Κάποιοι σε τούτη την πλάση,
ζητούν εξηγήσεις.
Άλλοι πάλι,
ζητούν μόνο παρεξηγήσεις...
Στους πρώτους, αφιερώνω την απόλαυση της μοναξιάς όπως αποτυπώνεται από την ενορχήστρωση του κάτωθι τραγουδιού, το οποίο μου περνά το μήνυμα ότι:
"Ίσως η κοινωνία υπάρχει για να βοηθά να βρίσκουμε το μοναχικό δρόμο μας..."
"Wonderful Life"
Katie Melua
Άκουσα κάτι συγκλονιστικό, από την ταινία "1968" του Τάσου Μπουλμέτη, για το κατόρθωμα της ΑΕΚ το 1968, να γίνει Πρωταθλήτρια Ευρώπης:
"Γιατί ανάμεσα στη νίκη και την ήττα, κρύβονται στιγμές που πρέπει να ειπωθούν..."
Αν η νίκη είναι η γέννεση και η ήττα είναι ο θάνατος, τότε αυτές οι στιγμές, συνθέτουν νομίζω την ίδια τη ζωή.
Με ρωτά ένας νεαρός φοιτητής Ιατρικής:
-Doctor, how can I be the best doctor?
Και του απαντώ:
- The point is not to be the best, but to do the best, in medicine...
Με αφορμή αυτόν τον σύντομο διάλογο, αντιλαμβάνομαι ότι σχεδόν τα πάντα πλέον σήμερα, γυρίζουν γύρω από τον αστερισμό του Εγώ-καιρω (των καιρών δηλαδή που όλα είναι Εγώ...). Όλα σχεδόν, είναι αυτοπροβολή, αυτοπαρουσίαση... και τελικά καταλήγουν σε αυτομόληση (=οικειοθελή προσχώρηση στο αντίπαλο στρατόπεδο), κοινώς σε αυτόματη παράδοση, χωρίς καμία αντίσταση, χωρίς καμία κραυγή (πού είσαι Καζαντζάκη με την Ασκητική σου και πού είστε παίδες της Β' Π/Θ με το Κομμένο σας όνειρο)! Πρόκειται για πολυδιάσπαση της κοινωνίας καθώς εξ-ομοιώνει (και ουσιαστικά εξω-μειώνει) σε μια μόνο μόδα όλους τους παγκοσμιοποιημένους ανθρώπους και δεν πρόκειται για μια σύνθεση αυτής μέσα από τις διαφορετικότητες των εξ ων συνετέθησαν και εδημιουργήθησαν.
Αυτή η διαπίστωση έρχεται ως συνέχεια της εξαγρίωσης της κοινωνίας η οποία επιτελείται εντέχνως και με μεγάλη επιτυχία τα τελευταία χρόνια, σε αντιδιαστολή με τις προσπάθειες εξευγενισμού της κοινωνίας που προσπαθούσαν οι πάλαι ποτέ, βιο-παλαισταί. Κάποτε, πηγαίναμε από το Εγώ στο Εμείς, τώρα η διαδρομή είναι αντίστροφη.
Κάποτε σε απέβαλαν από το σχολείο αν δεν ήσουν χτενισμένος. Πλέον, αν δεν είσαι το πρότυπο εκείνο που λες και σε έχει πατήσει τρένο αφού πρώτα επιβίωσες από τον τυφώνα αχτένιστη Κατερίνα (κοινώς το επιμελώς ατημέλητο look), τότε μην πας καλύτερα στο σχολείο να σε δουν.
Αν δεν είσαι ξυρισμένος και αποτριχωμένος πάτω-κορφή, τότε δεν είσαι άντρας.
Αν δεν έχεις 5.783 τατουάζ πάνω και κάτω στο κορμί σου, τότε δεν είσαι άντρας.
Αν δεν έχεις μούσκουλα αλά Σβαρτζενέγκερ και βυζιά αλά Χάλκ Χόγκαν, τότε δεν είσαι άντρας.
Αν δεν έχεις διευθυντική θέση και Personal trainer, δεν είσαι γυναίκα.
Αν δεν έχεις οικιακή βοηθό να σε ξεκουράζει όσο εσύ σερφάρεις στο Instagram, δεν είσαι γυναίκα.
Αν δεν έχεις στείλει το σύζυγό σου με το μωρό στο πάρκο της γειτονιάς, δεν μπορείς να λέγεσαι γυναίκα του σήμερα.
Το μετά του Κρούκενμπεργκ και του facebook και το μετά του Μπαμπινιώτη.
