μα πιότεροι Τούρκοι κατρακύλησαν κάτω εκεί θαρρώ. Λένε πως η Φρουρά του Μεσολογγίου αριθμούσε 3.500 άντρες Ρουμελιώτες και Σουλιώτες χωρισμένους σε τρεις ομάδες με ομαδάρχες τους Κίτσο Τζαβέλα, Νότη Μπότσαρη και Δημήτρη Μακρή. Λένε πως δυο ξένοι αιχμάλωτοι που είχαν αποδράσει πρόδωσαν την ΈΞΟΔΟ. Λένε πως στην ΈΞΟΔΟ οι γυναίκες θα ντύνονταν με αντρικά ρούχα και θα έπαιρναν στην πλάτη τα μωρά τους. Οι άντρες θα άνοιγαν τον δρόμο με το σπαθί στο χέρι. Λένε πως τελείωναν οι οβίδες κι ένας Μεσολογγίτης έφραξε με το κορμί του τη μπούκα του κανονιού και το πυροδότησε. Λένε πως τη νύχτα του Λαζάρου το Μεσολόγγι ανέστησε την Ελλάδα. Λένε πως τα βόλια και οι οβίδες που χάλασαν οι οχτροί μπορούσαν να καλύψουν τη γη ολάκερη τρεις φορές, μα πάλι το Μεσολόγγι δεν έπεφτε. Λένε πως τις νύχτες οι Μεσολογγίτισσες τραγουδούσαν τραγούδια θάρρους για τους άντρες τους. Λένε πως οι γενναίοι έβγαιναν από τα τείχη και κορόιδευαν τους αποκεί για να τους εκνευρίσουν. Λένε πως οι Τουρκαλβανοί έπιαναν κουβέντα με τη Μεσολογγίτικη φρουρά... - Ε ωρέ καταραμένοι, δεν γροικάμε πια τα γαϊδούρια σας. Τα φάγατε κι αυτά; Κοντά σιμά είναι ο χαμός σας. - Κοπιάστε να σας σφάξουμε κι εσάς. Εμείς πεινάμε και Τούρκους τρώμε με χαρά. Λένε πως ο Βύρωνας αγάπησε τόσο πολύ το Μεσολόγγι που εδώ άφησε την τελευταία του ανάσα. Γιατί εδώ θεώρησε πως είναι η πατρίδα του πλέον. Λένε πως μετά την ΕΞΟΔΟ θέριεψε το φιλελληνικό κίνημα. Λένε πως από τους 11.000 περίπου Μεσολογγίτες που ήταν μέσα από τα τείχη, οι 3.500 μπορούσαν να πολεμήσουν. Κι όμως φάνταζαν μυριάδες. Λένε πως κάθε μέρα πέθαιναν 150 από τους δικούς μας. Ό,τι και να λένε, ό,τι και να ισχύει, τούτο μόνο κρατήστε. Η ΕΞΟΔΟΣ του Μεσολογγίου αποτελεί, ίσως, την κορυφαία και την πλέον συγκινητική στιγμή του Αγώνα του Έθνους μας για λευτεριά. Συγκαταλέγεται δε, στις σημαντικότερες στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας. Όλα αυτά έγιναν τη νύχτα του Λαζάρου στις 10 του Απρίλη του 1826, ξημερώματα Κυριακή των Βαΐων. Ο πατέρας αντίκρυζε για τελευταία φορά τη θυγατέρα. Ο αδελφός αγκάλιαζε για τελευταία φορά την αδελφή. Η μάνα θήλαζε για τελευταία φορά το μωρό. Ο γιος φιλούσε για τελευταία φορά το χέρι του πατέρα. - Καλή αντάμωση στον άλλο κόσμο! Στη μπαρουταποθήκη κάτω από τον προμαχώνα του Μάρκου Μπότσαρη, ο Χρηστος Καψάλης (Έλληνας προύχοντας και πολεμιστής) συγκέντρωσε 400 ψυχές (γυναίκες, παιδιά, ασθενείς και γηραιούς). Αποφάσισαν να μην παραδοθούν, αλλά να θυσιαστούν. Όλη τη νύχτα έψελναν νεκρικές ακολουθίες. Ο Καψάλης κρατούσε σφιχτά στο χέρι ένα αναμμένο δαδι όλη νύχτα. Τα χαράματα, όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Ιερή Πόλη, ο Καψάλης αναφώνησε ''Μνήσθητι μου Κύριε'' και άφησε το δαδί πάνω στα βαρέλια με το μπαρούτι…… Και η φωτιά έσμιξε τη γη με τον ουρανό. Κι έφτιαξε μονοπάτι να περάσουν οι ήρωες στην αιωνιότητα. Και μπήκαν στην Ιερή Πόλη οι Τουρκοαιγύπτιοι και οι Τουρκαλβανοί. Και έσφαζαν. Έσφαζαν. Έσφαζαν. Η φρίκη ήταν ανείπωτη. Το αίμα έτρεχε γοργά σε όλα τα σοκάκια και συνάντησε τη θάλασσα. Εκοκκίνησε κι αυτή. Όχι από ντροπή μα από φρίκη. Κι όμως, οι Μεσολογγίτες πολεμάνε με λύσσα. Ο Κιουταχής θωρεί αποσβολωμένος κι ο Ιμπραήμ δαγκώνει τα χείλια του από οργή. Η κόλαση είναι εδώ στη γη. Η κόλαση είναι στο Μεσολόγγι του Απρίλη του 1826. Η κόλαση. ''Σε πήρα μπρε Μεσολόγγι, μα με νίκησες'', αναφώνησε ο Κιουταχής μόλις μπήκε στην Ιερή Πόλη. Η απελευθέρωση του Μεσολογγίου υπογράφηκε στις 2 Μαΐου του 1829. Το 1937 ανακηρύχθηκε ως Ιερή Πόλη. Μια τιμητική και ένδοξη διάκριση που καμιά άλλη πόλη στον κόσμο δεν φέρει. Κι ο Διονύσιος Σολωμός αγναντεύοντας από τη Ζάκυνθο την αντάρα και το δέος του Μεσολογγίου έγραψε τον Ύμνο εις την Ελευθερία. Οι Μεσολογγίτες πεθαίνουν μα δεν προσκυνάνε. Και η πομπή του Σάββατου, η αναπαράσταση της ανατίναξης και η πομπή της Κυριακής, δεν είναι γιορτές. Είναι μνημόσυνα. Ο αγώνας ήταν άνισος. Ήταν άνισος για τους οχτρούς. Γιατί εκείνοι ήταν πολύ ''λίγοι'' σε σχέση με εμάς. Πολύ ''λίγοι''. Και η ιστορία το έγραψε. Και ολάκερος ο ντουνιάς το έμαθε. Και η γης ήπιε το αίμα των νεκρών. Και οι νεκροί δοξάστηκαν ως Έλληνες. Γιατί αν είσαι τέτοιος Έλληνας είσαι και ήρωας. Μα καλύτερα απ' όλους το είπε ο Εθνικός μας ποιητής. ''Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι''. 