Το μετά των υπολοίπων και το μετά το δικό σου.
Το μετά της κοινωνίας και το μετά της επικοινωνίας.
Το μετά ως απλή διαδοχή και εναλλαγή και το μετά ως όνειρο και προσδοκία,
Το μετά ως στόχευση και ως ευτυχία...
Το μετά ως αντιδιαστολή με το πριν και το τώρα.
Το μετά ως απλή προέκταση του τώρα, σε αντιδιαστολή με το μετά ως βάθος, ως εντρύφηση του ποτέ.
Το μετά ως σίγουρα επερχόμενο σε αντιδιαστολή του μετά ως πάλαι ποτέ και πάντα αναβαλλόμενο.
Ζωή σε μας.
Παλαιότερα λέγανε ότι η ζωή είναι... ένα αγγούρι, που άλλος το τρώει και ζορίζεται και άλλος το τρώει και δροσίζεται!
Σήμερα, θα έλεγα ότι η ζωή είναι... μια ντομάτα, που απέξω τη βλέπεις κόκκινη και από μέσα είναι πατάτα!
Τι θέλω να πω: σήμερα, σου πουλούν οι διάφοροι αδιάφοροι που σου το παίζουν αδιάφθοροι, κάτι τις. Το ο,τιδήποτε. Στο χρεώνουν όμως, για δις. Από το πιο μικρό ως το πιο ακριβό. Σε κοροϊδεύουν. Άλλη σου δείξανε και άλλη σου μπήξανε επί το λαϊκότερον και πεζοδρομιότερον. Μπροστά στα μούτρα σου σε υποβιβάζουν, σε θεωρούν χαζό, χάνο, ψάρι που τσιμπάς. Σου παίρνουν τα χρήματα -όλα για τα χρήματα γίνονται- και μαζί σου παίρνουν και την αξιοπρέπεια. Και εμείς, συνεχίζουμε και αγοράζουμε από τους ίδιους, διότι και παραδίπλα να πας, πάλι την ίδια ντομάτα-πατάτα θα φας...
Δείτε την ντομάτα που μας πουλούν για να φάμε, απέξω ένα κατακόκκινο κέλυφος-κάλυμα και από μέσα αρρωστιάρικο-ωχρό-θνησιγενές:
Κατ' επέκταση αντιληφθείτε πόσα μας κρύβουν και πόσο μας ξεγελούν, όταν μιλάμε για πιο σοβαρά θέματα.
Τι είναι αυτό που μένει λοιπόν, σήμερα, ως αντίσταση; Πού πήγε το υπόλοιπο "κόκκινο" της έντασης, του πάθους, του αίματος; Πού χάθηκε τόσο "κόκκινο"; Πώς γίναμε σήμερα, τόσο πολύ... πατάτα;
Ως αντίβαρο σε τούτο το ισοπέδωμα και ως αντίδωρο σε εκείνους που ακόμα αντιστέκονται και συνεχίζουν να απαιτούν να τρώνε ντομάτα όταν παραγγέλνουν ντομάτα ρε γαμώτο και όχι αυτές τις ξεφτίλες που μας σερβίρουν ασταμάτητα κάθε στιγμή, τους αφιερώνω τα κάτωθι:
1]
"Δεν είμαστε εμείς κανονικοί σαν και τους άλλους, εμείς δουλεύουμε στους στάβλους, ταΐζουμε και ποτίζουμε τα όνειρα, τα φροντίζουμε να μεγαλώσουν, για να καλπάσουν οι επόμενες ελπίδες", πηγή από εδώ
2]
Ένα βίντεο
3]
"Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ’ναι οι τελευταίοι
Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι."
Μανώλης Αναγνωστάκης, Από τη συλλογή Εποχές 3 (1951)
Πηγή από εδώ
4]
"άνθρωπέ μου τι ξεφτύλα,
να σου χαλάνε το όνειρο
κι εσύ να τους αφήνεις."
Πηγή από εδώ
Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς ήταν την περασμένη Κυριακή.
Πάντα διαλέγει να είναι την τελευταία ημέρα του Σεπτέμβρη.
Πάντα τελευταία η καρδιά... Ίσως να έχει τους λόγους της.
Δυο αποσπάσματα που μου έστειλε η... καρδιακή φίλη και συνάδελφος Ι.Χ. για την ημέρα καρδιάς, την οποία ευχαριστώ για αυτό το μοίρα-σμα που μας ενώνει:
“Η καρδιά μένει πάντα στην ίδια θέση ή μια στο τόσο αλλάζει θέση;
Μετακινείται δεξιά και αριστερά;”
Του απάντησα:
“Όχι, η καρδιά μένει πάντα στην ίδια θέση. Αριστερά.”
Και αρχίζουν οι σκέψεις.
Κάποια μέρα θα μεγαλώσεις.
Και τότε θα καταλάβεις ότι η καρδιά ζει
σε χιλιάδες διαφορετικά μέρη,
χωρίς πραγματικά να κατοικεί πουθενά.
Ανεβαίνει μέχρι το λαιμό σου,
όταν είσαι φορτισμένο.
Κατεβαίνει ως το στομάχι σου,
όταν φοβάσαι ή πληγώνεσαι.
Υπάρχουν φορές που επιταχύνει τους χτύπους της και νιώθεις σαν να θέλει
να βγει από το στήθος σου.
Άλλες φορές πάλι, αλλάζει θέση με το μυαλό.
Μεγαλώνοντας,
θα μάθεις να παίρνεις στα χέρια την καρδιά σου
και να την αποθέτεις σε ξένα χέρια.
Τις περισσότερες φορές
θα γυρίσει πίσω πληγωμένη.
Μην ανησυχείς. Θα είναι όμορφο και αυτό.
Ή μάλλον, αυτό θα είναι το πιο όμορφο.
Αλλά θα το καταλάβεις μετά από
πάρα πολύ καιρό.
Θα υπάρξουν ημέρες που θα νομίζεις
ότι δεν έχεις καρδιά.
Ότι την έχεις χάσει.
Και θα την ψάχνεις με αγωνία σε μια ανάμνηση,
σε ένα άρωμα, στο βλέμμα ενός περαστικού,
στις άδειες τσέπες ενός κουρελιασμένου παλτού.
Έπειτα, θα υπάρξει μια άλλη ημέρα.
Μια ημέρα λίγο διαφορετική.
Κάπως ξεχωριστή. Αρκετά σημαντική.
Την ημέρα που θα καταλάβεις ,πως δεν έχουν ΟΛΟΙ καρδιά."
(από ένα καρδιολόγο στο παιδιατρικό τμήμα στο νοσοκομείο Bambino Gesu
Roma)
"Αγάπα και αν δεν έχεις πτυχία, θα αποκτήσεις μόρφωση.
Αγάπα και αν αισθάνεσαι μικρός, θα γίνεις γίγαντας.
Αγάπα, ώστε τα υψηλά αποκτήματα της ζωής σου να είναι η ζωή με βάθος.
Αγάπα, και από εργατικό μυρμήγκι που ψάχνει τα ψίχουλα ετούτου του κόσμου, θα γίνεις το μυροφόρο άνθος που προσελκύει στη γύρη του όλα τα σμήνη των μελισσών.
Αγάπα."
Απόσπασμα από το βιβλίο Πες μου Δάσκαλε... για τον εαυτό, την αλήθεια, την ευγνωμοσύνη. του Δημήτρη Νομικού, εκδ. IWRITE, 2019
Προσπαθώ ως νέος να αντιληφθώ πώς γίνεται ένας άνθρωπος τον οποίον, η "πατρίδα" του (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν) τον έχει πληγώσει, τον έχει βασανίσει, τον έχει λιώσει στο ξύλο, να αντιστέκεται και να φτάνει με δύναμη ταύρου τελικά στο όνειρό του και να συμπαρασύρει μαζί και έναν ολόκληρο λαό;
Πώς γίνεται να μένει άκαμπτος ένας βράχος στα χτυπήματα των καιρών και στην αρμύρα των φελλών;
Πώς γίνεται να εξακολουθεί να ονειρεύεται μια πατρίδα ελεύθερη, ζωντανή, δημιουργική, όταν έχει εξοριστεί πολλές φορές, έχει κυνηγηθεί και ποδοπατηθεί άλλες τόσες;
Τι κρατά αυτόν τον Άνθρωπο να μην αντ-αλλάξει το όνειρό του;
Καμία φτώχεια, κανένας σωματικός πόνος, κανένα συναίσθημα φόβου, δεν ήταν αρκετά για να κάμψουν τη φόρα του.
Ο λόγος φυσικά για τον Μίκη Θεοδωράκη και τη χειμαρρώδη του παρουσία στην ιστορία της Ελλάδος. Για τη γιγάντωση μιας σπίθας που έγινε πυρκαγιά και έκαψε την έχθρα.
Το τι ήταν ο Μίκης το έχει περιγράψει μόνος του.