Λάμπρος Λιάπης

(αναδημοσίευση χωρίς άδεια από το διαδίκτυο)

"Ελεύθεροι Πολιορκημένοι - Έξοδος"

Διονύσιος Σολωμός

Γιάννης Μαρκόπουλος

Νεανική Χορωδία και Ορχήστρα Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς. 

Αφήγηση: Έφη Δρόσου 

(συγκλονιστική εκτέλεση και ερμηνεία...)

Όταν δεν βρίσκει κανείς λόγια να οριοθετήσει καν το ιστορικό γεγονός... καλύτερα να σιωπαίνει, να βαριανασαίνει και που είναι ελεύθερος στο νου του πού και πού να ανασταίνει...

Διαβάσαμε και μας άρεσε!

 

Διαβάσαμε από ένα ένθετο Κυπριακής εφημερίδας για τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση του 1821, με συγγραφέα τον ιστορικό Πέτρο Παπαπολυβίου:

...Ανακεφαλαιώνοντας αυτή τη σύντομη αποτίμηση της σχέσης Καποδίστρια-Κύπρου, θα συμφωνούσαμε ότι πράγματι, "οι ρίζες του Κυπριακού" εντοπίζονται στην καποδιστριακή περίοδο. Θεωρούμε ότι υπάρχουν ακόμη πολλά άγνωστα κεφάλαια στους δεσμούς του Κερκυραίου πολιτικού με την Κύπρο, του πρώτου που διατύπωσε με σαφήνεια τα ιστορικά ελληνικά δίκαια επί της νήσου. Παράλληλα, όμως, όπως και οι επίγονοί του, που θα διαχειρίζονταν από την Αθήνα ως φλέγον ζήτημα το Κυπριακό, κατά τον 20ό αιώνα, αντιμετώπισε τις δυσκολίες του προβλήματος, που προκαλούσε κυρίως η ύπαρξη άλλων μεγάλων γεωγραφικών περιοχών, που είχαν μεγαλύτερη προτεραιότητα ως διεκδικήσεις για το νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Ένας άλλος, διαχρονικός κοινός τόπος που εντοπίζεται, είναι η απογοήτευση που ένοιωσαν οι "τριτάλανες Κύπριοι" με τον αποκλεισμό τους από την τελική εδαφική διευθέτηση του 1830, στην οποία βρίσκουμε εμφανείς αναλογίες με τα αντίστοιχα κυπριακά συναισθήματα του 1920 ή του 1946. Ανεξάρτητα από την κατοπινή πορεία και την τραγική κατάληξη του Κυπριακού αλυτρωτικού ζητήματος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, σε μια εποχή που επιδίωκε να πετύχει, μέσα σε ένα πλήθος αντιξοοτήτων, τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, έθεσε και το ζήτημα της Κύπρου στους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ δέχθηκε και υπομνήματα από τη μεγαλόνησο με ανάλογο περιεχόμενο, γεγονός με μεγάλη σημασία για το ιστορικό βάθος του κυπριακού ενωτικού κινήματος...

Μας άρεσε, διότι πιάνει το ζήτημα από τα ριζά του. Όπως θα έπρεπε να κάνουμε με κάθε πρόβλημα.