Αυτό που με βασανίζει, είναι το πώς γίνεται σήμερα κάποιος να κατορθώσει να μοιάζει του Μίκη (και να θαυμάζεται) και όχι του Mickey (και να γελοιποιείται);
Πώς γίνεται ένας νέος που η πατρίδα του τον ξεφτιλίζει με κάθε τρόπο καθημερινά
και του σαπίζει στο ξύλο, σώμα, ψυχή και μυαλά,
πώς γίνεται να συνεχίσει να ονειρεύεται για αυτήν
τόσο σθεναρά;
Πώς γίνεται όταν έχεις προδοθεί
από την συγχρονική κάθε φορά
έκφραση της "Πατρίδας",
να επιμένεις και να αξιώνεις μια συμφωνική μεταφορά
της λαϊκής ελπίδας;
Τι κρατούσε έναν Μίκη να βγαίνει στην πρώτη γραμμή της μάχης;
Τι κρατά σήμερα όλους τους Mickey-δες να μένουν στα μεσοδιαστήματα της αμάχης;
Και παρ' όλο που πονούσε ο Μίκης, ήξερε ότι επρόκειτο για πόνους γέννας, για πόνους δημιουργίας. Μιας δημιουργίας νέας γενιάς, νέας φιλοσοφίας, νέας πατρίδας. Ήξερε ότι κυοφορούσε ένα έμβρυο.
Τώρα, τι απέγινε σήμερα αυτό το παιδί που γεννήθηκε, είναι δύσκολο να περιγραφεί. Αυτό το παιδί πάντως, γυρίζοντας σε αυτούς τους Δρόμους τους Παλιούς, ακούγεται να σιγοτραγουδά:
"Οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι οι πιο δυνατοί αν τους δώσεις αγάπη"
Το σύμβολο,
Το όραμα,
Το νόημα,
μπορείς να το δεις παντού,
αν το έχεις μέσα σου...
Μπορείς στο παράθυρο ενός ξύλινου σπιτιού
να ξεπατικώσεις εύκολα
(λέξη που παραπέμπει στα παιδικά χρόνια)
μια ελληνική σημαία.
Ο συμβολισμός του νέου συμβόλου,
είναι ακόμα πιο σύνθετος και πολυδιάστατος,
πιο σύγχρονος και πιο αβάσταχτος...
Είναι η υπενθύμιση ότι το ξύλο μπορεί να καεί
ανά πάσα ώρα και στιγμή
και να γίνει ολόκληρο στάχτη...
Είναι η επουράνια κραυγή ότι κείται επί ξύλου κρεμάμενη...
Είναι η υποχρέωση για συνεχή συντήρηση και καθαρισμό της.
Υποχρέωση που αφορά όλους μας.
Θυμάμαι ότι το ξύλο θέλει συνέχεια λείανση, τρίψιμο και λαδομπογιά,
ειδικά αν περιτριγυρίζεται από θάλασσα και αλμύρα
που τρώνε του ξύλου τα σωθικά...
Είναι η ευκολία που έχει ένα ξυλαράκι να σπάσει
και η αντίσταση που έχουν πολλά ξυλαράκια μαζί που δεν σπάνε.
Είναι όλοι αυτοί που ρίχνουν ξύλο
και όλοι εκείνοι που αντιστέκονται στο ξύλο.
Είναι οι ξυλουργοί που σέβονται το ξύλο,
και είναι και οι κακουργοί που βιάζουν το ξύλο.
Είναι ο γίγαντας με τα ξύλινα πόδια,
ο ξυλοπόδαρος που νομίζει ότι βλέπει πιο ψηλά απ' όλους.
Είναι και η ξύλινη γλώσσα, που μυαλό δε βάζει.
Είναι τέλος τα ξύλινα στρατιωτάκια,
που αγωνίζονται σε έναν πόλεμο χωρίς ορατό εχθρό.
Και καθώς τα χρόνια περνούν,
και οι δυσκολίες δεν σταματούν,
τα ξύλινα χρόνια,
με τη ζύμωση των καιρών
και των περιβαλλοντικών συνθηκών,
καταλήγουν να γίνουν πετρώματα.
Καταλήγουν σε πέτρινα χρόνια
και σε ανθρώπινα περιττώματα.
Δυνατό μήνυμα που αντηχεί συνέχεια σήμερα στα αυτιά μου...
"Κάνε τις ώρες να μετράνε,
μην τις μετράς..."
"Κανένας Μόνος"
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης - Κωνσταντίνος Παντζής
1ο Δημ. Σχολείο Αμαρουσίου
